09-04-08

Door de bomen het bos zien ...

9/04/2008

 

Een paar dagen later is het alsof er geen vuiltje meer aan de lucht is. Van de besproken details van vorige donderdag blijft er eigenlijk niets over. Het leven gaat weer zijn ‘gewone’ gang. Schenk ik haar nu wel voldoende aandacht ? Geen idee. Het lijkt er wel op dat, had ik me aan de details vastgeklampt zoals anders, dan had ik me nu niet zo goed gevoeld. Op één of andere manier ben ik er dan toch in geslaagd om de details te negeren na enkele dagen. Eigenlijk had ik de dag erna, op vrijdag, het nogal lastig, maar op zaterdag ebde dat weg. Ik probeerde, zoals Els had gezegd, me niet vast te pinnen op de feiten, maar het te zien als een schreeuw naar aandacht door Tan en rekening te houden met het feit dat Tan in een depressie zit. Verder probeer ik gewoon mijn ding te doen en negatieve invloeden van Tan te negeren. Met negatieve invloeden bedoel ik haar reacties die voortvloeien uit haar depressieve toestand. Toch blijft het voor me moeilijk om de feiten niet afzonderlijk te bekijken. Ondanks alles blijven ze in mijn hoofd rondspoken en kost het me veel moeite die te negeren. Vooral omdat ik de feiten steeds duidelijk voor mij zie maar het totale plaatje niet. Het kost me veel moeite om dat totale plaatje te vormen in mijn geest. Dat totale plaatje is niet tastbaar, de feiten wel. Maar zoals het er naar uitziet heeft onze psy gelijk (zoals meestal). Probleem blijft toch dat ik veel moeite heb om tussen de bomen het bos te zien. Moeilijker wordt het nog als de naam van het bos niet overeenkomt met de bomen onderling. Daarmee bedoel ik dat de feiten afzonderlijk iets helemaal anders zeggen dan het totale plaatje. Als je de feiten, de opmerkingen afzonderlijk gaat ontleden om het totale plaatje (probleem) te definiëren, dan kom je niet zomaar bij het gegeven ‘schreeuwen om aandacht’. Alsof dat je allemaal dennenbomen tegenkomt en je daaruit moet afleiden dat het een eikenbos is bvb …

Als er binnenkort aan mij weer iets gevraagd wordt via feiten waarbij ik het geheel moet kunnen detecteren, maar de benaming van het geheel is geen logisch gevolg van de losstaande feiten, dan zal ik het weer niet zien. Het enige wat ik dan kan doen is het vragen, wat men eigenlijk wil; maar daar krijg ik van Tan meestal geen afdoend antwoord op, ik denk, omdat ze nog steeds verwacht, uit haar manier van denken, dat ik het toch automatisch zou moeten zien. Het is alsof iemand mij een mop verteld en ik snap ze niet en degene die ze verteld moet uitleggen hoe de mop in elkaar zit, dan is het komische er ook van af.

Volgens mij is het probleem hier identiek. Zoals Tan de opmerkingen vorige week maakte om duidelijk te maken dat ze aandacht wilde, als ze zelf moet uitleggen dat het eigenlijk dat is w ze verwachtte, dan is de spontaniteit er af, en zoiets ligt moeilijk bij een ‘normaal’ mens. Maar die spontaniteit zal ik nooit hebben, ik moet elke situatie leren en kunnen logisch afleiden, maar gezien er meestal geen logica is in gevoelens, sla ik dus bijna altijd de bal mis. Als Tan me dus duidelijk zegt wat ze bedoeld zal ze de gedachte dat het niet spontaan gebeurd van zich af moeten zetten en aanvaarden dat dit voor me de enige manier is om haar te begrijpen want spontaan aanvoelen kan ik niet …

08:13 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

"Ik erger me aan je handicap" 2

05/04/2008

 

