09-04-08

moeilijke momenten

02/04/2008

 

Meer en meer kom ik tot de conclusie dat ik degene ben die Tan belemmer om gelukkig te zijn. Door mijn autisme geraakt ze steeds dieper in de put en ongewild sleurt ze mij mee. We zijn een paar dagen naar centerparcs geweest en de gevoelens hierover zijn wisselvallig. Enerzijds had ik er een goed gevoel bij, heb me redelijk met de kinderen (vooral Joachim) kunnen bezighouden, anderzijds heb ik die vier dagen slecht max 4 uur echte rust gekend. Met rust bedoel ik een periode waarbij ik me kon afsluiten van alle prikkels. Met het slechte weer bleven de kinderen ook meer binnen en dan lukt dat niet. Tegen ’s avonds was ik dan meestal overprikkeld en moe. Volgens Tan had ik meer van haar moeten overnemen maar ik snap niet wat ik nog kon overnemen, behalve dan het koken en een paar kleinere dingen, want meestal waren we samen weg en in ’t zwembad ben ik steeds aan de gang geweest met Chim, terwijl Tan rustig op haar stoel kon blijven zitten of gewoon in onze bungalow bleef. Ik heb trouwens het gevoel dat niets wat ik doe nog goed is. Nu ze in een depressie zit leef ik als het ware naast haar. Als ik al eens probeer een dieper gesprek te voeren lukt het niet, ze beschouwd het allemaal als verwijten. Ook dit zal allemaal weer verwijtend zijn volgens haar, terwijl ik enkel een opsomming maak van hoe ik de dingen aanvoel en wat me dwars zit. Ik probeer de dingen te vertellen zoals ik ze zie, niet zoals een ander zou willen dat ik het zie want dat ben ik dan niet maar een ander. Eigenlijk is het me allemaal te ingewikkeld en ik begrijp wel dat andere ‘normale’ mensen ingewikkeld in mekaar zitten, maar zo ben ik niet. Ik wil duidelijkheid en ben daarom ook zelf duidelijk en zal dus zeggen wat er werkelijk is zonder dingen tussen de regels te verstoppen. Wat bij mij telt zijn de regels zelf, niet wat er tussen zou kunnen staan. Gewoon zeggen waar het op aan komt, maar dat kunnen ‘normale’ mensen weeral niet aan. Die moeten persé iets tussen de regels verbergen en verwachten dan ook dat ik dat ook doe en gaan dan automatisch ook de dingen tussen de regels zoeken die zij er zouden tussen zetten, dingen die er meestal niet zijn. Ik kan daar niet mee om en zal dat ook niet kunnen leren om dingen tussen de regels te zetten. Blijkbaar is het voor een normaal mens moeilijk om te zeggen wat er bedoeld wordt en is het voor hen veel gemakkelijker om te zeggen wat er niet bedoeld wordt. Dat vind ik nu de reinste onzin.

Het documentje dat Tan geschreven heeft gisteren avond kwam dan ook hard aan.

Vanuit mijn oogpunt is dat volstrekt onzin en gelogen. Ik heb dat niet gedaan zoals ze het schrijft. Over haar todo lijst heb ik enkel even de planten aangehaald, omdat ik er zelf al meer dan een week over zat te denken dat we die dringend moesten planten. Voor mij was het de link naar mijn nadenken erover. Ik had die lijst trouwens al ervoor zien liggen en bekeken en gezien dat ik haar op een aantal punten kon helpen. Voor de rest was het haar TODO lijst, niet die van mij. Ik stond er niet bij stil dat het ook de mijne zou zijn. En ik heb nooit gezegd dat ik er haar niet zou kunnen bij helpen met de andere punten.

En ja ik heb een grapje gemaakt over Tele-Onthaal, maar dat was over een bepaalde situatie, niet omdat ze TO volgt, niet om haar zelf, ik heb haar niet uitgelachen. Ik snap niet waar ze dat haalt.

En een cursus sociale vaardigheden volgen ? Waarom ? Om te kunnen zijn wie ik niet ben maar wel te zijn wie ze wil dat ik zou moeten zijn ?

De therapie die we nu al 9 maand volgen zou volgens Tan nog tot niets geleid hebben terwijl ik van het tegendeel overtuigd ben.

Ik kan niet overweg met haar depressie. OK, ik heb er ook 2 achter de rug, de oorzaak was wel anders maar moet dat dan als reden genomen worden dat ik me op dat gebied plots wel in haar kan inleven ? Ben ik dan plots een expert in depressies ? Zo selectief werkt het niet. En Tan heeft graag dat ik haar vraag hoe het met haar is, terwijl ik al op voorhand het antwoord ken. Dan komt de vraag bij mij zo onnatuurlijk over en dan heb ik een dubbel gevoel bij die vraag. Ik meen het wel, maar beschouw ze eerder als overbodig omdat het antwoord steeds hetzelfde is. En zelfs dan krijg ik het verwijt dat ik het niet vraag, waarbij ik heel goed weet dat ik het wel doe, maar ik hou de tel niet bij, dacht niet dat het belangrijk was hoeveel keer precies de vraag gesteld wordt. Dit is moeilijk voor me om te snappen. Als een ander dat allemaal intuïtief kan aanvoelen, zonder er te moeten over nadenken, dan sparen de ‘normale’ mensen toch veel energie uit. Ik voel die dingen niet intuïtief aan, wanneer moet ik het vragen, hoeveel keer, wanneer kan ik beter niets zeggen, wanneer moet ik wel iets zeggen, timing is heel moeilijk. Wil dat zeggen dat ik er niet mee inzit ? nee ! Ik weet gewoon niet hoe ik er mee om moet gaan. Op den duur spendeer ik meer tijd aan het rationeel benaderen van zaken die een ander intuïtief op een fractie van een seconde aanvoelt dan dat ik me eigenlijk met het echte leven bezig hou en dat kan toch niet de bedoeling zijn ?

De vorming bij Els is interessant omdat het mij inzicht geeft in mijn beperkingen. Dat inzicht helpt me naar de buitenwereld toe toch op een redelijke wijze met mensen om te gaan. Alleen is dat niet een hele dag vol te houden, omdat het veel energie vergt, omdat ik voor alles moet opletten waarbij het bij de ander vanzelf gaat. Ik kan dat dus toepassen voor tijdelijke contacten, maar bij iemand waar ik veel contact mee heb, zoals bij Tan, ligt dat moeilijker. Het is niet logisch dat ik me ook voor haar moet wegstoppen, masceren, camoufleren, enz. Ik kan uiteraard tov haar wel rekening houden met mijn beperkingen wat ik ook doe maar ik heb ook een plek nodig waar ik mezelf kan zijn in mijn denken, waar ik weet dat als ik iets verkeerd zeg, dat dit kan uitgelegd worden. En dat lukt nog niet helemaal. Als ik iets zeg of doe wordt ik er nog regelmatig op ‘gepakt’ en dat is jammer. Ik praat te weinig, maar als ik iets zeg ben ik voortdurend bang om iets verkeerd te zeggen. Er wordt nog teveel tussen de regels gelezen terwijl er niets tussen de regels staat. De overwinningen die ik behaal op mijn beperkingen zijn voor Tan geen overwinningen, want in de ogen van een ‘normaal’ mens valt er niets te overwinnen want bij hen is het allemaal vanzelfsprekend. Bij hen is het op een fractie van een seconde geregeld, terwijl dit bij mij soms uren kan duren.

Ik kan niet geven aan Tan wat zij van een partner verlangt, maar als er geen liefde was, dan was ik al lang weg, want het is net uit die liefde dat ik de kracht haal om door te gaan. Alle moeite is er om zoveel mogelijk de partner die zij wil te benaderen, alleen zal de minimum afstand altijd groot blijven, al zou ik die wel kleiner willen, zelfs tot nul herleiden. Maar ik weet dat dat niet kan en daar heb ik me bij neergelegd. Toch doet het pijn niet begrepen te worden, niet aanvaard te worden. Ik kan niet genezen, het zei zo. De kennis die ik op doe is er om te zorgen dat in de eerste plaats ik kan overleven in deze maatschappij op een zo normaal mogelijke manier. De zware stress en agressie van vroeger ben ik kwijt. Stillekes aan wordt de vrijgekomen ruimte ingevuld door trucs e.d. om het sociaal contact te verbeteren. Hierdoor komt weer andere ruimte vrij. De kunst bestaat er uit om altijd een buffer van vrije ruimte in mijn geheugen vrij te houden, zodat moeilijke periodes kunnen opgevangen worden. Misschien hou ik momenteel wel teveel vrije ruimte aan, dat zal dan wel aan de schrik liggen om te hervallen, om terug te worden zoals vroeger. Ik merk ook dat ik niet alleen thuis maar ook op ’t werk mondiger geworden ben, welliswaar grotendeels op papier want zo kan ik mij het best uitdrukken. En zoals vroeger bedoel ik het inwendige, hoe ik de zaken verwerk, want uitwendig veranderd er vrij weinig. Ik volg als het ware innerlijk een andere betere weg om mijn uitwendig doel te bereiken. Alleen bij Tan ligt dat moeilijker omdat zij ook een groot deel van het innerlijke meebeleeft, daardoor ziet ze ook niet dat ik uiterlijk nog steeds dezelfde ben. Ze kan als het ware mijn innerlijke weg volgen, ook omdat ik meer open ben naar haar dan dat ik vroeger was.

 

08:10 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.