06-12-07

twijfels

Tan is gisteren bij Els geweest. Ik vraag bewust niets over het gesprek daar dit iets is tussen haar en Els. Ik moest wel weer horen dat Els begon over een mail die ze gehad had en ze vroeg aan Tan of zij die ook gehad had. Tan wist van geen mail zei ze, maar de mail naar Els was gewoon het laatste stuk uit mijn detailboek, en dat had Tan wel gelezen. Maar ergens kon, wilde, durfde ze de link niet leggen tussen de mail van Els en mijn detailboek. Het zoveelste misverstand dus. Ik heb het probleem dat ik al meerdere keren in ’t verleden te horen kreeg dat ze het vervelend vond dat ik mailde naar Els. Daarom heb ik het dan ook moeilijk om te zeggen dat ik gemaild heb, omdat dat weer ge-associëerd wordt met haar vroegere reactie die ik niet van me af kan zetten. Maar ze heeft hetzelfde document gehad en gelezen voor ze naar Els ging, dus iedereen was op de hoogte van mijn schrijven. Uiteindelijk heb ik hierover weer veel zitten piekeren en uiteindelijk heb ik dan wel een SMS gestuurd naar Tan om haar te zeggen dat Els het Document ook gehad heeft, maar ’t toeval wil dat ze dat SMS’je niet gehad heeft. Ergens vraag ik me af of we er wel goed aan gedaan hebben dat ze ook alleen bij Els gaat. De reden dat ik haar mail is omdat ik behoefte heb aan iemand die mijn denken kan volgen, uitleggen en desnoods bijsturen. Moet ik dan elke vraag aan Tan ook doorgeven ? Gaat ze die dan niet verkeerdelijk vanuit haar standpunt interpreteren ? Ik zie het momenteel liever besproken als we samen naar Els gaan. Verder heb ik ook altijd het gevoel, zowel bij Els als bij LB dat als ik er buitenkom, dat ik maar 1/3 gezegd heb van wat ik eigenlijk wou dat er gezegd werd. Als ik mijn bedenkingen, mijn piekeren op voorhand op papier zet, dan ga ik zowiezo al meer onthouden, maar dan hebben Els of Linda toch al een idee wat ere in mijn hoofd spookt. Soms zijn er ook dingen die het ene moment enorm helder zijn, en het andere moment terug heel vaag, het ene moment kan ik veel schrijven, het andere komt er niets uit. Tot een paar maand terug heb ik altijd overtuigd geweest dat ik alles zelf moest zien op te lossen, dat niemand mij hierbij kon helpen. Nu zie ik dat anders, anderen kunnen me helpen, maar ik blijf er van overtuigd dat ik het merendeel zelf moet doen. Tenslotte ken ik mezelf beter dan wie ook, alleen ben ik er mij niet altijd van bewust omdat er in mijn handelingen een zeker automatisme zit. Dit automatisme zal wel bij iedereen aanwezig zijn, alleen is het bij mij geïnspireerd door mijn autisme. Op dit moment wordt het iets te ingewikkeld. Toen ik van bij LB kwam, wou ze ook weten wat er allemaal verteld is. Maar ik kan niet zo maar herhalen wat er verteld is omdat ik het nooit op dezelfde manier kan vertellen. Ook heb ik het moeilijk om uit te leggen hoe het op mij is overgekomen. Ik heb het wel begrepen maar kan het niet uitleggen. Het is zeker niet dat ik Tan niet vertrouw, maar haar mogelijke reactie maakt me bang, bang dat ik hierdoor weer op een verkeerd spoor wordt gezet omdat ik haar reactie niet begrijp, niet kan interpreteren. En meestal is die reactie ook uit onbegrip over mijn denken, en dan helpt het me niet vooruit, wordt ik geremd in mijn ontdekkingstocht van mezelf. Ik wil mijn strijd zelf strijden, ik heb me in ’t verleden al te veel laten leiden door de opinie van anderen en dat heeft me in al die jaren behoorlijk in de war gebracht over mezelf. Nu wil ik zelf de wapens in de hand nemen en mijn plaats op deze wereld veroveren. De dag dat Tan er klaar voor is zal dit anders gaan, daarmee bedoel ik niet de dag dat ze me begrijpt, maar de dag dat ze het kan aanvaarden dat ik anders ben en de dag dat ze beseft dat mits een paar aanpassingen van iedereen, ook van mezelf, er wel mee te leven valt, dat het niet het einde is. Je kan het ook uitleggen dat ik me meer autistisch ga gedragen maar de vraag is, is dat slechts ? Volgens mij niet. Het zorgt ervoor dat ik minder energie nodig heb om mezelf te maskeren, om mijn anders zijn weg te stoppen. Het meer autisch gedragen bestaat er in dat ik me ga afschermen voor de storende prikkels ipv te doen alsof dat ik er geen last van heb. Dat wil niet zeggen dat ik alle storende elementen ga kunnen verwijderen, maar ik maak me sterk dat als ik ze tot een minimum kan beperken, ik ze wel beter aankan op het moment dat ik me niet kan afschermen. Het is dus belangrijk dat in mijn directe omgeving dit mogelijk wordt gemaakt. Niet alleen voor mij, maar ook voor Chim en Matthi, ook voor hen is dit belangrijk. Blijft nu nog altijd de vraag hoe het nu verder moet met Els en LB, is het de bedoeling dat we na een bezoek alles aan de ander vertellen ? Is dat wel bevorderend ? Zijn  het niet zaken waar we eerst en vooral zelf alleen moeten over nadenken ipv perse alles samen te moeten denken/doen ? Zeker in de wetenschap dat we zo al op een andere manier denken, redeneren ?

08:25 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-12-07

moe maar niet lui

4/12/2007 Gisteren is uiteindelijk een rustige dag geweest voor mijn hoofd, geen radio of televisie overdag. Rustig nadenken, mijn geheugen sorteren dat is het eigenlijk. Maar in de namiddag begon het weer. Ik wou aanzetten naar de fitness en weer begon ik de film van die dag af te lopen om te zien of ik iets vergeten was. Vaatwas was leeg, ik had geen rommel gemaakt in de living, laptop zat terug weg, leek me ok. Want Tan ging vroeger thuis zijn dan ik, en ik begon al diverse scenario’s af te lopen waarbij ik wist dat ik toch weer iets vergeten zal zijn. Dat denken is enorm vermoeiend, het aflopen van alle beelden van die dag om toch maar zeker te zijn dat alles zal zijn zoals Tan het zou willen vinden. En toch lukt me dat nooit, altijd is er wel iets en daarom blijf ik ook meestal koortsachtig daar naar zoeken maar vinden doe ik het meestal toch niet. Dan toch maar vertrokken naar de fitness, sauna genomen en ondertussen nog wat verder gelezen in het boek van Gunilla Gerland, dat steeds boeiender wordt naarmate het einde nadert, omdat het meer over haar volwassen leven begint te gaan.Tegen 17u30 was ik in Zevergem om Chim weer op te halen, alles was goed gegaan, hij was tevreden, zijn hoesten was al wat geminderd. Onderweg naar huis was het gezellig in de auto, wat gek gedaan met hem, kon naar hem luisteren omdat er openingen waren in mijn hoofd, ik had mijn gedachten tot rust kunnen brengen en dan is er plaats. Maar dat was snel over toen ik thuis kwam. Daar stond Tan in de keuken met een gezicht tot op de grond. Ik wist het metteen, weg dat goede gevoel, terug mijn hersenen laten werken op volle toeren want wat was ik vergeten ? Ik had toch gezegd dat het een dag van rust was voor mijn hoofd, dat ik niets ging doen, dat dat de bedoeling was, mijn hoofd laten tot rust komen. Dat proberen uit te leggen heeft volgens mij op dit moment niet veel zin als ze het toch niet begrijpt, toch heb ik al verschillende pogingen gedaan op papier. En ja daar was de vraag, wat heb je eigenlijk gedaan vandaag. Ik zei niets, maar eigenlijk heb ik veel gedaan. Niet fysisch, want ik zat/lag in de zetel, maar mijn denken heeft niet stilgelegen. Het is alsof ik heel de dag beelden heb bekenen, beelden van vroeger en nu, beelden over mezelf, om mezelf te bekijken. Eén van de zaken die me al lange tijd bezighield, zelfs voor mijn diagnose, is waarom ik me altijd zo moe voelde. Ik wou altijd aan veel beginnen maar tegen dat het moest gebeuren was ik te moe en ging het heel moeizaam. Er werd me dikwijls verweten dat ik lui was, maar was het wel luiheid ? Als je lui bent dan wil te toch niet graag iets doen ? Ondertussen heb ik ondervonden dat het nadenken over de simpelste dingen, het zich moeten concentreren om bepaalde dingen gedaan te krijgen, dat dat veel kracht en energie vergt en daar wordt ik zo moe van. Het continu moeten denken over hoe dingen dienen te gebeuren over dingen waar anderen niet moeten over nadenken. Als anderen een werk van 1 uur moeten uitvoeren, heb ik er al 2 uur scenariodenken opzitten, intensief denken, mogelijke opties in beelden overlopen. Komt er dan nog bij dat als er teveel omgevingsgeluiden of storende elementen zijn dat de gedachte plots kan weg zijn, en dan begint alles weer van voor af aan. Ik moet de kans krijgen om zaken voor te bereiden, hoe belachelijk sommige dingen wel zijn. Zo moet ik er telkens weer voor ‘vechten’ om tijdig te kunnen vertrekken als ik ergens op tijd moete zijn. Ik bereken uren op voorhand de verschillende risico’s om te laat te komen. Ik ben liever een uur te vroeg dan 5’ te laat, want dan begin ik me op te jagen dat ik er niet tijdig zal zijn. Ik kijk naar de tijd op de GPS, tel daar zowiezo een kwartier bij, reken uit wat eventuele wegomleidingen me aan tijd kunnen kosten, bekijk ook wat de mogelijkheden zijn als ik te vroeg zou zijn, enz.Elke uitstap, hoe klein ook, wordt in detail berekend. Maar als ik dan wil aanzetten is er steeds het commentaar, ga je nu al aanzetten, je zal veel te vroeg zijn, ’t is maar zoveel minuten. Als ik me dan als zoveel keren laat overhalen, dan kom ik meestal bedrogen uit. Het is altijd langer dan dat Tan zegt, ben meestal maar nipt of iets te laat, jaag me onderweg op uit schrik 1 minuut te laat te zijn of dat er iets onverwachts gaat gebeuren waardoor ik hopeloos te laat kom. De enige manier om dit te voorkomen is vertrekken als ik denk dat ik moet vertrekken. Het geeft me rust en laat me toe om van de uitstap te genieten. Zo is het dit week-end tot 3x fout gegaan. Vrijdagavond gingen Matthi en ik naar een standup-comedian kijken in Kooigem. Volgens Tan was het maar 20’ rijden naar Kortrijk. Maar Kooigem is Kortijk niet, dus veel te laat vertrokken, het was uiteindelijk 35’ ipv 20’, me al zitten opjagen want het was ergens op den buiten, nog nooit geweest, ongekende wegen, eerst geen plaats om te parkeren. Uiteindelijk is de voorstelling met 10’ vertraging begonnen maar dat weet je niet op voorhand. Ik had dus eerst weer tijd nodig om tot rust te komen voor ik kon genieten.Zaterdagavond gingen we bij haar ma langs want sinterklaas was daar al geweest. ’s Namiddags was Am naar de dansles en na de dansles was ze meegegaan bij haar vriendinnetje thuis. We zouden haar rond 17u00 gaan halen want we moesten om 18u bij haar ma zijn. Ik stelde voor dat ik Am zou halen, toen het al 17u15 was, wetende als Tan ging dat het risico er was dat ze niet tijdig terug was, maar ze stond er op dat ze zelf Am ging oppikken. Om 17u45 wist ik dat het te laat was, we zouden nooit meer tijdig bij ma zijn,Chim moest zich nog aankleden, Am moest zich ook nog omkleden als ze thuis kwam, enz. Uiteindelijk kwam ze er door rond 18u10 en was het 18u30 toen we bij ma arriveerden. Ondanks het feit dat ik er niets zelf kon aan doen dat we te laat waren, was ik één brok zenuwen want we waren weer maar eens te laat. Toen we daar even waren kwam er nog volk binnen en moest de aandacht weer verdeeld worden, moest ik proberen om de facade van een normaal mens op te trekken, maar het lukte niet echt, ik kon bijlange de gesprekken niet volgen. Dan maar zelf over iets beginnen waar ik wat van afwist, maar dat was ook maar even. Eindelijk terug thuis samen met Matthi naar film gekeken en zo werd mijn hoofd wat rustiger en ebde de stress weg.Tan ging slapen. ’s Anderendaags hoorde ik van haar dat het was omdat er toch niets meer zou gezegd worden. Zij heeft dus duidelijk de opgebouwde stress niet gezien, hieruit leid ik af dat ik nog steeds probeer om het te maskeren, dat ik nog steeds probeer te doen naar de buitenwereld alsof er niets aan de hand is, dat ik nog steeds probeer te zijn zoals men verwacht dat ik zou zijn. Dan is het ook logisch dat ik daar veel energie aan verspil. En zondagavond zouden we naar de voetbal gaan in Brugge. Ik stelde voor om om 18u45 te vertrekken, uiteindelijk zijn we om 19u vertrokken, ’t was 40’ rijden en we hadden nog eens 15’ nodig om een parkeerplaats te vinden. Het viel mij op dat ook Matthi voortdurend op zijn GSM zat te kijken hoe laat het was. Ik was voortdurend tegen mezelf bezig me te sussen dat er nog voldoende tijd was, dat we op tijd gingen zijn, enz.Uiteindelijk is zondagavond nog het beste verlopen.Ik weet dat Tan haar best doet, dat ze het moeilijk heeft met 3 autisten, daarom ben ik zondagmiddag ook wat vroeger vertrokken uit de fitness om eerst nog een bloemetje voor haar te kopen. Ze zegt wel dat het niet hoeft, dat het verloren geld is, maar toch heeft ze het graag. Zo zijn er meer dingen waar normale mensen ja of nee zeggen, maar eigenlijk het anders bedoelen, iets dat ik geleerd heb uit de gesprekken met LB. Alleen vergt het van mij veel energie om bij alles te moeten denken of ze het nu bedoeld zoals ze het zegt of zoals ze het niet zegt. Het is allemaal extra denkwerk dat ik zoveel mogelijk wil vermijden zodat ik de vrijgekomen energie anders kan aanwenden. Met anders bedoel ik dan niet alleen voor mezelf maar naar anderen toe, naar Tan en de kinderen. Het is frustrerend als je weet dat je bepaalde dingen doet om het extra denken te voorkomen terwijl anderen dat als futiliteiten gaan negeren omdat men het niet begrijpt, en dat doet Tan nog steeds. Daarom heb ik nu ook besloten om elke week de spullen die ik graag eet, zoals de yoghourt van galaxy en het fruitsap van Materne zelf te halen. Zo wou ik zaterdagmorgen hiervoor even de colruyt binnenspringen, maar dat was volgens Tan niet nodig, ze zou in de namiddag wel gaan. Gevolg, in de namiddag is ze gegaan naar de Okay, daar hebben ze hetzelfde als in de Colruyt, maar geen galaxy drankjes. Een bagatel, ja, maar het laat me niet los, ik ben er aan gewoon. Had ik nu toch de colruyt binnengeweest, was dit voor mij weer een probleem minder. Is dat nu zo moeilijk te begrijpen ? Blijkbaar wel. Ik heb ook nog altijd het gevoel dat andere mensen voor mij de strijd willen leveren, strijd om mezelf te laten overleven in deze wereld. Hoe kan Tan weten hoe ik dingen moet aanpakken als ze me niet begrijpt ? Hoe leg ik het haar uit is een andere vraag waar ik het heel moeilijk mee heb. Hoe leg ik iets uit waarvan ikzelf niet altijd 100% zeker ben ? Het zoeken naar mezelf is nog niet eens halverwege. Dikwijls zijn er zaken welke ik probeer maar nooit zeker van ben dat het ook goed is of de oplossing is. Het begint meestal met een ruwe aanpak, en door het leren daaruit wordt die verfijnd om uiteindelijk te leiden naar een oplossing. Alleen moet ik de kans hebben dit uit te voeren en dat is niet altijd zo, ook soms door omstandigheden van buiten het gezin kan iets niet, maar toch probeer ik het zoveel mogelijk uit, teneinde tot rust te komen. Maar het is moeilijk als Tan het niet begrijpt. Ze is van goede wil, ze doet heel veel, voor de kinderen en voor mij. Maar er zijn dingen die ze beter niet doet. Het zijn meestal zaken die er op wijzen dat ze willen helpen in mijn zoektocht naar mezelf, maar dat is dan op een niet autistische manier, die me niet echt helpt, die tegenstrijdig is met hetgeen ik ondertussen geleerd heb.Het feit dat ik in haar ogen niets gedaan heb gisteren, terwijl het voor mij eigenlijk best vermoeiend was, dat snapt Tan blijkbaar niet. Wat wel belangrijk was, is dat ik vergeten ben de tafel van ’s morgens af te kuisen, er lagen nog kruimels op.En ik had bewust gisteren geen mail geopend en zodoende ook de mail gemist waarin ze me vroeg wortels te raspen en iets uit de diepvries te halen. Dat was volgens haar maar 5’ werken.Ik heb de mail niet gelezen dus wist het ook niet, anders had ik het gedaan. En zoiets duurt geen 5’ maar minstens 15’. Ik heb het soms heel lastig met haar tijdsbesef. Waarom zeggen 5’ als het veel langer duurt. Als ik steeds haar tijdsmaat zou gebruiken kom ik steeds bedrogen uit. En het is dan niet die 15’ die het lastig maakt maar die 15’ ipv 5’ …Maar hoe dan ook, normaal als ik een mail krijg bevestig ik die, dus moest ze toch weten dat ik die niet gehad heb ? Waarom was ze dan kwaad/teleurgesteld ? Ik wist nergens van …Hoe dan ook het is weer eens een dag waarbij ik tot rust ben kunnen komen en waarbij ik dan ’s avonds terug het deksel op de neus heb gekregen. Zo is een deel van de winst terug verloren. Zo kan ik toch niet tot een positief resultaat komen op de weegschaal ? Waarom kan ik dat niet uitleggen ? Waarom begrijpt Tan het niet ? Ik wou zo dolgraag de vrijgekomen energie gebruiken om mij aan te passen aan mijn gezin, om meer aan te kunnen in mijn gezin, maar nu gaat die verloren aan nutteloze zaken, althans toch in mijn ogen. Trouwens, ik ben er relatief rustig bij gebleven, kon het wel niet meer aan om dan samen te eten en ben dan maar gaan eten als iedereen gedaan had. Had ik dit niet gedaan was het uit de hand gelopen. Het feit dat ik verkoos apart te eten was duidelijk weer niet begrepen want toen iedereen gedaan had kwam Tan vragen of ze de tafel mocht afruimen of wat ik er ging mee doen. Ze ziet het niet, ze begrijpt het niet. Ik kan het wel zeggen maar als het dan niet wordt begrepen, wat voor nut heeft het dan dat je het zegt want ze ziet het nog niet. Hoe meer ik mezelf weet onder controle te krijgen, hoe moeilijker het wordt om het te doen, omdat Tan op een of andere manier steeds weer mijn strijd wil strijden en dat is nu net wat ik niet wil en wat ook niet kan.Het is steeds een opluchting bij LB en ER dat ze me begrijpen, dat ze snappen hoe ik denk. Dan legt Els het wel uit in heel andere woorden, maar toch hen ik het gevoel dat ze niet tot Tan doordringen, en dat bij haar het gemis van het emotionele allesoverheersend is en dat ze daardoor de andere zaken niet waarneemt of niet kan waarnemen. Ik kan me enkel focussen op mijn beperkingen die ik steeds beter begin te vatten, alleen kost het me nog veel tijd en energie om er daadwerkelijk rekening mee te houden, het duurt meestal ook eventjes voor ik merk dat ik stappen in de goede richting zet. Echter doordat Tan steeds over haar emotionele gemis begint, wetende dat ik dat niet kan invullen zoals zij dat wil, ziet ze volgens mij niet de vooruitgang op andere gebieden, begrijpt ze ook niet waarom ik me gisterenavond na haar uitval over het niets doen, ik me terugtrok, alleen in de living, ik moest het verwerken en dat gaat niet met iedereen aan tafel, het zou het alleen maar erger maken. Soms kan ik de dingen zelf moeilijk uitleggen of bevatten, pas na verloop van tijd begrijp ik de situaties en dan worden die ergens in mijn geheugen opgeslagen, in de hoop ze op tijd terug te vinden als ik ze nodig heb. Maar mijn geheugen is ook niet meer wat het geweest is en ik vergeet al gemakkelijk zaken, of komt het door het vele nadenken dat er geen plaats meer voor is ? Dan zou ik toch beterschap moeten ondervinden als het beter gaat, als mijn hoofd minder te verwerken heeft. Weer iets om over na te denken J 

20:04 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-12-07

de balans staat ongeveer in evenwicht.

3/12/2007 Eindelijk eens weer een dagje alleen met mezelf. Alhoewel het niet is zoals ik verwachtte. Tan vroeg me wat ik ging doen, ik zei niets, en dat is ook zo, maar ik zag aan haar gezicht dat ze niet helemaal akkoord was. Haar uitleggen mondeling is moeilijk, temeer dat ze het toch niet zal begrijpen. Op de koop toe werd Chim ziek, hij kon niet naar school, vraag van Tan, kan hij thuis blijven. En toen begon het gevecht tussen mijn hart en mijn autisme. Dit was al niet volgens de planning en ik had eigenlijk deze dag nodig voor mezelf. Het is de enige dag nog dit jaar die ik heb om wat bij te komen, om alleen te zijn, en als Chim heel de dag bij mij is, dan is het verloren. Ik ben nu al bang voor de komende feestdagen, het continu moeten alert zijn, en dat voor dingen die voor anderen doodnormaal zijn en volautomatisch gebeuren of gedaan worden. Net voor Matthi en ik vertrokken naar de voetbal begon Tan er over wat we gingen doen met Chim vandaag, vermits hij niet ziek naar ’t school kan. Dit is heel de avond in mijn hoofd blijven hangen, wat nu ? Ik heb deze dag nodig voor mezelf en het lijkt egoïstisch, maar zonder deze dag geraakt mijn evenwicht verstoord en wordt het alleen maar erger met me en dreig ik de controle over mezelf te verliezen en dreigt zich dat ook uit te werken op mijn naaste omgeving maar leg dat maar eens uit ! Ergens probeer ik een weegschaal niet alleen in evenwicht te brengen maar ze te laten overhellen naar de goede kant. Aan de goede kant staat het gewicht van mijn gemoedstoestand, van het me goed voelen, van het beheersen van mijn autistisch gedrag en zijn, kortom, mijn binnenkant. Aan de andere kant staan alle invloeden van buitenuit die dit aantasten. Zolang de weegschaal overhelt naar de binnenkant ben ik iets of wat gewapend tegen de buitenkant. Om dit positieve evenwicht te behouden zijn bepaalde zaken noodzakelijk, zoals het af en toe kunnen ‘ledigen’ van mijn hoofd. De invloeden van buitenuit zijn moeilijk tegen te houden, omdat het meestal dingen zijn die anderen niet eens opmerken en dus ook niet begrijpen dat ik dit negatief ervaar. Zo kan het tikken van een klok op me af komen alsof men met een hamer op iets heel hard slaat. Of stemmen aan tafel kunnen zodnig overheersen dat ze als monsters op me afkomen. Vermits ik die geluiden niet kan wegfilteren op dat moment is de enige manier om er aan te ontkomen, er van weglopen. Maar het gekibbel tussen de kinderen achtervolgt me overal en dan gaat het fout. Dan ga je op zo’n manier slapen, maar door te slapen recupereer ik dat niet. Dan gaan werken, heel de dag geconcentreerd zijn, thuis komen en weer dat getater van iedereen, niet met je gedachten alleen kunnen zijn, dat is verschrikkellijk.En ondertussen in al die situaties de verschillende mogelijk scenario’s zitten te bedenken om de dag door te komen, allemaal met dat kleine koppeke. Vroeger, voor ik Tan kene, kon ik van de onaangename geluiden en situaties weglopen. Ik zat heel veel op mijn kamer en kon uren naar muziek luisteren. Ook toen ik met mijn ouders aan zee was, zat ik buiten met mijn stereo installatie. Ik ging dan op de ideale plaats zitten tussen de twee boxen om zodoende de perfecte stereoklank te kunnen horen. Op al die momenten hoorde ik enkel de muziek die ik graag hoorde, de andere geluiden verstomden, stierven uit. Ik hoorde enkel nog een geluid van eenzelfde volume, een harmonisch geluid, zonder pieken of uitschieters. Ik kon als het ware de slechte geluiden verdrijven/vervangen door goede geluiden.Als ik mijn muziek niet kon aanzetten dan nam ik een koptelefoon en droomde ik weg in mijn  wereld via mijn muziek, via mijn positieve geluiden. Voor mij was dit onbewust een vlucht uit de realiteit, een realiteit die niet aangepast was aan mijn beperkingen. Toen wist ik dat allemaal niet wat ik nu weet, toen was het gewoon zo. Ik had ook niet de druk die ik nu heb. Toen kon ik mijn gang gaan, ik kon me afzonderen als ik dat wou, ik had geen verantwoordelijkheden die me onder druk konden zetten. Maar toen ik Tan leerde kennen ben ik er beginnen van afwijken, moest ik mijn aandacht ook aan haar noden aanpassen en toen is het beginnen bergaf gaan. Ik kon mezelf niet meer zijn, moest een beeld opwerpen van mezelf zoals Tan me wou zien. Ik kon ook steeds minder de stress aan. Altijd gedacht dat de stress van het vele werk kwam, de overuren, enz, maar dat was het dus niet. En het ligt helemaal niet aan Tan, want had ik toen een ander meisje ontmoet dan was het vervolg van mijn leven quasi identiek verlopen, tenzij ze ook ASS zou hebben gehad. Hoe het dan zou geweest zijn weet ik niet, misschien had het dan wel nooit geklikt ...Vroeger kon ik, op de camping in de caravan, thuis, gewoon op de zetel zitten/liggen en wegdromen in mijn eigen wereld. Gewoon liggen en niets doen. Genieten van een oase van rust. Sedert ik Tan ken is dat nooit meer echt gelukt, want als ik keer alleen thuis was en ze komt ’s avonds thuis, moest ze altijd weten wat ik gedaan had, en dat kon niet niets zijn, zij kent dat niet, dat is niet normaal, thuis zijn en niets doen, zoals nu, vandaag, niets doen, je gedachten de vrije loop laten, niet gestoord worden. Voor ik verkering had stond die weegschaal tussen binnen en buiten volledig naar binnen, de buitenwereld had weinig invloed op me. Alhoewel het behoorlijk fout ging toen ik hogere studies probeerde. Nu besef ik dat dit vooral komt door het ontbreken van structuur en door de te hoge druk. Ik voelde me steeds slechter worden, voelde dat ik het niet aankon, en ondanks de druk van mijn ouders om verder te studeren heb ik toen de goede oplossing gekozen, ben gestopt met studeren en gaan werken. Een geluk toen was dat ik werk gevonden heb als reparateur van computers. Ik kon er me volledig in uitleven, was heel goed in electronica, het maken van uitbreidingen voor de toen nog allereerste PC’s. Zo heb ik de echte computers leren kennen en dat is zowat mijn redding geweest, ik begon me terug beter te voelen in mijn vel. Ik ging zodanig op in mijn werk, wat langer werken had ik geen probleem mee want ik deed het graag. Ook thuis hield ik me vaak bezig met ontwerpen van schakelingen, versterkers, meetapparatuur. Aan dit alles kwam langzaam een einde toe ik Tan leerde kennen. In haar wereld moest ik aan dacht hebben voor haar, en dat had ik wel, ik zag haar graag en nu hou ik nog steeds van haar, maar ergens werd mijn eigen wereld ingekrompen. Zaken die niet opbrachten zag ze als verloren werk. Het presenteren van programma’s op de vrije radio was verloren werk, niet belangrijk. Als ik een schakeling wou maken, bvb voor de verlichting van ons huis moest ze op voorhand weten hoe lang het zou duren, maar mij interesserde die tijd niet. En het duurde altijd langer dan dat ze dacht dat het zou duren, werken die normaal dagen in beslag namen zouden op een uur of twee moeten gedaan zijn, maar dat kon gewoon niet, die zaken hdden nu eenmaal die tijd nodig. En ik kon haar dat niet uitleggen, moest te lang nadenken over mijn woorden, had daar tijd voor nodig maar die kreeg ik niet.Ook het samenleven met iemand was voor mij een hele verandering, ik moest me enorm aanpassen en voelde dat ik er moeite mee had. Had ik het toen maar allemaal geweten en kunnen uitleggen ....Steeds meer komen er beelden uit het verleden terug die ik nu duidelijk begrijp en waarbij ik ook duidelijk zie wat er toen fout liep. En het is aan de hand van die foutgelopen momenten dat ik nu probeer mezelf terug op de goede weg te zetten. En alleen ikzelf kan weten wat de goede weg is, omdat anderen, die mijn denken niet kunnen volgen, ook niet beseffen wat goed of slecht voor me is. Ergens is er de laatste maanden een bewustzijn gekomen dat ik eerst met mezelf in balans moet komen alvorens ik me met een ander zijn problemen kan bezighouden. En dat is me al dikwijls gelukt. Er zijn al heel wat periodes geweest dat ik kan meedenken over de problemen met Matthi of Chim of Tan. Maar het evenwicht is nog heel labiel en de buitenkant neemt nog dikwijls de overhand. Ondanks alles ben ik toch blij dat ik deze morgen aan mezelf heb gedacht dat dat Chim nu bij mémé is. Hij is daar goed, zal daar at spelen, het is daar rustig, hij is er graag. En ik heb ook mijn rust. Ik had het er moeilijk mee, en ik weet niet of Tan het wel begrijpt, maar ik heb mijn eigen wereld nodig om in haar wereld te overleven.Het is wel jammer dat ik daarvoor vakantie moet opnemen, eigenlijk is dit geen vakantie maar pure noodzaak, zoals iemad die griep heeft die enkele dagen thuisblijft. Maar ik twijfel er aan of onze huisdokter het wel begrijpt. En ik heb ook geen zin om 2 uur in zijn wachtkamer te zitten en daarna alles te moeten uitleggen om een briefje voor één dag te kunnen krijgen. Maar het zou wel eerlijker zijn, vermits iemand die ziek is, of een fysische handicap heeft er ook geen verlof dient voor op te nemen. Dit moet ik toch eens bespreken met ER of LB.Ik heb er altijd een gevoel van profiteren bij, want eigenlijk ben ik nu niet ziek, heb geen koorts of spierpijn of wat dan ook. Ik heb alleen mentaal rust nodig, en soms is één dag voldoende, soms meerdere dagen. Het valt me ook op dat ik het in deze sombere winterdagen minder goed aankan, ik mis de zon en de warmte op mijn huid. Misschien moet ik me toch eens laten testen om een bewijs in handen te hebben zodat ik iets heb om op terug te vallen, maar dan nog, hoe zal m’n er op reageren ? Je bent toch niet ziek ?We zien wel. 

 

13:00 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Te druk en geen moment om gedachten op nul te zetten

26/11/2007 Het is een warboel in mijn hoofd. Beelden en nog eens beelden flitsen voorbij. Het is zo druk om me heen dat ik geen tijd heb om ze te ordenen, zelfs de paar uur in fitness en/of sauna helpen niet. Als ik denk dat ik er een paar heb kunnen verwerken zijn er weer nieuwe. Het is alsof mijn hoofd vol zit en er geen plaats meer is om te ordenen. Gevolg is dat ik niet in staat ben om rekening te houden met mijn beperking. De drukte om me heen is niet te onderdrukken. Een plaats om me echt af te zonderen dit week-end was er niet, is er al een paar weken niet. Waar ik me ook bevind, de geluiden achtervolgen me, Chim die roept, Matthi en Am die heel druk tegen mekaar discusiëren over onbenullige dingen, en dan op zo’n hevige manier alsof men met een hamer op mijn hoofd klopt. Daarbij komt dat Tan alles behalve in orde is. Ik zou moeten de kracht hebben dingen van haar over te nemen maar ik kan het niet. Alle energie gaat naar het proberen afschermen van de drukke buitenwereld.Vroeger kon ik nog in de living wat tot rust komen, maar dat is onmogelijk met Matthi en Am als ze ook in de living zijn. In de bureau gaat ook niet want daar staat TV open voor Joachim.Enige plaats zou nog de slaapkamer zijn, maar dan komt Matthi op computer spelen met veel geluid. Waar moet ik nog heen ?? Als ik zeg dat het te druk is aan tafel, is de enige reactie die ik krijg van Tan dat het ook voor haar zo is, maar daarmee is het niet opgelost. Ik kan gewoon niet meer, ik wil mijn hoofd leeg krijgen. Nu wou ik deze morgen wat neerpennen, zit collega Peter hier eerst een half uur tegen me te praten, verschrikkellijk. Heb nog 15’ voor Mark er is, ik wou dat ik een hele dag had, gewoon een hele dag gedachten op nul proberen te krijgen, de indrukken van de laatste dagen verwerken. Maar niemand snapt het blijkbaar, hoe leg ik dit uit ? Ik kan het zelf amper verklaren maar weet dat ik er behoefte aan heb. Vorige week wat verkouden, een ander heeft dat ook wel eens, maar ik had eerder het gevoel dat ik ging sterven …. Het is maar een verkoudheid maar ik weet dat bij het minste dat er aan mijn lichaam mankeert, dat ik daar enorm veel last van heb, meer dan een ander, heb ik al genoeg moeten horen van Tan, want dan laat ik me zogezegd teveel gaan voor een onbenulligheid. En dan gingen we zaterdagavond naar Ben-X gaan kijken. Was er eigenlijk ook wat bang van, want hoe ging ik dat verwerken. En die schrik bleek achteraf nog gegrond te zijn ook. De hele zaterdag was een verschrikking. Bij alles wat er die dag gepland stond zat ik allerlei scenario’s af te lopen.Normaal ging ik met Chim naar Logo (8u30 – 9u) en daarna naar voetbal om 9u30.Maar nu ging Tan, zou ze op tijd terug zijn zodat ik op tijd op voetbal ben ? Want de trainer heeft graag dat we stipt aanwezig zijn. Normaal zijn we om 11u30 terug thuis, maar tss 11u en 12u kwamen die mensen de koperen kast ophalen die verocht was. Zouden ze komen ? Zou ik al thuis zijn als ze komen ? Gaat er niets breken tijdens het verplaatsen naar de camionette, gaan ze wel weer weg zijn om 12u45 vermits we naar Els moeten om 13u ? Gaan we wel kunnen eten deze middag ? enz, enz.We zouden die namiddag naar Brugge gaan, lamp kopen voor boven livingtafel en daarna naar de film. Donderdag was ze op voorraad, zou ze nu nog wel op voorraad zijn, zouden we nu effevtief die korting van 15% krijgen, zou ik er parkeerplaats hebben, zouden we optijd terug zijn om nog te kunnen eten en zouden we op tijd zijn voor de film ? Tan wilde eerst nog even naar huis en dan pas naar de film, maar dat was volgens mijn berekeningen niet mogelijk, dan zouden we nooit op tijd zijn. We moesten nog eerst tickets kopen, liefst tijdig, want anders was er misschien geen plaats meer. Gelukkig heb ik dat kunnen verhinderen, toch van Brugge rechtstreeks naar Gent. Zat ik nog altijd met de vraag, gaan we de gratis kaartjes wel kunnen omwisselen voor zitplaatsen zonder direct binnen te moeten gaan. Tan wou iets eten in de buurt van St-Pietersplein en ik wou de wagen parkeren aan de decascoop. Ik was van mening dat afstand decascoop – St-Pietersplein ong 10’ was, dus 10’ naar plein en 10’ terug, berekend dat we dan ong 60’ hadden om kaarten te kopen en te eten om dan op tijd terug te zijn voor de film. Tan vond het handiger om te parkeren op de ondergrondse parking van St-Pietersplein. Dus werd het 10’ extra. De parking van de decascoop kende ik, die van St-Pietersplein niet, dus was zenuwachtig hieromtrent. De eerste keer de parking voorbij gereden, weer 5’ kwijt …Geparkeerd, te voet naar decascoop, daar eerst alle affiches afgelopen, tickets gekocht, terug naar St-Pietersplein, kleinigheid gegeten, en terug naar Decascoop. Daar wat drinken gekocht. Ik wou ook PopCorn kopen omdat dat er bij hoort, maar Tan wilde niet. Ik vond dit vervelend. Dit zorgde voor een ongemakkellijk gevoel, er ontbrak iets, het was niet zoals het hoorde te zijn. En dan de film. Regelmatig zag ik mezelf, of Chim Of Matthi, of alledrie. Terwijl ik me moeilijk of niet kan inleven in de emoties van normale mensen, voelde ik bij Ben wat hij voelde en meemaakte. Het was het herkenbare dat ik voelde. Dingen die ik niet herkende bij mezelf, voelde ik ook minder. Het deed raar om dat te beseffen. Toen hij zelfmoord pleegde was ik er bijna zeker van dat het niet echt was. Ergens wist ik dat hij nog leefde. Zouden niet autisten dat ook gedacht hebben ? Denk het niet.. Na de film was ik nog stiller dan ervoor. Had tijd nodig om de film te verwerken, om de beelden opnieuw te zien. Eigenlijk wou ik nu ergens in een hoekje gaan zitten, zonder geluiden, om er over na te denken. Maar we gingen recht naar huis. En ik werd bang, ’t zal weer druk zijn in de living, Chim is wel niet thuis, maar Matthi en Am zitten thuis en ’t zal weer continu blablabla zijn. Dus geen tijd om te denken. Gaan slapen is een optie maar dan denk ik er ook niet over na.Thuis was het inderdaad de drukte waar ik al bang voor was.

09:55 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

 

7/11/2007 Vanavond gaan we bij Els maar nog steeds haar opdracht van vorige week niet kunnen uitvoeren : de liefdesbrief. Ik kan er niet aan beginnen, ergens heb ik het moeilijk om de juiste woorden te vinden. Ik kan niet zeggen of schrijven wat ik voel en waarom ik het voel. Ik hou van Tan, daar ben ik 100% van overtuigd, maar waarom. Ik voel wel waarom maar hoe zeg of schrijf ik dat, hoe beschrijf ik mijn gevoelens ? Ergens heb ik schrik dat ik terug zaken ga schrijven die misschien wel goed overkomen, maar dat zijn dan dingen waarvan ik denk dat een ander dat verwacht, zoals de ander denkt zoals het zou moeten zijn, maar is dat dan ook zoals het is voor mij ? Ik denk het niet. Ik wil niet meer zeggen wat een ander wil horen, ik wil zeggen wat ik denk. Andere mensen moeten horen/lezen wat ik denk, niet wat ze graag zouden willen lezen. Meer en meer komen er situaties uit het verleden terug waarvan ik duidelijk zie dat ik eigenlijk gereageerd heb op een manier die het dichtste aanleunt bij de manier waarop de ander het verwacht. Niet dat ik het dan ook niet zou menen, ’t is geen kwestie van meelopen, maar eerder doen alsof ik hen ben, doen alsof ik ook ‘normaal’ ben.Ik betrap me er bvb altijd op in een gesprek, als ik niet goed kan volgen, dat ik toch af en toe reageer, alleen maar om de indruk te geven dat ik meedoe in het gesprek. Maar eigenlijk ben ik al het gezegde nog aan ’t verwerken, en doe ik dat alleen om niet op te vallen. Hetgeen ik dan zeg is wel gemeend maar is niet volledig. Even later zal ik beseffen dat ik eigenlijk meer wil zeggen, maar dat gaat dan meestal niet meer want m’n zit al veer verder in het gesprek.Het is door de opdracht van de liefdesbrief dat ik me gaan afvragen ben waarom het me niet lukt en dat ik tot dit besef ben gekomen. Waarom dat ik dat vroeger allemaal niet besefte ? Ik wist gewoon niet dat er iets mis was met mij. Ik wist dat ik anders was, dat bepaalde dingen die voor anderen vanzelfsprekend waren voor mij niet lukten. Maar ik heb daar verder nooit iets achter gezocht en er dus ook nooit verder over nagedacht op deze manier. Maar nu ik dit weet wil ik niet meer zeggen wat anderen verwachten dat er gezegd word, of geschreven. Ik wil gewoon zeggen wat ik denk op de manier dat ik het denk. Dus waarom hoe ik van Tan ? Geen idee, het is zo. Terwijl ik dit laatste zinnetje schrijf voel ik een warm gevoel van binnen, iets speciaals. Dat heb ik altijd als ik aan Tan denk, zelfs al hebben we ruzie, zelfs toen er sprake was dat ik alleen zou gaan wonen. Het is moeilijk om dit gevoel echt te verwoorden, en nog moeilijker is het waarom. Ik zie haar nog altijd staan in het deurgat van de radio-studio. Het was toen de eerste keer dat ik haar zag en voor mij was ’t meteen liefde op het eerste gezicht. Moet er wel voor alles een waarom zijn of moet je het waarom wel altijd kunnen verwoorden ? Het is toch perfect mogelijk dat er iets is dat je niet kan verklaren maar dat het er wel is. Het is toch niet omdat je iets niet kan verklaren dat het er ook niet is ?Als je niet kan verklaren waarom een lamp brand wil dat toch niet zeggen dat de lamp niet brand ?Gisteren zei Tan nog, toen ik om een knuffel vroeg, dat dat niet autistisch is, want dan zou je geen aanrakingen kunnen verdragen, zie ze. Dat is helemaal fout, dat is niet gedacht als een autist. Het zou kloppen als ik iedereen zou willen knuffelen en/of aanraken, en dat is niet zo. De aanraking met Tan is helemaal anders dan met iemand anders. Als ik ergens bvb aan tafel zit en er zit iemand dicht naast mij, dan is het eerste wat ik denk, als die persoon maar niet te dicht komt zitten zodat onze lichamen mekaar raken (hand, arm, been, voet). Vanals ik dat voel, voel ik me onbehachelijk en trek ik zo vlug mogelijk arm, been, voet, enz weg. Het is zelfs zo erg dat ik op den duur alleen daar nog op let, dat ik eigenlijk het andere allemaal vergeet/negeer. Het is alsof ik alleen nog het niet mogen plaatsvinden van het lichaamscontact fixeer, alsof mijn leven er van afhangt. Ook een hand geven ligt moeilijk, want dan weet ik nooit hoelang ik de andere zijn hand moet/kan vasthouden, en het kontakt tussen de 2 handen voelt ook onbehaaglijk aan, alsof het dodelijk is.Dit staat in schril contrast met een knuffel met Tan. Het gekke is dat, bvb aan tafel, als Tan naast me zou zitten, en onze armen/benen zouden mekaar onbewust raken, zal ik me ook wegtrekken, tenzij we bewust mekaar aanraken, dan heeft dat een heel ander effect, ook omdat het een heel andere betekenis heeft. Ik kan me niet voorstellen dat ik dat bij iemand anders zou kunnen hebben. Daarmee wil ik aantonen dat knuffelen niet hetzelfde is als aanraken, althans niet voor mij. Bij een knuffel voelt dit helemaal anders aan, een goed gevoel, een gevoel van geborgenheid, een gevoel van zich één voelen. Het is gewoon een andere situatie en dat maakt het verschil. Voor mij is de knuffel een teken van liefde, het tonen en laten voelen van hetgeen ik niet kan zeggen.

09:52 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

 

02/11/2007

 

Uiteindelijk heb ik het dinsdag (30/10) wat rustig gekregen in mijn hoofd, we zouden in de namiddag een paar winkels afgaan opzoek naar een geschikte verlichting voor in de living. Ik zag er eerst wat tegenop want Chim ging ook mee en in ’t verleden viel dat meestal serieus tegen. Maar ’t viel allemaal reuze mee, heb zelf ook meegedacht, dan meer over de praktische zaken, en ik voelde dat Tan dat appreciëerde. Ik was rustig geworden en dan komt die input vanzelf. In de laatste winkel in Brugge nam ze me zelfs spontaan vast. Dat was geleden van in Malaga eind augustus …

Dat is nu echt hetgeen ik nodig heb, op tijd een spontane knuffel. Maar die zijn zo zeldzaam.

’s Anderendaags liep het blijkbaar weer fout.

Dit was mijn eerste indruk :

toen ik gisteren thuiskwam zag ik dat er iets scheelde met Tan. Toen ik vroeg wat er scheelde kreeg ik het veelzeggende antwoord : laat me maar gerust. Heb ik dan ook gedaan.
Deze morgen heb ik wat aan mijn klassement van games en platen gewerkt en ook de bovenverdieping gestofzuigd. Straks moet onze jongste naar een voetbal tornooi, dus heel de namiddag weer alert zijn. Niet dat ik niet graag supporter voor onze jongen, maar 't zijn de sociale aspecten er rond ...
Tan gaat met Amelie een namiddag schoppen in Sluis, dus voor ze vertrekt geef ik ze nog een dikke knuffel, waarbij ze haar wegtrekt. Vraag ik : ik mag je toch wel een knuffel geven ?
Antwoord : Heb ik niet graag, ik ben niet goed van mijn nieuwe medicatie maar ja, daar heb jij toch geen begrip voor !
Hoe moet ik nu reageren ?
Het enige wat ze er nu mee bereikt heeft is dat ik weer down ben en eigenlijk nergens meer zin in heb, ik voel me weer zo schuldig.
Wie zegt dat ik er geen begrip voor heb ? Omdat ik niet kan raden wat er scheelt ? Omdat ik het niet kan zien als een ander ? Omdat ik niet weet hoe ik moet reageren ?
Kan je niet knuffelen omdat je je slecht voelt van medicatie ?
Ik word daar zo moe van, de tranen staan in mijn ogen, weet echt niet wat ik er mee moet.
Ze vroeg me wel nog de keuken op te ruimen en de auto te stofzuigen, maar na zo'n opmerking heb ik daar helemaal geen zin meer in.
En wat vanavond als ze weer thuiskomt ? Nog meer van die vinnige opmerkingen ?
Heb eigenlijk meer zin om me ergens op te sluiten, ver weg van alles
Ik weet het, ik moet me herpakken, heb er nog 30' voor want dan moeten we weg naar de voetbal.
Heb niet eens de tijd gehad om erop te reageren want 2' later was ze weg met Amelie.Ik voel me zo machteloos, wou dat het anders was.

Ik heb ook even raad gevraagd aan Els, haar antwoord heeft me terug aan het denken gezet. Het heeft me heel de namiddag tijdens de voetbal beziggehouden, was er eigenlijk niet heel de tijd bij, gelukkig heeft Chim er niets van gemerkt, antwoord Els :

Dag Werner,  een heel concreet antwoordje:

 Ja, van de medicatie kan je je zo slecht voelen dat je niet aangeraakt wil worden. Maar dat heeft dan eerder te zien met je psychisch niet goed voelen. Belangrijk is dat jij op zo een moment begrip toont, en ookverwoordt: oké, ik laat je nu, maar ik wil het er later wel over hebben, want ik wil het begrijpen, en daarbij moet jij mij helpen. En ik denk dat je gerust mag zeggen dat vinnige opmerkingen vooral willen zeggen dat Tania zich niet goed voelt. De oorzaak kan bij jou liggen, maar zal heel vaak ook elders liggen, maar jij kan haar wel helpen om zich beter of gerustgesteld te voelen.  Samen met haar zoeken, wat kan de oorzaak zijn van je niet goed, ben ik heb, zijn het de kinderen, is het het werk, enz..; kan al iets helpen; Belangrijk is vooral dat je haar aan het praten krijgt, desnoods is het maar schreeuwen, bitsig zijn of huilen, maar dat je iets van reactie krijgt. Nu, het eerste kan ik best begrijpen, maar waarom dinsdag wel en woensdag niet meer ?Waarom niet eenvoudig zeggen wat er scheelt ? Het blijft me allemaal veel te moeilijk. Ok, stemmingen kunnen wisselen maar dat is voor mij niet altijd duidelijk. Terug thuis na de voetbal, we waren 2de geëindigd in het tornooi, toonde Chim heel fier de’ medaille’ die ze gekregen hadden. Ik had zelfs gemerkt op weg naar huis in de auto, dat die medaille blijkbaar veel voor hem betekende, hij had de medaille zelfs gekust …’t was iets na 18u dus ik stelde voor om eerst te eten maar niemand kwam aan tafel. Matthi en Ami zaten te puzzelen, Tan was een boek van Matthi aan het lezen omdat hij daarvan een bespreking van de karakters moest maken, nu ja, dan maar alleen een boterham gegeten. Eigenlijk zit ik daar niet mee maar het gedacht dat Tan dat niet graag zou hebben, dat alleen eten, liet me toch niet los, waardoor ik er weer een slecht gevoel bij kreeg.Ondertussen had Chim de laptop vastgenomen en was een spelletje beginnen spelen. Het is ook zijn manier om zich terug te trekken, even alleen zijn in zijn wereldje. Zelf had ik ook niet veel zin in communicatie en gezien iedereen toch zijn bezigheid had, heb ik dan maar mijn laptop genomen om verder te werken aan het klassement van de games. Is nog een heel werk, maar zoals het nu is kan het niet verder. Telkens de kinderen een spelletje willen moeten ze een pak DVD’s afzoeken waardoor de boel steeds overhoop ligt. Dus eenmaal een perfecte lijst zou dit euvel moeten verholpen zijn. En daarbij, een diepgaand gesprek beginnen met de kinderen rond ons dat kan ik niet, kan me niet voldoende concentreren, en ’t is al moeilijk zonder hen. Vandaar dat ik ’s morgens op ’t werk om 6u het gemakkellijkst kan schrijven ook, ik ben alleen en kan me concentreren. Terug naar gisterenavond. Na enige tijd startte Chim een lego-spelletje op en de klank was nogal luid. Er was echter geen manier om dit stiller te zetten. Ik had al gevraagd aan Chim om dat te doen, maar dan hoorde hij niets meer. Ik stelde voor om zijn oortjes in te steken, maar dat wou hij niet. Hij was ook heel moe van de voetbal heel de namiddag en alles daar omheen, dus liet ik het maar zo. Maar dat maakte het alleen nog lastiger voor me, want ik wou het nieuws volgen maar met ondertussen zo’n lawaai van het lego-spelletje had ik heel veel moeite om het te volgen. Ik voelde stilletjes de hoofdpijn terug opkomen en wist dat het fout ging. Ik had er even aan gedacht om zelf oortjes in te steken met de klank van de TV, maar als ik eraan dacht dat Tan dat weer asociaal zou vinden, heb ik dat maar niet gedaan. Ondertussen zat Tan nog altijd te lezen in het boek van Matthi.Matthi begon ook opmerkingen te maken over het geluid van de laptop van Chim, maar Chim bleef doorspelen. Ik wou zelf de oortjes gaan zoeken voor Chim maar toen was het plots te laat. Tan maakte opmerkingen over de laptop, niet over het geproduceerde geluid. De laptop moet weg omdat er rust moet zijn in de living. Ik zei wel dat het probleem niet de laptop is, maar het geluid, maar dat hielp niet. Ondertussen had ook Ami haar laptop genomen om op de Sims te spelen, zonder geluid ! Als je nu de laptop weg wilt uit de living krijg je volgend scenario : Ami gaat naar kamer om op Sims te spelen, Chim naar speelplaats om te spelen met geluid, ik naar bureau om verder te werken aan klassement, Matthi in eetplaats om te puzzelen en Tan in zetel om te lezen. Is dat dan de ideale oplossing ???Het voordeel van de laptop is dat we nog bij mekaar zitten en dat er wel eens iets kan gezegd worden, ondertussen wordt er wel samen naar TV gekeken, maar Tan zit zelf te lezen, heeft geen tijd om te praten want boek moet uit zijn voor de bespreking die Matthi moet maken.Toen matthi nog maar eens klaagde over het lawaai van Chim zijn spelletje, maakte Tan de opmerking : Wat moet ik dan doen, Chim van de laptop halen, wat gaat er dan niet voor lawaai zijn. Ik begreep Matthi zijn probleem, ik had er zelf ook last van, alleen dacht ik verder en inderdaad Tan had gelijk, maar dat ziet Matthi niet in, hij maakt hem kwaad, stoel op de grond, puzzelstukken op de grond, slaat deur van living dicht en vlucht naar zijn bureau, zijn computer. Ik ben er zeker van dat hij daar eerst enige tijd zal zitten staren hebben alvorens Fifa op te starten. Het is zijn vlucht uit de wereld die hem niet begrijpt.Het werd me allemaal te veel. Ik besloot de DVD waarmee ik bezig was af te werken, en dan af te sluiten.Het leeg goed dat nog her en der stond in de vaatwas gepropt, brood uit diepvries weest halen voor ’s anderendaags, vuilbak, PMD-zak en Papier buitengezet. Als ik terug in de keuken kwam om vaatwas te starten had Tan gedaan met lezen. Je gaat toch nog niet gaan slapen vroeg ze. Ik zei ja, ik kan niet meer, heb weer hoofdpijn en ben veel te moe. Heb de vaatwas opgestart en wou naar boven gaan. Ik kwam Tan tegen in de hall, ze huilde. Ik vroeg wat er scheelde, maar had al een vermoeden dat het te maken had met het feit dat ik wou gaan slapen. Ze voelde zich eenzaam zei ze, we hadden nog niet kunnen praten deze avond. Maar haar uitleggen dat dit toch geen zin zou gehad hebben, zeker niet als de kinderen daar rondlopen, en ze zat heel de avond te lezen, OK ’t is voor Matthi, maar dat neemt niet weg dat ze zat te lezen en er dus geen mogelijkheid kon zijn voor een diepgaand gesprek.Ik haalde ook nog even aan dat als ik vraag wat er scheelt ik wordt afgesnauwd van laat me gerust en je begrijpt me toch niet. Nogmaals, het is niet omdat ik niet onmiddellijk op de situatie inspeel dat ik het niet zou begrijpen. Ik begrijp wel dat er iets scheelt maar meestal weet ik niet hoe ik er moet op reageren, wat ik moet zeggen. Te meer omdat ik wel weet dat er iets scheelt maar niet helemaal wat, en nog steeds heb ik het gevoel dat Tan verwacht dat ik dan raad wat er scheelt, maar dat kan ik niet ! Ik wel met haar praten, en ik hoor dikwijls van haar dat het in Malaga wel ging maar daar was de situatie helemaal anders. Ik had geen hoofdpijn ! En vooral, ik mis de zonnewarmte enorm ! Tan kan niet begrijpen nog aanvaarden dat ik gisteren om 20u45 niet meer kon, ik was opgebrand, het vuur was uit. Om dan nog een gesprek te beginnen, nee, dat kon ik niet. Maar ik heb de kans niet gekregen om mij te verduidelijken. Ook toen ik zei dat ik haar woensdagavond vast nam, eigenlijk op een ietwat zelfde manier dat ze me vast nam die dag in Brugge, en ik haar terwijl vroeg wat er scheelde, het antwoord was, laat me gerust, en gisterenmiddag kwam dat op het zelfde neer, zei ze dat ze die knuffel en kussen maar ambetant vond. Ook dat er weer een muur tussen ons stond. Maar wie bouwt die muur hier eigenlijk ? Ik ? OK, ik voelde me slecht gisterenavond en had hoofdpijn, maar een knuffel had veel geholpen, een knuffel zoals dinsdag in Brugge, maar die kwam er niet, integendeel, ik kreeg weer eens de volle laag. Zoals ze reageerde tegen Matthi over dat geluid van het Lego-spelletje laat me besluiten dat ze zelf bijna geen last had van het geluid. Ze kon rustig verder lezen. Maar bij Matthi en bij mij was dat geluid even erg alsof men met een heel zware drilboor naast je oor bezig zijn. De hoofdpijn is dan niet echt afkomstig van het geluid zelf, maar van de verwoede pogingen om de diverse geluiden niet horen en er dat ene uit te filteren dat je wel wil horen, iets waar Tan geen last van heeft. Ik kan me best voorstellen als je geen last hebt van al die sterke geluiden en je wel heel eenvoudig je kan focussen op het geluid dat je wil horen, dat je achteraf dan niet begrijpt dat iemand anders daar wel last van heeft, maar aanvaard dan toch wat een ander zegt. Het is voor mij gemakkelijker te begrijpen dat iemand die wel alle bijgeluiden zonder moeite kan wegfilteren er ook geen last van heeft. Eigenlijk begrijp ik veel meer dan ik eerst dacht, alleen hebt ik nog meer moeite om gepast te reageren dan het eigenlijk te begrijpen. En met begrijpen bedoel ik de algemene dingen, goed, slecht, soms ook meer zoals verdriet (als Tan huilt) of boosheid (als ze roept). Maar op zo’n moment weet ik niet hoe te reageren. Het is alsof ik het eerst een aantal keer moet herbeleven alvorens een passend antwoord te formuleren, maar ja, dan zijn we enkele minuten verder en is het in Tan haar visie te laat, begrijp ik haar niet, trek ik het me niet aan, enz. uiteindelijk heb ik dan in ’t verleden geleerd om dan maar niets te zeggen en het te laten overwaaien. Ik heb wel eens geprobeerd onmiddellijk te reageren, maar dan pakt het meestal verkeerd uit omdat de reactie niet gepast is, achteraf besef ik dat wel maar dan is het te laat. Eigenlijk zou ik er dan opnieuw moeten over beginnen maar dat is eenvoudiger gezegd dan gedaan.Dit alles kan nu weer opgevat worden als verwijten, maar dat is het zeker allemaal niet. Ik probeer gewoon mijn denken te analyseren, duidelijk te maken, ook voor mezelf, hoe ik het nu precies beleef. Terwijl ik dit schrijf kan ik rustig nadenken, kom ik naarmate de tekst vordert steeds dichter bij een besluit, een conclusie. Stel je voor dat ik dit gisteren avond nog allemaal moest uitleggen ? Bij de minste repliek van Tan was het al afgelopen en kwam er weer niets zinnigs meer uit.Ik begrijp stillekensaan dat ik meer begrijp dan dat Tan denkt, alleen het aangepast reageren is er niet. Meestal durf ik niet te reageren omdat ik gewoon niet weet hoe dat moet en ook niet weet welke reactie de goede is. Ik moet er kunnen over nadenken. En nu zomaar gaan afspreken met Tan van bvb nu zaterdag om 10u gaan we praten, dat kan ik niet op commando. Wie weet wat is er dan aan de hand, zijn er weer voor mij dan enorm storende factoren, waardoor ik me helemaal niet kan concentreren en er dan weer zomaar dingen ga uitflappen omdat ik dan denk van kijk, dat is hetgeen ze wil horen, dan zeg ik dat maar. Maar dan zeg ik zoals het niets is en is ze tevreden, terwijl als ik zeg zoals het is, het niet wordt aanvaard want dat kan niet volgens haar denken. De struikelblok blijft dat ze het nog steeds niet aanvaardt, misschien ook door het feit dat het soms wel goed gaat, je dan niets merkt van mijn anders zijn, ze dan gaat twijfelen van , kijk eens, je kan het nu wel, dan moet het anders ook gaan.Ik weet niet of ik het bij het rechte eind heb, maar dat is hetgeen nu door mijn hoofd gaat.Ondanks alles ben ik nog altijd ik. Is ze dan bang dat ik plots iemand anders ben ? Ziet ze me dan plots als iemand anders ? Is dat de reden dat ze mijn ASS niet aanvaard ? Dat ze nog altijd pogingen doet om me te laten functioneren zoals zij functioneert ?Ik ben nog altijd dezelfde als vroeger, alleen ben ik nu bewust dat ik anders denk. Ik dacht vroeger ook anders maar wist niet waarom. Nu wel, en kan ik er rekening mee houden. En sedert ik dat doe zijn er al meer diepgaande gesprekken geweest dan in al die jaren ervoor, waarvan het diepste in Malaga, toen we alleen waren onder de Spaanse zon.Dat het gisterenavond dan niet meer kon moet dan toch kunnen aanvaard worden ? Het is geen slechte wil, maar gewoon toegeven aan de taal van mijn lichaam, die zegt dat ik moe was, hoofdpijn had. Ik heb de laatste tijd wel veel hoofdpijn, veel meer dan vroeger, misschien omdat ik er ook meer mee bezig ben. Het valt me op dat het telkens is als het te druk wordt, als ik teveel prikkels binnenkrijg. Vroeger zou ik dan agressief geworden zijn, beginnen uitvliegen tegen iedereen. Nu bedwing ik dat maar krijg ik hoofdpijn. Het is voor mij een soort barometer geworden om te weten wanneer het genoeg is geweest, wanneer ik me moet terugtrekken. Ik weet ook wel dat het niet altijd kan, maar ik bepaal die momenten niet zelf, die worden bepaald door de omgeving, en daar heb ik geen vat op. Ik kan niet inplannen wat de omgeving doet, ik kan dat niet controleren. Dus, gisteren was weer zo’n moment, niets ging nog. Toeval wil dat dan net haar boek uit is, dat ze dan nog wil praten, maar dat had geen zin meer, het zou alleen maar een marteling voor me geweest zijn en voor haar. Maar daarmee weet ik nog altijd niet waarom ze zich eenzaam voelt.

