30-09-08

Een allesoverheersend gevoel

Ik weet niet waar ik moet beginnen, maar gisteren had ik een besluitloze dag. Zo’n dag zonder doel. Niet dat ik op ’t werk niets te doen had, integendeel, maar het was niet mooi uitgelijnd wat er moest gebeuren, er was niet echt een planning om aan te werken. Komt daarbij dat ik ’s morgens ook niet echt wakker geraakte. Ik had heel veel moeite om me ook maar op iets te concentreren. Hetgeen me meest bezighield, en nog steeds, zijn de voor- en nadelen van een proefscheiding. Ik blijf zoals gewoonlijk hangen in de details. Ik kan me er geen reëel beeld van vormen. Ook de details zijn niet voldoende om een volledig beeld te krijgen van het geheel. Ik zie enkel hier en daar stukken, mogelijkheden, scenario’s, maar krijg er geen vat op. Ik wou dit gisteren al beginnen neerpennen, maar vermits ik aan ’t werk was, kon dit niet, dus bleef ik maar met de gedachten zitten.

Uiteindelijk ben ik de dag doorgekomen en mijn bezoek aan de fitness en sauna heeft geholpen om de gedachten wat concreter te kunnen voorstellen, ze te ordenen en een duidelijker beeld te krijgen. In de fitness kon ik alleen zijn met mijn gedachten en dat was wat ik nodig had. Alleen daarna liep het fout. Ik was van plan om het er met Tan over te hebben gisterenavond, maar toen ik thuiskwam wist ik dat er niets van zou in huis komen. Ik was al 10’ te laat omdat ik in de fitness nog van alles moest vragen van Tan en op de koop toe was onze buurman 10’ te vroeg om Chim af te halen, dus moest Tan opdraaien om Chim zijn voetbalkleren aan te doen. Het voelde inderdaad verkeerd aan maar kon ik daar aan doen ? Gewoon een samenloop van omstandigheden. Had ik niet al die tijd verloren in fitness om die vragen te stellen, dan was ik een kwartier vroeger thuis geweest en was er niets aan de hand. Het enige wat Tan zei toen ik thuis kwam, was dat ze er niet mee gediend was. Ik stond perplex. Wat kon ik daar nu aan doen ? Het was nota bene door haar dat ik zo laat was, voor haar had ik 20’ aan de balie gestaan in de fitness om van alles te vragen. Ik dacht ook dat het maar 5’ ging duren, maar met die telefoons tussendoor en mensen die toekwamen en vertrokken, en het feit dat de tarieven op hun website niet correct waren, en … door dat alles duurde het veel langer.

En als ik dan thuis kom, krijg ik alle schuld. Dat de buurman 10’ te vroeg is, dat speelt geen rol, ik ben de schuldige.

Daar ging mijn goed gevoel. Daar gingen mijn voornemens om over mijn probleem over de voor- en nadelen te praten waar ik al heel de dag mee zat. Nu overheerste alleen nog een gevoel van onrechtvaardigheid. Het gevoel was zo intens dat er voor niets anders meer plaats was. Zelfs nu nog, terwijl ik dit schrijf, overheerst het. Ik kan het gewoon niet van me afzetten. Gevolg is ook dat in mijn denken er geen plaats meer was voor andere dingen, niets was nog mogelijk, maar wie begrijpt dat ? Hoe kan iets zo overheersend zijn dat normaal functioneren niet meer mogelijk is ? Zelfs dingen die anders zo vanzelfsprekend zijn lukken niet meer. Voor de rest van de avond was ik een zombie, een machine die op automatisch stond. Nu zullen ‘normale’ mensen wel zeggen dat ze een uitlaatklep nodig had voor haar frustraties, maar dit is wel het gevolg ervan. En dan merk je dat ze er heel de avond niet mee gediend is dat ik plots zo ben. Maar leg maar eens uit dat ze zelf de oorzaak is. Een ‘normaal’ mens zou daar niet zo lang mee zitten, maar het gevoel is bij mij veel intenser, zelfs zo intens dat ik het nu nog voel alsof het net gebeurde.

Elk moment beleef ik de situatie over en over, telkens weer opnieuw voel ik de onrechtvaardigheid, telkens weer dezelfde emotie. Voor mij heeft Tan niet één keer haar frustratie op me losgelaten, maar 1000 keer, elke 5’ opnieuw beleef ik datzelfde moment, heel de avond lang, zelfs nu nog.

Ik ben niet kwaad op Tan, maar heb moeite om mijn agressie te bedwingen als ik aan de situatie denk. Waarom toch die agressie ? omdat ik de situatie begrijp, analyseer en weet waar de fout zit, maar het niemand kan uitleggen want wie begrijpt het. Het is toch niet normaal dat dit gebeurd ? In de ogen van een ‘normaal’ mens is dit verkeerd wat ik doe, maar ik doe niets, het gebeurd gewoon. Iets in mijn hoofd slaat door en het duurt een hele tijd vooraleer dat weer hersteld is. Ik kan niet beschrijven hoeveel energie me dat kost. Ik weet alleen dat het me veel energie kost. Ik besef ook dat in een normaal gezin dit ook gebeurd, dat partners hun frustraties op mekaar loslaten in zo’n situatie, maar die kunnen dat op een ‘normale’ manier opvangen. Ik kan dat niet en daarom slaat het tilt in mijn hoofd. Het is gewoon niet eerlijk.

07:43 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

op welk mailadres misschien? Dank je.Kristine

Gepost door: kristine | 10-05-11

De commentaren zijn gesloten.