24-09-08

Ik ben er nog ....

We zijn maanden verder. In die tussentijd heb ik niets meer geschreven. Waarom vraag ik me af ? Het schrijven was voor mij een manier om mijn gedachten te ordenen, om duidelijkheid te scheppen in mijn denken. Niet dat ik dat nu niet meer nodig heb, integendeel, ik heb het meer dan nodig om mijn gedachten te ordenen. Nu voorzie ik daar ‘lege tijd’ voor, tijd alleen voor mezelf. Ik voorzie elke week rust in mijn hoofd door de vrijdag na het werken naar de sauna te gaan in Schilde, ver van mijn woonplaats zodat ik zeker ben dat niemand mij gaat aanspreken, zodat ik in mezelf kan blijven en me niet verplicht voel te praten met anderen. Hierdoor ontloop ik ook alle negatieve prikkels want in een sauna is het rustig, stil, … En ik profiteer van de positieve prikkels op mijn huid, de warmte. Door het positief overprikkelen van mijn huid, toch nog het grootste zintuig, kan ik de andere negatieve prikkels op de achtergrond dringen. Hierdoor heeft mijn hoofd vrij spel en kan ik mijn gedachten gaan ordenen. En het is net die ordening die er voor zorgt dat ik me beter voel, dat ik meer aankan. Ook is het zo dat ik dit niet kon voor dat ik ook Risperdal nam. Zonder de medicatie zou ik het niet kunnen. Het is alsof ik door de medicatie beter de vakjes zie waar ik mijn gedachten kan instoppen, klasseren. Tijdens de zomermaanden kon ik door de vakantie niet naar de sauna gaan, ik had ook weinig tot geen momenten voor mezelf. Alles stond in het teken van vrouw en kinderen. Ik probeerde zoveel mogelijk er te zijn voor hen, waardoor ik mezelf verwaarloosde en na 3 à 4 weken zat ik er door. De buffer die ik had gecreëerd was opgebruikt. Ik voelde dat ik terug in een depressie ging wegzakken. Ik kond dat niet laten gebeuren. Het heeft me ook veel moeite gekost om dit aan Tan duidelijk te maken. Voor haar is dat nog altijd moeilijk te vatten dat ik die rustperiodes nodig heb. Maar nu na de de vakantie alles terug in zijn normale routine is gevallen, nu lijkt alles weer beter te gaan. Ik kan terug meer en meer de negatieve prikkels opvangen. Het idee dat ik de vrijdagavond kan ‘herbronnen’ helpt me door de week. Het helpt me om me als ‘zo normaal mogelijk’ te profileren. Ik heb ook weer meer aandacht voor de dingen om me heen, ben minder in mezelf gekeerd. Niet dat mijn autisme plots minder erg is, het verschil is dat ik er meer rekening kan mee houden dat ik anders ben.

