06-10-10

Ik was naïef

Ach, het ging allemaal TE goed de afgelopen weken. Ik heb een enorme boost gekregen, was nog nooit zo helder. Het gevoel dat het niet meer fout kan was alles overheersend. Des te groter is dan de klap als Tan terug begint over mijn uiterlijk, wat niet goed is, wat ik verkeerd doe, enz. Dat was een enorme teleurstelling. Wat ik gisteren voelde was een immens verdriet. Het ging zo goed, waarom dan zo negatief. En automatisch klap ik er terug van ineen zoals vroeger. Is dan het feit dat ik 84kg weeg ipv 78 dan zo veel belangrijker ? Daar tegenvoer staat het feit dat ik beter functioneer, dat ik me meer en meer betrokken voel en ben bij het gezin, dat ik taken in het gezin op mij neem waar ik vroeger tegenop zag en nu als vanzelfsprekend uitvoer (Ik doe al 2 weken de strijk), ik praat nu mee over wat er met de kinderen gebeurd en dient gedaan te worden, ik bel mensen op voor afspraken ipv dat aan Tan over te laten. En het lijkt allemaal zo vanzelfsprekend. Wat maakt het dan uit dat ik een buikje heb, dat ik wat zwaarder ben dan een ander ? Ik eet te graag en vind daar enrom plezier in, het is belangrijk voor me. Ach en ik weeg al 2 jaar evenveel, er komt dus niets bij, ik ben fit, ga regelmatig fitnessen, dus de conditie is ok.
Maar dan stelt tan vast dat ik niet voldoe aan haar droombeeld van een partner en begint ze weer over de dingen die niet kloppen volgens haar droompartner. Bestaat de ideale man dan wel ? Er mankeert aan iedereen wel iets.

Ik had mijn ideale vrouw vroeger ook anders voorgesteld, maar ben tevreden met wat ik heb. Door mijn ideale beeld wat bij te schaven wordt Tan automatisch de ideale vrouw en zo hoort het ook en niet omgekeerd.
Ondertussen heb ik die opmerkingen weer kunnen verwerken en ben ik ze weer te boven. Ik laat het goede gevoel niet wegnemen door een paar kilo's ...

Komt dat goed gevoel nu allemaal door die week afzondering ? Ik denk het wel. Ik heb toen kunnen nadenken omdat ik alle beslommeringen uit mijn hoofd heb kunnen verwijderen en zo ruimte kunnen scheppen voor het echte denkwerk. En nu is het kwestie om die vrije ruimte te behouden en ik moet zeggen dat het me aardig lukt. En ook daardoor doe ik nu dingen waar ik in 't verleden niet toe in staat was, omdat ik het als te druk ondervond. En nu kan ik die druk blijkbaar wel aan. Ik moet alleen er over waken dat ik tijdig mijn momenten alleen heb, momenten waar ik weer mijn werkruimte in mijn hoofd kan leegmaken, zodat er voldoende ruimte blijft.

Daarom moet ik me ook aan mijn visie houden en doorgaan zoals ik bezig ben. Ik weet dat dit voor iedereen in mijn omgeving goed is, zowel thuis als op het werk. Tan moet er maar mee leven dat ik niet volledig voldoe aan haar beeld van de ideale man. Beter 80% van de ideale man dan helemaal niets ... 

06:58 Gepost door praterke in autisme | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Ik heb uw blog nog maar net ontdekt, en nog maar kleine stukjes gelezen, maar vind dat u goed beschrijft hoe het is.

Bovenstaande kan ik alleen maar beamen. Ik leef zelf ook samen met een partner (vrouw) en we vinden beiden dat af en toe op onszelf zijn heel erg belangrijk is om goed samen te kunnen zijn.

Langzaam maar zeker hebben we beiden ingezien dat dit het beste is. Volgens mij (en onze coach/therapeute) komt 't doordat ik op een gegeven moment 'vol ben van informatie' en tijd nodig heb om alles te laten bezinken. De andere, meer positieve, kant is dat ik altijd 'echt' aandacht geef. Die 'echte aandacht' is er volgens mij niet bij mensen zonder autisme. Die hebben meestal een bijkomende (maatschappelijke) agenda. Vaak onbewust, en dat is volgens mij het meest tragische. Vandaar dat ik toch, ondanks de handicap in maatschappelijk functioneren, blij ben autistisch te functioneren.

Ontspannen betekent voor mij als het leeg laten lopen van een emmer dus. Het risico bestaat, en dat is wel al gebeurd, dat, als dat niet gebeurt, ik de emmer 'uitgooi', dus door uit te vliegen (meestal verbaal, fysiek probeer ik me in te houden) of door alles op straat te gooien. Het is volgens mij wel zo dat hoe meer je autisme compenseert of camoufleert (probeert je best te doen om normaal te zijn) hoe sneller je energie opraakt. Op een goede manier omgaan met energie is vaak niet zo eenvoudig, maar het is mijn voornaamste leerpunt. 'Choose your battles' (kies je gevechten) zegt mijn psychiater altijd.

Ik hoop alvast dat je verder schrijft, het is voor mij (maar wellicht ook voor anderen) verrijkend om te lezen. En mijn excuses mocht er iets in bovenstaande zijn dat kwetsend zou zijn. Mijn contextblindheid maakt reageren soms niet zo evident.

Gepost door: Tistje | 08-10-10

Hey,

ik vind het fantastisch zoals je jezelf kent. Ik begrijp ergens niet dat Tan je nog steeds niet ten volle begrijpt. Je doet zo je best om de tijd die jullie samen zijn, ook echt er te zijn. Ik hoop dat ze op termijn gaat zien hoeveel je gezin voor je betekent en wat een inspanningen je allemaal doet.

onbegrijpelijke

Gepost door: onbegrijpelijke | 15-10-10

De commentaren zijn gesloten.