25-02-09

Aandacht, kan dit ook zonder aanvoelen ???

Aandacht, aandacht, altijd maar aandacht. Ik weet het gewoon niet meer. Wat ik ook probeer, welke concrete invulling ik ook krijg van de zin ‘ik wil aandacht’, niets heeft effect’. Steeds weer krijg ik te horen dat ik Tan geen aandacht geef. Laatst schreef Els nog : “Concreet kan je er rekening mee houden door je af te vragen waar zij mee bezig loopt, en hier attent rond te zijn, rond te vragen, enz… “  , maar hoe ik dit ook probeer, ik kan niet van haar gezicht aflezen waar ze mee bezig loopt en/of ze ergens mee bezig loopt. Als ze ZEGT waar ze mee bezig loopt, zal ik er ook dingen kunnen over vragen, er mee bezig zijn. Maar nog altijd merk ik dat ze de dingen niet altijd zegt, dat ze ernaar verlangt dat ik ze aanvoel, dat ik ze weet zonder dat ze het me zegt. Het is niet mijn fout dat ik het niet kan aanvoelen. Kan ik er aan doen dat ik alleen de dingen weet die men mij verteld zoals ze zijn, duidelijk en concreet ? Ik lees niet tussen de regels, daarom kan je ook bij mij niets lezen tussen de regels, het is zoals ik schrijf, concreet en duidelijk. Ik weet ook niet wat het is om iemand iets te laten aanvoelen, mijn lichaamstaal zal nooit kunnen vertellen wat ik voel of denk, alleen mijn mond kan dat, of beter nog, mijn ‘pen’, want ik kan het beter opschrijven dan uitspreken. Soms wordt wat ik opschrijf aanzien als verwijten, omdat ‘normale’ mensen tussen de regels gaan lezen. Ik vertel gewoon zoals ik het zie, zoals ik het voel en zoals ik het denk, zonder daarbij met de vinger te wijzen. Het zijn zuivere feiten zonder omkleding.

Als ik de tekst lees van een ander dan weet ik dat er ook iets tussen de regels staat maar dat kan ik er niet uithalen, dat maakt voor me de wereld zo moeilijk te begrijpen. Het enige wat ik goed begrijp is als men zegt zoals het is en dat is voor normale mensen blijkbaar heel moeilijk. Toch is het zo dat ze het kunnen, ze kunnen het zeggen, maar vinden het meestal niet nodig omdat ze er vanuitgaan dat de ander het wel zal “lezen tussen de regels”.

Ik zeg dus niet wat een ander zou moeten zeggen, ik vraag alleen, zeg wat je me wil zeggen ipv te veronderstellen dat ik het wel zal afleiding uit je doen en laten, uit je lichaamstaal, uit je beeldspraak. Zolang je van mij verwacht dat ik ga aanvoelen wat je wil zeggen zonder dat je het zegt, zal ik het nooit weten. Het feit dat men mij dan vanalles laat veronderstellen van wat zou het toch kunnen zijn, slorpt zodanig veel energie op, dat er weinig overblijft voor het geen waarover het gaat. Zeg me wat ik niet aanvoel en ik kan de energie gebruiken om over datgene je bij te staan waar je mee bezig bent ipv de energie te verspillen aan het zoeken naar waar je mee bezig bent.

Eigenlijk ben ik ziende blind. Moest ik echt blind zijn dan ware het veel logischer dat men mij alles moest vertellen. Maar door het feit dat mijn ogen open zijn, gaat men er ook vanuit dat ik alles zie. Maar dat is niet zo, ik zie het pas als het mij gezegd wordt. Iets in mijn hoofd zorgt ervoor dat ik de wereld niet zie zoals Tan die ziet. Ik zie pas wat Tan ziet als ze me zegt wat ze ziet of zegt wat ze wil dat ik zie. Normale mensen mogen zich gelukkig prijzen dat ze alles zien, ook wat niet gezegd wordt. Als wij iets willen weten wat we niet kunnen zien, dan moet ik het vragen, hoe onlogisch die vraag ook is voor de normale mens want die maakt de reactie van, “je ziet dat toch ?!?”. En ja, als normale mens stel je ook wel vragen over hetgeen je niet weet, maar als ik evenveel wil weten en zien als een ‘normale’ mens, dan moet ik 100 meer vragen stellen, stel je dat eens voor ? Is het dan onlogisch om te vragen me te zeggen wat ik niet zie, zodat ik kan zien wat er niet gezegd wordt ? En ja, soms ontzie ik het me om vragen te stellen omdat dat zo vermoeiend is, telkens weer iets te moeten vragen waarvan je op voorhand weet dat de ander veronderstelt dat je het weet zonder het te vragen. Het enige wat ik vraag is rekening te houden met het feit dat ik het NIET KAN zien, tenzij je het me zegt …..

06:45 Gepost door praterke in autisme | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

15-02-09

Valentijn was een rotdag.