09:51 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Wisselvallig

30/10/2007

 

’t is de laatste twee weken wat wisselvallig geweest. Had eigenlijk al eerder moeten schrijven maar dat is niet gelukt door omstandigheden. Hierdoor is er heel wat info verloren gegaan omdat ik het me niet zo goed meer herinner. Het vervaagt allemaal zo snel, zeker na de toestanden van de afgelopen dagen. Verschillende malen heb ik mogen ervaren dat Tan niet zag wat er aan de hand was. Zondag was druk, heel de voormiddag naar de voetbal met Chim en  er waren ook plannen om ’s avonds te gaan kijken naar de voetbal, daarom wou ik wat rust in de namiddag maar ook dat lukte niet. Voortdurend geluiden om me heen, van computergames tot tmf, het lukte niet om tot rust te komen. Toen Tan tegen de avond even weg ging, maakten ze nog meer herrie, ik voelde de agressie opkomen en wist dat dat verkeerd was, dat ik moest ingrijpen en ben ik even op mijn bed gekropen, daar was het toch wat stiller, rustiger. Ben daar een uurtje blijven liggen en toen ging het toch wat beter.

Niet dat het stiller was in de living, maar ik kon er iets beter tegen, er waren wel minder geluiden, enkel de tv stond aan.

Achteraf moest ik horen van Tan dat ze het verkeerd vond omdat ik niets gezegd had en dat ze zichzelf ook niet goed voelde en dat het dus geen werk was dat ik zomaar in mijn bed kroop. Hoe kon ik het haar zeggen terwijl ze niet thuis was ?

Echter ik moest gewoon om mezelf en de kinderen te beschermen, maar dat begrijpt Tan niet.

Maandag was goed begonnen, ik heb allerlei karweitjes opgeknapt, de kinderen hielden zich bezig en ik kon rustig doorwerken. In de namiddag wou ik wat lezen maar toen ging het fout. Een vriend van Matthi kwam langs en Chim wou meekijken op de computer bij Matthi, maar dat ging natuurlijk niet. Chim was met niets te paaien, geen spelletje, film, zelfs niet met zijn eigen computer. En zo was het dan voor de rest van de namiddag, 3 uur lang, tot Samson en Gert begonnen rond 16u30, dan werd het weer wat rustiger. Ik was op, kon nergens meer tegen en voelde terug de agressie zoals vroeger bovenkomen, alleen wist ik me nu wel te bedwingen. Toen Tan thuis kwam zag ze wel aan m’n gezicht dat er iets was maar ik had niet de kracht om er nog in detail over te beginnen. Ik heb me wat afzijdig gehouden de rest van de avond, heb toch nog een spelletje met Chim gespeeld voor hij ging slapen. Maar terwijl Tan en de kinderen een gezelschapspel speelden lag ik in de zetel, ik probeerde mijn hoofd leeg te krijgen. Heb nog wat dingen opgezocht ook op internet, openingsuren, maar toen ik dit tussendoor kwam zeggen tegen Tan had ik het gevoel afgesnauwd te worden, misschien omdat zij zich met de kinderen moest bezighouden en ik daar zat ? ’t zal wel, ik voel me weer schuldig maar kan er niet aan doen. Later op de avond was ik helemaal in paniek. Er werd plots gebeld aan de voordeur. Ik maar opengedaan. Er springen plots 3 meisjes te voorschijn en roepen : happy Halloween. Wat moest ik nu ? Dit was niet de gewoonte in onze streken. Moest ik ook geld geven zoals bij 3 koningen ? Geen idee. Ik begon alle gekende situaties af te lopen die ik kende maar vond geen vergelijk. Ik roep op Tan die in de zetel zit, maar ze komt niet. Ik loop dan maar terug naar de living en hoor nog net één van de meisjes het woord snoep uitspreken. Juist ja, snoep,dat is het natuurlijk, maar welke snoep vraag ik aan Tan. Dan zegt ze kwaad je weet die toch wel staan in de kast, neem wat uit die grote doos, dat kunt ge toch wel!

Gelukkig was Am er die de doos al had genomen zodat het duidelijk werd en ik heb die meisjes dan hun snoep gegeven. Ik was daarna helemaal van de kaart maar probeerde het niet te laten merken anders moest ik het weer onmiddellijk gaan uitleggen en dan zeg ik toch weer de verkeerde dingen. Ik moest er over nadenken, de zaak analyseren en het daarna opschrijven, dat was de enige manier om er uit te geraken. Eigenlijk stond ik versteld van mezelf dat ik in paniek was. Het lijkt onnozel maar ik kon er gewoon niet aan doen. Had het die namiddag rustiger geweest in mijn hoofd was dat waarschijnlijk niet gebeurd.

Plots besef ik ook hoe diep het zit en hoe het verborgen zit in kleine situaties, momenten waar een ander niet merkt dat het fout gaat. Het vervelende is dat ik het niet kan zeggen op het moment zelf omdat het dan niet helemaal tot me doordringt. Het is pas na enige tijd dat ik het kan zeggen, maar dan is de situatie alang voorbij en is het te laat. Het is ook niet gemakkellijk om er nog over te beginnen als men boos op je wordt. Volgens mijn interpretatie wordt men dan boos om iets waar ik eigenlijk helemaal niet kan aan doen, waarom dan boos worden. Dan bekruipt me zo’n beangstigend gevoel dat ik eigenlijk helemaal dichtklap en mijn enige uitweg is dan nog dit detailboek.

 

Ook met die liefdesbrief die we moeten schrijven van Els zit ik verveeld. Ik denk er alle dagen aan maar weet niet hoe ik er moet aan beginnen. Hoe deed ik het vroeger dan vraag ik me af, toen schreef ik er toch veel. Of deed ik dat omdat ‘men’ dat verwacht dat je dat doet ? Ik weet het niet, toch zie ik Tan graag, hou ik van haar, maar hoe verwoord ik dat ? Met woorden door anderen ingegeven omdat je weet dat het dat moet zijn ? Of met je eigen woorden die je niet kan vinden ? Ik voel er mij steeds slechter bij naarmate de afspraak van 7/11 nadert. Ik krijg meer het gevoel dat als ik er een ga schrijven dat het meer zal zijn zoals Els en Tan willen dat het is dan dat het is. Ik voel de liefde voor Tan, ik kan ze alleen niet beschrijven. Als ik dan toch woorden ga opschrijven heb ik het gevoel dat dat alleen is om hen een plezier te doen. Niet dat ik het niet zou menen, maar eerder omdat ik dan niet 100% zeker weet dat het die woorden zijn die mijn gevoel omschrijven, dat het dat wel is dat ik voel. Als ik woorden ga opschrijven en ik ben niet zeker dat ze mijn gevoelens beschrijven krijg ik het gevoel dat ik lieg, dus schrijf ik liever niets op, dan kan ik niet liegen.

 

Maar toch voel ik er mij niet goed bij. Er zijn de laatste dagen zaken gebeurd waar ik helemaal niet kan aan doen en toch is het alsof het mijn schuld is, zo voel ik me althans en dat zorgt er dan voor dat ik me niet happy voel, heb eigenlijk nergens zin in, alles is te veel.

Het was even rustig maar nu zijn Matthi en Am weer onnozel aan het doen, ik wordt afgeleid, wil verder schrijven maar zo gaat dat niet. Ik was misschien toch beter opgestaan om 6u maar dan krijg ik ook weer vragen waarom ik zo vroeg op sta en dan kan ik niet antwoorden omdat men het belachelijk vind om daarvoor op te staan. Maar ik vind dat niet, maar ja, ik zie het nu eenmaal anders, ik denk anders, ik ben anders.

09:49 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

misbegrepen

16/10/2007

 

Afgelopen week is het plots beter gegaan. Zo goed dat het mij duidelijk opviel dat Mijn vrouw haar best deed. Ik apprecieerde dit ten zeerste maar ben nog steeds bang dat het maar tijdelijk is, het is ook al zolang anders geweest ….

Maar ik sta volledig open om het een kans te geven en er rekening mee t e houden dat het wel eens kan tegenvallen ook. Ik heb er haar zaterdag ook over aangesproken en gezegd dat ik het merkte en dat ik het ten zeerste apprecieerde. Ik vond het gewoon fantastish. Ook dit weekend is heel goed verlopen. Ondanks de drukte heb ik me perfect kunnen recht houden, mede door de rustpauzes tussendoor. Ben met dochter en haar vriendin naar TMF-Awards geweest, veel volk, heel veel drukte en lawaai, maar toch een fijne avond. 4 uur geslapen en dan met C. naar de voetbal, ’s namiddags genieten van een heerlijk zonnetje, het was gewoon een droom. Zondagnamiddag heb ik een experiment opgestart waarbij ik het geluid van de TV draadloos kan horen via 2 oortjes. Op die manier hoop ik het geluid van de TV beter te kunnen horen terwijl er omgevingsgeluiden zijn. Dikwijls als we samen naar TV zitten te kijken is het voor mezelf enorm irriterend dat ze rondom mij lawaai maken, waardoor eigenlijk het programma waar ze zelf ook zitten naar te kijken, niet meer kan gevolgd worden. Blijkbaar hebben zij daar geen last van maar ik wel. Daarom wou ik dit eens proberen.

Eerste reactie van Mijn vrouw : Dan ga je je nog meer afzonderen. Nu, dat is helemaal niet de bedoeling.

Gisterenavond liep het verkeerd. Hoofdoorzaak is weeral eens mijn schuldgevoelens die de overhand nemen waardoor ik ging overreageren. Komt daar nog bij dat die schuldgevoelens onterecht waren, wat het allemaal nog erger maakt. Het was een samenloop van omstandigheden waardoor de ergernis werd opgebouwd.

M. en A.moesten studeren, ik hielp A.met haar vraagstukken, ondertussen wou ik het nieuws wat volgen, dus zette ik de TV op met het geluid af. Ik gebruikte mijn oortjes. Zo kon M. verder rustig leren en ik toch het nieuws volgen zonder te storen. Tussendoor keek ik A.haar vraagstukken na.

Na enige tijd wou Mijn vrouw de radio uitdoen in de keuken. Ik deed teken van niet de radio uit te doen met de centrale knop, maar gewoon het knopje van de speakers af te zetten, anders vielen mijn oortjes ook uit. Dit stootte echter op verzet. Ze wist niet direct welk knopje dat dat was, maar het kwam op mij over als ‘dat dom gedoe met die oortjes, waar is dat voor nodig’, terwijl eigenlijk die oortjes al een eerste discussie vermeden hadden want ik wou het nieuws zien en M. perse studeren in de living en de TV moest daarvoor uit blijven.

Zelfs M. maakte de opmerking dat het associaal was, zelfs na mijn uitleg waarom, geen begrip.

Even later wou hij de laptop van A.gebruiken voor zaken op te zoeken op internet. Metteen wou hij ook de voeding met 3m kabel over de grond leggen om hem op te starten. Daar M. en A. de gewoonte hebben om altijd die kabel aan te sluiten zie ik om eerst zo op te starten want de batterij gaat normaal 2 uur mee als ze opgeladen is. Echter na een paar minuten viel het scherm uit. A. had dit ook als eens gehad, bug in Vista, dus ben ik tot bij M. geweest en heb ik de laptop in standby gezet en terug opgestart. Zo had ik het toen ook bij A. opgelost. Toen ik terug in de zetel zat viel het scherm weer uit. Ik zie dat het dan toch de batterij zou zijn en dat hij dan toch best de stroomadaptor zou insteken. M. begon echter enorm aggressief te worden op mij omdat hij ‘zoveel tijd’ verloor. Eigenlijk waren het misschien 3’ maar in zijn visie was dat lang en wachten dat kan hij niet. Het was allemaal mijn schuld dat de pc uitviel, enz. Op dat ogenblik begon ook ik over te reageren, ik besefte het veel te laat, het is gewoon sterker dan mezelf. Als iemand me (onterecht) de schuld geeft dan slaat er iets door in mijn hoofd. Komt daar dan nog bij dat Mijn vrouw er bij komt en er nog een schepje bovenop doet door tegen mij te roepen, omdat zij niet weet hoe ze de voeding moet aansluiten en dat ik dan blijf zitten in de zetel ipv M. te helpen. M. weet perfect hoe hij de kabel moet aansluiten, en ik BEN tot bij hem geweest de eerste keer om te kijken wat er aan de hand was, maar dat heeft Mijn vrouw niet gezien, dus neemt ze de verkeerde conclussie. Maar als ik dan zeg de kabel in te steken en hij weigert omdat hij bokkig is, is dat mijn fout niet.