Maar toch blijft Tan verlangen dat ik haar aanvoel. Ze weet dat ik dat niet kan, maar haar verlangen zit zo diep. En het is dat diep verlangen dat onze relatie zo moeilijk maakt. Ze zegt dat ik te weinig aandacht voor haar heb, vooral de weken dat het minder goed met me ging. Maar wat zij aandacht noemt is eigenlijk dat ik haar niet aanvoel. Ze beweert dat ik dat wel kon vóór de vakantie, maar dat kan gewoon niet. Ze verward met het feit dat, als ik me beter voel ik meer energie over heb om na te denken, om te beredeneren wat Tan met haar lichaamstaal zou bedoelen. En het is net dat beredeneren dat zoveel energie opslorpt. Zo geraak ik in een vicieuze cirkel. Volgens mij kan onze relatie enkel lukken als Tan aanvaard dat ik haar niet kan aanvoelen, dat ze aanvaard dat ik de dingen zeg ipv te tonen met mijn lichaam. Het beredeneerd aanvoelen is enkel een gokken van wat ze zou bedoelen, het koppelen van het situatiebeeld aan een uitleg. Maar het beeld van 2 situaties kan identiek zijn, maar de verklaring toch weer anders, dat maakt het zo moeilijk. Ik weet dat een ‘normaal’ mens dit automatisch aanvoelt en er bijna geen moeite moet voor doen, het komt gewoon vanzelf. Wel, ik kan dat niet, en daar heb ik me bij neer gelegd. Door mijn rustpunt in de sauna bouw ik energie op om tijdens de week te kunnen weerstaan aan de negatieve prikkels. De kunst bestaat er in om de energie voldoende hoog te krijgen zodat de negatieve prikkels die niet kunnen herleiden tot 0, of nog lager, het opbouwen van een voldoende grote buffer. Het lijkt allemaal misschien raar, maar die buffer bouw ik op door alleen te zijn, zo kom ik tot rust. Voor een normaal mens lijkt dit waarschijnlijk asociaal en totaal onbegrijpelijk, maar welk normaal mens begrijpt eigenlijk hoe iemand met ASS denkt ? De meeste mensen, behalve therapeuten dan, kunnen het zich gewoon niet voorstellen dat je het aangenaam kunt vinden door alleen te zijn. Ik haal er evenveel uit als bij een normaal mens die een gezellige avond doorbrengt onder vrienden. Het is voor mij ontspanning.

06:51 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Hey,
Blij dat je er weer bent!!Ik heb uw bloggen gemist.
Het is waar wat je op mijn blog schrijft maar toch kan het lezen van de boeken een aanzet in de goeie richting betekenen denk ik.
Nu even je blog lezen :-)
Ik wou je graag ook even vragen of ik je blog mag linken aan de mijne.

Onbegrijpelijke

Gepost door: onbegrijpelijke | 24-09-08

Bedankt!! :-)

Gepost door: onbegrijpelijke | 24-09-08

Wij verlangen daar inderdaad naar: naar dat aanvoelen.
Het is niet gemakkelijk om de gulden middenweg te zoeken tussen verschillende partners. Zij heeft haar behoeften, jij de jouwe. En het is belangrijk om de behoeftes van alletwee te vervullen, omdat jullie het alletwee moeten volhouden en blijven volhouden.
Hopelijk vinden jullie snel een oplossing om dit uit te klaren.

Gepost door: Zinzia | 27-09-08

Hallo
Fijn weer van jouw te horen.
Weet je het niet aanvoelen hebben alle mensen; alleen steken wij het sneller weg , maar wat ik bij mensen met ass bewonder is dat ze het eerlijk zeggen.Groetjes

Gepost door: Marleen | 29-09-08

Mijn man snapt Asperger niet. Hij komt uit een cultuur waar zo'n dingen taboe zijn. Ik denk dat hij denkt dat het een karaktertrek is en dat ik gewoon een moeilijk karakter heb. Soms zegt hij ook dat ik misschien mijn karakter een beetje moet aanpassen. Dat is heel frustrerend.
Ik heb geen zin om het nog eens uit te leggen, want hij vat niet dat je door een beest als Asperger dingen niet doet of niet snapt. Dat heb je allemaal zelf in de hand. Als ik zeg dat ik niet graag bezoek heb enzo, dan zal hij iets zeggen in de aard van: in deze wereld leven ook nog andere mensen. Als ik iets niet snap en steeds maar meer vragen bijstel, dan denkt hij dat ik dat doe om hem te pesten. Soms komt er zelfs ruzie van. Dat soort dingen. Ik voel mij daardoor vaak eenzaam en soms ook gewoon woedend. Ik heb het al eens uitgelegd en heb geen zin om dat te blijven doen, want dan wordt het een soort slachtofferrol. Hij zegt zelf echter dat hij mijn positie als Asperger volledig begrijpt en dat begrijp ik dan weer niet.

Gepost door: Elfyroth | 29-09-08

De commentaren zijn gesloten.