23-09-10

Eén jaartje later ...

Er is een jaar voorbijgegaan. Een jaar vol stress en negatieve prikkels. Vanaf september 2009 is het vollop bergaf gegaan. Ik kon me nergens nog op concentreren. Een boekje lezen was niet meer mogelijk. Dor het minste werd ik geprikkeld en onuitstaanbaar. Uiteindelijk ben ik deze zomer geheel ingestort en was de depressie kompleet.

Waar is het misgegaan ???

Daar ben ik nu achtergekomen. Begin september heb ik een week verlof genomen en heb me een week afgezonderd in het zonnige Zuid-Frankrijk. Daar ben ik helemaal op mijn positieven gekomen.  De eerste 4 dagen had ik het nog heel moeilijk maar de vijfde dag kon ik al een boek ter hand nemen en de laatste twee dagen werd het eindelijk stil in mijn hoofd. Ik kon terug nadenken, mijn werkruimte in mijn hoofd was terug leeg, alle bekommernissen waren geklasseerd in hun vakje. Dit had ik al een jaar niet meer ervaren. De eerste week dat ik weer thuis was, voelde ik me terug zoals de eerste dagen dat ik risperdal nam. Ik was terug een nieuw mens. Ik kon terug 'normaal' functioneren. Nu 2 weken later is dat nog steeds zo.

Het is duidelijk dat ik tijd nodig heb om alles wat op me af komt een plaats te geven. Om dit te bereiken heb ik regelmatig tijd alleen nodig. Tijd voor meditatie en recuperatie. Het is pas als ik dat doe, dat de momenten dat ik thuis ben, bij het gezin, dat ik het samenleven aankan. Ik kan eer dus geen 7 dagen op 7 zijn voor de buitenwereld. Maar als ik bvb 1 dag op 7 voor mezelf heb, kan ik er wel 6 dagen op 7 zijn.

Voor een 'nromaal' persoon lijkt het misschien gek, raar, niet normaal dat ik me regelmatig afzonder. Het wordt gezien alsof ik mijn gezin in de steek laat. Maar wat hebben ze aan mij gehad het afgelopen jaar ? Is het dan niet beter dat ik er voor 75% van de tijd voor 100% ben ipv 100% van de tijd er maar voor 10% te zijn ?

Ik ben nu eenmaal anders, mijn hoofd zit anders in mekaar. Ik moet in de eerste plaats luisteren naar mijn lichaam. Ik moet terug mijn handicap aanvaarden en er naar handelen.

Ik zie het niet als het 'in de steek laten van mijn gezin', integendeel, zo zorg ik er voor dat ze iets aan me hebben. En ik maak me geen illusies, er zullen nog slechte momenten komen. Maar dan is het kwestie om correct in te grijpen en te zorgen dat ik kan recupereren op mijn manier.

Om dit te bereiken ga ik bijna elke vrijdag naar de sauna. Het is er rustig en stil. En tegelijkertijd doet de warmte iets met mijn lichaam dat alle negatieve prikkels te niet doet. Het is alsof die warmte op mijn huid zo'n positief effect heeft dat alle het negatieve verdwijnt, zo sterk is die positieve prikkel. Dit is mijn manier om er daarna weer tegenaan te kunnen. En dit moet ik nu afschermen, ik moet dit voorrang geven op al de rest en maar in heel uitzonderlijke gevallen de sauna-avond annuleren.

Ik denk dat zelfs Tan er nu van overtuigd is hoe belangrijk dit voor me is. Voor mij is dit een kwestie van overleven. En Tan heeft ook duidelijk kunnen merken dat er een hele andere man is teruggekomen van Frankrijk. Er is terug communicatie tussen ons mogelijk. De muur die ik rond me had opgetrokken ter bescherming is volledig verdwenen. Er is terug ruimte om eens over belangrijke dingen te praten, ik kan terug taken op me nemen zonder dat ik onmiddellijk overstressed ben, het is gewoon een ander leven.

Maar terzelfdertijd heb ik haar ook duidelijk gemaakt dat mijn autisme niet weg is, ik beheers het alleen weer veel beter. Ik zal dus nooit een 'normale' partner kunnen zijn, iemand die aandacht kan geven, iemand die haar kan aanvoelen, enz. Maar wat wel is, is een betere benadering ervan. Er is terug een 'relatie'.

Niet alleen thuis merk ik het verschil, ook op het werk kan ik me beter concentreren. Ik betrap me erop dat ik meerdere dingen tegelijkertijd kan doen nu, zonder dat er veel stress bij te pas komt. Voor mijn afzondering kon ik me al niet meer op één taak concentreren.

Ach, het is een heel ander leven, meer nog, nu is het een leven. Ik ga er dus alles aan doen om het zo te houden. Ik weet nu wat er voor nodig is en zal dus dat absoluut vorrang geven.

07:18 Gepost door praterke in autisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.