M. weigerde gewoon door zijn zwart/wit denken, dat besef ik nu achteraf. Ik had eerst gezegd dat hij de kabel niet mocht gebruiken, en daarna zeg ik van wel, dat kan niet volgens hem. Alleen was ondertussen de situatie veranderd.

Maar de reden dat ik eerst zei tegen M. om te proberen zonder de kabels is eigenlijk omdat ze achteraf de kabels altijd laten rondslingeren in de living en ik weet dat Mijn vrouw dat dan vervelend vind. Ik zie op dat moment dat beeld voor mij, waarbij ze dan weer eens haar beklag doet. Ik voel me dan schuldig terwijl het eigenlijk niet mijn kabels zijn die daar liggen, maar ze zegt het wel tegen mij, of eerder, ik heb toch het gevoel dat ze het tegen mij zegt. Die situatie in het achterhoofd wou ik het vermijden en daarom zie ik de kabels niet te gebruiken als het niet nodig was want ze gingen over de vloer liggen en verwachtte weer opmerkingen van Mijn vrouw. Ik had beter niets gezegd of moet ik dan eerst vragen aan Mijn vrouw of ze het erg gaat vinden ? Ik weet het niet, misschien dat ik ook nog te veel beelden uit het verleden oproep ?

Uiteindelijk is het dan terug rustig geworden en heb ik C. in bed gestoken, wat naar TV gekeken en A. verder geholpen met wiskunde, alhoewel ik het een halfuurtje heel moeilijk heb gehad na de discussie, kon me niet echt goed meer concentreren, noch op de wiskunde, noch op TV. Door ondertussen met C. naar boven te gaan ben ik weer tot rust gekomen.

Alleen is er niet meer gepraat tussen mij en Mijn vrouw nadien, weet ook niet of ik toen iets zinnigs zou kunnen zeggen hebben, ik had tijd nodig om na te denken.

Toen M. gedaan had met zijn huiswerk wou hij naar een film kijken. Toen verwachte ik weer ongeduld en discussie want ik zat nog te kijken en het zou nog tien minuten duren. Geen probleem zei M., dan kijk ik wel binnen 10’. Ik was stomverbaasd !

 

Ik besluit hieruit dat conflicten in de toekomst zeker niet te vermijden zijn, maar zolang we er van leren en er over gepraat kan worden (zei het mijn vrouw op papier of mondeling) dan komen we steeds verder in het proces naar een leven met autisme. Alleen met dat opgelegde schuldgevoel blijf ik het moeilijk hebben, vooral omdat het meestal onterecht is, en ik op het moment zelf niet de woorden vind om dat ook aan te tonen. Ik weet meestal pas achteraf waarom en hoe, maar dan is de situatie allang gepasseerd en is het eigenlijk te laat. Ik hoop dat ik bij deze de situatie wat beter heb kunnen uitleggen. Ik wil zeker mijn reactie niet goedpraten, ik wil alleen verduidelijken waarom ik zo reageerde.

 

09:48 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Kan mijn evenwicht niet vinden

9/10/2007 Eindelijk is er mij vannacht iets duidelijk geworden, nl. waarom het in Malaga zo fantastisch ging.. Ik dacht altijd omdat we alleen waren, omdat er weinig tot geen neagatieve prikkels waren, omdat er bijna geen stress(situaties) waren, maar dit zijn eigenlijk alleen maar gevolgen, gevolgen van het feit dat ik tijdens onze citytrip naar Malaga deze zomer mezelf was. Dit is iets wat ik al lang niet meer ervaren heb. Ik hoefde me niet weg te stoppen achter vanalles en nog wat. Ik moest niet voortdurend bezig zijn met te denken wat men verwachtte wat ik zou doen en of ik niets vergeten was. Dit kwam mede dankzij Mijn vrouw die geen extra zaken verwachtte, behalve dan misschien de laatste avond in de bar, maar ik had die 5 dagen voldoende bagage opgedaan omdat euvel op te vangen. Echter terug thuis is langzamerhand de miserie weer begonnen. Als ik niet voortdurend denk, wat moet ik nu doen, wat moet ik daarna doen, wat ben ik vergeten, wat wordt van mij verwacht, hoe moet ik nu reageren, enz, dan loopt het verkeerd. Ik kan dit niet continu volhouden, en langzamerhand geraak ik gestresseerd, gefrustreerd en begin ik dingen te vergeten. Meestal begint het met kleine dingen, maar sommige kleine dingen in mijn ogen zijn voor Mijn vrouw belangrijke zaken. Zondagnamiddag was een heel drukke namiddag. Ik ben met chim en M. naar Monsterjam geweest, veel lawaai. Was blij weer thuis te zijn, wou genieten van wat stilte om tot rust te komen. Blijkbaar ben ik uit mijn routine geraakt, want normaal als ik Chim in zijn bed stop en Mijn vrouw is ook gaan slapen, dan ga ik nog even langs om te zien of ze nog iets nodig heeft en doe ik de lichten die teveel branden ook uit. Zondag avond vergeten en ’s anderendaags krijg ik de verwijten naar mijn hoofd dat ik geen rekening hou met haar, dat ik haar verwaarloos, terwijl ik me van geen kwaad bewust was. Het is erg dat dit zo overkomt terwijl het helemaal niet mijn bedoeling was en dat ik gewoon uit mijn doen was. Dan komt zoiets onrechtvaardig over en komt er een opstandig gevoel. Gelukkig besef ik dat en kan ik het bedwingen omdat ik dat geleerd heb. Maar het onrechtvaardigheidsgevoel en het gevoel van onbegrip waarom Mijn vrouw zo reageerd blijft hangen. Zelfs als ik haar probeer uit te leggen waarom, dan nog aanvaard ze mijn uitleg niet, alsof ik sta te liegen om het goed te praten, wat helemaal niet het geval is, vermits ik in mijn ogen niets verkeerd gedaan heb. Gevolg is dat ik me steeds meer schuldig ga voelen ten opzichte van Mijn vrouw en de kinderen, waardoor ik nog dieper in de put geraak en het steeds erger wordt. Het is me nu wel duidelijk en ik ben er nu wel 100% van overtuigd dat mocht ik thuis 100% mezelf kunnen zijn, het leven veel aangenamer zou zijn, niet alleen voor mij maar ook voor mijn gezin. Alleen is het moeilijk om er met Mijn vrouw over te praten. Als ik iets durf zeggen in die richting dan wordt er steeds meer achter gezocht en kwets ik haar, wat helemaal niet de bedoeling is. Ze beseft niet dat door haar reactie, door haar niet aanvaarden van mijn beperkingen dat het juist dat is wat het steeds erger maakt. Maar als ik dat zeg is het haar de schuld geven en dat kan ze niet hebben. Maar dat is niet zo, het is gewoon een vaststelling. We zitten voortdurend in een negatieve spiraal, een spiraal gevoed door schuldgevoelens en onrechtvaardigheid. Telkens ik me weer wat beter voel komt er weer een situatie waarbij dat gevoel terug onderdrukt wordt. Het lijkt wel een berglandschap. Maar als ik dit aanhaal dan is Mijn vrouw gekwetst. Wat moet ik dan doen of zeggen ? Mijn vrouw bezorgd me opzettelijk een schuldgevoel ivm A., geeft ze zelf toe, en als ik haar vertel wat voor gevolgen zoiets op me heeft dan is ze gekwetst ? En wat met mijn gevoelens dan ? Ik kwets haar dus door te zeggen dat ze me kwetst ? Ik geef haar de pap in de mond wat mij zo negatief bezig houd en dat is haar kwetsen ? Stel je voor dat je voortdurend je schuldig gaat voelen bij wat je doet omdat je denkt dat je partner er niet mee akkoord is ? Waarom denk ik dat ? Omdat ik niet kan zien of ze het goed vind of niet, of ze er mee akkoord is of niet, of ze iets nodig heeft of niet, omdat ik niet kan zien of ze iets verlangde of niet, waarom ? Omdat het niet uitgesproken wordt. En gesproken of nog beter, geschreven taal, is het enige wat ik versta, is het dan zo moeilijk om mijn taal te ‘spreken’ ? Mijn vrouw beseft maar half hoeveel moeite het me kost om haar taal te spreken. Ik ben nog nooit zo open geweest in mijn denken en spreken, meest op papier, maar in Malaga kon ik het zelfs mondeling, wat ik al een hele prestatie vond. Echter voor een ander mens is dat vanzelfsprekend, waardoor mijn prestatie ook als vanzelfsprekend wordt beschouwd, maar dat is het niet. Het is voor mij een hele opgave. Hier op papier is het veel gemakkelijker, ik heb tijd om na te denken en wordt niet onderbroken. Hoe kan ik Mijn vrouw duidelijk maken dat als ik mezelf kan zijn, dat de situatie zoals in Malaga ook thuis mogelijk is ?Het wordt wel erg als ze gaat bepalen met welke handicap ze wel kan leven en met welke niet, met autisme duidelijk niet, toch volgens onze laatste mailconversatie. Hoe moet dat dan later op M. overkomen ?Door mijn autisme weet Mijn vrouw nu dat aan bepaalde verlangens nooit voldaan zal worden en ze weet niet of ze op die manier met me verder kan. Voor ze het wist was er nog hoop, zie ze. Dat is voor mij hetzelfde alsof Mijn vrouw bvb vanaf morgen plots blind zou zijn, of lam, of wat voor handicap dan ook. Veronderstel dat ze vanaf morgen geestesziek wordt, moet ik haar daarom laten vallen ? Nee, je aanvaard na verloop van tijd de diagnose en je leert er mee te leven. Die aanvaarding heeft tijd nodig. Ik heb er geen probleem mee om haar die tijd te geven, ze krijgt van mij alle krediet, maar ze luistert niet naar me, alles wat ik zeg wordt gezien als kritiek terwijl ik enkel analyseer wat er aan de hand is omdat ik mezelf beter kan ontleden dan wie ook. Zo bouw ik verder aan mijn zelfbeeld, zo leer ik mezelf steeds beter kennen en kan ik ook steeds beter mezelf zijn, maar dat past blijkbaar niet in Mijn vrouw haar denkpatroon. En zo geraken we nooit uit die cirkel. Ik mag niet zeggen wat me terug in de put duwt en ondertussen beseft Mijn vrouw niet dat ze dat doet, ik geraak dus weer dieper in de put, waardoor mijn stress weer toeneemt, waardoor ik weer meer onhandelbaar wordt, waardoor Mijn vrouw weer extra omerkingen gaat maken, waardoor ik weer dieper geraak, enz. Maar ik mag dat niet zeggen want het kwetst ???Hoe moet ik dan duidelijk maken hoe ik denk, wat mij problemen bezorgd ?Ze wil dat ik beter meefunctioneer in het gezin, maar als ik zeg wat de oorzaken zijn,dan kwets ik ??? Dit komt omdat ze niet denkt zoals ik, ze voelt de zaken anders aan, en dat is iets wat ik al een tijdje aanvaard heb, en ’t is net door dit te aanvaarden dat ik het gemakkellijker heb. Maar zolang Mijn vrouw het niet van mij aanvaard geraken we niet uit deze situatie. Ze blijft bouwen op het geen ze ziet, niet op hetgeen ik haar vertel.De mailconversatie van gisteren vind ik verschrikkelijk, weet niet wat ik er eigenlijk moet van denken. Ik vraag niet om medelijden of zo, dat wil ik zelfs niet, zou niet weten waarom. Ik vraag enkel aanvaard te worden zoals ik ben. Ik wil een thuis waar ik mezelf kan zijn, zoals in Malaga, zonder die stress en zonder voortdurend situaties te moeten bedenken.Ondertussen is ze naar de huisarts geweest, dezelfde die enkele weken terug bij mij perse iets verkeerd wou vinden terwijl ik wist en ook zei tegen hem dat ik gewoon een aantal dagen rust nodig had omdat de veranderingen en druk me teveel werden door mijn ASS, maar dat laatste verstond hij blijkbaar niet. Die vertelde haar dat ze vooral haar gevoel moest volgen, “t zal wel, maar ben niet overtuigd dat dat de goede instelling is. Gevolg is dat ik weer zit te tobben, te piekeren en het dus weer achteruit gaat. De opmerking dat er niet veel koppels met 1 partner die autisme heeft samenblijven is vooral blijven hangen. Altijd maar vergelijken met anderen,  op alle gebied. Ze moet door het aanvaardingsprocess heen, maar moet ze daarom mij afremmen door soms zo venijnig te doen ? Hoort dat er bij ? Als ik dat zeker wist kan ik het misschien beter negeren, maar dat is dan ook weer gemakkelijker gezegd dan gedaan.

 

 

09:45 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

30-09-07

Onze oudste zoon blijft problematisch

Het loopt nu helemaal uit de hand volgens mij. Via verschillende kanalen is het me nu wel duidelijk dat we M. wat ruimte moeten geven, dat hij het aanvaardingsproces zal moeten doorlopen, hoe lang dit ook duurt. Echter Mijn vrouw ziet het niet meer zitten, in die zin, dat volgens haar het de juiste aanpak niet is, we kunnen toch zomaar niet alles toelaten onder de noemer van autisme en verwerkingsprocess, zegt ze. Dat is ook niet de bedoeling. We weten dat zijn schooljaar in gevaar komt als hij niet snel het aanvaard en positief staat tov de Gon-begeleiding, maar forceren helpt niet, dat weet ik genoeg van mezelf. Door al deze toestanden geraakt hij nu ook in een depressie, echt een déjà-vu voor mij. Maar ook ik ben er zelf moeten uitgeraken. Bij mijn eerste depressie ben ik ook pas naar de dokter gestapt als het helemaal niet meer kon. Hoe kan je dan verwachten dat M. dat wel zou doen ? Hij wil ook niet naar de dokter. Trouwens, Mijn vrouw is zelf niet helemaal goed, zit ook in depressie, maar naar de dokter gaan om eventueel medicatie aan te passen doet ze ook niet. Alleen bij ons heeft het minder grote gevolgen, we blijven enkele maanden thuis en gaan terug werken, bij M. zou het zo zijn dat hij zijn jaar zou moeten overdoen. Eigenlijk lijkt me dat op lange termijn de beste oplossing, hem een jaar geven om zichzelf te leren kennen, om het te aanvaarden er dan ook leren mee te leven, want er valt mee te leven als je er rekening mee houdt. Maar zoals Mijn vrouw nu bezig is sta ik er helemaal niet achter. Ik ben ook niet degene die alles weet, maar ben wel diegene die in hetzelfde straatje heeft gezeten en nog zit ... Volgens mij ligt het probleem vooral dat Mijn vrouw het van mij nog steeds niet aanvaard of verwerkt heeft en ze dus liever bij haar visie blijft. Maar hoe kan je nu iets beoordelen als je het niet begrijpt ? Als ik Mijn vrouw bepaalde opmerkingen hoor maken tegen M. dan heb ikzelf metteen ook hetzelfde gevoel als M., het klinkt heel gek, maar het is zoals ze ook vroeger en nu nog soms tegen me bezig was, zoals deze middag. M. zijn vriend was langsgekomen, Mijn vrouw dacht dat hij even goeiedag kwam zeggen, maar merkte na een paar uur dat hij hier nog was. OK, hij zal dan wel niet aan zijn huiswerk gewerkt hebben, maar volgens M. had hij wel gezegd dat zijn vriend er was. Hij heeft eigenlijk nooit gezegd dat hij direct wer weggegaan was. Mijn vrouw veronderstelde dat maardat was op niets concreet gebasseerd. Uiteraard is M. dan verbolgen als Mijn vrouw er kwaad over wordt dat zijn vriend hier nog is. Ik voelde dit onmiddlellijk aan als onrechtvaardig en voelde opstand in me opkomen, maar ik zweeg. Moest ik praten ? Ik weet het niet. Tenslotte riskeerde ik weer dezelfde opmerkingen te krijgen, dat wat ik zeg toch niets uithaalt. M. werd kwaad en wilde niet meer eten. Uiteraard zit hier het puber zijn hier voor iets tussen, maar zelfs zonder het puber zijn zou dit deze reactie gegeven hebben, dat zeg ik omdat ik ook zo zou gereageerd hebben. Het is eigenlijk een reactie van het is weer niet goed, en volgens mij is het bij Mijn vrouw de frustratie dat het niet voorruit gaat die haar hiertoe aanzet.

 

22:23 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-09-07

Ik heb het weer eens niet gezien.

Mijn vrouw zit nog steeds in een depressie, ziet het niet goed meer zitten en ik kan haar niet helpen. Wat ik ook aanbreng, het heeft geen zin. Nu ja, toen ik zelf in een depressie zat wou ik ook niets aannemen van anderen, dus … Maar ik wou wel dat ik er iets kon aan doen. Ik heb de indruk dat ze veel te veel wil doen in een keer. Zoals gisteren, toen is er eea misgegaan. Overdag een mailtje gekregen : ‘kan je om 17u20 thuis zijn, ik ga naar de kapper met de 3 gasten’. Ik antwoordde dat dat ok was, ik zou er zijn. Ik was inderdaad op tijd thuis. Ze zag er niet zo goed uit. Maar veel tijd om vragen te stellen was er niet want ze moest naar de kapper. Ik kon op haar gezicht ook niet aflezen wat er precies kon zijn, was ze moe ? ziek ? is het haar depressie ? Ik kan geen lichaamstaal lezen. Wetende uit het verleden dat als ik het toch probeer, ik er meestal toch naast zit, dat ik het dus beter niet probeer. Maar ja, ze moest naar de kapper. ’t Is daarna heel de avond nogal druk geweest en rond 21u begon ze nog glazen uit te wassen om in de nieuwe kast te zetten, iets wat gerust nog kon wachten. Ik zie toen ook dat ze beter kon gaan slapen omdat ze er niet goed uitzag. Ik kreeg direct antwoord : De glazen werken op mijn zenuwen dat ze nog niet in de nieuwe kast staan, en als je ziet dat ik niet goed ben, waarom ga jij dan niet met de gasten naar de kapper ? Dat is weer zo’n moment dat er geen rekening wordt gehouden met mijn ASS. Ik dacht dat ze zelf ook naar de kapper moest en daarom zelf met de gasten naar de kapper ging. Ze had trouwens een mailtje gestuurd dat ze met de drie gasten naar de kapper ging. Toen ik thuis kwam en zag dat ze nogal moe was, is het niet bij me opgekomen dat haar gezicht wou zeggen : Ik ben niet goed, wil jij met de gasten naar de kapper gaan, ik zal ondertussen wat verder opruimen en voor ’t eten zorgen.

Ik kan zoiets niet van iemands gezicht aflezen. En dat is nu net hetgeen ik nodig heb van mijn omgeving, niet dat ze het begrijpen, maar dat ze aanvaarden dat ik het niet kan begrijpen. Het begrip waar ik het vroeger altijd over had, werd begrepen als zijnde dat men het autisme moest begrijpen, maar dat is het niet. Ik heb gewoon een verkeerd woord gebruikt om iets te omschrijven, en het is door het te omschrijven en te bewoorden dat dit me opgevallen is. Het is dus niet ‘begrijp mijn autisme’ maar ‘begrijp dat ik autisme heb’, en dat is iets helemaal anders ! Dit is vragen om aanvaarding en rekening houden met. En je kan pas rekening houden met iets als je het aanvaard hebt. Dat ik het niet van haar gezicht kon aflezen ivm kapper werd haar achteraf ook duidelijk. Ze zei : ‘Ik heb er weer eens geen rekening mee gehouden’. En dat was het inderdaad. En ik had het toen niet door. Dit is nu een bepaalde situatie. Als die nog eens exact voor komt, dan zal ik wel reageren. Maar bij het minste verschil de volgende keer, dus een gelijkaardige situatie maar niet helemaal gelijk, is de kans groot dat ik het weer niet herken. Als ik dat zou willen moet ik voortdurend duizende scenario’s aflopen bij elke kleine gebeurtenis, terwijl dat bij ‘normale’ mensen vanzelf gaat. Voor ‘normale’ mensen klinkt dit gek, onnozel, maar zo werkt mijn geest nu eenmaal. Het is maar door die duizenden scenario’s te vermijden dat mijn geest tot rust kan komen, en dat kan alleen als mijn omgeving duidelijk is naar me toe, duidelijk zegt waar het op aan komt, zoniet moet ik gaan veronderstellen en hopen dat ik het juiste scenario bovenhaal om te vergelijken. Zeg maar een beeld terugzoeken op een heel lange videoband om te proberen te achterhalen wat een ander bedoeld, probeer je dat eens voor te stellen en stel je dat dan ook voor dat dit gebeurd de hele dag door, je zou van minder gestresseerd geraken.

Om dit dus te vermijden is duidelijkheid nodig. Nu voel ik me weer wat schuldig dat ik haar aan haar lot heb overgelaten, echter ik weet dat ik het van me af moet zetten want hier treft niemand schuld. Zelfs Mijn vrouw niet, het is voor haar ook niet simpel om de dingen die gewoon zijn bij 99% van haar contacten om dat plots bij mij anders te doen. En bij Mijn oudste zoon.

Gisteren vroeg Mijn oudste zoon me hem te helpen met wiskunde maar ik snapte er zelf niets van, maar ben toch komen kijken en heb hem duidelijk gemaakt dat ik nu nog een uur op dat blad kon kijken maar dat ik met de beste wil van de wereld niet meer weet hoe dat precies in zijn werk ging met Cosinus en Sinussen. ’t Is veel te lang geleden. Ik heb er mij dus deze keer niet kortaf vanaf gemaakt maar toch proberen uit te leggen waarom ik hem niet kan helpen en dat het niet om onwil gaat maar gewoon niet kunnen. Ik hoop dat hij het begrepen heeft, althans hij had niet de reactie zoals anders van direct uit te vliegen van ‘je wil me niet helpen’ en dat was volgens mij een goed teken dat ik het deze keer beter aangepakt heb. Ik wou wel dat ik hem wel had kunnen helpen, dat was nog beter geweest, zowel voor zijn wiskunde als de onderlinge relatie. Oh ja, mijn dochter  had een tien voor wiskunde, op de oefeningen waarmee ik haar nog geholpen had. Ze zei dit uit zichzelf fier tegen me, daar was ik blij om en liet ik ook duidelijk aan haar merken, hoop ik … Want als ik het niet duidelijk zeg weet je niet wat ik denk of voel, aan mijn lichaamstaal zul je het niet merken, want die heb ik niet, behalve goed of slecht. Leg maar eens uit dat je daar niet mag op voortgaan ….

08:55 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

hoera een compliment

Door mijn ASS ben ik nooit echt vader kunnen zijn, kon niet tegen de drukte enz. Echter nu ik weet wat er schort en nu ik weet dat ik er rekening kan mee houden en weet wat ik moet doen om momenten van stress te vermijden, is ook de relatie met de kinderen verbeterd. Het heeft heel wat geduld gekost want je aanvaard niet dat iemand van de ene op de andere dag zomaar verandert. Ze zeggen wel eens, de aanhouder wint, en nu begint het echt vruchten af te werpen. De laatste weken heb ik steeds meer aandacht voor de kinderen. Er zitten nog wel moeilijke periodes tussen, maar dat maak ik hen dat ook duidelijk waarom het moeilijk is. Ze begrijpen misschien niet waarom, maar begrijpen stillekes aan wel dat ik anders ben en dat het voor mij even moeilijk is. Hoe dan ook, maandag gaf ik ons dochter een compliment, stak mijn duim op, en zei dat ik het flink vond dat ze de vaatwas had geledigd zonder dat het eigenlijk haar beurt was, ik zag dat ze glunderde, en ik ook Smile. Maar 's anderendaags had ze hem weer geledigd maar ik had er nog niets over gezegd. Ze kwam naar me toe en zei zelf dat ze het gedaan had, flink hé, zei ze, ik krijg wel een kus van papa zeker ? Ik heb haar toen een smakkerd gegeven. Het bevestigde nog maar eens dat ik op de goede weg ben en dat ik MOET volhouden. Ik voelde me sedert lange tijd weer eens gelukkig.

07:29 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: compliment, dochter, geluk |  Facebook |