10-10-08

Opgeven ?

Hoe meer ik er over nadenk, hoe meer ik geneigd ben om de strijd op te geven, de strijd om onze relatie. Het lukt gewoon niet. Zelf loop ik steeds in de ‘autisme-val’. Ik heb geen knop die ik zomaar kan omdraaien en ‘weg-autisme’. Hoe ik ook probeer te doen alsof ik geen autisme zou hebben, het blijft alsof. Het voelt allemaal zo onnatuurlijk aan, zo onjuist eigenlijk. Het voelt ook niet oprecht aan omdat het allemaal zo berekend moet worden. Telkens leg ik een hele weg af om normaal te lijken, een lange weg die voor een normaal mens heel kort is. Het zijn al die lange wegen op een dag die het zo vermoeiend maken, en dan nog lukt het maar half.

Het is ook een strijd tegen mezelf, een strijd om mezelf zoveel mogelijk te verloochen om bij ‘normale’ mensen niet op te vallen. En hoe dichter die normale mensen staan, hoe moeilijker het is. Daarom is het bij Tan zo moeilijk, ik val voortdurend door de mand. Daarom kan ik beter toegeven aan haar wensen, onze relatie laten voor wat het is, en enkel nog samenblijven voor de kinderen en het praktische. Alleen, hoe regel je zoiets ? Ergens moeten toch concrete afspraken gemaakt worden of niet ?

Het lijkt me heel moeilijk om niet naar Tan als partner te verlangen als ik haar dagelijks zie. Hoe leven we dan naast mekaar, met elkaar ? Het lijkt op het eerste zicht simpel, we gaan samen verder voor de kinderen, maar is het dat ook, is het zo simpel ?

Misschien krijg ik meer rust in mijn hoofd als ik eraan toegeef, als we het doen zoals Tan het voorstelt. Maar de voor- en nadelen die we opgeschreven hebben, die blijven wel. Kunnen we dat allebei wel aan ? Als het verlangen naar het aanvoelen bij Tan zo groot is, gaat ze het dan nu wel onderdrukken ? En wat als er plots een ander komt die dat verlangen wel kan invullen, wat dan ?

Vragen, vragen, vragen, allemaal vragen zonder antwoord. De tijd zal misschien wel antwoorden brengen, maar momenteel zijn er geen concrete antwoorden. Alles blijft vaag.

10:43 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

er is al mist genoeg! vaagheid doodt!
laat tan eens lezen wat je hier schrijft.
goei week-end!

Gepost door: joz. | 10-10-08

Ik denk persoonlijk niet dat het een goede oplossing is om een relatie te stoppen, maar in hetzelfde huis te blijven wonen.
Zoals je zegt 'hoe kan je stoppen met naar iemand te verlangen, als je die dagelijks ziet'. Hoe dan ook, als je in hetzelfde huis woont, ga je toch dingen verlangen die je van een partner verlangt.
Maar soms kan een scheiding een omwenteling betekenen en misschien inderdaad voor jou rust, omdat je dan niet meer dagelijks moet 'doen alsof', moet vechten tegen je autisme? Uiteindelijk is het samenzijn nu ook een gewoonte geworden en een nieuwe gewoonte zorgt wel voor schrik, omdat je in iets onbekend duikt...

Gepost door: Zinzia | 10-10-08

Hey Werner, op die wijze blijven samenwonen is niet haalbaar hoor en ik kan het weten want wij zitten net in dezelfde situatie. Mijn man (of is het nu ex) en ik wonen enkel nog samen voor de kinderen. Ik ben ondertussen buitenhuis gaan werken om elkaar zo weinig mogelijk te hoeven zien, maar het werkt niet echt op deze manier. Hij kan ook niet aan de situatie wennen en kan me al helemaal niet loslaten. En ja, door zijn (en jouw) autisme is het ook heel moeilijk om in zulke omstandig heden samen te leven. Het is ook allemaal nieuw en al het nieuwe schrikt af he. Onze zoon met autisme kan en wil er ook niet over praten, hij heeft zich sindsdien helemaal in zichzelf gekeerd en reageert heel agressief naar ons toe.
Dus, denk eerst goed na voor je verdere stappen zet, praat met Tan, vraag wat zij verlangt, hoe zij het verder ziet.
Ik wens je in ieder geval veel sterkte met de beslissing die je gaat nemen, wat die dan ook mag zijn.

Gepost door: Ingrid | 10-10-08

Hey,

Net zoals zonnehart zeg ik ,laat Tan hier eens komen lezen!!Misschien kan ze je dan beter begrijpen.
Mijn boodschap hier is ook,laat je hoofd niet hangen naar wat wij allen hier schrijven en doe wat je verstand je ingeeft.Ik zeg verstand omdat gevoel en verstand toch wel 2 verschillende dingen zijn!Ik heb de ervaring dat mijn verstand veel nuchterder is dan mijn gevoel en luister daar dan ook naar.Klinkt misschien egoistisch wat ik nu ga schrijven maar ik vind dat je nu ook naar jezelf moet kijken.Trek je even niks aan van een ander en ga vragen stellen bij jezelf,niet over wat een ander denkt.Je kan immers nooit in een ander hoofd gaan kijken dan het jouwe.Dat is op het moment dan ook gezond egoisme!Wat kan je nu zelf aan,moet de vraag hier op het moment zijn!

Ik wil hier ook even zeggen dat je 1 van de weinige mensen bent waar ik me begrepen voel als ik iets schrijf over mijn zoon.De dingen die je in je reacties schrijft zijn heel belangrijk voor me omdat ze verwoorden wat ik zelf weet maar die moeilijk zijn om een ander aan het verstand te brengen.Hoe dikwijls heb ik al niet gedacht van ,praterke,die zou eens een keer mee moeten gaan naar school en andere ,dan zouden ze me misschien eindelijk eens gaan geloven.Bedankt daarvoor dus!

Ik hoop dat je vlug rust kan vinden en blijf het van je afschrijven hé

Onbegrijpelijke

Gepost door: onbegrijpelijke | 10-10-08

De commentaren zijn gesloten.