27-09-08

Aanvoelen en lichaamstaal

Wat zinzia zei is inderdaad belangrijk.

Het is inderdaad belangrijk dat we de behoeftes van elkaar vervullen, alleen is er één probleem : door mijn ASS kan ik de behoefte van het aanvoelen NIET invullen. Dat is nu net één van de beperkingen. Ik begrijp geen diepgaande lichaamstaal. Een eenvoudige beweging, dat gaat. Maar er meer uit afleiden lukt gewoon niet.

Je moet het zien alsof je aan een blinde gaat vragen dat hij toch ziet, of aan een dove dat hij het hoort. Het is de normale partner die zich zal moeten aanpassen aan de blinde door rekening te houden dat hij niet ziet. De Blinde moet daar ook rekeing mee houden natuurlijk, maar hij heeft wel de beperking.

Het grote verschil met mijn beperking, is dat je het van een blinde of dove ziet. Bij mij zie je uiterlijk niets, ik zie er 'normaal' uit. Sommige denken dat het slechte wil is, of dan zegt men typisch mannelijk, maar weet dat er ook vrouwen zijn met ASS. Vrouiwen met het syndroom van Asperger zijn geen uitzondering, ze bestaan. Soms krijg je de ongelooflijke reactie van, je iet toch wat ze wil, NEE, IK ZIE DAT NIET. En dat is het grote probleem waar Tan het meest mee zit, dat ik dat niet zie.

Vandaar ook de spreuk bovenaan : Jij zegt het niet, ik zie het niet . Jij kan het zeggen, ik kan het niet zien. Als jij zegt wat ik niet kan zien, Zal ik zien wat jij niet zegt.

Dit zegt alles over het probleem waar ik mee zit. Als ik in gesprek ben met iemand mis ik altijd een deel van het gesprek, zijnde de lichaamstaal. Bij elk gesprek zit er veel mimiek. Die mimiek is te abstract en kan zoveel betekenen. Ik zie dus niet wat dat betekent, tenzij de spreker duidelijk zegt wat het betekent. Als hij dus zegt wat hij niet zegt, zal ik begrijpen wat hij niet zegt.

Het is moeilijk om dit aan normale mensen uit te leggen, omdat het voor hen zo vanzelfsprekend is, het begrijpen van de lichaamstaal, het aanvoelen, net zoals zien en horen voor hen zo vanzelfsprekend is. Sluit eens je ogen tijdens een gesprek en je zal merken dat je heel wat van het gesprek mist. Wel, voor mij is dat altijd zo, bij elk gesprek. Diot is iets wat mijn partner moet aanvaarden, net zoals je moet aanvaarden dat je blinde partner blind is. Simpel is het niet, maar wat kan ik eraan doen ? Hopen dat het nu eindelijk aanvaard wordt ? Aanvaarden dat het verlangen nooit door mij kan ingevuld worden .... 

18:04 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Dat is wel zo, maar jullie moeten onder elkaar toch praten en zoeken naar een manier om eventueel op andere manieren dat verlangen in te vullen, bijvoorbeeld door meer te praten en te vragen en minder het aanvoelen te verlangen aan de kant van jouw vrouw.
Maar ik merk bijvoorbeeld bij mezelf dat door die aandacht en het aanvoelen als ik het moeilijk heb, ik hier ook gemakkelijker uitkom, dat ik het gemakkelijker volhoud.
Je kan niet zomaar dat verlangen aan de kant zetten, ook al ben je normaal en wordt het van jou verlangd. Ik kan ook niet zomaar mijn karakter uitzetten, zonder dat ik hierdoor roofbouw op mezelf pleeg. Het enige wat je kan doen is praten, praten, praten en manieren zoeken om beide verlangens in te vullen.
Jij hebt sauna om te op te laden. Wat kan jouw vrouw helpen om zich op te laden? Waaruit haalt zij energie? Wat kan haar helpen?
Want, dat verlangen komt waarschijnlijk ook op een moment dat zij het ook moeilijk heeft en het dus op dat moment ook moeilijk heeft om met jou rekening te houden. ALs je het zelf moeilijk hebt, is het niet simpel om dat uit te schakelen en rekening te houden en je verlangens uit te schakelen.
Wij proberen hier ook af en toe naar de sauna te gaan om op te laden, maar door te weinig hulp, kunnen we dat veel te weinig en is het voor mij ook constant 'overleven'...

Sterkte en hopelijk vinden jullie een manier.

Gepost door: Zinzia | 28-09-08

Hey,

Ik kan heel goed zien wat je schrijft.Ook mij noemen velen blind.Mij hoor je dikwijls zeggen,had dat dan ook gezegd,dan had ik dat geweten en had ik anders gereageerd of als ik had geweten dat....Omgekeerd vind ik dat bij mijn zoon ook terug.Hij zegt dan weer aan mij,mama dat heb je niet gezegd.In feite loop ik heel regelmatig te denken:hoe moet ik dat zeggen,heb ik het nu wel goed begrepen,was dit de bedoeling...?Ik neem dus ,als ik het niet vergeet,het initiatief om al op voorhand aan mensen te zeggen dat ze zeer duidelijk moeten zijn tegen mij en omgekeerd,ikzelf kom dan weer te duidelijk over naar anderen omdat ik keihard mijn best doe situaties zoals met mijn zoon te vermijden.Ik val dan ook regelmatig in herhaling met de gedachte van ze hebben me nog steeds niet begrepen.Meestal loop ik in mijn hoofd dus al gesprekken plannend rond.Wat zinzia zegt is waar in de zin van ,praat erover.Alleen weet ik dat dit niet zo makkelijk is voor iedereen.Je kan dan ook niet praten over iets dat je niet ziet!Ik ben dus altijd heel blij als mensen me daar op attent maken.De volgende stap is hierop reageren.Ook dat is moeilijk want meestal verwacht men dat men gaat reageren zoals men verwacht.Daar loopt ook wel wat meer mis als de verwachting een teleurstelling is.Voor mij is de boodschap dus niet alleen,praat erover maar heb respect voor ieders zijn.Verwachtingen kunnen dan ook zo'n grote teleurstellingen zijn als een ander er niks van begrijpt.Niemand kan in iemands hoofd zien,iedereen reageert op zijn eigen manier.Als daarover gepraat kan worden en het wordt begrepen dan pas kan het aanvaard worden en zijn we al een heel stuk verder.Met andere woorden:als je partner een knuffel verwacht waar jij een schouderklopje biedt,en ze dan kan aanvaarden dat dit jouw manier van knuffel geven is dan is er respect,dan zijn de verwachtingen niet te hoog naar elkaar en de teleurstellingen veel kleiner.(vb)

Gepost door: onbegrijpelijke | 29-09-08

"Je moet het zien alsof je aan een blinde gaat vragen dat hij toch ziet, of aan een dove dat hij het hoort. Het is de normale partner die zich zal moeten aanpassen aan de blinde door rekening te houden dat hij niet ziet. De Blinde moet daar ook rekeing mee houden natuurlijk, maar hij heeft wel de beperking."

Nee, maar je kan wel aan de blinde vragen dat hij voelt, dat hij hoort...

Je verwijt je vrouw dat zij dingen van jou verlangt, die je niet kan waarmaken, maar aan de andere kant verwacht jij ook dingen van haar die zij niet kan waarmaken en zo blijven jullie met teleurstellingen zitten.
Wij zijn 'normaal' in die zin, dat we in de meerderheid zitten, maar dat wil niet zeggen dat wij ons kunnen voorstellen wat ASS echt betekent, hoe het werkt in hun hoofd, of dat wij ons kunnen aanpassen en ons hoofd op een andere manier laten werken. Je kan je best doen, maar net als het voor jou enorm veel energie eist om in deze wereld te leven met 'normale' mensen, kost het haar evenveel energie om te leven in haar gezin waar de meerderheid ASS heeft. Te hoge verwachtingen en veel teleurstellingen als beide kanten...
Niet alleen zij moet haar verwachtingen bijstellen, maar jij ook.

Hebben jullie gezinstherapie, hulp om jullie te ontlasten?

Gepost door: Zinzia | 30-09-08

Wij hebben inderdaad gezinstherapie.
Verder is het niet de bedoeling dat we gaan wedijveren over hoeveel energie elke parner wel verbruikt en waarvoor. Ik weet dat ik nooit helemaal zal begrijpen hoe zij denkt. Je kan niet in een ander zijn hoofd kijken. Wat wel is, is dat veel dingen die voor haar zo vanzelfsprekend zijn, dat ik daar heel wat tijd en energie moet in steken om diezelfde dingen te bevatten. Ik vraag ook niet dat ze me 100% begrijpt, dat kan niet, wel dat ze aanvaard dat ik anders ben dan zij, dat het geen onwil is. Door de dingen op te schrijven probeer ik ook om haar mijn manier van denken te verduidlijken, vooral het waarom ik anders reageer dan dat ze verwacht. Ook waarom bij mij alles veel intenser inwerkt op mijn gemoed dan bij haar. Het opschrijven is mijn manier om hetgeen ik niet kan, om dat op een andere manier te uiten. Wat ik vroeger niet deed, doe ik nu wel, bvb zeggen met welke emoties ik zit (zeggen = opschrijven, mailen), iets wat een ander laat blijken door zijn lichaamstaal schrijf ik op, hou alles bij in mijn detailboek (= soort dagboek). Ik ga naar sessies met ander mensen met ASS bij mijn psychologe om te leren over emoties, over de dingen die wij niet kunnen aanvoelen en hoe we dat anders kunnen tonen, zeggen, schrijven, nl op de manier dat wij wel kunnen. Ik leer veel bij in boeken over Asperger en ASS in 't algemeen. Ik doe echt mijn best om mezelf beter te begrijpen, zodat ik ook begrijp waarom een 'normaal' mens me niet begrijpt.
Maar in stress-situaties ben ik mezelf niet meester en vervallen die dingen. Dan moet ik mezelf kunnen zijn, om er weer bovenop te geraken. Gelukkig heb ik ondertussen ook geleerd hoe ik dat kan, wat ik moet doen. En gelukkig aanvaard mijn vrouw deze dingen meer en meer, waardoor ze ook merkt dat het inderdaad nodig is. Zelfkennis is heel belangrijk en dat heeft voor me veel deuren geopend. Ik had 2 jaar terug niet durven denken dat ik nu zou opschrijven welke emotie ik voel. Ik zou helemaal niet durven bloggen. Als ik schrijf voel ik me als een normaal mens want voor mij is dat praten met anderen.

Gepost door: Praterke | 30-09-08

De commentaren zijn gesloten.