15-02-09

Valentijn was een rotdag.

Waarom ? Ogenschijnlijk was er niets aan de hand tot er rond 16u30 een uitbarsting kwam ivm een pakje boter. Volgens Tan was dat de druppel die de emmer deed overlopen. Wat heb ik dan gemist die dag ? het was een drukke dag, logo met Chim, naar voetbal Chim afzetten, kunstwerk met Tan gaan omruilen, terug naar voetbal, net op tijd voor tweede helft, daarna in klantine met andere ouders druk babbelen, na het middageten wat herstellingen in huis, dan met Am naar de dansles, ondertussen boodschappen doen en dan Am weer afhalen en dan eindelijk naar huis met de bedoeling nog wat met Chim bezig te zijn. Tot dan leek voor mij alles in orde, ik was me niet bewust dat er iets mis was. En toen kwam de uitbarsting over het pakje boter, ik had het verkeerde pakje mee. Toen ik in de winkel stond kreeg ik een sms : ‘breng nog een pakje boter mee’. Ik stond al aan de kassa en ben het nog vlug gaan halen. Ik had gewone margarine mee, het had goede boter moeten zijn. Tja, de boodschap was dus niet duidelijk genoeg. Aan het woord pakje had ik moeten weten dat ze goede boter bedoelde. Voor Tan was dit wel duidelijk omdat ze ook heel goed wist waarvoor ze het ging gebruiken. De enige boter die ik in 99% van de gevallen meebreng is Alpro Soya minarine, dus had ik ook dat mee. Tot daar het detail over de boter want dat was maar de spreekwoordelijke druppel. Ze voelde zich namelijk niet goed, ze was met hoofdpijn opgestaan. Had je dan niet gemerkt dat ik stil was in de auto vroeg ze ? Ja dat had ik gemerkt, maar dat gebeurd vaak, meestal ligt het dan ook aan mij dat er niet veel gezegd wordt in de auto.

Hoe dan ook, Tan heeft heel veel signalen en hints uitgestuurd omdat ik zou opmerken dat er iets scheelt. En laat het nu net dat zijn waar ik een probleem mee heb. Ik herken die signalen en hints niet, ik herken alleen het concrete, hetgeen gezegd wordt. Daar ik niet in de gaten had dat er iets mis was en daar ikzelf in optimale stemming was, heb ik dus ook niet gevraagd of er iets scheelde, ik was er mij niet van bewust dat er iets scheelde, want wat ik zag was het tegendeel. Vanuit mijn zicht zag ik enkel dat alles normaal was en stelde ik dus geen vragen over haar gezondheid of wat dan ook.

Er was niets wat er op wees dat er iets scheelde.

Waarom zegt Tan het dan niet ? Ze weet toch dat ik die dingen niet aanvoel, dat ik me niet kan inleven, dat ik gevoelens en gemoedstoestanden en gelaatsuitdrukkingen niet juist kan inschatten ? Ik zie dat niet, het is geen kwestie van niet willen maar van niet kunnen.

Maar het was Valentijn gisteren en op Valentijn moet je extra aandacht hebben voor je geliefde. Maar waarom zou ik op die dag plots wel de dingen kunnen aanvoelen of aflezen op haar gezicht of haar lichaamstaal begrijpen ? Ben ik dan op Valentijn plots voor één dag niet autistisch ? Sorry, maar dat kan gewoonweg niet. Het autisme is dag en nacht aanwezig 24u/24u, ook op Valentijn. Een simpel woord had voldoende geweest om er die dag ook wat meer rekening mee te houden, om er voor te zorgen dat ik het wist. Maar in plaats daarvan koos Tan ervoor om het mij zelf te laten ontdekken, te laten aanvoelen, het te lezen van haar lichaamstaal, dus zag ik het niet.

Deze dingen realiseer ik me pas achteraf omdat ik op het moment zelf enkel aandacht had voor een detail, het pakje boter. Maar alles draait weer om Tan’s verlangen naar iemand die haar aanvoelt en zich kan inleven en dan ook onmiddellijk door heeft dat er iets scheelt. Dat is dan een van de dingen die ze bedoelt met aandacht voor haar hebben.

 

“Je zegt het niet, ik zie het niet, jij kan het zeggen, ik kan het niet zien, als jij zegt wat ik niet zie, zal ik zien wat jij niet zegt”

 

Had Tan gezegd wat ik niet zag, dan zou ik het wel gezien hebben, en was het niet zo geëscaleerd … Volgens Tan heb ik weer eens geen aandacht gehad voor haar, maar wat ik niet zie kan ik ook niet bevragen. Het alternatief is dat ik heel de dag continue een lijst ga aflopen met wat eventueel kan mis zijn en met wat ik eventueel zou moeten vragen of zeggen. Dat wordt zo’n intensieve bezigheid dat het essentiële verloren gaat. Dan moet ik me voortdurend lopen afvragen over wat ik eventueel zou vergeten zijn. Laat het nu net o.a. daardoor zijn dat ik in ’t verleden gestresseerd geraakte. Ik wil die dingen niet in mijn hoofd, er is al zoveel waar ik rekening moet mee houden.

Zeg me gewoon als er iets scheelt en ik zal er rekening mee houden maar verwijt me niet dat ik iets niet zie, want dat is nu net een deel van mijn handicap, want dat komt erop neer dat je me verwijt dat ik een handicap heb, en ik heb daar niet voor gekozen. Ik weet dat ook Tan er niet voor gekozen heeft, maar ik ben wel degene met het probleem. Ik ben degene die het niet kan zien, ook al zou ik dat willen. Ik voel die dingen niet aan, ik kan me niet inleven wat ik ook probeer. Ik begrijp dat Tan er naar verlangt dat ik dat allemaal wel zou doen, maar de wetenschap dat ik het niet kan, zou moeten voldoende zijn om het te zeggen en niet te wachten tot ik het zie, maar blijkbaar blijft dat een probleem en blijven we telkens over dezelfde stenen struikelen …

15:29 Gepost door praterke in autisme | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

Hey,
Toch erg hé elke keer die stenen...Je bent dus niet de enige die vergeet.Ook tan vergeet te denken dat ze het je beter even kan zeggen...
Onbegrijpelijke

Gepost door: onbegrijpelijke | 17-02-09

Hoi, Sorry dat ik het zo cru moet zeggen maar Tan is verkeerd bezig, niet jij. Je mag je over deze situatie zeker niet schuldig voelen!!!! Dit is spelen met je gevoelens. Ze kan onmogelijk verwachten van je dat je, zoals je zelf zo mooi zegt, één dag niet autistisch bent. Soms kan ik ook onredelijk zijn tegen mijn man...geen begrip hebben, gewoonweg lastig zijn maar het duurt niet lang vooraleer ik besef waar ik mee bezig ben en dan bied ik mijn verontschuldigingen aan. Iedereen heeft weleens een moeilijke dag en werken we dit uit op onze naasten maar ik hoop echt dat ze na een uurtje ofzo haar verontschuldigingen heeft aangeboden want ze (en dat wist ze!) verkeerd. Jullie zijn al lang genoeg samen....ze kent je ondertussen al. Echt sorry dat ik dit zo ronduit zeg maar het doet me echt pijn dat je (en heb het al vaker gelezen in je teksten) zo weinig begrip krijgt van iemand die jou het meeste begrip zou moeten geven.

Gepost door: .c. | 17-02-09

Telkens opnieuw lees ik alleen maar wat Tan moet doen, wat Tan moet laten, dat Tan moet stoppen met haar gevoelens...
En telkens opnieuw lees ik dat ze hier niet in slaagt, dat het haar niet lukt om jouw bril op te zetten...

Tan is niet verkeerd bezig. Tan is een mens met gevoelens die zij ook niet kan uitschakelen, netzomin als jij.
Als jullie willen samenleven, moet je stoppen met 'ik kan het niet, ik ben gehandicapt', maar samen een oplossing zien te vinden of samen te beslissen om elk een andere weg in te slaan zonder elkaar.
Zij is normaal alleen omdat ze in de meerderheid is, niet omdat zij zo gemakkelijk kan autidenken. Als je moe bent, ziek bent, is het voor ons al helemaal onmogelijk om die autibril op te zetten. Jouw verwachtingen naar Tan toe zijn net zo onrealistisch als haar verwachtingen naar jou toe!

Gepost door: Zinzia | 20-02-09

Ik kan het niet Ik wou dat ik kon stoppen met 'ik kan het niet', maar dat kan ik niet, ik kan niet aanvoelen wat de ander denkt, tenzij die het tegen me zegt. Ik kan niet tussen de regels lezen, tenzij je me zegt wat er tussen staat. Ik herken geen ingewikkelde emoties, tenzij je ze me uitlegt en zegt wat je voelt.
Ik was misschien beter blind geweest, dan zouden de mensen veel beter aanvaarden dat ik niet zie.
Elke dag weer is er wel een grote of een kleine uitbarsting omdat niet gezien heb dat ze ergens uren over bezig loopt, inwendig, in gedachten, met de bedoeling dat ik het zou zien. De uitbarsting is altijd het gevolg van het feit dat ik het niet zie, geen aandacht heb ervoor. Moet ik me dan schuldig voelen omdat ik het niet zie, niet kan zien. Ik voel telke male de schuld en de onmacht, telkens vraag ik me af, waarom zie ik het toch niet, waarom ben ik zo ? Telkens wordt ik weer met de neus op de feiten gedrukt dat er bij mij iets ontbreekt waardoor ik niet tot de groep van normale mensen behoor.
Als ik me daar niet tegen verzet raak ik gefrustreerd zoals vroeg en is een depressie nabij. Daarom schrijf ik erover hoe ik me voel en laat ik dat ook aan Tan lezen, zodat ze weet hoe ik denk wat ik voel, want het laten zien zoals het is kan ik ook niet.
Ik heb geprobeerd om hjet naast me neer te leggen, om normaal te zijn. Dat heeft alleen geleid naar ongelukkig zijn en een maandenlange depressie. Ik heb mezelf aanvaard zoals ik ben, net zoals ik aanvaard dat een ander mens anders is. Maar ik ga niet iets verlangen van een ander dat hij niet kan, en als ik weet dat ik hetgene dat de ander niet kan, kan verhelpen door zelf iets te doen, bvb door het te zeggen, dan zie ik niet in waarom ik dat niet zou doen.
Ik vraag geen medelijden maar aanvaarding van het feit dat ik niet zie wat een ander wel ziet, behalve als het me gezegd wordt. En dat is nu het moeilijke in een relatie omdat men ervanuit gaat dat men elkaar aanvoelt, wat bij mij niet het geval is. Ik voel Tan niet aan, en als het zo lijkt, dan is het vooral beredeneerd door terug te blikken op vroegere situaties en te vergelijken, in de hoop een gelijkaardige situatie te vinden en dan op diezelfde manier te reageren als toen verondersteld werd.

Gepost door: Praterke | 25-02-09

Zij voelt jou ook niet aan...
Verwachtingen zijn te hoog gespannen bij jullie alletwee en niet alleen bij Tan. Ook zij kan het niet...

Als je al twee kinderen met ASS hebt, is er soms gewoon geen energie meer over voor de echtgenoot. Heel hard voor jou, maar wel realiteit. Dat is geen kwestie van 'niet houden van', maar van 'niet meer aankunnen'. Ik hoor het vaak bij vrouwen die naast hun autistische kinderen ook nog een autistische partner hebben. Zij kunnen het vaak niet meer aan, om ook nog eens de autibril op te zetten voor de echtgenoot. Jij kan het niet aanvoelen, zij ook niet. Maar jullie verwachten dit wel van elkaar. Zij wil een partner, die haar helpt, haar aanvoelt, jij wil eigenlijk hetzelfde: jij wil een partner die weet hoe ze met jou moet omgaan...

Dit gaat niet altijd...

Gepost door: Zinzia | 27-02-09

ik wil niet reageren op hoe uw gezin moet reageren op jou. Tss de regels lezen kan/wil ik ook niet.Letterlijk juist zonder enige vorm van twijfel moet ik alle info krijgen of ik word ambetant.Hoe kan je nu iets weten, of veronderstellen het te weten, ook al doen 1000 mensen dit, als je meerdere mogelijkheden hebt?Denk dat Tan ook wel enorm tijd en energie verbruikt, dat is hier ook.Het is allemaal klote en grappig tegelijk

Gepost door: wim | 24-07-09

De commentaren zijn gesloten.