14-10-08

Een 'auti-voorval'

Vrijdagavond toen ik rond 21u30 vroeger van de sauna thuiskwam, vroeger dan anders, was ik moe. Moe van het vele nadenken over wat Tan gezegd en geschreven had over de voor- en nadelen ivm proef scheiding. Ik wist vaag nog dat mijn dochter Am bij een vriendin was die avond, ik had begrepen dat ze samen naar film gingen kijken. Vermits ik zo’n 2000 films op DVD heb, en het niet de eerste keer is, heb ik dat beeld geassocieerd met het feit dat ze een DVD had meegenomen bij haar vriendin, en dat ze bij haar thuis zaten te kijken. Bleek achteraf dat ze naar Gent waren, naar de decascoop.

Toen ik thuis kwam zat Tan in de zetel, TV te kijken met Matthi. Ze had reeds pyama aan. Toen ik vroeg of ze ook ging slapen was haar antwoord dat Am nog naar huis moest komen, mijn vraag daarop was of ze met de fiets was. (in de veronderstelling dat ze bij haar vriendin was, 1 km verder).

Daarop kreeg ik het antwoord : Nee, ze zal met haar fiets rijden naar de decaskoop in Gent ??? , ik moet haar nog gaan halen ….

??? Ze had haar pyama al aan ???

Die manier van reageren is voor mij voldoende om me om te draaien en weg te gaan. Ik krijg maar weer eens de verwijten.

Het was allemaal de avond ervoor aan tafel gezegd, maar vermoedelijk zijn mijn gedachten weer afgeleid geweest als het woordje dekascoop was gevallen en heb ik de verkeerde beelden geassocieerd met het gebeuren.

Voor Tan betekend dit : geen interesse, geen aandacht.

Ik weet gewoon van mezelf dat ik weer eens in de ‘auti-val’ ben gelopen en ik weet ook dat ik dat niet kan vermijden. Soms zal het me lukken, maar meestal niet.

’s Anderendaags, op mijn vraag, als ze Am nog moest gaan halen, waarom ze dan al haar pyama aanhad, zei ze me dat de mama van haar vriendin gebeld had dat zij ze naar huis zou brengen. Dus, op het moment dat ze vrijdagavond zei dat ze Am nog moest gaan halen wist ze reeds dat ze naar huis gebracht werd …. Vrouwen-logica ???

 

Dit voorval van vrijdagavond herhaalt zich op diverse manieren, steeds weer onderga ik de ‘tests’ of ik wel opgelet heb, of ik wel kan raden wat er gaat of moet gebeuren, of ik alert genoeg ben om te veronderstellen wat op een bepaald ogenblik van mij verwacht wordt. Voortdurend moet ik duizenden beelden aflopen om daar naar te raden. Het is net dat voortdurend beelden aflopen dat zo vermoeiend is en al mijn tijd opslorpt waardoor geen tijd meer over is voor andere dingen. Ik ben bijna continu aan het denken thuis, elk ogenblik van de dag, van wat wordt er nu verwacht dat ik zeg of doe.

Dat is hetgeen waar ik vanaf wil, het is volgens mij de ‘dooddoener’. Volgens mij is dit het grootste obstakel om onze relatie toch nog een kans te geven.

 

07:11 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Hey,
Als ik even mag dan zou ik toch graag zeggen dat het niet bij jou ligt.Tan is onduidelijk!!Neem me niet kwalijk maar ik begrijp niet waarom ze na al die tijd niet meer haar best doet hier anders te reageren!Zoals ik al een paar keer zei is juist die verkeerde communicatie wat misloopt en niet alleen jij kan daar iets aan veranderen maar ook Tan!! Ik vind het erg dat je constant rondloopt met het gevoel van ik ben het,ik heb het weer eens verkeerd begrepen,ik....Dat is niet helemaal juist.Mijn boodschap aan Tan zou zijn,doe iets aan je communicatie!!
Vergeef me als ik hard overkom,ik wil niemand op de tenen trappen maar toch wou ik even deze vaststelling noteren.
Ik begrijp je frustratie dan ook heel goed!

Gepost door: onbegrijpelijke | 14-10-08

Ik weet het niet, maar volgens mij is Tan hier degene die autistisch is en niet jij.
Allereerst begrijp ik niet dat je je dochter, in deze tijd, alleen (op de fiets) over straat laat gaan en ten 2e dat ze haar pyama aan had, terwijl ze jullie dochter nog op moest halen.

Ben JIJ getest op autisme, is dat vastgesteld?
Is Tan al eens getest geworden?

Als ik je zo lees, dan ben je zo helder in wat je schrijft.
Mijn partner is ASS, maar zou zeker niet zo kunnen schrijven.

Gepost door: Fresia | 14-10-08

Hey,
Hier ben ik nog eens terug.Ik herken dat denken en stukken missen in een conversatie.Mijn oplossing hier is dan ook alles noteren of laten noteren zodat ik het kan zien.Kleine moeite en toch een grote oplossing.Ook ik kan beter schrijven dan praten en alles wordt me dan duidelijker eens het op papier staat.Mijn zoon juist hetzelfde.Een open agenda is hier de oplossing,daar bedoel ik mee een dagagenda waar iedereen de afspraken inschrijft en waar iedereen in leest.Op die manier zijn er misschien al een deel verloren stukken,gewonnen.Wat ik doe na een gesprek is alles nog eens hardop op een rijtje zetten om te checken of ik alles wel mee heb genomen.Het zijn maar tips hé :-)

Onbegrijpelijke

Gepost door: onbegrijpelijke | 14-10-08

oeps, nu was ik even onduidelijk Ik stelde de vraag over de fiets omdat Tan zei dat ze moest opblijven want ons dochter komt nog naar huis. Eigenlijk zou ze naar huis gebracht worden door moeder van haar vriendin, maar dat wist ik toen niet. Ik had de verkeerde associatie gemaakt van : alleen naar huis komen = beeld van fiets in mijn hoofd, dus ze komt met fiets naar huis. Eigenlijk klink ik dan verward maar dat komt door de onduidelijkheid van Tan. Dus mijn vrouw heeft onze dochter zeker niet zo laat met de fiets op straat gestuurd ...
Ik ben al 2 jaar nu, sedert ik het weet, in behandeling bij een psychiater en een psychologe. zij hebben de diagnose bevestuigd. Mensen met syndroom van Asperger zijn verstandige mensen met autisme. Dat wil niet zeggen dat ik niet kan communiceren. Ik heb sedert een jaar ongeveer nu ontdekt dat ik het perfekt kan neerpennen maar niet mondeling gezegd krijg. Dit is nu mijn manier van communicatie. Dat is nu net het verschil met andere vormen van autisme.
enne ... nee, mijn vrouw heeft geen autisme, daar ben ik 200% van overtuigd. Ze is gewoon normaal en verwacht een normale partner, iemand die haar aanvoelt, die haar begrijpt zonder woorden, zoals in een normale relatie.

Gepost door: Praterke | 14-10-08

De commentaren zijn gesloten.