08-10-08

Het lijkt toch allemaal zinloos

Het is een strijd die ik niet kan winnen. Hoe hard ik ook probeer mijn best te doen om met mijn beperking de relatie in stand te houden, Tan valt altijd over hetzelfde. Dankzij de gezinstherapie weet ze nu wat ze 20 jaar gemist heeft en dat is allesoverheersend. Telkens ze me ziet, telkens er een conflict is, telkens we het over onze relatie hebben, telkens weer komt het gemis van aanvoelen terug naar voor. Ze mist ook de warmte, tja, door mijn autisme kom ik misschien over als een koele kikker maar dat ben ik allerminst, alleen, ik toon het niet echt met mijn lichaam, ik zeg het alleen met woorden. Ik kan enkel de taal gebruiken die ik spreek, die ik ken, die ik versta.

Misschien als ik de strijd opgeef en er in berust dat Tan verder alleen nog een verstandsrelatie wil tot de kinderen groot zijn, misschien kom ik dan meer tot rust, moet ik minder opletten, minder rekening houden met. Dan moet ik enkel nog concrete afspraken nakomen en dat is toch waar ik sterk in ben, in het concrete ?

Sedert ik mijn anders zijn aanvaard heb, is het een dagelijkse strijd geweest tussen het toegeven aan mijn autisme, het zoeken van rust in mijn hoofd enerzijds en het in stand houden van onze relatie door me 'meer normaal' te proberen voordoen anderzijds.

Misschien door het te laten rusten kom ik tot rust en krijg ik meer ruimte, ruimte om minder 'abnormaal' te zijn in deze 'normale' wereld.

Waarom kunnen we niet gewoon gewoon zijn ? Waarom is deze wereld voor ons zo ingewikkeld ? Waarom mag ik niet mezelf zijn ? Is een normaal mens dan niet zichzelf ? Doet hij zich ook voor als een ander ? Is het mijn fout dat ik bepaalde dingen niet zie en moet ik daarop worden afgerekend ?

Ik geef het niet op. Zonder medicatie zat ik nu al lang weer in een depressie. Maar nu blijf ik strijdlustig, voor mezelf. Ik ga proberen te doen wat Tan verlangt : Leven als 2 mensen die 3 kinderen moeten grootbrengen en we zien wel later.

Alleen moeten er nu concrete regelingen getroffen worden, dat ik duidelijk weet hoe het verder moet, dat het gissen wat er bedoeld wordt voorbij is. Ik wil gewoon het scenario kennen van de tevolgen weg.

 

 

16:30 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

ik wens je daarbij de nodig moed toe. en veel aanvoelingsvermogen dat zich meer uit in lichaamstaal dan in stomme dubbelzinnige nietszeggende woorden.
liever geen woorden, wel lieve gebaren
kom er eens over praten!


joz.

Gepost door: joz. | 08-10-08

De commentaren zijn gesloten.