Het zinnetje ‘ik erger me aan je handicap’ laat me niet los. Deze morgen zag ze er weer iets beter uit, ik kreeg wel een knuffel, maar is dat wel echt ? Ik verwacht elk moment weer een uitbarsting zoals donderdag. Ik heb er nog altijd veel verdriet van, het heeft me serieus geraakt. Ik heb er gisteren nog lang zitten over nadenken in de sauna, van lezen is er niet veel in huis gekomen. Ik ben er eigenlijk niet helemaal uitgeraakt en dat is jammer, want nu blijft het in mijn hoofd zitten, moet ik er verder kunnen over nadenken en dat belemmert me in het normaal functioneren thuis. Zo wil ik wel een aantal dingen doen thuis, maar er zit teveel in mijn hoofd. Ik durf mijn koptelefoon bijna niet op te zetten want dan krijgen we weer gezaag, maar anderzijds zit ik er wel mee. Ik moet uit de knoop geraken, daarvoor moet ik kunnen nadenken zonder gestoord te worden door nevengeluiden van alle aard. Dus ik kan haar auto wassen met een radio naast me en me ergeren aan het geluid van passerende auto’s en dus geen ruimte hebben om na te denken, of ik kan hem wassen met mijn koptelefoon op, zonder nevengeluiden en zo proberen om mijn gedachten te ordenen. Eigenlijk is hier de vraag : doe ik het op haar ‘normale’ manier of die ik het op mijn, voor mij dan normale manier ? In beide gevallen zou de auto gewassen zijn, maar op haar manier zou het eindigen in stress en geestelijke vermoeidheid.

Kijk, als er bezoek zou zijn begrijp ik ook wel dat ik dan mijn koptelefoon niet kan opzetten. Je kan het vergelijken met VU-meter met een groot groen gedeelte en een groot rood gedeelte met daartussen een oranje overgang. Als we met ons gezin alleen zijn wil ik het zo veel mogelijk in het groen houden, dan voelt iedereen zich goed. Komt het dan toch in ’t oranje dan neem ik zo snel mogelijk aktie om het terug in het groen te krijgen. Als er contact is met de buitenwereld dan moet ik het oranje proberen te overleven. Echter eenmaal in ’t rood is het te laat en zal de recuperatie ook moeilijker verlopen.

08:12 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

"Ik erger me aan je handicap"

4/4/2008

 

‘Ik erger me aan je handicap’. Deze uitspraak blijft maar in mijn hoofd rondspoken. Nadat Tan dit gezegd had, zijn alle andere uitspraken niet meer tot mij doorgedrongen. Woensdagavond heeft Els me nog duidelijk gemaakt dat ik niet alle feiten apart mag bekijken maar dat ik Tan’s opmerkingen moet beschouwen als een algemene schreeuw naar aandacht. Er wordt altijd zoveel gezegd op dat uurtje, ik heb altijd veel tijd nodig om het te verwerken. Soms knik ik wel maar dan met het idee, ik snap het nu nog niet helemaal, maar ga er de komende dagen wel over nadenken en toetsen aan de werkelijkheid. Ergens is dat nog een voortvloeisel uit mijn camouflage zoals ik vroeger met alles deed. Het is moeilijk om een automatisme af te bouwen. Gisteren, donderdag, was ik thuis met de kinderen (Matthi en Chim), en eerst zag ik er wat tegenop omdat ik er van uit ging dat het weer een stressie dag zou worden met ruzies e.d. Ik had Tan’s todo lijst nog eens bekeken en was van plan om daar een paar zaken van af te werken, voor zover mogelijk. Het had geen zin op voorhand te zeggen hoeveel punten ik zou kunnen afhandelen, want dat zou enkel stress met zich meebrengen als ik dan merkte dat ik het niet zou halen. Dus blij zijn met hetgeen wel lukte was volgens mij de beste instelling. Uiteindelijk heb ik met drie dingen kunnen helpen/afwerken. Enkel op de middag kreeg ik het wat moeilijk en heb ik me even in de zetel gezet met mijn koptelefoon. Echter die stond te luid en Matthi had er last van. Ik had er moeten aan denken maar was er me niet van bewust. En Matthi durfde er niets van te zeggen, zei hij achteraf tegen Tan, uit schrik dat ik zou kwaad zijn. Nochtans de afgelopen dagen was het al eens gebeurd en toen heb ik de koptelefoon ook stiller gezet, dus ergens snap ik het niet. Waar hij zich het meest aan ergerde, en volgens mij was het dat, was het feit dat ik in de kelder aan ’t werk was met mijn koptelefoon op. Niet om me van hen af te sluiten, maar als ik aan ’t werk ben wil ik altijd muziek om me heen, dan gaat het werk veel vlotter. Ik heb ook minder last van de omgevingsgeluiden. Eigenlijk zette ik vroeger mijn MP3-spelertje aan, nu is het gemakkelijker met de koptelefoon omdat het minder pijnlijk is voor de oren en ik muziek kan opzetten via de computer, en er hangen geen draden rond mijn nek. Maar ik snap het probleem niet. Ik heb duidelijk op voorhand tegen Chim en Matthi gezegd dat ik in de kelder zat, dat als er iets was ze niet moesten roepen, dat ze naar beneden moesten komen en me komen halen. Ik heb dus duidelijk gemaakt dat ik me niet van hen afsloot. Zelf ben ik regelmatig eens naar boven gekomen om te zien of alles nog OK was. Op deze manier had ik geen last van het geluid dat spelende kinderen maken, en ik vertrouwde er op dat als er iets was, Matthi of Chim me wel zouden komen halen. Ondertussen heeft de telefoon een paar keer gegaan en daar ergerde Matthi zich ook aan, dat ik die niet hoorde. Ik vind niet dat ik, als ik eens thuis ben, de telefoon als prioriteit moet beschouwen. Mag ik dan niets doen uit schrik dat iemand gaat roepen, uit schrik dat de telefoon zou kunnen gaan en ik hem niet zou kunnen opgenomen hebben ? Ik ga er van uit als ze me echt nodig hebben ze wel zullen terugbellen. Ik denk dat Matthi zich eerder ergert aan de telefoon omdat hij hem zelf niet wil of kan opnemen. Dus volgende keer antwoordaparaat aan als ik thuis ben. Trouwens, als ik in de tuin werk hoor ik het ook niet als de telefoon gaat, of ik nu een koptelefoon op heb of niet. Voor ik mijn koptelefoon had, gebruikte ik mijn MP3-speler met de oortjes, maar dat viel zo niet op. Maar nu ziet men het op mijn hoofd staan, en dat is voldoende om de mensen te ergeren, waarom ? Wat is het verschil ? Dat het zichtbaar is ? Ik mag honderd keer zeggen dat ik hem tijdens het werken opzet om me aftesluiten van de overbodige geluiden, niet van mijn gezin, men wil het niet aanvaarden. Men wil te allen tijde kunnen mijn naam roepen en men wil dat ik te allen tijde ook alles laat vallen om er op te reageren. Er is niets dat mij meer kan enerveren dan dat ik aan iets bezig ben en er om de vijf voet op mij geroepen wordt voor vanalles en nog wat. Zo heeft Matthi gisteren heel de dag in de zetel gelegen of aan de 3D-puzzel gewerkt, of naar TV gekeken naar het wielrennen in de voor- en namiddag. En natuurlijk als hij zou roepen dat hij dorst heeft of honger zou ik het niet horen, want het zelf nemen dat is te lastig. Dus door mijn koptelefoon op te zetten, moet hij wel tot bij mij komen om iets te vragen. Ik merk dat dit bij Chim begint te werken. ’t Probleem is, als je hem hoort roepen, dat je het niet kan laten om er op te reageren en dat weet Chim ook. Hoe dan ook ik vind de manier waarop ik gisterenavond behandeld werd onrechtvaardig. Volgens Tan had ik mijn koptelefoon tijdens het werken niet mogen opzetten. Dat zou voor mij betekend hebben dat ik me al extra onnodige geluiden moest laten welgevallen, wat het werk ook onnodig zwaarder zou gemaakt hebben. Ik zou me lopen ergeren aan Chim die telkens roept voor vanalles en nog wat. Nu deed hij het zelf of kwam hij me halen.

Het enige verkeerde is dat na de middag, toen ik even in de zetel zat, dat mijn koptelefoon te luid stond en Matthi zich stoorde aan dat geluid. Als ik het dus nog zo luid wil, dan mag ik me niet meer in de living zetten, want Matthi zit daar. Ik moet dus maar ergens anders gaan zitten. Op de middag heb ik muziek uit de jaren 70 opgezet in de keuken, terwijl dat ik aan het eten bezig was. Matthi zat in de living. Tijdens het eten en na het eten heb ik de muziek laten opstaan zolang ik in de keuken bezig was. Matthi heeft dus 10’ moeten meeluisteren ….

Dat zou ik dus ook niet meer mogen, ik moet dan iets neutraal opzetten zoals Radio Donna …

Mag ik eigenlijk nog iets in mijn eigen huis ??? Ik heb op ten duur het gevoel dat Matthi het hier voor het zeggen heeft. Ik kan geen voet meer verzetten of ik doe wel iets verkeerd of iets dat ik niet mag doen want Matthi dit, of Matthi dat  … Ik mag in mijn eigen huis al niet meer bepalen naar welke muziek ik luister. Ik mis de interviews en andere info die er steeds was vroeger op radio 2. Het gaf een bijdrage aan de algemene kennis, er werden regelmatig interessante onderwerpen behandeld. Donna is vooral muziek. In de auto mag ik er wel naar luisteren, maar o wee als matthi moet meerijden, dan moet het zijn genre zijn, want het kan niet meer dat dan radio 2 of Donna op staan. Ik ben niet normaal omdat mijn favoriete muziek, muziek uit de jaren 70 en 80 is. Waar hoort ge dat nu nog, je moet meegaan met je tijd hoor ik altijd zeggen van Tan. En dat terwijl ik merk dat collega’s op ’t werk ook blijven hangen aan hun genre van muziek. Zij zijn niet autistisch en mogen dat wel ?

Hoe dan ook, ik had gisteren volgens Tan te weinig gedaan, ze had verwacht dat ik tenminste nog haar auto had gewassen. Uitleggen waarom het niet gebeurd was kon ik niet. Ik zag het wel voor me waarom, maar kon het niet verwoorden. En al wat ik probeerde om toch te doen, zag ik dat ze zich nog meer ergerde en ik begon me kwaad te maken omdat het me niet lukte.

Tan zag het als zijnde kwaad omdat ik me niet kon verweren, door mijn onmacht geen gelijk te krijgen. Het was inderdaad onmacht, maar om een heel andere reden. Ik kreeg hetgeen ik wou zeggen niet gezegd. Ik zag het zo voor me wat ik wilde zeggen, maar vond de juiste woorden niet. En ondertussen raasde Tan maar verder, ik had niet voldoende tijd om over punt A na te denken of punt B was daar al. Dat maakte me kwaad. En ja, na enige tijd ben ik beginnen roepen. Het was allemaal zo onrechtvaardig wat er gebeurde. Ik had m’n best gedaan heel de dag. Ik was er echt van overtuigd dat ik goed bezig ben geweest en weerom krijg ik alles over me.

Moet ik dat nu allemaal weer gaan zien als een schreeuw naar aandacht ????

Dat kan toch niet ? En al die verwijten :

‘Ik erger me aan je handicap’

‘Ik kan geen 40 jaar meer met je leven’

‘Ik verlang naar een partner die dat wel kan’

Teveel om allemaal nog op te noemen. Het kwam er weer op neer dat ze het niet ziet zitten om het leven verder met me te delen op deze manier.

Heb ik dan zelf voor het autisme gekozen ? Niemand beseft hoeveel ik verlang om het niet te hebben, om normaal te zijn als een ander te zijn. Maar dat kan ik niet en daar heb ik me enkel maanden terug bij neergelegd, dat ik er moet leren mee leven. Maar door Tan’s opmerkingen wordt dat verlangen terug opgewekt, en telkens moet ik dan opletten om me niet weer te laten gaan. Het lukt me beter dan vroeger, gelukkig, maar het blijft lastig om dan nee te zeggen en te denken dat het schreeuwen om aandacht is.

En dan is er nog het vanalles zoeken achter hetgeen ik zeg. Steeds maar weer worden mijn zinnen ontleed en uitgerokken tot dingen die het niet zijn. Zo denkt ze als ik vraag, wat eten we vanavond’, dat ik daarmee wil klagen dat het eten nog niet klaar is, terwijl ik enkel wil weten wat ik vraag. Als ik de woensdagavond vraag : heb jullie deze middag al warm gegeten, veronderstelt ze dat ik dat vraag om dan zeker te weten dat ik alleen aan tafel zou zitten, terwijl het gewoon is om te weten. En ook of ik borden op tafel moet zetten of niet. Vroeger aten ze altijd warm ’s middags, maar de laatste tijd durft het wel eens anders zijn en dan ben ik niet meer zeker, er is geen zekerheid meer. Daarom vraag ik het, er valt echt niets achter te zoeken. Ik denk dat dit komt omdat ‘normale’ mensen wel zo zijn. Dat ze heel wat kunnen bedoelen met één enkele vraag, dat ze zodanig gewoon zijn dat er bij henzelf wel meer achter zit, dat ze dat ook verwachten van mij. Net zoals wij dat niet verwachten omdat we zelf niet zo zijn. Ik neem ook alles letterlijk zoals ik het letterlijk zeg. Ik moet rekening houden dat wat Tan zegt ik niet letterlijk mag nemen, zij moet er rekening mee houden dat wat ik zeg, dat ze dat wel letterlijk moet nemen. Wat het moeilijkste is weet ik niet maar vast staat dat Tan beide kan, dingen letterlijk zeggen en dingen tussen de regels toevoegen terwijl ik dat niet kan. Rationeel gezien is het dus voldoende dat ze het gedeelte tussen de regels laat vallen en we spreken dezelfde taal.

08:11 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

moeilijke momenten

02/04/2008

 

Meer en meer kom ik tot de conclusie dat ik degene ben die Tan belemmer om gelukkig te zijn. Door mijn autisme geraakt ze steeds dieper in de put en ongewild sleurt ze mij mee. We zijn een paar dagen naar centerparcs geweest en de gevoelens hierover zijn wisselvallig. Enerzijds had ik er een goed gevoel bij, heb me redelijk met de kinderen (vooral Joachim) kunnen bezighouden, anderzijds heb ik die vier dagen slecht max 4 uur echte rust gekend. Met rust bedoel ik een periode waarbij ik me kon afsluiten van alle prikkels. Met het slechte weer bleven de kinderen ook meer binnen en dan lukt dat niet. Tegen ’s avonds was ik dan meestal overprikkeld en moe. Volgens Tan had ik meer van haar moeten overnemen maar ik snap niet wat ik nog kon overnemen, behalve dan het koken en een paar kleinere dingen, want meestal waren we samen weg en in ’t zwembad ben ik steeds aan de gang geweest met Chim, terwijl Tan rustig op haar stoel kon blijven zitten of gewoon in onze bungalow bleef. Ik heb trouwens het gevoel dat niets wat ik doe nog goed is. Nu ze in een depressie zit leef ik als het ware naast haar. Als ik al eens probeer een dieper gesprek te voeren lukt het niet, ze beschouwd het allemaal als verwijten. Ook dit zal allemaal weer verwijtend zijn volgens haar, terwijl ik enkel een opsomming maak van hoe ik de dingen aanvoel en wat me dwars zit. Ik probeer de dingen te vertellen zoals ik ze zie, niet zoals een ander zou willen dat ik het zie want dat ben ik dan niet maar een ander. Eigenlijk is het me allemaal te ingewikkeld en ik begrijp wel dat andere ‘normale’ mensen ingewikkeld in mekaar zitten, maar zo ben ik niet. Ik wil duidelijkheid en ben daarom ook zelf duidelijk en zal dus zeggen wat er werkelijk is zonder dingen tussen de regels te verstoppen. Wat bij mij telt zijn de regels zelf, niet wat er tussen zou kunnen staan. Gewoon zeggen waar het op aan komt, maar dat kunnen ‘normale’ mensen weeral niet aan. Die moeten persé iets tussen de regels verbergen en verwachten dan ook dat ik dat ook doe en gaan dan automatisch ook de dingen tussen de regels zoeken die zij er zouden tussen zetten, dingen die er meestal niet zijn. Ik kan daar niet mee om en zal dat ook niet kunnen leren om dingen tussen de regels te zetten. Blijkbaar is het voor een normaal mens moeilijk om te zeggen wat er bedoeld wordt en is het voor hen veel gemakkelijker om te zeggen wat er niet bedoeld wordt. Dat vind ik nu de reinste onzin.

