30-09-08

Een allesoverheersend gevoel

Ik weet niet waar ik moet beginnen, maar gisteren had ik een besluitloze dag. Zo’n dag zonder doel. Niet dat ik op ’t werk niets te doen had, integendeel, maar het was niet mooi uitgelijnd wat er moest gebeuren, er was niet echt een planning om aan te werken. Komt daarbij dat ik ’s morgens ook niet echt wakker geraakte. Ik had heel veel moeite om me ook maar op iets te concentreren. Hetgeen me meest bezighield, en nog steeds, zijn de voor- en nadelen van een proefscheiding. Ik blijf zoals gewoonlijk hangen in de details. Ik kan me er geen reëel beeld van vormen. Ook de details zijn niet voldoende om een volledig beeld te krijgen van het geheel. Ik zie enkel hier en daar stukken, mogelijkheden, scenario’s, maar krijg er geen vat op. Ik wou dit gisteren al beginnen neerpennen, maar vermits ik aan ’t werk was, kon dit niet, dus bleef ik maar met de gedachten zitten.

Uiteindelijk ben ik de dag doorgekomen en mijn bezoek aan de fitness en sauna heeft geholpen om de gedachten wat concreter te kunnen voorstellen, ze te ordenen en een duidelijker beeld te krijgen. In de fitness kon ik alleen zijn met mijn gedachten en dat was wat ik nodig had. Alleen daarna liep het fout. Ik was van plan om het er met Tan over te hebben gisterenavond, maar toen ik thuiskwam wist ik dat er niets van zou in huis komen. Ik was al 10’ te laat omdat ik in de fitness nog van alles moest vragen van Tan en op de koop toe was onze buurman 10’ te vroeg om Chim af te halen, dus moest Tan opdraaien om Chim zijn voetbalkleren aan te doen. Het voelde inderdaad verkeerd aan maar kon ik daar aan doen ? Gewoon een samenloop van omstandigheden. Had ik niet al die tijd verloren in fitness om die vragen te stellen, dan was ik een kwartier vroeger thuis geweest en was er niets aan de hand. Het enige wat Tan zei toen ik thuis kwam, was dat ze er niet mee gediend was. Ik stond perplex. Wat kon ik daar nu aan doen ? Het was nota bene door haar dat ik zo laat was, voor haar had ik 20’ aan de balie gestaan in de fitness om van alles te vragen. Ik dacht ook dat het maar 5’ ging duren, maar met die telefoons tussendoor en mensen die toekwamen en vertrokken, en het feit dat de tarieven op hun website niet correct waren, en … door dat alles duurde het veel langer.

En als ik dan thuis kom, krijg ik alle schuld. Dat de buurman 10’ te vroeg is, dat speelt geen rol, ik ben de schuldige.

Daar ging mijn goed gevoel. Daar gingen mijn voornemens om over mijn probleem over de voor- en nadelen te praten waar ik al heel de dag mee zat. Nu overheerste alleen nog een gevoel van onrechtvaardigheid. Het gevoel was zo intens dat er voor niets anders meer plaats was. Zelfs nu nog, terwijl ik dit schrijf, overheerst het. Ik kan het gewoon niet van me afzetten. Gevolg is ook dat in mijn denken er geen plaats meer was voor andere dingen, niets was nog mogelijk, maar wie begrijpt dat ? Hoe kan iets zo overheersend zijn dat normaal functioneren niet meer mogelijk is ? Zelfs dingen die anders zo vanzelfsprekend zijn lukken niet meer. Voor de rest van de avond was ik een zombie, een machine die op automatisch stond. Nu zullen ‘normale’ mensen wel zeggen dat ze een uitlaatklep nodig had voor haar frustraties, maar dit is wel het gevolg ervan. En dan merk je dat ze er heel de avond niet mee gediend is dat ik plots zo ben. Maar leg maar eens uit dat ze zelf de oorzaak is. Een ‘normaal’ mens zou daar niet zo lang mee zitten, maar het gevoel is bij mij veel intenser, zelfs zo intens dat ik het nu nog voel alsof het net gebeurde.

Elk moment beleef ik de situatie over en over, telkens weer opnieuw voel ik de onrechtvaardigheid, telkens weer dezelfde emotie. Voor mij heeft Tan niet één keer haar frustratie op me losgelaten, maar 1000 keer, elke 5’ opnieuw beleef ik datzelfde moment, heel de avond lang, zelfs nu nog.

Ik ben niet kwaad op Tan, maar heb moeite om mijn agressie te bedwingen als ik aan de situatie denk. Waarom toch die agressie ? omdat ik de situatie begrijp, analyseer en weet waar de fout zit, maar het niemand kan uitleggen want wie begrijpt het. Het is toch niet normaal dat dit gebeurd ? In de ogen van een ‘normaal’ mens is dit verkeerd wat ik doe, maar ik doe niets, het gebeurd gewoon. Iets in mijn hoofd slaat door en het duurt een hele tijd vooraleer dat weer hersteld is. Ik kan niet beschrijven hoeveel energie me dat kost. Ik weet alleen dat het me veel energie kost. Ik besef ook dat in een normaal gezin dit ook gebeurd, dat partners hun frustraties op mekaar loslaten in zo’n situatie, maar die kunnen dat op een ‘normale’ manier opvangen. Ik kan dat niet en daarom slaat het tilt in mijn hoofd. Het is gewoon niet eerlijk.

07:43 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

27-09-08

Aanvoelen en lichaamstaal

Wat zinzia zei is inderdaad belangrijk.

Het is inderdaad belangrijk dat we de behoeftes van elkaar vervullen, alleen is er één probleem : door mijn ASS kan ik de behoefte van het aanvoelen NIET invullen. Dat is nu net één van de beperkingen. Ik begrijp geen diepgaande lichaamstaal. Een eenvoudige beweging, dat gaat. Maar er meer uit afleiden lukt gewoon niet.

Je moet het zien alsof je aan een blinde gaat vragen dat hij toch ziet, of aan een dove dat hij het hoort. Het is de normale partner die zich zal moeten aanpassen aan de blinde door rekening te houden dat hij niet ziet. De Blinde moet daar ook rekeing mee houden natuurlijk, maar hij heeft wel de beperking.

Het grote verschil met mijn beperking, is dat je het van een blinde of dove ziet. Bij mij zie je uiterlijk niets, ik zie er 'normaal' uit. Sommige denken dat het slechte wil is, of dan zegt men typisch mannelijk, maar weet dat er ook vrouwen zijn met ASS. Vrouiwen met het syndroom van Asperger zijn geen uitzondering, ze bestaan. Soms krijg je de ongelooflijke reactie van, je iet toch wat ze wil, NEE, IK ZIE DAT NIET. En dat is het grote probleem waar Tan het meest mee zit, dat ik dat niet zie.

Vandaar ook de spreuk bovenaan : Jij zegt het niet, ik zie het niet . Jij kan het zeggen, ik kan het niet zien. Als jij zegt wat ik niet kan zien, Zal ik zien wat jij niet zegt.

Dit zegt alles over het probleem waar ik mee zit. Als ik in gesprek ben met iemand mis ik altijd een deel van het gesprek, zijnde de lichaamstaal. Bij elk gesprek zit er veel mimiek. Die mimiek is te abstract en kan zoveel betekenen. Ik zie dus niet wat dat betekent, tenzij de spreker duidelijk zegt wat het betekent. Als hij dus zegt wat hij niet zegt, zal ik begrijpen wat hij niet zegt.

Het is moeilijk om dit aan normale mensen uit te leggen, omdat het voor hen zo vanzelfsprekend is, het begrijpen van de lichaamstaal, het aanvoelen, net zoals zien en horen voor hen zo vanzelfsprekend is. Sluit eens je ogen tijdens een gesprek en je zal merken dat je heel wat van het gesprek mist. Wel, voor mij is dat altijd zo, bij elk gesprek. Diot is iets wat mijn partner moet aanvaarden, net zoals je moet aanvaarden dat je blinde partner blind is. Simpel is het niet, maar wat kan ik eraan doen ? Hopen dat het nu eindelijk aanvaard wordt ? Aanvaarden dat het verlangen nooit door mij kan ingevuld worden .... 

18:04 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

24-09-08

Ik ben er nog ....

We zijn maanden verder. In die tussentijd heb ik niets meer geschreven. Waarom vraag ik me af ? Het schrijven was voor mij een manier om mijn gedachten te ordenen, om duidelijkheid te scheppen in mijn denken. Niet dat ik dat nu niet meer nodig heb, integendeel, ik heb het meer dan nodig om mijn gedachten te ordenen. Nu voorzie ik daar ‘lege tijd’ voor, tijd alleen voor mezelf. Ik voorzie elke week rust in mijn hoofd door de vrijdag na het werken naar de sauna te gaan in Schilde, ver van mijn woonplaats zodat ik zeker ben dat niemand mij gaat aanspreken, zodat ik in mezelf kan blijven en me niet verplicht voel te praten met anderen. Hierdoor ontloop ik ook alle negatieve prikkels want in een sauna is het rustig, stil, … En ik profiteer van de positieve prikkels op mijn huid, de warmte. Door het positief overprikkelen van mijn huid, toch nog het grootste zintuig, kan ik de andere negatieve prikkels op de achtergrond dringen. Hierdoor heeft mijn hoofd vrij spel en kan ik mijn gedachten gaan ordenen. En het is net die ordening die er voor zorgt dat ik me beter voel, dat ik meer aankan. Ook is het zo dat ik dit niet kon voor dat ik ook Risperdal nam. Zonder de medicatie zou ik het niet kunnen. Het is alsof ik door de medicatie beter de vakjes zie waar ik mijn gedachten kan instoppen, klasseren. Tijdens de zomermaanden kon ik door de vakantie niet naar de sauna gaan, ik had ook weinig tot geen momenten voor mezelf. Alles stond in het teken van vrouw en kinderen. Ik probeerde zoveel mogelijk er te zijn voor hen, waardoor ik mezelf verwaarloosde en na 3 à 4 weken zat ik er door. De buffer die ik had gecreëerd was opgebruikt. Ik voelde dat ik terug in een depressie ging wegzakken. Ik kond dat niet laten gebeuren. Het heeft me ook veel moeite gekost om dit aan Tan duidelijk te maken. Voor haar is dat nog altijd moeilijk te vatten dat ik die rustperiodes nodig heb. Maar nu na de de vakantie alles terug in zijn normale routine is gevallen, nu lijkt alles weer beter te gaan. Ik kan terug meer en meer de negatieve prikkels opvangen. Het idee dat ik de vrijdagavond kan ‘herbronnen’ helpt me door de week. Het helpt me om me als ‘zo normaal mogelijk’ te profileren. Ik heb ook weer meer aandacht voor de dingen om me heen, ben minder in mezelf gekeerd. Niet dat mijn autisme plots minder erg is, het verschil is dat ik er meer rekening kan mee houden dat ik anders ben.

Maar toch blijft Tan verlangen dat ik haar aanvoel. Ze weet dat ik dat niet kan, maar haar verlangen zit zo diep. En het is dat diep verlangen dat onze relatie zo moeilijk maakt. Ze zegt dat ik te weinig aandacht voor haar heb, vooral de weken dat het minder goed met me ging. Maar wat zij aandacht noemt is eigenlijk dat ik haar niet aanvoel. Ze beweert dat ik dat wel kon vóór de vakantie, maar dat kan gewoon niet. Ze verward met het feit dat, als ik me beter voel ik meer energie over heb om na te denken, om te beredeneren wat Tan met haar lichaamstaal zou bedoelen. En het is net dat beredeneren dat zoveel energie opslorpt. Zo geraak ik in een vicieuze cirkel. Volgens mij kan onze relatie enkel lukken als Tan aanvaard dat ik haar niet kan aanvoelen, dat ze aanvaard dat ik de dingen zeg ipv te tonen met mijn lichaam. Het beredeneerd aanvoelen is enkel een gokken van wat ze zou bedoelen, het koppelen van het situatiebeeld aan een uitleg. Maar het beeld van 2 situaties kan identiek zijn, maar de verklaring toch weer anders, dat maakt het zo moeilijk. Ik weet dat een ‘normaal’ mens dit automatisch aanvoelt en er bijna geen moeite moet voor doen, het komt gewoon vanzelf. Wel, ik kan dat niet, en daar heb ik me bij neer gelegd. Door mijn rustpunt in de sauna bouw ik energie op om tijdens de week te kunnen weerstaan aan de negatieve prikkels. De kunst bestaat er in om de energie voldoende hoog te krijgen zodat de negatieve prikkels die niet kunnen herleiden tot 0, of nog lager, het opbouwen van een voldoende grote buffer. Het lijkt allemaal misschien raar, maar die buffer bouw ik op door alleen te zijn, zo kom ik tot rust. Voor een normaal mens lijkt dit waarschijnlijk asociaal en totaal onbegrijpelijk, maar welk normaal mens begrijpt eigenlijk hoe iemand met ASS denkt ? De meeste mensen, behalve therapeuten dan, kunnen het zich gewoon niet voorstellen dat je het aangenaam kunt vinden door alleen te zijn. Ik haal er evenveel uit als bij een normaal mens die een gezellige avond doorbrengt onder vrienden. Het is voor mij ontspanning.

06:51 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |