25-02-09

Aandacht, kan dit ook zonder aanvoelen ???

Aandacht, aandacht, altijd maar aandacht. Ik weet het gewoon niet meer. Wat ik ook probeer, welke concrete invulling ik ook krijg van de zin ‘ik wil aandacht’, niets heeft effect’. Steeds weer krijg ik te horen dat ik Tan geen aandacht geef. Laatst schreef Els nog : “Concreet kan je er rekening mee houden door je af te vragen waar zij mee bezig loopt, en hier attent rond te zijn, rond te vragen, enz… “  , maar hoe ik dit ook probeer, ik kan niet van haar gezicht aflezen waar ze mee bezig loopt en/of ze ergens mee bezig loopt. Als ze ZEGT waar ze mee bezig loopt, zal ik er ook dingen kunnen over vragen, er mee bezig zijn. Maar nog altijd merk ik dat ze de dingen niet altijd zegt, dat ze ernaar verlangt dat ik ze aanvoel, dat ik ze weet zonder dat ze het me zegt. Het is niet mijn fout dat ik het niet kan aanvoelen. Kan ik er aan doen dat ik alleen de dingen weet die men mij verteld zoals ze zijn, duidelijk en concreet ? Ik lees niet tussen de regels, daarom kan je ook bij mij niets lezen tussen de regels, het is zoals ik schrijf, concreet en duidelijk. Ik weet ook niet wat het is om iemand iets te laten aanvoelen, mijn lichaamstaal zal nooit kunnen vertellen wat ik voel of denk, alleen mijn mond kan dat, of beter nog, mijn ‘pen’, want ik kan het beter opschrijven dan uitspreken. Soms wordt wat ik opschrijf aanzien als verwijten, omdat ‘normale’ mensen tussen de regels gaan lezen. Ik vertel gewoon zoals ik het zie, zoals ik het voel en zoals ik het denk, zonder daarbij met de vinger te wijzen. Het zijn zuivere feiten zonder omkleding.

Als ik de tekst lees van een ander dan weet ik dat er ook iets tussen de regels staat maar dat kan ik er niet uithalen, dat maakt voor me de wereld zo moeilijk te begrijpen. Het enige wat ik goed begrijp is als men zegt zoals het is en dat is voor normale mensen blijkbaar heel moeilijk. Toch is het zo dat ze het kunnen, ze kunnen het zeggen, maar vinden het meestal niet nodig omdat ze er vanuitgaan dat de ander het wel zal “lezen tussen de regels”.

Ik zeg dus niet wat een ander zou moeten zeggen, ik vraag alleen, zeg wat je me wil zeggen ipv te veronderstellen dat ik het wel zal afleiding uit je doen en laten, uit je lichaamstaal, uit je beeldspraak. Zolang je van mij verwacht dat ik ga aanvoelen wat je wil zeggen zonder dat je het zegt, zal ik het nooit weten. Het feit dat men mij dan vanalles laat veronderstellen van wat zou het toch kunnen zijn, slorpt zodanig veel energie op, dat er weinig overblijft voor het geen waarover het gaat. Zeg me wat ik niet aanvoel en ik kan de energie gebruiken om over datgene je bij te staan waar je mee bezig bent ipv de energie te verspillen aan het zoeken naar waar je mee bezig bent.

Eigenlijk ben ik ziende blind. Moest ik echt blind zijn dan ware het veel logischer dat men mij alles moest vertellen. Maar door het feit dat mijn ogen open zijn, gaat men er ook vanuit dat ik alles zie. Maar dat is niet zo, ik zie het pas als het mij gezegd wordt. Iets in mijn hoofd zorgt ervoor dat ik de wereld niet zie zoals Tan die ziet. Ik zie pas wat Tan ziet als ze me zegt wat ze ziet of zegt wat ze wil dat ik zie. Normale mensen mogen zich gelukkig prijzen dat ze alles zien, ook wat niet gezegd wordt. Als wij iets willen weten wat we niet kunnen zien, dan moet ik het vragen, hoe onlogisch die vraag ook is voor de normale mens want die maakt de reactie van, “je ziet dat toch ?!?”. En ja, als normale mens stel je ook wel vragen over hetgeen je niet weet, maar als ik evenveel wil weten en zien als een ‘normale’ mens, dan moet ik 100 meer vragen stellen, stel je dat eens voor ? Is het dan onlogisch om te vragen me te zeggen wat ik niet zie, zodat ik kan zien wat er niet gezegd wordt ? En ja, soms ontzie ik het me om vragen te stellen omdat dat zo vermoeiend is, telkens weer iets te moeten vragen waarvan je op voorhand weet dat de ander veronderstelt dat je het weet zonder het te vragen. Het enige wat ik vraag is rekening te houden met het feit dat ik het NIET KAN zien, tenzij je het me zegt …..

06:45 Gepost door praterke in autisme | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Hey,

Ik weet dat het voor jou zo is!! Trek u niet teveel aan van de negatieve commentaren die je krijgt. Mensen die een beetje weet hebben van autisme gaan je daarvoor zeker niet veroordelen!! Het zijn diegenen die niet begrijpen die veroordelen!! Zoals je zegt is voor "normalen" blijkbaar alles zo vanzelfsprekend. Het blijkt ook vanzelfsprekend te zijn dat ze geen rekening kunnen houden met "anderen". Ook zij mogen eens leren zien!! Vooral ook omdat jij bv al zo dikwijls hebt gewezen op je niet zien als men het niet zegt.

onbegrijpelijke

Gepost door: onbegrijpelijke | 25-02-09

Ik veroordeel niet.
Ik probeer je alleen uit te leggen, dat Tan het ook niet kan zien, net zoals jij niet kan zien.
Je vergelijkt met blinden. Nu, ik ben getrouwd met iemand die bijna blind is en ja, ik loop al eens in die valkuil dat ik verwacht dat hij dingen ziet die hij niet kan zien. Het is ook zo moeilijk om juist te weten wat hij wel en wat hij niet ziet. Als er iets valt, zal hij bijvoorbeeld het gevallen ding eerder vinden dan ik, ook al ziet hij het niet. Het lijkt er op alsof het enige wat hij niet kan, autorijden is en het feit dat hij zo zelfstandig is, is soms een valkuil. Hij ziet soms toch minder dan ik denk.
Bij mijn zoon merk ik hetzelfde. We verwachten soms te veel, omdat hij soms ook zo normaal lijkt en doordat hij niet de enige is, waarvoor ik moet zorgen, trappen we nogal eens in die valkuil dat we meer verwachten, want soms voldoet hij ook aan die verwachtingen. Dan lijkt hij een doodnormale vijfjarige en op andere momenten merken we dan weer heel hard dat hij autistisch is. Het is heel zwaar werk om telkens opnieuw proberen te voelen wat hij voelt en als hij 's avonds gaat slapen, zijn wij op. Zijn broers ook.
Wij voelen wel aan wat normale mensen denken en verwachten, maar niet wat een persoon met ASS denkt en voelt en verwacht.
Het is niet gemakkelijk om dit te blijven volhouden, om je verwachtingen blijven aan de kant te zetten. Dit is voor jou te zwaar. Het is bijna onmogelijk om constant te moeten rekening houden met de anderen. Dit is ook voor Tan te zwaar. Voor je eigen kind kan je gewoon meer opbrengen dan voor een partner. Dit is een harde realiteit.
Ik ken nu verschillende echtgenotes met kinderen met ASS en met een partner met ASS. En geen van allen kunnen ze het bolwerken.

Ik blijf dus de vraag stellen: ben je zeker dat Tan jou kan geven wat jij nodig hebt? Dat zij genoeg energie overhoudt om voor jou ook die autibril op te zetten?
Jij kan het niet, zij kan het niet, en wat dan? Wat is dan de oplossing?

Gepost door: Zinzia | 27-02-09

De commentaren zijn gesloten.