26-04-11

4 maand verder ...

Wat in november nog goed ging is eind december snel bergaf gegaan. Ik kon geen rust meer vinden, de emmer was vol en de wekelijkse sauna was maar net genoeg om de meer even niet te laten overlopen. Ik geraakte mijn stress niet meer kwijt. Ondanks alles bleef ik toch de diverse huishoudelijke taken uitvoeren, deze taken waren ondertussen routine geworden. Ik had een paar dagen alleen nodig, zoals in september vorig jaar, maar weer ging dat met een hele heisa gepaard. Ik probeerde dit duidelijk te maken aan Tan maar ze had daar geen orn naar. Nochthans was het eenvoudig, enkele dagen alleen, oke Tan stond dan ook alleen voor het gezin, maar daarna zou ik er weer tegenaan kunnen, althans, dat was at ik er van verwachtte. Het zou natuurlijk niet helemaal zijn als in het zuiden van Frankrijk, maar toch, het zou wel rustig kunnen worden in mijn hoofd. Ik denk dat de grijze grauwe winter er ook wel voor een stuk zal tussengezeten hebben waardoor ik me nog meer down begon te voelen, de depressie was dichtbij of eigenlijk was ze er al : Niet meer zien zitten, spontaan beginnen huilen, nergens nog zin in hebben, ook niet in dingen die ik heel graag doe, het was overduidelijk.

Na diverse discussies begon Tan dan zelf op de kalender te kijken om enkele dagen weg te kunnen voor mij, naar een studio aan zee van vrienden. Eind maart kon ik eindelijk aan zee tot rust komen, genieten van de stilte om me heen en in mijn hoofd. Ondertussen was Tan ook in depressie geraakt, de psy stelde voor om een week thuis te blijven, te rusten en te genieten van het mooie weer, maar dat negeerde ze, ze bleef doorwerken, was te belangrijk. Anders ws ze de dagen dat ik weg was thuis, en as het wat eenvoudigenr om mijn wegzijn  op te vangen.

Toen ik terug thuis was op 3 april, was ik helemaal terug vol energie, de emmer was meer dan leeg. Ik voelde me sterk genoeg om boven op het koken, strijken, opruimen, meer aandacht te kunnen geven aan hetgeen Tan zo miste : aandacht, verbondenheid. Het is wel moeilijk om daaraan te voldoen zonder dat je je kan inleven in je partner, maar toch, ik wou nog eens een poging wagen. Daarom maar een afspraak gemaakt met Els, mijn psy, om dit eens samen te bekijken. Tan heeft toen eerst een mail gestuurd naar Els met wat ze precies wilde.
Als ik die mail las zakte de moed in mijn schoenen, hoe kon ik daar in godsnaam aan voldoen zonder dat ik haar kan aanvoelen, zonder dat ik me kan inleven. Ik wil niet terug doen alsof, met trucjes e.d., maar ik voel nooit aan wanneer  en hoe ik wat moet zeggen. Ik zou me continu moeten afvragen of ik iets moet zeggen, wat er verwacht wordt, wat iemand anders op dat moment zou zeggen, enz. Dat vergt dan zoveel energie, dat ik vlug terug ga stressen en het niet meer zou aankunnen. Daarom ging ik bij Els.

Na ons gesprek ben ik terug positief buitengekomen, met het gedacht dat het wel zou lukken, maar eerst moet Tan uit haar depressie geraken. Wel was mijn verwondering groot dat Els me zei dat hetgeen Tan vroeg niet zozeer hetgeen is at men van zijn partner vraagt, maar eerder hetgeen is wat een kind doet om toch maar aandacht te krijgen. Dit beeld in gedachten houdend heb ki dan toch gemerkt dat je dit inderdaad zou kunnen denken aan de reacties die ze nu de laatste dagen gegeven heeft. Nu ik er bewuster op let om te vragen hou het is, hoe ze de dingen ervaart, hoe iets gelopen is, kortom, meer bezig te zijn met de dingen die haar bezig houden, valt het me op dat ze steeds hetzelfde blijft vragen.
Als ik haar zeg dat ik haar wensen zal proberen tegemoet te komen binnen de grenzen van mijn autisme, bewert ze 5 minuten later dat ik haar geen hoop geef en moet ik het haar weer zeggen. Ik heb het gevoel dat ik het verschillende keren hetzelfde moet zeggen, soms 3 tot 4x op een uur, zoals deze avond.

Of ik het nu één keer op een dag zeg, of 10 keer of honderd keer, het maakt niets uit. Ze blijft het opnieuw vragen om het te horen en telkens op dramatische wijze alsof het niet zo is.

Ik heb van els een naam en Telnr gekrgen van een andere psycholoog, odat Tan eens bij iemand anders wou gaan dan dezelfde waar ik bij ga. Uiteindelijk heeft ze donderdag afgesproken bij Geert. We zullen zien wat dat geeft. Ik heb alleszins de hoop dat het positief zal zijn. Misschien ziet ze uiteindelijk toch in dat niet alle schuld bij het autisme ligt, want zo laat ze het nu altijd uitschijnen. Alles wat misloopt ligt aan mijn ass, dat zegt ze niet letterlijk, maar toch ben ik het die het allemaal verkeerd doe.

Maar als je ziet wat ik sedert september vorig jaar allemaal bereikt heb, is het toch duidelijk dat ik mijn best doe. Maar zijn als een andere partner zonder autisme dat zal nooit lukken, de handicap is er en blijft er. En ik merk als ik daar heel goed rekening mee hou, bvb door tijdig rust te nemen, dat ik er veel beter mee omkan en op die manier Tan tegemoet kan komen in de dingen die ze mist als bij een echte partner, maar het zal nooit 100% zijn. Vraag is of zij daar ooit zal tevreden mee zijn. ant hoe meer ik me aanpas, hoe meer dingen me lukken, hoe meer ze van me vraagt, en dat kan niet blijven duren ...

21:42 Gepost door praterke in autisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |