26-09-07

Onze M. aanvaard het nog steeds niet.

Afgelopen zondag heb ik eens heel mijn verhaal op papier gezet, hoe ik het autisme beleef, maar dan gericht aan M. We zijn nu 3 maand na de diagnosestelling maar hij heeft het natuurlijk nog niet aanvaard, wat normaal is. Maar stillekes aan zou hij er toch moeten over nadenken. Daarom heb ik mijn beperkingen zowat op papier gezet zonder echter het woord autisme te gebruiken. Als we het mondeling proberen geraak ik nooit ver, enerzijds omdat hij heftig reageert en zegt het niet te willen horen, en als hij dat doet ben ik mijn draad kwijt en komt er niets zinnig meer uit, of eerder niet meer gestructureerd. Mijn verhaal op papier kan hij rustig lezen wanneer hij dat wil. Echter hij weigerde ook, en dat had ik wel verwacht. Maar nu leg ik regelmatig het verhaal op zijn toetsenbord van zijn computer, zo wordt hij er steeds aan herinnerd, zonder dat hij nee kan zeggen, en kan hij zelf bepalen wanneer hij het leest. Wel vraag ik er hem elke dag eens achter of hij het gelezen heeft, hij zegt dan nee, maar ik ga er niet verder op in. Gisteren merkte Tan echter op dat het blad omgevouwen was naar het 2de blad, alsof het eerste blad gelezen is. Zou hij het gelezen hebben ? Heb het gisteren niet kunnen vragen, hij voelde zich niet zo goed en ik wou er dus ook niet over beginnen. Vanmiddag zal het rustiger zijn en vraag ik het nog eens. Een groot pluspunt is dat hij afgelopen zondagavond niet is weggelopen uit de living toen we naar een film keken over een autistische jongen. Hij zat wel naar de voetbal te luisteren via internet, maar toch zag ik dat hij de film volgde. Tot één week terug zou hij nog weggegaan zijn als hij ook maar het woord autisme hoorde, nu bleef hij zitten. Zou hij dan toch stillekes aan naar vergelijkingspunten op zoek zijn ? Dat is misschien ook de reden van zijn depressieve toestand. Ik herinner me dat dit proces me tot hetzelfde geleid heeft, maar toen was er niemand die me begreep, niemand waar ik met mijn uitleg terecht kon, ik moest alles zelf verwerken, wou het toen niet aanvaarden. Ik hoop dat ik er hem wel kan bij helpen en dat zijn weg naar aanvaarding daardoor iets sneller kan gaan, alleen zijn pubergedrag, daar geraak je bijna niet door.

                              

                              

07:04 Gepost door praterke in autisme | Permalink | Commentaren (0) | Tags: matthi, ass, aanvaarden |  Facebook |