21-01-09

Te veel aan mijn hoofd

’t Gaat weer wat minder de laatste dagen. Blijkbaar heb ik weer minder aandacht voor Tan, zou ik me niets aantrekken van de problematiek van de kinderen, enz. Tan geraakt er terug door in een depressie en ik ben de oorzaak. Dus voel ik me weer schuldig. Door mijn schuld gaat het weer slecht. Hierdoor voel ik mezelf ook weer slecht en kan ik weer minder aan. Het blijft een cirkel waar we maar niet uitkomen. Als ik meer investeer in aandacht dan vergeet ik andere dingen. Investeer ik in de andere dan vergeet ik de ene. Zo wordt er wel altijd iets uit het oog verloren waardoor er reden tot klagen is. En dat terwijl ik er me helemaal niet van bewust ben dat ik dingen vergeet. Ik zou een lijst kunnen aanleggen maar die zou ik alle minuten moeten overlopen om te zien of ik iets vergeet. Ik zeg wel vergeten, maar is het dat wel ? Ik heb problemen om met meerdere dingen tegelijk bezig te zijn. Dat is misschien normaal voor mannen maar hier gaat het over dingen die zelfs voor andere mannen vanzelfsprekend zijn, dingen waar anderen niet hoeven over na te denken, ze gebeuren spontaan. Ik moet niet alleen diverse praktische dingen proberen te onthouden maar ook de dingen die anderen niet hoeven te onthouden omdat ze spontaan gebeuren, omdat het voor hen normaal is. Voor mij is dat niet. Als ik nu alles ga opschrijven waar ik heel de dag moet op letten, dan wordt het een héél lange lijst met de meest absurde dingen. Met absurd bedoel ik dat anderen zullen zeggen, daar moet je toch niet op letten, dat is toch ‘normaal’ ? Door zo’n lijst zou mijn hoofd te vol zitten en slaat de verwarring en de chaos weer toe. Want die lijst zou enkel de bedoeling hebben om te zorgen dat ik me ‘normaal’ zou gaan gedragen, alsof ik geen autisme heb. Maar normaal voor een ander is abnormaal voor mij. Ik voel me maar goed in mijn vel als ik kan zijn wie ik ben. Ik kan geen rekening houden met veel dingen tegelijkertijd. Zet ik mijn aandacht op het ene dan verwaarloos ik het andere. Het is gewoon zo. Als ik daar probeer tegenin te gaan dan voel ik me steeds slechter en lukt op den duur niets meer, is dat dan een goede oplossing ? Denk het niet …

Hoe graag ik ook zou willen zijn als een ander, ik kan dat niet. Ik wou dat Tan dat eindelijk ook eens voor 100% zou willen aanvaarden, me nemen zoals ik ben, met mijn beperkingen.

Nu word ik steeds met de neus op de feiten gedrukt, nog maar eens beklemtonen dat ik naders ben. Sorry, maar ik ben anders, ik denk anders, maar daarom heb ik niet minder aandacht voor de dingen die rond mij gebeuren, alleen is dat op mijn manier en dat begrijpen anderen dan weer niet, alsof alleen hun manier de goede is.

Ergens heb ik ook het gevoel dat naarmate ik wat meer ‘normaal’ lijk, omdat ik me op dat moment goed voel, dat Tan het als normaal gaat beschouwen en dat minder dan niet meer kan. Het kost me heel veel inspanningen om normaal over te komen, meer dan dat men zich kan indenken, en er gaat daarmee ook heel veel energie verloren.

 

Waarom mag een ‘normaal’ mens zijn zoals hij is en ik niet ?

 

07:48 Gepost door praterke in autisme | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

09-01-09

autisme en medicatie

Gisteren was een en al ellende.
1 jaar neem ik nu reeds mijn Risperdal. Soms vraag ik me af of dat nog wel helpt, gisteren had ik het bewijs ervan. Ik ben woensdag avond vergeten mijn 1/2mg in te nemen, normaal neem ik die dan snel 's anderendaags 's morgens, maar ook dat was ik vergeten. Ik heb me heel de dag ellendig gevoeld, kon me niet concentreren, had moeite om mijn werk te doen. Kwam daar nog eens bij dat ik bepaalde taken moest doen die ik niet echt zag zitten door de onvoorspelbaarheid. Normaal heb ik daar dan wel last van, maar nu was het echt extreem. Om 21u stipt moest ik mijn zoon inschrijven voor een zomerkamp, het was heel belangrijk om heel snel te zijn daar de plaatsen beperkt zijn. Als het niet lukt, kon hij deze zomer niet mee. De druk was enorm, ik liep voortdurend te hoesten en moest bijna overgeven, zo erg was de stress. Uiteindelijk is het gelukt, maar 2 uur later lag ik nog steeds wakker, me slecht voelen, stress, hoesten.

Gisteren aan tafel kon ik ook niet veel verdragen, last van het lawaai aan tafel, het gekibbel, iets wat maanden geleden is.

Voor dit alles had ik maar één verklaring, het vergeten van mijn medicatie. Gisterenavond heb ik dan maar een volledig pilleke genomen en ja hoor, deze morgen voel ik me stukken beter. het drukkende en stress gevoel is zo goed als weg. Ik voel ook dat ik me weer beter kan concentreren. Ik voel me terug 'normaal' :-)

En te denken dat ik tot één jaar terug altijd zo was, ik zou dat niet meer aankunnen. Maar toen wist ik van niet beter en dacht dat dat normaal was. Maar dat was het niet en dankzij mijn pilletje ben ik veel rustiger én aangenamer in de omgang, maar vooral is er rust in mijn hoofd. Gisteren had ik het gevoel dat mijn hoofd ging crashen, nu staat alles weer mooi op een rijtje.

Moraal van het verhaal : Ik ga een voorraadje risperdal op 't werk bewaren, voor 't geval ik het nog eens vergeet ...

07:19 Gepost door praterke in autisme | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

07-01-09

Moeilijk moment

Ik weet niet hoe ik het precies moet verwoorden maar ik maak me ongerust. Het ging de laatste maanden steeds beter tussen mij en Tan. Ook in de gezinssituatie in ’t algemeen gaat het beter, vlotter, het is alsof ik me normaler gedraag. Wat niet gezien wordt is dat het me wel moeite kost om zo te zijn. Ik ben er in mijn hoofd voortdurend mee bezig, soms onbewust. Gisteren was het Chim zijn verjaardag en zijn we met z’n allen naar de Pizzahut geweest. Het werd een heel gezellige avond zonder ‘autistische problemen’. Toen we terug thuiskwamen maakten de 2 oudsten zelf de opmerking dat ze het een geslaagde avond vonden.

Allemaal hoopgevend, maar toen Tan later op de avond me vroeg de doos met sorteerafval naar de kelder te dragen en de doos met kerstgerief mee naar boven te brengen, kwam ik na het sorteren natuurlijk boven zonder doos. Ik had het wel gedacht, zei Tan, maar geen probleem zei ik, ik ga ze wel halen. Typisch voor mij, zodanig met mijn gedachten bij het sorteren dat ik de andere dingen vergeet. Ik ben de doos gaan halen maar Tan maakte toen de opmerking dat ze zich weer aan vanalles begint te ergeren.

 

Ze voelt zich de laatste dagen niet zo goed en ’t zal er wel mee te maken hebben dat ze minder kan verdragen. Maar ’t is weer zo’n abstracte opmerking die overal kan op slaan en die ik niet goed kan plaatsen. Het zou met mijn manier van eten te maken hebben zegt ze, ik eet de laatste tijd weer wat meer vlees, ik had gisterenavond echt geen zin in een vegetarische pizza en zoveel vlees ligt er nu ook weer niet op een hot ’n spicy …. Ik weet ook wel dat ik gestopt ben met vlees eten omdat ik er krampen van kreeg en ik ga er nu ook niet in overdrijven. Maar met de feestdagen was het wel niet simpel op geen vlees te eten …

Maar hoe dan ook, de opmerking wordt gemaakt op het moment dat ik eigenlijk weer eens iets vergeet en dan ga je het daar ook aan koppelen. Het komt dan over alsof ik het opzettelijk doe maar dat is niet zo. Ik kan daar niet aan doen. Kijk, ik maak één foutje gisterenavond en ik mag het al weer horen, dat was zo niet de laatste weken en dat verontrust me. Door het feit dat Tan zich niet goed voelt wordt blijkbaar alles weer op de helling gezet. Voor mij zit een dag vol met valkuilen die ik moet ontwijken, autistische valkuilen, en val ik er toch eens in, dan is dat maar zo. Alleen als Tan zich daar weer gaat aan ergeren dan ga ik het mij ook weer meer aantrekken waardoor ik weer depressief ga worden en dat wil ik niet.

 

Ik weet wel dat je eigen gemoedstoestand en gezondheid invloed heeft op hoe je reageert op zaken van anderen. Ik doe dingen die voor een normaal persoon niet normaal lijken. Is het nu zo moeilijk zou je zeggen om die doos mee te brengen en dat te vergeten op zo’n korte termijn (5 minuten) ? Nee, dat is niet moeilijk, maar toch overkomt het me. Als dan iemand zegt : ik erger me weer aan diverse dingen, dan is het duidelijk dat dit vergeten daar ook bij hoort. En dan voel ik me slecht omdat dat onrechtvaardig is. Onrechtvaardigheid wekt rare emoties bij me op, moeilijk te omschrijven. Ik heb dan het gevoel dat ik alles kort en klein wil slaan omdat het niet klopt, omdat het onrechtvaardig is. Maar ik hou me in, ik doe dat natuurlijk niet. Daarom stapelt het zich ook op binnenin en duurt het een hele tijd vooraleer ik dat slechte gevoel weer kwijt ben.

 

En dank zij mijn autisme zorgt die ene opmerking er weer voor dat ik het goede van gisterenavond compleet ben kwijtgeraakt en dat enkel het slechte gevoel overblijft. Eén slechte minuut op een hele avond maakt een hele avond slecht. Alleen iemand met autisme kan dit begrijpen. Het zou niet mogen, want de avond was fantastisch goed, … tot aan die verschrikkelijke opmerking …

07:01 Gepost door praterke in autisme | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |