18-10-08

duidelijkheid

Ben uiteindelijk gewoon naar de sauna gegaan omdat Tan duidelijk was en zei van ga maar, het zal wel alleen lukken vanavond. Een paar weken terug zei ze dat ook en toen 's anderendaagsmorgens zei ze zoiets van 'toen ik thuis kwzm had ik toch gehoopt dat je wel thuis zou zijn ipv naar de sauna'. Het is die onduidelijkheid die me steeds parten speelt en waardoor ik zo onzeker ben. Uiteindelijk ben ik gisteren toch gegaan met het idee dat het ok was. Deze morgen geen opmerkingen, de duidelijkheid is duidelijk gebleven. Ik heb me vandaag al in maanden niet zo goed gevoeld, veel minder 'muizenissen' in mijn hoofd. Het doet goed om eens niet te moeten denken over wat Tan nu eigenlijk zou gewild hebben of bedoeld hebben.

Als dit zo blijft is dat voor mij een enorme vooruitgang, ik voel me veel rustiger. Je kan je niet voorstellen wat voor onrust de minste onduidelijkheid teweeg brengt in mijn hoofd.

19:14 Gepost door praterke in autisme | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

17-10-08

Dit kan ik nog steeds niet vatten

Gisteren voelde Tan zich niet goed, misselijk, hoofdpijn, … Ze is vroeg gaan slapen.

Echter vandaag gaat ze terug werken, ondanks het feit dat ze zich niet goed voelt. Hierdoor zit ik nu met een dilemma. Vrijdag is normaal mijn saunadag, dan ga ik na ’t werk naar de sauna en ben ik pas rond 23u thuis. Wordt er nu van mij verwacht dat ik voor één keer niet naar de sauna ga en ik gewoon naar huis kom om haar te helpen ? Ik zit er dus wel mee in dat Tan niet 100% is, maar waarom gaat ze dan wel 8 uur werken ? Voor mij is het niet logisch als je je niet goed voelt, dat je wel 8 uur kan gaan werken en dan de avond thuis niet alleen zou aankunnen. Het is niet logisch dat je je 8 uur kan inspannen voor een ‘vreemde’ en daarna niet meer. Het zou voor mij veel eenvoudiger zijn dat ze nu thuisbleef omdat ze ziek is en dan is het voor mij ook logisch dat ik naar huis kom want ze is ziek. Nu lijkt het meer een selectieve ziekte. Pas op, ik twijfel er niet aan dat ze ziek is, maar ik snap de logica niet. Als ik ziek ben en ik ga toch werken dan verwacht ik niet dat Tan ’s avonds thuis blijft voor mij. Als ik het ene kan, kan ik het andere ook. Ofwel ben ik ziek voor iedereen ofwel voor niemand.

Als ze dus effectief gaat werken vandaag weet ik niet wat er van mij verwacht wordt. Ik zal het haar straks sowieso vragen via mail, maar zelfs al zegt ze ‘ga maar naar de sauna’, dan nog weet ik niet of ze het wel meent, misschien hoopt ze dan wel dat ik toch naar huis kom.

Zoiets is voor mij onduidelijk. Als ze nu zou zeggen, nee, kom maar naar huis, dan kom ik naar huis en is dat voor mij duidelijk, maar ‘ja’ zeggen en ‘nee’ bedoelen, dat snap ik niet. Dat is ook weer één van de voorbeelden die het zo druk maken in mijn hoofd omdat ze niet duidelijk zijn, en waarbij erover nadenken niet echt helpt. Toch probeer ik het te vatten maar dat kost veel denkenergie. Deze energie zou onnodig zijn als Tan duidelijk zou zijn. Als ik nu toch naar huis ga en blijkt dat het achteraf niet nodig was, mis ik wel mijn wekelijkse rustpauze, dus, wat doe ik nu het beste ? Wat verwacht ze nu echt van mij ?

06:45 Gepost door praterke in autisme | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

14-10-08

Een 'auti-voorval'

Vrijdagavond toen ik rond 21u30 vroeger van de sauna thuiskwam, vroeger dan anders, was ik moe. Moe van het vele nadenken over wat Tan gezegd en geschreven had over de voor- en nadelen ivm proef scheiding. Ik wist vaag nog dat mijn dochter Am bij een vriendin was die avond, ik had begrepen dat ze samen naar film gingen kijken. Vermits ik zo’n 2000 films op DVD heb, en het niet de eerste keer is, heb ik dat beeld geassocieerd met het feit dat ze een DVD had meegenomen bij haar vriendin, en dat ze bij haar thuis zaten te kijken. Bleek achteraf dat ze naar Gent waren, naar de decascoop.

Toen ik thuis kwam zat Tan in de zetel, TV te kijken met Matthi. Ze had reeds pyama aan. Toen ik vroeg of ze ook ging slapen was haar antwoord dat Am nog naar huis moest komen, mijn vraag daarop was of ze met de fiets was. (in de veronderstelling dat ze bij haar vriendin was, 1 km verder).

Daarop kreeg ik het antwoord : Nee, ze zal met haar fiets rijden naar de decaskoop in Gent ??? , ik moet haar nog gaan halen ….

??? Ze had haar pyama al aan ???

Die manier van reageren is voor mij voldoende om me om te draaien en weg te gaan. Ik krijg maar weer eens de verwijten.

Het was allemaal de avond ervoor aan tafel gezegd, maar vermoedelijk zijn mijn gedachten weer afgeleid geweest als het woordje dekascoop was gevallen en heb ik de verkeerde beelden geassocieerd met het gebeuren.

Voor Tan betekend dit : geen interesse, geen aandacht.

Ik weet gewoon van mezelf dat ik weer eens in de ‘auti-val’ ben gelopen en ik weet ook dat ik dat niet kan vermijden. Soms zal het me lukken, maar meestal niet.

’s Anderendaags, op mijn vraag, als ze Am nog moest gaan halen, waarom ze dan al haar pyama aanhad, zei ze me dat de mama van haar vriendin gebeld had dat zij ze naar huis zou brengen. Dus, op het moment dat ze vrijdagavond zei dat ze Am nog moest gaan halen wist ze reeds dat ze naar huis gebracht werd …. Vrouwen-logica ???

 

Dit voorval van vrijdagavond herhaalt zich op diverse manieren, steeds weer onderga ik de ‘tests’ of ik wel opgelet heb, of ik wel kan raden wat er gaat of moet gebeuren, of ik alert genoeg ben om te veronderstellen wat op een bepaald ogenblik van mij verwacht wordt. Voortdurend moet ik duizenden beelden aflopen om daar naar te raden. Het is net dat voortdurend beelden aflopen dat zo vermoeiend is en al mijn tijd opslorpt waardoor geen tijd meer over is voor andere dingen. Ik ben bijna continu aan het denken thuis, elk ogenblik van de dag, van wat wordt er nu verwacht dat ik zeg of doe.

Dat is hetgeen waar ik vanaf wil, het is volgens mij de ‘dooddoener’. Volgens mij is dit het grootste obstakel om onze relatie toch nog een kans te geven.

 

07:11 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

12-10-08

mijn detailboek

Misschien heb ik het hier nog niet echt verteld, maar alles wat ik hier neerpen, staat ook in mijn 'detailboek'. Eigenlijk is het een soort dagboek maar wordt het niet elke dag aangevuld. En vermits oog voor detail eigen is aan autisme, heb ik het maar detailboek genoemd. Dat detailboek weet Tan liggen en ik vrag haar dan ook om het te lezen. Zo kan ik haar dingen vertellen die ik anders moeilijk gezegd krijg. Dus alles wat hier staat leest ze dus ook. Maar helpt het wel ? Soms wel en soms niet.

Ik denk dat ze me wel kan volgen in mijn denken maar begrijpen is iets anders. Ooit zij ze dat je voor je partner kan kiezen maar voor je kinderen niet. Ik heb zo 't gevoel dat ze het autisme van mijn 2 zonen beter aanvaardt dan dat van mij.

De voornaamste reden dat het niet lukt is dat ze blijft hangen aan hetgeen ze mist tov een 'normale' partner. Zolang ze verwacht dat ik moet reageren als iemand zonder autisme en zolang dat het belangrijkste is, heeft het lezen van mijn gedachten in mijn detailboek niet veel zin. Anderzijds kan het bijdragen aan het begrijpen van mij, vooral waarom ik anders regeer dan een normale partner.

Eigenlijk ben ik mle beginnen afvragen wat ik eigenlijk mis in onze relatie. Tan heeft altijd de mond vol van ik mis dit en dat, maar wat mis ik eigenlijk ? Ik ga dat ook eens op een rijtje zetten, dat heb ik nog nooit gedaan. Maar ik weet nu al, wat ik ook allemaal mis in onze relatie, het is niet voldoende voor mij om te zeggen dat ik ermee kap ...

12:03 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

10-10-08

Opgeven ?

Hoe meer ik er over nadenk, hoe meer ik geneigd ben om de strijd op te geven, de strijd om onze relatie. Het lukt gewoon niet. Zelf loop ik steeds in de ‘autisme-val’. Ik heb geen knop die ik zomaar kan omdraaien en ‘weg-autisme’. Hoe ik ook probeer te doen alsof ik geen autisme zou hebben, het blijft alsof. Het voelt allemaal zo onnatuurlijk aan, zo onjuist eigenlijk. Het voelt ook niet oprecht aan omdat het allemaal zo berekend moet worden. Telkens leg ik een hele weg af om normaal te lijken, een lange weg die voor een normaal mens heel kort is. Het zijn al die lange wegen op een dag die het zo vermoeiend maken, en dan nog lukt het maar half.

Het is ook een strijd tegen mezelf, een strijd om mezelf zoveel mogelijk te verloochen om bij ‘normale’ mensen niet op te vallen. En hoe dichter die normale mensen staan, hoe moeilijker het is. Daarom is het bij Tan zo moeilijk, ik val voortdurend door de mand. Daarom kan ik beter toegeven aan haar wensen, onze relatie laten voor wat het is, en enkel nog samenblijven voor de kinderen en het praktische. Alleen, hoe regel je zoiets ? Ergens moeten toch concrete afspraken gemaakt worden of niet ?

Het lijkt me heel moeilijk om niet naar Tan als partner te verlangen als ik haar dagelijks zie. Hoe leven we dan naast mekaar, met elkaar ? Het lijkt op het eerste zicht simpel, we gaan samen verder voor de kinderen, maar is het dat ook, is het zo simpel ?

Misschien krijg ik meer rust in mijn hoofd als ik eraan toegeef, als we het doen zoals Tan het voorstelt. Maar de voor- en nadelen die we opgeschreven hebben, die blijven wel. Kunnen we dat allebei wel aan ? Als het verlangen naar het aanvoelen bij Tan zo groot is, gaat ze het dan nu wel onderdrukken ? En wat als er plots een ander komt die dat verlangen wel kan invullen, wat dan ?

Vragen, vragen, vragen, allemaal vragen zonder antwoord. De tijd zal misschien wel antwoorden brengen, maar momenteel zijn er geen concrete antwoorden. Alles blijft vaag.

10:43 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

08-10-08

Het lijkt toch allemaal zinloos

Het is een strijd die ik niet kan winnen. Hoe hard ik ook probeer mijn best te doen om met mijn beperking de relatie in stand te houden, Tan valt altijd over hetzelfde. Dankzij de gezinstherapie weet ze nu wat ze 20 jaar gemist heeft en dat is allesoverheersend. Telkens ze me ziet, telkens er een conflict is, telkens we het over onze relatie hebben, telkens weer komt het gemis van aanvoelen terug naar voor. Ze mist ook de warmte, tja, door mijn autisme kom ik misschien over als een koele kikker maar dat ben ik allerminst, alleen, ik toon het niet echt met mijn lichaam, ik zeg het alleen met woorden. Ik kan enkel de taal gebruiken die ik spreek, die ik ken, die ik versta.

Misschien als ik de strijd opgeef en er in berust dat Tan verder alleen nog een verstandsrelatie wil tot de kinderen groot zijn, misschien kom ik dan meer tot rust, moet ik minder opletten, minder rekening houden met. Dan moet ik enkel nog concrete afspraken nakomen en dat is toch waar ik sterk in ben, in het concrete ?

Sedert ik mijn anders zijn aanvaard heb, is het een dagelijkse strijd geweest tussen het toegeven aan mijn autisme, het zoeken van rust in mijn hoofd enerzijds en het in stand houden van onze relatie door me 'meer normaal' te proberen voordoen anderzijds.

Misschien door het te laten rusten kom ik tot rust en krijg ik meer ruimte, ruimte om minder 'abnormaal' te zijn in deze 'normale' wereld.

Waarom kunnen we niet gewoon gewoon zijn ? Waarom is deze wereld voor ons zo ingewikkeld ? Waarom mag ik niet mezelf zijn ? Is een normaal mens dan niet zichzelf ? Doet hij zich ook voor als een ander ? Is het mijn fout dat ik bepaalde dingen niet zie en moet ik daarop worden afgerekend ?

Ik geef het niet op. Zonder medicatie zat ik nu al lang weer in een depressie. Maar nu blijf ik strijdlustig, voor mezelf. Ik ga proberen te doen wat Tan verlangt : Leven als 2 mensen die 3 kinderen moeten grootbrengen en we zien wel later.

Alleen moeten er nu concrete regelingen getroffen worden, dat ik duidelijk weet hoe het verder moet, dat het gissen wat er bedoeld wordt voorbij is. Ik wil gewoon het scenario kennen van de tevolgen weg.

 

 

16:30 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Ik begrijp dit niet ...

We zouden onze ideeën, voor en nadelen van een scheiding op papier zetten om zo tot een gesprek erover te komen. Zaterdag had ik eindelijk iets op papier kunnen zetten. Ik had het er moeilijk mee omdat ik het me moeilijk visueel kon voorstellen. Tan en ik hebben er even over gepraat. Zij had ook al eea in gedachten maar nog niets opgeschreven. Zondagnamiddag stopte ze me een briefje in de hand met wat zij vind wat de voor en nadelen zijn. Uit haar opsomming besluit ze ook dat we beter bij elkaar blijven tot de kinderen zelfstandig zijn en dat we dan uit elkaar gaan, maw verstandelijk bij elkaar blijven is dat. Ik heb het gelezen maar weerom is het voor mij moeilijk om alles concreet voor te stellen. Daarom vraag ik om het briefje bij mij te houden zodat ik het op een rustig moment nog kan nalezen en me zo wat zij schrijft ook beter kan voorstellen, om het er dan later nog eens over te praten. Dat is ondertussen nog niet gebeurd omdat het de afgelopen 2 dagen nogal druk was, maar gisterenavond was er een kleine discussie waarin zij besloot dat ze zich mijn ‘probleem’ niet veel meer ging aantrekken, had ze voor zichzelf besloten, vermits we alleen nog verstandelijk gingen samenblijven voor de kinderen. Dat snap ik nu niet. Ze heeft haar voor en nadelen opgesomd en is tot een bepaalde conclusie gekomen. Wat ze hier doet is zonder overleg deze conclusie voor waar nemen en er nu reeds gaan naar handelen alsof het ook mijn conclusie is. Ik weet niet of ik verstandelijk bij elkaar kan blijven. Het ligt misschien wel aan mijn zwart-wit denken, maar ik vind dat we ofwel bij elkaar blijven uit overtuiging dat we van elkaar houden en dat we de problemen aankunnen, ofwel als dat niet gaat, dat we dan maar uit elkaar moeten gaan. Misschien heb ik ook teveel gehoopt dat het opsommen van de nadelen ons tot inzicht zou brengen. Maar nu blijkt dat Tan meer voordelen heeft gevonden bij een scheiding dan nadelen….

 

Ik heb het er moeilijk mee dat ze hetgeen ze heeft opgeschreven zomaar voor waar aanneemt, wat ik er ook over denk, want dat wacht ze niet af, anders zou ze er nu al niet naar handelen. Tel ik dan eigenlijk nog mee ? Hoe meer ik erover nadenk hoe minder ik mij er mee kan verzoenen. Ik wil samen zijn met haar, om van haar te houden, te beminnen, te knuffelen en samen voor de kinderen te zorgen. Alleen is mijn manier om het te tonen en te doen anders dan de hare, en daar zit het probleem. Ik ben niet zoals Tan, ik ben anders ….

07:01 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

03-10-08

Een betere dag

Vandaag gaat het beter, voel mij een stuk opgewekter. Dat ik deze namiddag na ’t werken naar de sauna ga zal er wel voor iets tussen zitten. Iets wat zeker ook meespeelt deze keer is dat ik ondanks alle strubbelingen deze week niet zomaar de schuld kreeg voor dat alles. Ik heb kunnen uitleggen wat er mis ging, en Tan luisterde en dat heeft zeker mee geholpen om me vlugger over het probleem heen te tillen. Het is geen kwestie van gelijk krijgen maar meer een kwestie van gehoord te worden en niet te worden veroordeeld alvorens te kunnen uitleggen wat er aan de hand is. Want een ‘normaal’ mens ziet niet altijd wat er aan de hand is, zeker niet waar ik als Asperger tegenaan loop. Hopelijk blijft dit duren …

06:31 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

02-10-08

Het was gisteren een verschrikkelijke avond

Nochtans ging alles eerst goed toen ik thuiskwam rond 16u. Ik voelde dat ik veel aankon. Maar toen, rond 18u30 kwam een vriendinnetje van mijn dochter en samen met Am begonnen ze heel druk te doen met dansen in de living. Ons Am had afgelopen zaterdag niet naar de dansles kunnen gaan en dat moesten ze nu even inhalen....

Continu om en weer geloop naar de bureau, veel lawaai. Ik probeerde nog afleiding te zoeken door naar TV te kijken, maar dat lukte niet echt. Iets voor acht uur vroeg ik Am er mee op te houden. Uiteindelijk om 20u is haar vriendinnetje weggegaan maar het was te laat. Het gevoel en de emoties lieten me niet meer los. Ik beleefde het laatste uur telkens opnieuw, even intens als het moment zelf. Ik kon gewoon niet meer tot rust komen. Ik zal wel de enige zijn die dat gisteren zo ervaren heeft, niemand anders heeft daar last van. Zelfs nu nog ben ik top-zenuwachtig door dat gedoe gisterenavond. Maar niemand snapt dat. Contentratie is momenteel nul komma nul. Ik wil het van me afschrijven, maar zelfs dat lukt me amper.

Ik ben gewoon overprikkeld denk ik. Hoe kan ik een situatie die voorbij is volledig verbannen, niet alleen uit mijn gedachten, maar ook uit mijn gevoel. Het is of het nog altijd bezig is.

06:34 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |