21-09-07

hoera een compliment

Door mijn ASS ben ik nooit echt vader kunnen zijn, kon niet tegen de drukte enz. Echter nu ik weet wat er schort en nu ik weet dat ik er rekening kan mee houden en weet wat ik moet doen om momenten van stress te vermijden, is ook de relatie met de kinderen verbeterd. Het heeft heel wat geduld gekost want je aanvaard niet dat iemand van de ene op de andere dag zomaar verandert. Ze zeggen wel eens, de aanhouder wint, en nu begint het echt vruchten af te werpen. De laatste weken heb ik steeds meer aandacht voor de kinderen. Er zitten nog wel moeilijke periodes tussen, maar dat maak ik hen dat ook duidelijk waarom het moeilijk is. Ze begrijpen misschien niet waarom, maar begrijpen stillekes aan wel dat ik anders ben en dat het voor mij even moeilijk is. Hoe dan ook, maandag gaf ik ons dochter een compliment, stak mijn duim op, en zei dat ik het flink vond dat ze de vaatwas had geledigd zonder dat het eigenlijk haar beurt was, ik zag dat ze glunderde, en ik ook Smile. Maar 's anderendaags had ze hem weer geledigd maar ik had er nog niets over gezegd. Ze kwam naar me toe en zei zelf dat ze het gedaan had, flink hé, zei ze, ik krijg wel een kus van papa zeker ? Ik heb haar toen een smakkerd gegeven. Het bevestigde nog maar eens dat ik op de goede weg ben en dat ik MOET volhouden. Ik voelde me sedert lange tijd weer eens gelukkig.

07:29 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: compliment, dochter, geluk |  Facebook |