20-10-10

zus en zo

De afgelopen dagen ging het op en neer, Dan weer goed, dan weer minder. Ik probeer de ingeslagen weg verder te zetten door positief te zijn en tijdig mijn nodige rust te nemen. Mijn hoofd is minder helder dan een weekje terug maar het voelt nog steeds goed aan. De diverse negatieve prikkels worden goed opgevangen. Ze zijn even lastig als vroeger maar ik kan er me beter overzetten, ik kan ze een plaats geven. Blijkbaar zijn mijn reserves nog altijd voldoende. Ik heb ook nog steeds het gevoel meer betrokken te zijn met jhet reilen en zeilen van de gezinsleden, zowel van T. als van de kinderen. Maar ondanks alles blijft het een opgave om dit vol te houden. zo komen ze deze week een nieuw terras leggen en alhoewel ik er mij heb bij neergelegd bij deze verandering voel ik toch nog de tegenstand tegen deze verandering. alleen is het niet overheersend zoals vroeger. Het krijgt een plaats in mijn hoofd en door deze klassering kan ik het ook aan. Zolang er ruimte blijft om te klasseren is het goed.

T. voelt zich ook niet goed deze week en vroeger zou ik me daardoor hebben laten meeslepen, alsof ik haar gemoedstoestand moest overnemen. Nu echter heb ik de ruimte en kan ik er me tegen verzetten. Het werkt wel even op me maar door het een plaats te kunnen geven, weerom het klasseren en kan ik mijn eigen gevoel verder laten overheersen. Ik hou wel rekening met het feit dat ze zich niet goed voelt, maar ik blijf me goed voelen. Ik krijg er wel een kleine dip van maar kort daarna ben ik weer mezelf. En dat voelt ook beter aan en geeft me ook meer kracht om door te gaan.

Toch wordt ik af en toe gewaar dat de emmer zich sneller vult dan dat ik hem kan ledigen. Moeilijk uit te leggen maar ik voel dat gewoon. volledig leeg, zoals na die week afzondering in zuid-Frankrijk is ie niet meer. Er blijft altijd wel wat water in staan. En dat maakt me wat bang voor de toekomst of ik deze situatie wel zal kunnen volhouden. Ik heb wel mijn momenten van afzondering, maar die zijn niet zo uitgebreid als die ene week in de zon. Het effect is dan ook minder. Misschien maak ik me zorgen om niets, misschien, als de regelmaat blijft, dat het me ook wel lukt. En vanaf volgend jaar ben ik elke maandag ook thuis, alleen, door mijn ouderschapsverlof werk ik dan maar 4/5 meer. Ik vraag me nu wel al af hoe ik die maandag volledig ingevuld ga krijgen. Het zal zoeken zijn de eerste keren.

 

06:38 Gepost door praterke in autisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.