19-02-08

Gisteren bij onze psy geweest

Gisteren is me heel wat duidelijk geworden. Toch vraag ik me steeds af waarom alles toch zo moeilijk moet zijn terwijl het toch zo eenvoudig zou kunnen zijn.

Nu begrijp ik waarom Tan steeds maar de brief, waarmee ik mijn beperkingen kenbaar wou maken aan vrienden en familie, zowel inhoudelijk als qua vormgeving zat af te breken. Zo kon hij nooit klaar zijn voor gebruik. Me doen twijfelen om er voor te zorgen dat ik de brief toch maar niet zou bezorgen.

Toen we de datum hadden gekregen van de klasseraad voor onze Matthi, stond ik er op om mee te gaan. We zouden op de klasseraad de leerkrachten inlichten over zijn autisme. Toen kreeg ik ook allerlei opmerkingen, zoals dat zij dan niet mee ging, dat het belachelijk zou overkomen voor Matthi als we allebei gingen, het document over autisme dat beter niet werd afgegeven.

Al deze opmerkingen samen waren hints, hints die ik niet begreep omdat ik ze allemaal letterlijk opnam, vandaar ook mijn reactie van : het document is toch goed ? Het is toch niet belachelijk als we samengaan ? Ze gaan de info niet tegen hem gebruiken, enz

Door al deze opmerkingen voelde ik me echt rot, het was toch om ons en Matthi voorruit te helpen ? Als onze beste vrienden weten wat er aan de hand is zou er toch een betere verstandhouding en begrip kunnen zijn ? Enz.

Maar toen we gisteren naar huis reden na ons bezoek aan Els, kwam de ware reden boven, iets waar ik in ’t geheel niet aan gedacht had. Iets wat ik uit al die hints niet had kunnen afleiden omdat het voor mij allemaal losstaande feiten waren en ik het geheel niet zag.

 

Op weg naar huis zei ze : “Ik wil niet gezien worden als de vrouw van een autist”.

 

Enerzijds is dat hard, maar anderzijds is dat duidelijk voor me en kan ik me daar mee verzoenen. Dit noem ik nu eens een geldige reden om te wachten met de info. Zo weet ik wat ik gemaakt heb en wat ik gedaan heb goed is, alleen is Tan er niet klaar voor. Dit kan ik aanvaarden omdat het niet de dingen afbreekt die ik gemaakt/gedaan heb, dingen die anderen allemaal goed vinden en waarvan ik me steeds meer en meer afvroeg, waarom Tan niet, iets waaraan ik me enorm aan ergerde. Waarom zegt ze dat niet metteen ? Ze weet toch dat ik het moeilijk heb met al die hints ? Ze weet toch dat ik van al die bomen geen bos maak ? Het zou eea toch stukken eenvoudiger maken, want daarnaast krijg ik het verwijt dat ik teveel energie stop in mezelf, maar eigenlijk merk ik nu dat al deze energie die ik gestopt heb in het aanvaarden dat Tan die dingen niet goed vond, eigenlijk niet nodig was, vermits de reden helemaal anders was.

 Of zie ik het verkeerd ? 

Wat betreft de klasseraad heb ik alle bezwaren gewoon van me af geduwd omdat ik vond dat het belang van Matthi hier primeerde en dat het feit dat ze het al dan niet van mezelf zouden weten, bijzaak was, als het maar in ’t voordeel van Matthi was, dat vond ik op dat moment het belangrijkste, niet alle overwegingen die Tan aanhaalde. Had ze nu dat ene zinnetje eerder gezegd, dan had veel voor me duidelijk geweest. Ik weet niet of ik het dan eventueel niet zou gedaan hebben, maar ik had er tenminste kunnen over praten omdat ik dan een concreet gegeven had, iets waar over gepraat kon worden. Maar door het niet uitspreken van wat haar echt bezig hield, heeft me doen verdwalen in alle andere uitspraken, die ik uiteraard perfect kon weerleggen. Echter de uitspraak ‘Ik wil niet gezien worden als de vrouw van een autist’ had me doen nadenken, net zoals ik nu doe.

Het volgende is zeker geen verwijt, maar ook uit het commentaar van onze psy kon ik niet afleiden dat Tan niet zou willen gezien worden als de vrouw van een autist,nee, de vraag van onze psy was : of je dit ook aan Tan hebt laten lezen, want zij moet er 100% mee akkoord gaan.” Het was me niet duidelijk wat ze bedoelde met die 100%. Ik dacht dat ze de inhoud van de brief bedoelde, niet het effect dat dat op haar zou kunnen hebben vermits ik het zag als een document over mezelf, niet over haar. Nu begrijp ik ook wel dat het ook over haar gaat, onrechtstreeks, maar inderdaad ze heeft tenslotte in der tijd voor mij gekozen.Het ligt uiteraard aan mijn beperkingen dat ik het niet begrepen heb, en ik begrijp ook wel dat het voor Tan niet altijd simpel is om de dingen concreet te brengen, maar het zou veel misverstanden uit de wereld helpen, daar ben ik van overtuigd.

07:34 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-02-08

Waarom val ik in slaap, wat is er mis ?

10/02/2008

 

14 dagen ging het wat beter, was er niet veel op te schrijven, het was niet fantastisch, het was niet slecht. De laatste dagen ging het weer positiever, ik heb de risperdal wat opgedreven naar ¾ ipv ½. Nu voel ik terug de werking en vooral op ’t werk manifesteert zich dat in meer helder denken en doen. Ik voel me terug op het niveau als toen ik de Risperdal 4 weken nam. In combinatie met de cymbalta is er iets raars. Als ik ’s morgens de cymbalta heb genomen voel ik me iets ‘flatter’ dan als ik ze de dag nadien niet neem, alsof er iets in zit dat de Risperdal wat tegenwerkt. Neem ik de cymbalta een 2de dag of 3de dag ook niet dan voelt het alsof de dosis Risperdal niet sterk genoeg is. Verder hangt ook veel af van de omgevingsinvloeden, maar die waren tijdens ‘het experiment’ quasi gelijk.

Een paar gebeurtenissen zijn toch verontrustend :

Eerst was er de avond dat vrienden op bezoek waren met hun ouders en mijn schoonouders.

Het zag er in den beginne gezellig uit tijdens de apéritief, maar algauw begonnen ze door elkaar te praten over verschillende onderwerpen. Er waren een viertal kruisgesprekken en ik hoorde ze allemaal tegelijk, kon amper één volgen, het was verschrikkelijk. Later tijdens de maaltijd werd het iets rustiger, maar nadat de meesten voldaan waren, begonnen die hevige gesprekken opnieuw, ik zat in één van die gesprekken, maar tegen wil en dank volgde ik ook de andere, ik kon ze niet uitsluiten. Gevolg was dat ik na verloop van tijd totaal uitgeteld was en ipv te knikkebollen aan tafel ben ik me in de zetel gaan zetten en viel daar in slaap voor ong half uur. Daarna ging het ietsje beter maar niet voor lang, gelukkig gingen ze dan naar huis.

Vorige week hadden we tickets voor een optreden van Hooverphonic. Ook dan speelde de vermoeidheid me parten, misschien was het dit keer wel omdat ik op was van 4u20 en het late concert voor mij wel laat was. Ik had nog getwijfeld om zo midden in de week te gaan, maar Hooverphonic is wel een groepje apart en het stond me wel aan, en Tan zou ook graag gaan. Dus toch maar gegaan, maar daar had ik weer moeite de ogen open te houden, en ditmaal had ik geen 2 glazen wijn en apéritief gedronken zoals toen de vrienden op bezoek waren. Het kon dus niet aan de wijn of alcohol liggen. Was het dan niet het stilzitten zoals ik altijd dacht, niet in beweging zijn ? Ik wou dat ik met de ogen dicht kon verder luisteren maar dan zou ik algauw schoppen krijgen want men zou denken dat ik slaap. Dus vechten tegen het dichtvallen van de ogen was het enige wat ik kon. Na het concert, eenmaal buiten, was het weer over. Buiten was het fris en aangenaam. Ook toen we daarna iets dronken in een cafeetje had ik geen last dat men ogen dichtvielen, het was er niet te warm. Alleen was men weer over vanalles en nog wat aan het praten, over mensen die ik niet kende, dus ik kon sowieso niet volgen. Het waren voor mij vervelende gesprekken over mensen die ik niet kende. Uiteindelijk zat ik rond 11u45 in mijn bed en moest er om 4u20 weer uit.

En gisteren het etenje van het Palmfeestcomité, daar liep het behoorlijk fout. De apéritief in de straat ging goed, het was er niet te warm in dat lokaaltje. Toen zijn we gaan wandelen richting restaurant, het zag er gezellig uit, alleen, het was er warm. Ik heb er direct mijn fleeze uitgedaan dat ik er in T-shirt zat. Tan had het niet graag, maar het was er zo warm, zo doef, zo drukkend, alsof er te weinig zuurstof was. Na het hoofdgerecht werd het me te veel. Tan was dan nog speciaal gaan vragen om het vuur, dat ondertussen uitgevallen was, terug aan te zetten. Hoezeer ik er ook tegen vocht, mijn oogleden wogen honderden kilo’s en ik kon ze niet openhouden. Even buitengegaan, daar was het beter, maar eenmaal weer 5’ binnen en het begon weer. Ik zie tegen mezelf dat ik moest volhouden, de koffie en ijscreme zouden misschien helpen. Maar niets hielp, ik moest en zou mijn ogen sluiten. Schoppen onder tafel van Tan, boze blikken van Tan, maar hoezeer ik het ook anders wilde, het lukte niet. Wat moest ik doen ? Nog maar eens buiten, maar eenmaal 5’ terug binnen was het weer prijs.

Uiteindelijk hebben we daar nog iets gedronken, ik een cola, en zijn we huiswaarts vertrokken. Ik was blij om weer buiten te wandelen. Na enkele minuten buiten voelde ik me al stukken beter. Ik had gerust nog kilometers kunnen stappen, terwijl ik daar aan tafel in slaap viel. Tan was achteraf in alle staten, heeft niet kunnen slapen door het voorval en ik weet niet wat er aan de hand is. Het enige wat met mijn autisme te maken had gsteren was dat ik niet wist hoe ik me moest gedragen, wat moest ik doen ? Mijn ogen vielen dicht, ik wist niet dat ik weg kon en hoe ik weg kon. Had iemand (Tan bvb) gezegd, ga naar huis ik zal zeggen dat je je niet goed voelt bvb, dan was dat pijnlijke moment opgelost. Want ook voor mezelf was het een afgang. Ik besefte wel dat mijn ‘slaperig gedoe’ moet opvallen en ik heb ook wel gedacht, wat moet men van me denken, maar het was sterker dan mezelf.

Wat hapert er toch ? Zijn deze drie voorvallen met elkaar te vergelijken ? De gezamenlijke factoren zijn stilzitten, moe worden, avond zijn (donker), ogen vallen dicht. Uiteraard zal alcohol dit ook beïnvloeden maar toen we naar Hooverphonic gingen was er geen alcohol gebruikt, daar was het wel donker, kijken naar verlicht podium, en warm, voor mij althans want andere mensen hadden het niet te warm.

Is het dan wel de warmte of is het dan toch een gebrek aan zuurstof ? Niet zozeer dat ik niet kon ademen, maar dan wel de kwaliteit van hetgeen ik inadem. Komt het door de onzuivere lucht die ontstaat door opwarming van de lucht ?

Als ik in de auto zit en het wordt te ‘warm’ en ik zet de temperatuur lager, dan slaat ook de airco aan. Is het dan niet doordat de airco ook de lucht zuivert ? Tenslotte als ik in de zomer in een temperatuur van 30°C in de zon lig heb ik ere geen last van. Onder een zonnebank of in de Sauna (90°C) heb ik er geen last van. Het moet dus bijna aan de kwaliteit van de ingeademde lucht liggen. Zit er bij warmte minder zuurstof in ?

Als de airco op ’t werk het niet doet, of niet goed meer functioneert heb ik hetzelfde probleem, en dat kan ook nu in de winter zijn, en dan is het binnen 25°C, dus zeker geen 30 of 90….

Als het een gebrek aan zuurstof is, wat kan ik er dan aan doen ?

 

16:32 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |