31-10-12

Een moeilijke beslissing

 

Anderhalf jaar later. Het bleef maar op en neer gaan. Ook in 2011 ben ik in september een weekje weg geweest en net zoals het jaar daarvoor ging het na die week stukken beter. Het verloop is zo’n beetje als het jaar daarvoor. Eerst gaat alles weer goed en na een paar mand komt het gemis aan aandacht en aanvoelen enz bij Tan weer boven. En na de zomer krijgt bij haar de depressie weer de bovenhand. Dit jaar ben ik in september ook weer een weekje weggeweest en ok dit keer was het bij mijn terugkomst ook weer koek en ei. Maar dit keer was ik er niet gerust in. Ik had voor mezelf uitgemaakt dat ik eigenlijk de ups en downs niet meer aankan. Ik stond dus ook twijfelachtig tov het goed gaan. En na enkele dagen kreeg ik gelijk, het was weer dat Tan het gemis niet aankon. Voor mij was het genoeg geweest en toen Tan weer maar eens opperde of we niet beter uit elkaar zouden gaan, heb ik haar gelijk gegeven. Zo kan het toch niet meer verder ? We hebben 5 jaar geprobeerd, zij te leven met het gemis aan aandacht, ik geprobeerd die wel te geven. Maar mijn autisme laat niet toe om dat te geven zoals een normale man dat zou doen, dus kreeg ze nooit echte aandacht. Als we uit elkaar gaan, dan zaten we met de vraag, wat met de kinderen ?

 

We hebben besloten om te kiezen voor een formule ‘Living Together Apart’. We blijven samen voor alle praktische zaken en alles rond de kinderen, maar eigenlijk zijn we geen koppel meer en gaan we elk ons eigen leven leiden. Maar dat lijkt eenvoudiger dan het is.

Ik kan nu mezelf zijn, ik hoef niet meer te doen alsof, ik hoef niet meer te proberen te zijn wie ik niet ben. Dat scheelt voor mij heel wat denkwerk, ik hoef de aandacht en het aanvoelen niet meer te camoufleren en te proberen om het rationeel te benaderen. Dit betekend dat er een enorme druk van mijn schouders valt. Tan stelt geen verwachtingen meer in die richting. Na een 2 weken is het voor mij een heel ander leven.

Ik ben echter in de val gelopen. Door het wegvallen van de druk krijg ik eenzelfde beeld als vroeger toen het goed ging. En vermits ik in beelden denk, kreeg ik niet alleen de indruk dat het goed ging, het voelde ook zo. Maar dat was het niet want we zijn geen ‘koppel’ meer. Maar voor mij ligt dat heel moeilijk om die twee dingen te scheiden. Ons samenzijn loopt nu zoals het voor mij zou moeten lopen, op een ideale manier dus en daarom ga ik weer verwachtingen koesteren, maar die mogen er niet zijn. Net zoals Tan moet ik zien mijn eigen weg te vinden. Maar het ‘beeld’ zegt anders en dat is de grote val. Ik mag het beeld nu niet vergelijken met het beeld van vroeger. Het beeld is hetzelfde maar de inhoud niet. En dat is voor mij super moeilijk. Ook raken we elkaar nog aan, zijn er omhelzingen, wordt er gekust. Hoe schakel je dat allemaal uit terwijl je elkaar nog elke dag ziet en er eigenlijk nog liefde is ? Door mijn beperkingen kan ik bepaalde zaken niet geven aan Tan, maar verder mis ik niets. Nu Tan het niets daarvan meer vraagt lijkt het voor mij een perfecte relatie. Maar dat is het niet.

Gisteren gaf Tan toch aan dat ze het moeilijk had met het gemis, dat ze daardoor weer depressief wordt. Ze vindt dat ze meer afstand moet nemen, maar wat tijd later neemt ze me toch vast, wat moet ik daarmee ???

De dingen die ze doet om het gemis te compenseren blijken niet voldoende te zijn, volgens mij kan dit enkel voldoende zijn bij een andere normale man, zonder autisme.

Er is geen duidelijk lijn tussen het niet en wel bij mekaar zijn en dat is voor mij heel verwarrend.

Ik ga proberen meer afstand te nemen en me telkens voor te houden dat we apart leven, hoe hard ik dat ook vind, maar op deze manier kan het niet verder, er moet een duidelijke scheidingslijn komen.

 

09:44 Gepost door praterke in autisme | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

j'apprecie votre site internet et je me permet de mettre un lien vers le mien . n hesitez pas a visiter !

Gepost door: serrurier paris | 21-02-15

De commentaren zijn gesloten.