Waarom ? Ogenschijnlijk was er niets aan de hand tot er rond 16u30 een uitbarsting kwam ivm een pakje boter. Volgens Tan was dat de druppel die de emmer deed overlopen. Wat heb ik dan gemist die dag ? het was een drukke dag, logo met Chim, naar voetbal Chim afzetten, kunstwerk met Tan gaan omruilen, terug naar voetbal, net op tijd voor tweede helft, daarna in klantine met andere ouders druk babbelen, na het middageten wat herstellingen in huis, dan met Am naar de dansles, ondertussen boodschappen doen en dan Am weer afhalen en dan eindelijk naar huis met de bedoeling nog wat met Chim bezig te zijn. Tot dan leek voor mij alles in orde, ik was me niet bewust dat er iets mis was. En toen kwam de uitbarsting over het pakje boter, ik had het verkeerde pakje mee. Toen ik in de winkel stond kreeg ik een sms : ‘breng nog een pakje boter mee’. Ik stond al aan de kassa en ben het nog vlug gaan halen. Ik had gewone margarine mee, het had goede boter moeten zijn. Tja, de boodschap was dus niet duidelijk genoeg. Aan het woord pakje had ik moeten weten dat ze goede boter bedoelde. Voor Tan was dit wel duidelijk omdat ze ook heel goed wist waarvoor ze het ging gebruiken. De enige boter die ik in 99% van de gevallen meebreng is Alpro Soya minarine, dus had ik ook dat mee. Tot daar het detail over de boter want dat was maar de spreekwoordelijke druppel. Ze voelde zich namelijk niet goed, ze was met hoofdpijn opgestaan. Had je dan niet gemerkt dat ik stil was in de auto vroeg ze ? Ja dat had ik gemerkt, maar dat gebeurd vaak, meestal ligt het dan ook aan mij dat er niet veel gezegd wordt in de auto.

Hoe dan ook, Tan heeft heel veel signalen en hints uitgestuurd omdat ik zou opmerken dat er iets scheelt. En laat het nu net dat zijn waar ik een probleem mee heb. Ik herken die signalen en hints niet, ik herken alleen het concrete, hetgeen gezegd wordt. Daar ik niet in de gaten had dat er iets mis was en daar ikzelf in optimale stemming was, heb ik dus ook niet gevraagd of er iets scheelde, ik was er mij niet van bewust dat er iets scheelde, want wat ik zag was het tegendeel. Vanuit mijn zicht zag ik enkel dat alles normaal was en stelde ik dus geen vragen over haar gezondheid of wat dan ook.

Er was niets wat er op wees dat er iets scheelde.

Waarom zegt Tan het dan niet ? Ze weet toch dat ik die dingen niet aanvoel, dat ik me niet kan inleven, dat ik gevoelens en gemoedstoestanden en gelaatsuitdrukkingen niet juist kan inschatten ? Ik zie dat niet, het is geen kwestie van niet willen maar van niet kunnen.

Maar het was Valentijn gisteren en op Valentijn moet je extra aandacht hebben voor je geliefde. Maar waarom zou ik op die dag plots wel de dingen kunnen aanvoelen of aflezen op haar gezicht of haar lichaamstaal begrijpen ? Ben ik dan op Valentijn plots voor één dag niet autistisch ? Sorry, maar dat kan gewoonweg niet. Het autisme is dag en nacht aanwezig 24u/24u, ook op Valentijn. Een simpel woord had voldoende geweest om er die dag ook wat meer rekening mee te houden, om er voor te zorgen dat ik het wist. Maar in plaats daarvan koos Tan ervoor om het mij zelf te laten ontdekken, te laten aanvoelen, het te lezen van haar lichaamstaal, dus zag ik het niet.

Deze dingen realiseer ik me pas achteraf omdat ik op het moment zelf enkel aandacht had voor een detail, het pakje boter. Maar alles draait weer om Tan’s verlangen naar iemand die haar aanvoelt en zich kan inleven en dan ook onmiddellijk door heeft dat er iets scheelt. Dat is dan een van de dingen die ze bedoelt met aandacht voor haar hebben.

 

“Je zegt het niet, ik zie het niet, jij kan het zeggen, ik kan het niet zien, als jij zegt wat ik niet zie, zal ik zien wat jij niet zegt”

 

Had Tan gezegd wat ik niet zag, dan zou ik het wel gezien hebben, en was het niet zo geëscaleerd … Volgens Tan heb ik weer eens geen aandacht gehad voor haar, maar wat ik niet zie kan ik ook niet bevragen. Het alternatief is dat ik heel de dag continue een lijst ga aflopen met wat eventueel kan mis zijn en met wat ik eventueel zou moeten vragen of zeggen. Dat wordt zo’n intensieve bezigheid dat het essentiële verloren gaat. Dan moet ik me voortdurend lopen afvragen over wat ik eventueel zou vergeten zijn. Laat het nu net o.a. daardoor zijn dat ik in ’t verleden gestresseerd geraakte. Ik wil die dingen niet in mijn hoofd, er is al zoveel waar ik rekening moet mee houden.

Zeg me gewoon als er iets scheelt en ik zal er rekening mee houden maar verwijt me niet dat ik iets niet zie, want dat is nu net een deel van mijn handicap, want dat komt erop neer dat je me verwijt dat ik een handicap heb, en ik heb daar niet voor gekozen. Ik weet dat ook Tan er niet voor gekozen heeft, maar ik ben wel degene met het probleem. Ik ben degene die het niet kan zien, ook al zou ik dat willen. Ik voel die dingen niet aan, ik kan me niet inleven wat ik ook probeer. Ik begrijp dat Tan er naar verlangt dat ik dat allemaal wel zou doen, maar de wetenschap dat ik het niet kan, zou moeten voldoende zijn om het te zeggen en niet te wachten tot ik het zie, maar blijkbaar blijft dat een probleem en blijven we telkens over dezelfde stenen struikelen …

15:29 Gepost door praterke in autisme | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |