12-05-11

Af en toe lukt het

Ik probeer de laatste 2 weken er op te letten om positief te zijn tov Tan. Het lukt me om op regelmatige tijdstippen complimenten te geven en positief over eventuele veranderingen mee te praten. Ik moet er wel serieus mijn hoofd bijhouden, beredeneren van wat moet ik wanneer zeggen. Ondertussen blijven ook de praktische zaken lukken. Ik merk wel dat ik tegen het eind van de week meer vermoeid ben dan ervoor. Het vergt allemaal veel extra energie.

Ook Tan heeft het al een paar keer laten blijken dat ik meepraat, meedenk en dat ik complimentjes geef.

Ach, het is al eens niet op het juiste moment geweest en toch heb ik nog altijd het gevoel dat het moment gepasseerd is om iets te zeggen, maar probeer het dan toch. Probleem is dat het beredeneren tijd kost en daardoor komt het uitspreken van de gedachte ook altijd later. Als je alles spontaan kan zeggen dan is dat ogenblikkelijk, maar dat zal nooit lukken.

Ik ben blij dat ook Tan het positief ervaart en hoop dat het helpt om haar uit haar depressie te krijgen. Sowieso moet ik mijn grenzen nu zeker goed bewaken en tijdig rust nemen. Zo heb ik nu al een paar keer de fitness overgeslagen door omstandigheden, dan mis ik niet alleen de inspanning maar ook de sauna achteraf. En vooral dat laatste is van belang om de negatieve prikkels te verdrijven. Of ik vanavond kan is ook weer niet zeker, omdat ik niet tijdig op mijn werk ga kunnen vertrekken. En zo is er altijd wel iets. Het is moeilijk om de factoren van buitenaf onder controle te houden.

Misschien focus ik me wel teveel op het feit dat ik tijdig moet ontstressen, uit schrik de limiet terug te overschrijden en zo in een negatieve spiraal te geraken. Maar als ik dat niet doe, ga ik nog meer denken van één keer overslaan kan geen kwaad, maar op de duur sla ik teveel over en dan is het weer te laat. Ik moet mijn emmer minstens half leeg houden zodat de prikkelarme momenten voldoende kunnen zijn om hem weer leeg te maken. Eenmaal te vol krijg ik hem niet meer leeg en dan escalleert het weer zoals begin dit jaar.

Wat ook niet goed is, zijn de veranderingen in de tuin. Ik maak me weer zorgen, bedenkingen, van gaat dit wel lukken, is daar aan gedacht, hoe moet dat gebeuren, enz. Zelf heb ik er weinig verstand van, en heb dus geen zicht op hoe het zal verlopen. Die onvoorspelbaarheid doet me enorm stressen. Het kost geld, maar ik zou me veel geruster voelen moesten we iemand professioneel aannemen om de hele verandering uit te voeren, de verantwoordelijkheid bij hem leggen, zodat ik niet meer naar oplossingen moet zoeken van dingen die ik eigenlijk niet kan.

07:36 Gepost door praterke in autisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |