27-09-10

Bang voor de viceuze cirkel

Vrijdag voor ’t eerst na een maand terug naar de sauna, dat deed deugd. Nu pas voelde ik dat ik eigenlijk vorige week al had moeten gaan. Maar toen hadden we andere afspraken en lukte dat niet. Op dat moment voelde het ook niet als nodig maar nu pas merk ik dat het nodig was. Niet omdat mijn emmer toen vol was, nee, het was nodig om er voor te zorgen dat de emmer niet kon vollopen. Daarom voelde ik afgelopen vrijdag ook dat het tijd werd dat ik alleen in het reine kon komen, dat ik kon ‘mediteren’. Mijn werkgeheugen zat redelijk vol en er moest geklasseerd worden. En gelukkig was er nog ruimte om dit te doen. Dat is nu het verschil tov een maand geleden, toen was het werkgeheugen zo vol, dat er geen ruimte meer was om te klasseren. Gelukkig heeft de week afzondering dit allemaal terug rechtgezet.

 

Maar er is ook weer een nadeel aan. Terug zit ik met een schuldgevoel. Om totale rust te bereiken moet ik alles van me afzetten, iedereen en alles vergeten, alleen mijn vakjes tellen nog. Op zo’n momenten moet ik alleen zijn, letterlijk en geestelijk. Dan mag er niets meer tellen, is niets nog belangrijk, alleen mezelf en water zich in mijn hoofd afspeelt.

En dan was er de bloeduitslag van Chim. Die was zeker belangrijk voor me om te weten, maar niet dan, niet tijdens de ‘meditatie’. En Tan verwachtte dat ik zou bellen, dat ik zou luisteren, dat ze haar verhaal bij me kwijt kon. En ik was er niet, kreeg achteraf ook het verwijt dat ik er niet was.

Zo vervallen we terug in wat vroeger was, ik geraak niet meer tot rust door het schuldgevoel dat Tan me geeft omdat ze telkens weer moet opmerken dat ze de vrijdagavond een partner nodig heeft. Als dit weer in mijn hoofd gaat spelen, dan helpt de meditatie niet meer en heb ik schrik om terug te vervallen in een situaties als de afgelopen maanden.

 

Waarom kan iets, wat voor mij overduidelijk is, niet begrepen worden door Tan ? Vrijdagavond is voor me de avond om er voor te zorgen dat ik de andere momenten dat ik thuis ben er ook daadwerkelijk ben. Maar door me telkens er op te wijzen dat ze een echte partner mist de vrijdagavond, zorgt dat er alleen maar voor dat die avond minder effect heeft en ik zodoende ook de andere dagen van de week er minder voor haar kan zijn. Op die manier wordt de emmer sneller gevuld dan geledigd en gaan we terug naar een situatie als vroeger.

En die situaties wil ik niet meer. Dus mag ik me niet schuldig voelen, maar dat is ook weer makkelijker gezegd dan gedaan.

Toch is dit voor me de enige manier om te overleven, om niet terug in dezelfde vicieuze cirkel terecht te komen. Het is een Win Win situatie, alleen heeft Tan er moeite mee om dat in te zien. Het verlangen naar een ‘normale’ partner is hiervoor veel te groot volgens mij. Maar ik ben nu eenmaal anders, dus moet er ook anders gehandeld worden. Dat anders zijn betekent dat ik om bvb 80% er te zijn, er 20% niet kan zijn. Alternatief is dat ik er bijna helemaal niet ben omdat ik het dan niet meer aankan.

En de tijd dat ik er niet ben, ben ik er ook niet, voor niets of niemand. Het is belangrijk dat ik me dan volledig afsluiten, niet enkel voor Tan en de kinderen, ook voor de rest van de wereld, zoals het werk, hobbies, enz … Het enige wat dan nog telt is het opruimen van mijn geheugen, al de rest is dan even niet meer belangrijk, hoe belangrijk de rest ook mag zijn.

06:48 Gepost door praterke in autisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.