15-12-08

Onmacht

Gisteren was een hel. Ik werd nog maar eens met mijn neus op de feiten gedrukt, nog maar eens werd het me duidelijk dat het in mijn hoofd niet normaal is. Hoe graag ik ook had willen voldoen aan mijn vaderschap, mijn ‘verplichtingen’, ik kreeg maar geen houvast aan hoe ik het moest doen. Ik moest Matthi helpen met zijn leerstof, maar hoe ? De manier waarop Tan het wou kon ik niet, ik wist gewoon niet hoe ik daar aan moest beginnen : help Matthi, zet je ernaast en overloop de cursus, maar hoe ? Als ik Matthi vroeg of het ging, of hij vragen had, concrete vragen met wat hij niet verstond, dan was het antwoord steevast, ik snap alles, heb geen vragen, kortom, laat me gerust. Maar als ik dat deed, dan zat Tan terug achter me aan, van help hem toch. Ik wist op den duur met mezelf geen raad meer, ik voelde dat ik in een crisis kwam door dat heen en weer getrek, wou me afzonderen maar dan kwam Tan weer achter me aan en Matthi wou weer niet geholpen worden. Ik wou hem helpen maar niemand die de echt zie hoe ik dat moest doen. Daarbij komt nog dat het wel over elektronica ging, maar dat ik het zelf vroeger nooit zo in detail had gezien, m.a.w. ik moest iets aan Matthi uitleggen dat ik zelf niet eens goed ken, hoe begin je daar dan aan ?

Ik werd woedend op mezelf dat ik hem niet kon helpen. Als ik het probeerde uit te leggen dat ik het niet kon, dan was dat niet waar, dan klopte dat niet, dan was ik lui. Het leek wel of we jaren terug in de tijd waren. Toen werd alles wat ik niet deed als lui bestempeld. Dat was de tijd dat ik nog niet begreep wat er met mezelf aan de hand was. Nu besef ik het maar al te goed, maar dat lost het probleem niet op. Er werd iets van mij verwacht en ik kon het niet invullen. Op begrip moest ik helemaal niet rekenen. Het is niet normaal dat ik niet wou helpen was de conclusie, punt. En dat terwijl ik zo graag wou helpen en Matthi mijn hulp niet wou en Tan me telkens vroeg het op een manier te doen waarvan ik niet wist hoe er aan te beginnen. Meer nog, als Matthi niet slaagt dan zou dat mijn schuld zijn, en ik voelde me al zo schuldig.

 

Uiteindelijk werd ik agressief, trok me terug in de bureau waar ik tekeer ging tegen de zetel, had zin om alles stuk te slaan. Tan maakte haar kwaad erom in de keuken, nog meer onbegrip, nog meer frustraties. Bijna een uur heb ik liggen huilen in de zetel, ben er helemaal kapot van, nu nog komen de tranen in de ogen. Heb niemand om het uit te leggen wat er in mij omgaat, ik moet het maar weer zelf zien op te lossen.

Het goede gevoel van de laatste dagen en weken is plots helemaal weg. Ik voelde me mentaal zo sterk de laatste dagen, daarom is de put nu ook zo diep. Het zal weer dagen duren voor ik er weer bovenop ben, zeker als er thuis nog meerdere opmerkingen komen. Ik voelde me gisteren zo machteloos, weten dat je iets wil maar er niet in slaagt om het ook effectief te doen. En schuldig om dat ik wist dat een ander, zoals Tan bvb, het wel kan, daar helemaal geen moeite mee heeft. Het is lang geleden maar het verlangen om normaal te zijn laaide weer hoog op, waarom kan ik niet zijn als een ander ?

 

Toen ik eindelijk wat kalmer werd ben ik Chim gaan halen. Ik dacht kalmer te zijn, maar bleef het moeilijk hebben. Vanbinnen bleef de agressiviteit, ik kon ze met moeite bedwingen. Ik had moeite om me op de weg te concentreren, eigenlijk was ik geen mens om op dat moment met de auto te rijden.

 

Tijdens het avondeten vroeg Matthi me eindelijk om iets uit te leggen. Pas dan begon ik me rustiger te voelen, ik kon dan toch helpen. Ik probeerde eea wat uit te leggen want eigenlijk moest ik ter plaatse leren waarover het ging. Door logisch denken ben ik er dan wel uitgeraakt, ondanks het feit dat ik die theorie vroeger nooit gezien had.

 

Ben dan maar vroeg gaan slapen, had nergens nog zin in, zelfs niet om naar TV te kijken. Heb onrustig geslapen, zelfs nu ik er over schrijf voel ik de onmacht nog. Wat heb ik eigenlijk misdaan dat ik zo ben ? Op zulke momenten is het verlangen zo groot en zo sterk om te zijn als een ander, dat de stoppen doorslaan.

07:40 Gepost door praterke in autisme | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Commentaren

Hey,
Wat een situatie hé. Sorry dat ik het zeg maar volgens mij is Tan hier helemaal niet zo tof geweest tegenover jou. Ze heeft je opgezadeld met schuldgevoelens wat ik helemaal niet correct kan vinden. Je moet je helemaal niet schuldig voelen!! Voor mij heeft dit niks te maken met je anders zijn. Ik zou zelf ook gek worden van dat touwgetrek. Als Tan dan zo goed wist hoe het allemaal wel moet, waarom hielp ze dan niet zelf? In ieder geval, ik zou zelf ook boos zijn geworden in heel die situatie. Je verlangen om te zijn als een ander is reeel, maar je bent nu eenmaal anders. Ik zou graag zeggen dat je anders zijn toch wil zeggen dat je in vele situaties ook mooier bent! Kijk maar naar je logisch kunnen denken waardoor je dan op de duur toch hebt kunnen helpen! Weinigen zouden dat gekund hebben of er de moed voor hebben gehad. Je sterke wil omdat je koste wat kost zo graag zou willen helpen! Een ander zou er niet van wakker liggen. Ook zou jij het niet in je hoofd krijgen iemand slechte gevoelens te doen krijgen als die iets niet kon maar zou je ze helpen. Je eerlijkheid en het durven schrijven van je moeilijkheden en gevoelens. Ook daar zouden velen het verstoppen. Ik zou je anders zijn toch proberen te bekijken van de positieve kant!!Anders is immers dikwijls veel mooier dan gewoon!!

Gepost door: onbegrijpelijke | 15-12-08

Hey,
Ik kom jullie even een vrolijke kerst en een gelukkig nieuwjaar wensen. Dat het nieuwe jaar jullie veel vreugde, begrip, gezondheid en geluk mag brengen!!
onbegrijpelijke

Gepost door: onbegrijpelijke | 20-12-08

nee! Wel nee, in elk huishouden zijn wel misverstanden, en geen enkele vader is perfect. Ook vaders die wel zijn 'als andere' hebben problemen met het opvragen van vakken! Als mama van een kindje dat 'anders' is kan ik je zeggen dat je je niet schuldig hoeft te voelen omdat je anders reageert dan anderen, want moet ik me schuldig voelen om dat ik hem op de wereld heb gezet. Ik zie hem even graag als de rest van de kinderen en misschien een tikje meer nog oimdat hij het leven waard maakt om geleefd te worden. Hij maakt er een uitdaging van. Soms heb ik het waarschijnlijk net als tan moeilijk om begrip op te brengen maar iedereen heeft eens een 'down' niet??? Blijkbaar weet je dan toch van jezelf waar het fout loopt? Heb je dan ook omschreven dat je niet genoeg informatie kreeg over wat je moest doen? Weet je, als sterrenjongen zo kan evolueren dat hij een huishouden kan hebben, kinderen zal hebben, kan gaan werken,... (als hij die dingen zelf wil natuurlijk) dan ben ik te trots maar niet omdat dat 'normaal' is maar omdat ik graag wil dat hij geliefd is.

Gepost door: sterrenmama | 20-12-08

gaat het? hoe gaat het?

Gepost door: sterrenmama | 29-12-08

Het gaat steeds beter Het autisme is niet weg, kan ook niet, maar de controle over mezelf en begrip van mijn vrouw wordt steeds beter !

Gepost door: praterke | 30-12-08

Volledig akkoord met onbegrijpelijke!

Gepost door: .c. | 23-01-09

Gek.Ik ben eigenlijk naar oplossingen van ons oudste zoontje Ian aan t zoeken(3.5j), maar ik weet al jaren dat ik anders ben(ik ben nu 33).Wat jij hier nu schrijft lijkt soms uit mijn hersenen te komen, en de reacties van uw vrouw ook.Alleen vind ik dat jij dit(gevoellens) beter kan uitleggen dan ik.Ik ben zelfs zeker dat mijn vader ook deze problemen heeft.Slapen, alsook onrust is een hel.IQ van 136, pa 142, maar de simpelste dingen in t leven lijken onmogelijk.Als mijn zoon, en mijn gezin maar gelukkig is, dan ben ik tevreden.

Gepost door: wim | 24-07-09

De commentaren zijn gesloten.