13-08-09

Het loopt allemaal anders dan gedacht

Wat in april/mei allemaal zo mooi en zo goed leek is ondertussen een hel geworden. Vanaf juni ging het bergaf, ben uiteindelijk in een depressie geraakt. De oorzaak is duidelijk. De rust, de stilte, het alleen zijn dat ik nodig heb om te recupereren van deze drukken wereld kon plots niet meer. Een dagje alleen was niet meer mogelijk. Tan wou dat niet meer. Als ik thuis kwam van 't werk eerst eventjes een uurtje genieten in de zon, rusten, alvorens iets te doen was ook al verkeerd.
Verder ergerde ze zich aan alles en nog wat. Ik kon gewoon nergens nog eens mezelf zijn. Tan was ziek, moe, en kon het niet meer aan. Maar of ze het aan kan of niet, ik blijf met mijn handicap zitten. Zonder het nodige alleen zijn wordt ik over stressed en kan ik de echte wereld ook niet meer aan.

Op een avond zaten we te praten en vroeg Tan of we niet beter uit elkaar zouden gaan, de zoveelste keer dat ze dat zei ! Maar ik heb er over nagedacht en een paar dagen later zei ik dan ook dat het inderdaad beter zou zijn. Tenslotte aanvaardt ze niet dat ik een handicap heb en zal ik haar nooit de aandacht kunnen geven zoals ze die nodig heeft. Ze wil iemand met aandacht, die haar aanvoelt en zich in haar kan inleven. Dat kan ik dus niet, alles is bij mij beredeneerd, het zijn vooraf ingestudeerde scenario's gebaseerd op reeds gebeurde situaties. £Mijn aandacht voor haar zal nooit spontaan zijn.

En ik wil voorspelbaarheid, rust en stilte in mijn hoofd. Als ik op voorhand weet wat er allemaal gaat gebeuren dan moet ik daar niet continu over piekeren, omdat het al vastligt. In een gezin met 5 is er geen voorspelbaarheid.

Het deed me pijn om te zeggen dat ik akkoord was om te scheiden maar met liefde alleen kan ik het niet meer redden.

Toen ik vorige vrijdag dan uiteindelijk effectief de relatie wou beeindigen en praktische dingen wou gaan regelen zei Tan plots dat ze niet wou dat we uiteen gingen. Het was alsof ze plots het licht had gezien. Dor het vele mailen en praten was haar plots veel over me duidelijk geworden en begon ze bepaalde dingen te begrijpen. Maar samenblijven op dezelfde manier kan niet meer voor me. Als ik dat doe dan eindig ik nog in een instelling. Ik moet tijd hebben om mezelf te kunnen zijn om de andere dagen dat ik mezelf niet ben, dat ik me voortdurend moet aanpassen aan de normale wereld, kan overleven. Daarom was een leven alleen de enige uitweg. Alleen kan je voor 90% alles voorspelbaar maken. Je moet je niet meer verantwoorden als je wat raar doet volgens een 'normaal' mens. Ik zou mezelf kunnen zijn.

En nu plots zou ik dat thuis wel kunnen. Ze begrijpt plots wel dat ik die tijd alleen nodig heb. Het lijkt me allemaal te mooi om waar te zijn, maar ik wil het wel een kans geven. Tenslotte veeg je een huwelijk van 20j niet zomaar weg. Stel dat mijn handicap eindelijk aanvaard wordt. Stel dat ik eindelijk op begrip kan rekenen ?

Heb gisteren nog een gesprek gehad met mijn psy hierover en volgens haar zou het kunnen dat door mijn vastberadenheid om weg te gaan dat plots haar ogen zijn opengegaan. Ik zou het fantastisch vinden.

Het is me nu wel duidelijk dat een relatie die gebasseerd is op het feit dat één van beide partners zichzelf verloochend, niet is zoals hij is, zich voor doet als iemand anders, niet kan lukken. Ik wil de relatie dan enkel nog voortzetten als ik mezelf kan zijn, als ze me neemt zoals ik ben en niet zoals ze graag zou willen dat ik zou zijn. Al de jaren dat we samenzijn heb ik me voortdurend aangepast aan haar, al wat ze zei of deed was goed, niet beseffende dat ik daardoor mijn eigen gezondheid aan het ondermijnen was alsook onze relatie. Het is dat voordurend aanpassen dat me genekt heeft. Ik ga me dus ook niet meer verstoppen voor Tan maar zeggen waar het op aan komt. Ik heb het syndroom van Asperger en daar kan spijtig genoeg niemand iets aan veranderen, ook Tan niet. En dat moet ze beseffen. Alleen op die basis is een verdere relatie mogelijk. Dat klinkt misschien hard maar anders is de basis van onze relatie een leugen, en op basis van een leugen kan je niet blijven bouwen.

Ik ben wie ik ben, niet wat een ander zou willen dat ik ben. Ik weet nu wat ik wil, ik weet nu wat nodig is om mijn 'zijn' te stabiliseren. Ik wil rust en stilte in mijn hoofd, alleen dan kan ik functioneren in deze wereld. En die rust en stilte kan ik alleen bereiken door structuur, planning, voorspelbaarheid, tijd alleen. Als die dingen deel kunnen uitmaken van onze relatie heeft ze kans te slagen, zoniet is ze gedoemd om toch nog te eindigen.

De tijd zal het leren. Ik zal proberen de verandering bij Tan te aanvaarden zonder vooroordelen in de hoop dat ik nu eindelijk begrepen en aanvaard wordt.

08:00 Gepost door praterke in autisme | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |