20-10-10

zus en zo

De afgelopen dagen ging het op en neer, Dan weer goed, dan weer minder. Ik probeer de ingeslagen weg verder te zetten door positief te zijn en tijdig mijn nodige rust te nemen. Mijn hoofd is minder helder dan een weekje terug maar het voelt nog steeds goed aan. De diverse negatieve prikkels worden goed opgevangen. Ze zijn even lastig als vroeger maar ik kan er me beter overzetten, ik kan ze een plaats geven. Blijkbaar zijn mijn reserves nog altijd voldoende. Ik heb ook nog steeds het gevoel meer betrokken te zijn met jhet reilen en zeilen van de gezinsleden, zowel van T. als van de kinderen. Maar ondanks alles blijft het een opgave om dit vol te houden. zo komen ze deze week een nieuw terras leggen en alhoewel ik er mij heb bij neergelegd bij deze verandering voel ik toch nog de tegenstand tegen deze verandering. alleen is het niet overheersend zoals vroeger. Het krijgt een plaats in mijn hoofd en door deze klassering kan ik het ook aan. Zolang er ruimte blijft om te klasseren is het goed.

T. voelt zich ook niet goed deze week en vroeger zou ik me daardoor hebben laten meeslepen, alsof ik haar gemoedstoestand moest overnemen. Nu echter heb ik de ruimte en kan ik er me tegen verzetten. Het werkt wel even op me maar door het een plaats te kunnen geven, weerom het klasseren en kan ik mijn eigen gevoel verder laten overheersen. Ik hou wel rekening met het feit dat ze zich niet goed voelt, maar ik blijf me goed voelen. Ik krijg er wel een kleine dip van maar kort daarna ben ik weer mezelf. En dat voelt ook beter aan en geeft me ook meer kracht om door te gaan.

Toch wordt ik af en toe gewaar dat de emmer zich sneller vult dan dat ik hem kan ledigen. Moeilijk uit te leggen maar ik voel dat gewoon. volledig leeg, zoals na die week afzondering in zuid-Frankrijk is ie niet meer. Er blijft altijd wel wat water in staan. En dat maakt me wat bang voor de toekomst of ik deze situatie wel zal kunnen volhouden. Ik heb wel mijn momenten van afzondering, maar die zijn niet zo uitgebreid als die ene week in de zon. Het effect is dan ook minder. Misschien maak ik me zorgen om niets, misschien, als de regelmaat blijft, dat het me ook wel lukt. En vanaf volgend jaar ben ik elke maandag ook thuis, alleen, door mijn ouderschapsverlof werk ik dan maar 4/5 meer. Ik vraag me nu wel al af hoe ik die maandag volledig ingevuld ga krijgen. Het zal zoeken zijn de eerste keren.

 

06:38 Gepost door praterke in autisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-10-10

Ik was naïef

Ach, het ging allemaal TE goed de afgelopen weken. Ik heb een enorme boost gekregen, was nog nooit zo helder. Het gevoel dat het niet meer fout kan was alles overheersend. Des te groter is dan de klap als Tan terug begint over mijn uiterlijk, wat niet goed is, wat ik verkeerd doe, enz. Dat was een enorme teleurstelling. Wat ik gisteren voelde was een immens verdriet. Het ging zo goed, waarom dan zo negatief. En automatisch klap ik er terug van ineen zoals vroeger. Is dan het feit dat ik 84kg weeg ipv 78 dan zo veel belangrijker ? Daar tegenvoer staat het feit dat ik beter functioneer, dat ik me meer en meer betrokken voel en ben bij het gezin, dat ik taken in het gezin op mij neem waar ik vroeger tegenop zag en nu als vanzelfsprekend uitvoer (Ik doe al 2 weken de strijk), ik praat nu mee over wat er met de kinderen gebeurd en dient gedaan te worden, ik bel mensen op voor afspraken ipv dat aan Tan over te laten. En het lijkt allemaal zo vanzelfsprekend. Wat maakt het dan uit dat ik een buikje heb, dat ik wat zwaarder ben dan een ander ? Ik eet te graag en vind daar enrom plezier in, het is belangrijk voor me. Ach en ik weeg al 2 jaar evenveel, er komt dus niets bij, ik ben fit, ga regelmatig fitnessen, dus de conditie is ok.
Maar dan stelt tan vast dat ik niet voldoe aan haar droombeeld van een partner en begint ze weer over de dingen die niet kloppen volgens haar droompartner. Bestaat de ideale man dan wel ? Er mankeert aan iedereen wel iets.

Ik had mijn ideale vrouw vroeger ook anders voorgesteld, maar ben tevreden met wat ik heb. Door mijn ideale beeld wat bij te schaven wordt Tan automatisch de ideale vrouw en zo hoort het ook en niet omgekeerd.
Ondertussen heb ik die opmerkingen weer kunnen verwerken en ben ik ze weer te boven. Ik laat het goede gevoel niet wegnemen door een paar kilo's ...

Komt dat goed gevoel nu allemaal door die week afzondering ? Ik denk het wel. Ik heb toen kunnen nadenken omdat ik alle beslommeringen uit mijn hoofd heb kunnen verwijderen en zo ruimte kunnen scheppen voor het echte denkwerk. En nu is het kwestie om die vrije ruimte te behouden en ik moet zeggen dat het me aardig lukt. En ook daardoor doe ik nu dingen waar ik in 't verleden niet toe in staat was, omdat ik het als te druk ondervond. En nu kan ik die druk blijkbaar wel aan. Ik moet alleen er over waken dat ik tijdig mijn momenten alleen heb, momenten waar ik weer mijn werkruimte in mijn hoofd kan leegmaken, zodat er voldoende ruimte blijft.

Daarom moet ik me ook aan mijn visie houden en doorgaan zoals ik bezig ben. Ik weet dat dit voor iedereen in mijn omgeving goed is, zowel thuis als op het werk. Tan moet er maar mee leven dat ik niet volledig voldoe aan haar beeld van de ideale man. Beter 80% van de ideale man dan helemaal niets ... 

06:58 Gepost door praterke in autisme | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |