27-09-10

Bang voor de viceuze cirkel

Vrijdag voor ’t eerst na een maand terug naar de sauna, dat deed deugd. Nu pas voelde ik dat ik eigenlijk vorige week al had moeten gaan. Maar toen hadden we andere afspraken en lukte dat niet. Op dat moment voelde het ook niet als nodig maar nu pas merk ik dat het nodig was. Niet omdat mijn emmer toen vol was, nee, het was nodig om er voor te zorgen dat de emmer niet kon vollopen. Daarom voelde ik afgelopen vrijdag ook dat het tijd werd dat ik alleen in het reine kon komen, dat ik kon ‘mediteren’. Mijn werkgeheugen zat redelijk vol en er moest geklasseerd worden. En gelukkig was er nog ruimte om dit te doen. Dat is nu het verschil tov een maand geleden, toen was het werkgeheugen zo vol, dat er geen ruimte meer was om te klasseren. Gelukkig heeft de week afzondering dit allemaal terug rechtgezet.

 

Maar er is ook weer een nadeel aan. Terug zit ik met een schuldgevoel. Om totale rust te bereiken moet ik alles van me afzetten, iedereen en alles vergeten, alleen mijn vakjes tellen nog. Op zo’n momenten moet ik alleen zijn, letterlijk en geestelijk. Dan mag er niets meer tellen, is niets nog belangrijk, alleen mezelf en water zich in mijn hoofd afspeelt.

En dan was er de bloeduitslag van Chim. Die was zeker belangrijk voor me om te weten, maar niet dan, niet tijdens de ‘meditatie’. En Tan verwachtte dat ik zou bellen, dat ik zou luisteren, dat ze haar verhaal bij me kwijt kon. En ik was er niet, kreeg achteraf ook het verwijt dat ik er niet was.

Zo vervallen we terug in wat vroeger was, ik geraak niet meer tot rust door het schuldgevoel dat Tan me geeft omdat ze telkens weer moet opmerken dat ze de vrijdagavond een partner nodig heeft. Als dit weer in mijn hoofd gaat spelen, dan helpt de meditatie niet meer en heb ik schrik om terug te vervallen in een situaties als de afgelopen maanden.

 

Waarom kan iets, wat voor mij overduidelijk is, niet begrepen worden door Tan ? Vrijdagavond is voor me de avond om er voor te zorgen dat ik de andere momenten dat ik thuis ben er ook daadwerkelijk ben. Maar door me telkens er op te wijzen dat ze een echte partner mist de vrijdagavond, zorgt dat er alleen maar voor dat die avond minder effect heeft en ik zodoende ook de andere dagen van de week er minder voor haar kan zijn. Op die manier wordt de emmer sneller gevuld dan geledigd en gaan we terug naar een situatie als vroeger.

En die situaties wil ik niet meer. Dus mag ik me niet schuldig voelen, maar dat is ook weer makkelijker gezegd dan gedaan.

Toch is dit voor me de enige manier om te overleven, om niet terug in dezelfde vicieuze cirkel terecht te komen. Het is een Win Win situatie, alleen heeft Tan er moeite mee om dat in te zien. Het verlangen naar een ‘normale’ partner is hiervoor veel te groot volgens mij. Maar ik ben nu eenmaal anders, dus moet er ook anders gehandeld worden. Dat anders zijn betekent dat ik om bvb 80% er te zijn, er 20% niet kan zijn. Alternatief is dat ik er bijna helemaal niet ben omdat ik het dan niet meer aankan.

En de tijd dat ik er niet ben, ben ik er ook niet, voor niets of niemand. Het is belangrijk dat ik me dan volledig afsluiten, niet enkel voor Tan en de kinderen, ook voor de rest van de wereld, zoals het werk, hobbies, enz … Het enige wat dan nog telt is het opruimen van mijn geheugen, al de rest is dan even niet meer belangrijk, hoe belangrijk de rest ook mag zijn.

06:48 Gepost door praterke in autisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-09-10

Eén jaartje later ...

Er is een jaar voorbijgegaan. Een jaar vol stress en negatieve prikkels. Vanaf september 2009 is het vollop bergaf gegaan. Ik kon me nergens nog op concentreren. Een boekje lezen was niet meer mogelijk. Dor het minste werd ik geprikkeld en onuitstaanbaar. Uiteindelijk ben ik deze zomer geheel ingestort en was de depressie kompleet.

Waar is het misgegaan ???

Daar ben ik nu achtergekomen. Begin september heb ik een week verlof genomen en heb me een week afgezonderd in het zonnige Zuid-Frankrijk. Daar ben ik helemaal op mijn positieven gekomen.  De eerste 4 dagen had ik het nog heel moeilijk maar de vijfde dag kon ik al een boek ter hand nemen en de laatste twee dagen werd het eindelijk stil in mijn hoofd. Ik kon terug nadenken, mijn werkruimte in mijn hoofd was terug leeg, alle bekommernissen waren geklasseerd in hun vakje. Dit had ik al een jaar niet meer ervaren. De eerste week dat ik weer thuis was, voelde ik me terug zoals de eerste dagen dat ik risperdal nam. Ik was terug een nieuw mens. Ik kon terug 'normaal' functioneren. Nu 2 weken later is dat nog steeds zo.

Het is duidelijk dat ik tijd nodig heb om alles wat op me af komt een plaats te geven. Om dit te bereiken heb ik regelmatig tijd alleen nodig. Tijd voor meditatie en recuperatie. Het is pas als ik dat doe, dat de momenten dat ik thuis ben, bij het gezin, dat ik het samenleven aankan. Ik kan eer dus geen 7 dagen op 7 zijn voor de buitenwereld. Maar als ik bvb 1 dag op 7 voor mezelf heb, kan ik er wel 6 dagen op 7 zijn.

Voor een 'nromaal' persoon lijkt het misschien gek, raar, niet normaal dat ik me regelmatig afzonder. Het wordt gezien alsof ik mijn gezin in de steek laat. Maar wat hebben ze aan mij gehad het afgelopen jaar ? Is het dan niet beter dat ik er voor 75% van de tijd voor 100% ben ipv 100% van de tijd er maar voor 10% te zijn ?

Ik ben nu eenmaal anders, mijn hoofd zit anders in mekaar. Ik moet in de eerste plaats luisteren naar mijn lichaam. Ik moet terug mijn handicap aanvaarden en er naar handelen.

Ik zie het niet als het 'in de steek laten van mijn gezin', integendeel, zo zorg ik er voor dat ze iets aan me hebben. En ik maak me geen illusies, er zullen nog slechte momenten komen. Maar dan is het kwestie om correct in te grijpen en te zorgen dat ik kan recupereren op mijn manier.

Om dit te bereiken ga ik bijna elke vrijdag naar de sauna. Het is er rustig en stil. En tegelijkertijd doet de warmte iets met mijn lichaam dat alle negatieve prikkels te niet doet. Het is alsof die warmte op mijn huid zo'n positief effect heeft dat alle het negatieve verdwijnt, zo sterk is die positieve prikkel. Dit is mijn manier om er daarna weer tegenaan te kunnen. En dit moet ik nu afschermen, ik moet dit voorrang geven op al de rest en maar in heel uitzonderlijke gevallen de sauna-avond annuleren.

Ik denk dat zelfs Tan er nu van overtuigd is hoe belangrijk dit voor me is. Voor mij is dit een kwestie van overleven. En Tan heeft ook duidelijk kunnen merken dat er een hele andere man is teruggekomen van Frankrijk. Er is terug communicatie tussen ons mogelijk. De muur die ik rond me had opgetrokken ter bescherming is volledig verdwenen. Er is terug ruimte om eens over belangrijke dingen te praten, ik kan terug taken op me nemen zonder dat ik onmiddellijk overstressed ben, het is gewoon een ander leven.

Maar terzelfdertijd heb ik haar ook duidelijk gemaakt dat mijn autisme niet weg is, ik beheers het alleen weer veel beter. Ik zal dus nooit een 'normale' partner kunnen zijn, iemand die aandacht kan geven, iemand die haar kan aanvoelen, enz. Maar wat wel is, is een betere benadering ervan. Er is terug een 'relatie'.

Niet alleen thuis merk ik het verschil, ook op het werk kan ik me beter concentreren. Ik betrap me erop dat ik meerdere dingen tegelijkertijd kan doen nu, zonder dat er veel stress bij te pas komt. Voor mijn afzondering kon ik me al niet meer op één taak concentreren.

Ach, het is een heel ander leven, meer nog, nu is het een leven. Ik ga er dus alles aan doen om het zo te houden. Ik weet nu wat er voor nodig is en zal dus dat absoluut vorrang geven.

07:18 Gepost door praterke in autisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |