07-09-09

3 weken later

4 weken geleden stond ik op het punt weg te gaan, dit om de nodige rust terug te vinden, om stilte in mijn hoofd te creëren. Uiteindelijk heeft Tan een bocht van 180° gemaakt en het is de laatste vier weken heel anders geweest dan vroeger. Toch heb ik het nog steeds moeilijk. Ik heb toen gezegd dat ik het een kans wou geven en dat meende ik toen ook. Maar dat neemt niet weg dat de onzekerheid er nog steeds is. Ondanks de goede intenties van Tan zijn er nog steeds momenten die onvoorspelbaar blijven en waar ik het moeilijk mee heb om die te verwerken. Maar telkens weer merk ik dan de bezorgdheid en begrip van Tan en dat maakt het weerom een stuk makkelijker. Maar ik merk duidelijk dat ik nog niet helemaal uit mijn depressie ben, ik zit op het randje omdat een deel van de oorzaken steeds minder worden, maar kleinigheden zijn meestal voldoende om me terug een down-gevoel te geven. Ik kom van heel ver en het is ook nog maar een drie weken dat ik me herpakt heb. Maar dat neemt niet weg dat als ik het moeilijk heb ik me durf af te vragen of ik de goede keuze gemaakt heb, gaat dit wel lukken ? En dan merk ik dat Tan begrip toont. En dat is nu een belangrijk verschil buiten vroeger. Er wordt rekening gehouden met wat ik denk, hoe ik denk, waarom ik zo denk. Alleen komt het allemaal wat laat, het had moeten gebeuren in april, toen ik me sowieso al beter voelde. Nu speelt mijn depressie me parten en is het moeilijk om te onderscheiden wat door de depressie komt en wat niet. Maar ondanks alles voel ik dat mijn gemoedstoestand de goede richting uitgaat. Het is ook niet gemakkelijk iets in 3 weken te aanvaarden dat al meer dan 20j anders is. Ik blijf met de gedachte worstelen dat het misschien maar tijdelijk is, en dan is alle moeite weer voor niets geweest. Maar als het wel lukt, als het blijft zoals het is kan het alleen maar beter gaan. Mijn lichaam zal me wel vertellen of ik verder leven op die manier wel aankan. Pas na een aantal maanden zal dit duidelijk worden. Maar het zal nog even duren voor ik me volledig overgeef aan de gedachte dat Tan veranderd is. En zolang dat niet lukt blijf ik twijfelen, blijft de onzekerheid. Ik moet op bepaald moment die klik maken, maar ik weet niet wanneer dat moment er zal zijn. Zoiets heb ik zelf niet in de hand, het moet er plots zijn, je kan dat niet forceren. En zolang ik niet helemaal uit mijn depressie ben zal dat moeilijk blijven. Ik heb tijd nodig om te wennen aan deze nieuwe situatie.

De momenten waar ik vroeger zo van kon genieten hebben momenteel ook minder blijvend effect door mijn depressie. Het gaat al beter dan vorige maand door de manier waarop Tan er mee omgaat, dus het gevoel dat ik erop vooruit ga, betekend ook dat ik stilletjes aan de depressie te boven kom en dat zoals Tan nu is het een positief effect op me heeft.

Belangrijk is ook dat ik het geloof in onze relatie terug vind en de zin in het leven.

Los daarvan blijf ik het moeilijk hebben met onvoorspelbare situaties, maar ook dat hangt samen met het feit van hoe ik me in ’t algemeen voel. Het komt er dus op aan om wat geduld te oefenen, proberen van conflicten zoveel mogelijk te vermijden, om zodoende me terug beter te voelen om daarna ook moeilijker situaties weer aan te kunnen en dat kan gerust nog enkele maanden duren.

11:20 Gepost door praterke in autisme | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Hallo Hoi Praterke,

Ik ontdek je blog net. Het is al een hele tijd geleden dat je schreef, dus weet ik niet hoe het nu met je gaat.

Ik kan je alleen vertellen dat het verwerken van de diagnose op volwassen leeftijd geen sinecure is. Verdomd moeilijk!

Ik zelf ben bijna 40 en heb ongeveer 10 jaar mijn diagnose, ook ontdekt na de diagnose van mijn zoon.

Samen slaan we ons er door, maar gemakkelijk is het niet altijd. De ups & downs zijn steeds aanwezig. En depressie ligt altijd op de loer.

Ondanks alles heb ik het grotendeels wel wat onder controle.

Ik hoop voor jou dat het ook lukt of gelukt is. Of dat je toch ten minste op de goeie weg bent.

Groeten
Angel

Gepost door: Angel R. | 15-05-10

De commentaren zijn gesloten.