Het documentje dat Tan geschreven heeft gisteren avond kwam dan ook hard aan.

Vanuit mijn oogpunt is dat volstrekt onzin en gelogen. Ik heb dat niet gedaan zoals ze het schrijft. Over haar todo lijst heb ik enkel even de planten aangehaald, omdat ik er zelf al meer dan een week over zat te denken dat we die dringend moesten planten. Voor mij was het de link naar mijn nadenken erover. Ik had die lijst trouwens al ervoor zien liggen en bekeken en gezien dat ik haar op een aantal punten kon helpen. Voor de rest was het haar TODO lijst, niet die van mij. Ik stond er niet bij stil dat het ook de mijne zou zijn. En ik heb nooit gezegd dat ik er haar niet zou kunnen bij helpen met de andere punten.

En ja ik heb een grapje gemaakt over Tele-Onthaal, maar dat was over een bepaalde situatie, niet omdat ze TO volgt, niet om haar zelf, ik heb haar niet uitgelachen. Ik snap niet waar ze dat haalt.

En een cursus sociale vaardigheden volgen ? Waarom ? Om te kunnen zijn wie ik niet ben maar wel te zijn wie ze wil dat ik zou moeten zijn ?

De therapie die we nu al 9 maand volgen zou volgens Tan nog tot niets geleid hebben terwijl ik van het tegendeel overtuigd ben.

Ik kan niet overweg met haar depressie. OK, ik heb er ook 2 achter de rug, de oorzaak was wel anders maar moet dat dan als reden genomen worden dat ik me op dat gebied plots wel in haar kan inleven ? Ben ik dan plots een expert in depressies ? Zo selectief werkt het niet. En Tan heeft graag dat ik haar vraag hoe het met haar is, terwijl ik al op voorhand het antwoord ken. Dan komt de vraag bij mij zo onnatuurlijk over en dan heb ik een dubbel gevoel bij die vraag. Ik meen het wel, maar beschouw ze eerder als overbodig omdat het antwoord steeds hetzelfde is. En zelfs dan krijg ik het verwijt dat ik het niet vraag, waarbij ik heel goed weet dat ik het wel doe, maar ik hou de tel niet bij, dacht niet dat het belangrijk was hoeveel keer precies de vraag gesteld wordt. Dit is moeilijk voor me om te snappen. Als een ander dat allemaal intuïtief kan aanvoelen, zonder er te moeten over nadenken, dan sparen de ‘normale’ mensen toch veel energie uit. Ik voel die dingen niet intuïtief aan, wanneer moet ik het vragen, hoeveel keer, wanneer kan ik beter niets zeggen, wanneer moet ik wel iets zeggen, timing is heel moeilijk. Wil dat zeggen dat ik er niet mee inzit ? nee ! Ik weet gewoon niet hoe ik er mee om moet gaan. Op den duur spendeer ik meer tijd aan het rationeel benaderen van zaken die een ander intuïtief op een fractie van een seconde aanvoelt dan dat ik me eigenlijk met het echte leven bezig hou en dat kan toch niet de bedoeling zijn ?

De vorming bij Els is interessant omdat het mij inzicht geeft in mijn beperkingen. Dat inzicht helpt me naar de buitenwereld toe toch op een redelijke wijze met mensen om te gaan. Alleen is dat niet een hele dag vol te houden, omdat het veel energie vergt, omdat ik voor alles moet opletten waarbij het bij de ander vanzelf gaat. Ik kan dat dus toepassen voor tijdelijke contacten, maar bij iemand waar ik veel contact mee heb, zoals bij Tan, ligt dat moeilijker. Het is niet logisch dat ik me ook voor haar moet wegstoppen, masceren, camoufleren, enz. Ik kan uiteraard tov haar wel rekening houden met mijn beperkingen wat ik ook doe maar ik heb ook een plek nodig waar ik mezelf kan zijn in mijn denken, waar ik weet dat als ik iets verkeerd zeg, dat dit kan uitgelegd worden. En dat lukt nog niet helemaal. Als ik iets zeg of doe wordt ik er nog regelmatig op ‘gepakt’ en dat is jammer. Ik praat te weinig, maar als ik iets zeg ben ik voortdurend bang om iets verkeerd te zeggen. Er wordt nog teveel tussen de regels gelezen terwijl er niets tussen de regels staat. De overwinningen die ik behaal op mijn beperkingen zijn voor Tan geen overwinningen, want in de ogen van een ‘normaal’ mens valt er niets te overwinnen want bij hen is het allemaal vanzelfsprekend. Bij hen is het op een fractie van een seconde geregeld, terwijl dit bij mij soms uren kan duren.

Ik kan niet geven aan Tan wat zij van een partner verlangt, maar als er geen liefde was, dan was ik al lang weg, want het is net uit die liefde dat ik de kracht haal om door te gaan. Alle moeite is er om zoveel mogelijk de partner die zij wil te benaderen, alleen zal de minimum afstand altijd groot blijven, al zou ik die wel kleiner willen, zelfs tot nul herleiden. Maar ik weet dat dat niet kan en daar heb ik me bij neergelegd. Toch doet het pijn niet begrepen te worden, niet aanvaard te worden. Ik kan niet genezen, het zei zo. De kennis die ik op doe is er om te zorgen dat in de eerste plaats ik kan overleven in deze maatschappij op een zo normaal mogelijke manier. De zware stress en agressie van vroeger ben ik kwijt. Stillekes aan wordt de vrijgekomen ruimte ingevuld door trucs e.d. om het sociaal contact te verbeteren. Hierdoor komt weer andere ruimte vrij. De kunst bestaat er uit om altijd een buffer van vrije ruimte in mijn geheugen vrij te houden, zodat moeilijke periodes kunnen opgevangen worden. Misschien hou ik momenteel wel teveel vrije ruimte aan, dat zal dan wel aan de schrik liggen om te hervallen, om terug te worden zoals vroeger. Ik merk ook dat ik niet alleen thuis maar ook op ’t werk mondiger geworden ben, welliswaar grotendeels op papier want zo kan ik mij het best uitdrukken. En zoals vroeger bedoel ik het inwendige, hoe ik de zaken verwerk, want uitwendig veranderd er vrij weinig. Ik volg als het ware innerlijk een andere betere weg om mijn uitwendig doel te bereiken. Alleen bij Tan ligt dat moeilijker omdat zij ook een groot deel van het innerlijke meebeleeft, daardoor ziet ze ook niet dat ik uiterlijk nog steeds dezelfde ben. Ze kan als het ware mijn innerlijke weg volgen, ook omdat ik meer open ben naar haar dan dat ik vroeger was.

 

08:10 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |