25-12-07

Ik ben gelukkig als nooit tevoren

En daar is niets meer aan te doen. Ja, Nicole en Hugo hebben het ooit gezongen en nu voel ik me ook zo. Maar alles wat ik nu voel schuilt in die zin. Zondag was een dag als anders, geen echte uitschieters, een dag die in volle harmonie vervlogen is. Ben thuis gebleven, geen fitness, Tan had het moeilijk met haar ingepakte pols, dus ik kon beter wat helpen voor het eten e.d..

“s namiddags ‘Taxi-chauffeur’ gespeeld voor vrouw en dochter, naar de poezenboot, alles vlot verlopen, alsof het de normaalste zaak was van de wereld. ’s Avond was er wel weer even een ‘vernietigende blik’ van Tan omdat ik op het forum zat. Ze heeft nog altijd het gevoel dat ik meer heb aan het forum met lotgenoten dan aan haar. En tot op een bepaalde hoogte is dat wel zo, maar dat heeft niets met onze relatie te maken maar eerder met mijn ass, in die zin, dat het voor mezelf deel uitmaakt van mijn ‘therapie’ om het ass onder controle te krijgen. De vragen en probleemstellingen kan ze voor me niet oplossen, die ervaring heeft ze niet met ass bij haar partner. Ze doet uiteraard nu die ervaring op, met vallen en opstaan, maar ik haal heel veel uit wat daar verteld wordt, gelijkaardige situaties bij andere koppels. Gelijkaardige situaties bij andere kinderen. Dingen die me doen nadenken, en meestal als ik er een kleinigheid in herken en dat dan op mijn leven weerspiegel kom ik tot een beter inzicht waarom ik bepaalde handelingen ‘autimatisch’ doe. Ik put ook veel energie uit het feit dat ik meedenk met andere mensen, meehelp om dingen, gebeurtenissen te verklaren, meedenk om dingen op te lossen omdat ik die situatie al eens heb meegemaakt. Het is gewoon heerlijk suggesties te kunnen doen en weten dat er mensen zijn die luisteren, meedenken, ook al zit ik er wel eens naast, dat maakt voor hen niets uit, ze snappen mijn redenering wel. Verwacht ik dit nu ook van Tan, nee, niet echt, was mijn eerste idee, maar bij een ‘second tought’, eigenlijk wel. Wat ik op dat gebied verwacht is een volwaardige gesprekspartner, los van het onderwerp, of het nu over ass gaat of niet, maakt niet uit. Gewoon iets kunnen vertellen, er over brainstormen, samen tot een oplossing komen en mekaars idee respecteren. Alleen, dit is nu niet om te stoefen, zeker niet, alleen weet ik dat ik een groot analytisch vermogen heb. Dat vermogen is gedurende de jaren van ons huwelijk weggeslopen, verdrongen door stress, onbegrip, zich ongelukkig voelen, niet kunnen omgaan met de druk, druk die steeds hoger werd naarmate we ouder werden, vooral door de komst van onze kinderen. Het ging zelfs zo ver dat ik dacht dat het door de kinderen kwam, waar door ik eigenlijk de kinderen ben gaan afstoten, waardoor ik een groot deel van hun jeugd heb gemist. Ik heb al eens gezegd dat je een probleem maar kan oplossen als je alle feiten kent. Zonder mijn weet van ASS had ik dit nooit kunnen oplossen. Nu weet ik hoe de vork in de steel zit, een nieuwe wereld is voor me opengegaan. Ik voel steeds duidelijker dat mijn ware ik van vroeger weer bovenkomt. Nee, niet die van de afgelopen 20j maar die van toen ik Tan leerde kennen, toen ik nog rustig was, toen ik nog ‘autimatisch’ mijn prikkels controleerde, onbewust, maar daardoor had ik wel een leven. Als je dan merkt dat je naarmate het nieuwe leven met je partner en kinderen vordert, je steeds meer de put inzakt, dan verdenk je hen ervan de oorzaak te zijn, dan denk je, ik kan het gezinsleven niet aan. Niets is minderwaar, er was een element dat ik niet kende, de sleutel van de deur waarachter de oplossing voor het grijpen lag. Al die jaren had het beter kunnen zijn had ik het geweten. Daarom vind ik het ook belangrijk dat er over gepraat wordt, ik vind het belangrijk dat ik hetgeen ik heb meegemaakt met anderen kan delen, zodat mensen dat lezen en veel sneller inzien waar het probleem kan zitten, zodat ze niet ook al die jaren van hun leven verspillen en hun energie verkeerdelijk gaan gebruiken. Klinkt misschien wat filosofisch maar dat is het niet. Het zijn de harde feiten. Dankzij de medicatie is het in een stroomversnelling geraakt, weer veel te snel voor Tan natuurlijk, begrijp ik wel. Ik denk dat ze niet meer weet hoe ik vroeger was waardoor ze nu waarschijnlijk een ander man ziet, een man die ze niet meer kende. Wil dus zeggen dat ik al die jaren een vreemde voor haar moet geweest zijn. Ik zag met gemengde gevoelens uit naar kerstavond bij haar ma en pa. Het ging druk worden, veel praten, voortdurend je aandacht erbij houden. Vermoedelijk weer appart gaan zitten om een tukje te doen als het laat wordt want ik wordt dan ontzettend moe.

Maar dankzij Tan heb ik me kunnen voorbereiden. Zondag en maandag niet te veel willen/moeten doen. Voor we vertrokken me even kunnen terug trekken, alleen met heerlijke muziek uit knuffelrock. Oh wat verlang ik naar mijn bestelde koptelefoon, dan hoef ik niet meer appart te zitten. Kan ik in de living blijven, bij men gezin, en dan toch even alleen kunnen zijn in mijn wereld van muziek. Ik ben dan ook heel open naar haar thuis vertrokken. Onderweg had ze wel even de opmerking aan mij en Matthi dat het voor IEDEREEN een leuke avond moest worden. Ik zou vroeger aaggressief gereageerd hebben, zoiets van JAJA, maar nu dacht eerder van : jaja, je kan er op rekenen dat ik mijn best ga doen. Ik had het eigenlijk toen moeten zeggen om haar gerust te stellen dat ik er mij van bewust was. Heb ik niet gedaan, slecht punt voor mij. Maar volgens mijn indrukken had ze nergens bang voor hoeven te zijn. Het was een kerstavond zoals van toen we mekaar pas kenden, van toen ik haar ouders ook nog moest overtuigen dat ik DE man was voor hun dochter. Echter alles is automatisch gegaan. Geen stress, geen vermoeidheid, geen terugtrekken, althans toch een klein beetje. Door wat te helpen bij ons ma in de keuken met afwassen, afdrogen, vlees snijden, kroketjes bakken (lap, zit weer in de details, ik merk het terwijl ik schrijf J), dus door haar wat te helpen, was ik af en toe weg uit de drukte, en het geklets van ons ma kon me niets maken, het werd een gezellige babbel. Ik kon haar achteraf niet vragen hoe ze het vond, klinkt dan nogal gek, maar ik denk wel dat ze iets zal gemerkt hebben, dat ik ‘anders anders’ ben. Althans, mij gaf het een gevoel van voldoening, een bewijs dat ik het voor mezelf althans aan het rechte einde heb gehad. Leer eerst jezelf heel goed kennen, pas dan kan je je eigen goede gevoel overbrengen naar anderen. En ik merk ook dat Tan haar uiterste best doet om mij daarin te volgen en dat maakt me nog gelukkiger en ik hoop haar ook. Hopelijk ziet ze ook de resultaten door me te volgen in mijn redenering in mijn anders zijn, zonder dat ze het voor de 100% begrijpt. En nee, ik loop niet te hard van stapel, ik weet dat er nog moeilijke momenten zullen zijn, dat het nog wel eens zal botsen. Maar ik ben terug zelfverzekerd, ik heb terug de ballen om er voor te vechten ! En dat ga ik ook doen. Dit gevoel met mijn vrouw en kinderen wil ik niet meer kwijt. Vroeger kon ik uren electronische ontwerpen maken, het waren ontwerpen gebasseerd op logica met logische elementen. Het waren electronische schakelingen die problemen in het leven moesten aanpakken, sturing van de lichten bvb, mengtafel voor vrije radio, meettoestellen, HiFi installatie. Ik was daar echt een ‘krack’ in.

Dat kwam door mijn logisch denken, het kunnen vooruit denken en analyseren. In de loop der jaren is dat serieus verminderd in ons huwelijk. Dit vermogen werd verwaarloosd en de paar keer dat ik het probeerde was dan op zo’n onberholpen manier, dat het fout overkwam. Nu voel ik dat het beter is, ik kan steeds weer beter zaken analyseren, ik kan me er terug op concentreren en krijg ook de kans van Tan om dit te doen, iets wat voor haar niet zo gemakkelijk is gezien het verleden. Zonder mijn logisch denken of hoe je het ook noemt had ik nooit zo goed mijn eigen probleem kunnen analyseren. En de ‘ouderdom’ heeft me geleerd dat ik moet bereid zijn naar anderen te luisteren, want die anderen kunnen belangrijke elementen aanbrengen die zij anders zien en die nodig zijn om een korrekt beeld te krijgen van het probleem, van de situatie, van het scenario. Dit heb ik vooral op het werk geleerd ivm oplossen van computerproblemen. Weten dat andere mensen ook iets kunnen weten, dat zij ook jaren ervaring hebben opgedaan op hun manier dan. Dat ik ook wat van hun visie kan opsteken, want niet alles is logisch te verklaren, soms is de verklaring ook onlogisch, maar daarom niet minder juist, en dat is nu net hetgeen ik kan leren van ‘normale’ mensen. Kerstavond was voor mij een gezellige avond, mijn gevoel voor humor kwam weer boven, ik kon weer plezante opmerkingen maken, een beetje een verdoezelingstechniek om mijn ass weg te steken, geef ik toe, maar ik zit vol humor, soms goeie soms ook slechte, maar ik hou van humor en vroeger was ik er van doordrenkt, maar ben de energie in aldie jaren kwijt geraakt door het drukken gezinsleven, en NEE dat is niet de fout van Tan en de kinderen, dat besef ik nu maar al te goed, en het is ook niet mijn fout, nee, het is eigenlijk de fout van de maatschappij in het algemeen, omdat de maatschappij mens die anders zijn dan anderen al te vlug bestempeld met ‘abnormaal’, waardoor iedereen ‘normaal’ wil zijn, of gewoonweg : willen zijn als een ander’. En dat basisprincipe is FOUT. Iedereen is uniek, wel handel dan ook als een uniek wezen en respecteer dan ook dat een andere persoon uniek is met een eigen persoonlijkheid. Er is één grote fout die Tan wel gemaakt heeft, ze wou me veranderen. Ze wou me laten kloppen met een ideaal beeld dat ze had van een man, vader, echtgenoot. Bij een ‘normaal’ mens zou dit misschien gelukt zijn, maar bij mij kon dat niet lukken, ik kon niet veranderen, toch niet zoals zij het zag. Hierdoor konden de dingen die wel konden veranderen, zoals vader worden, voor kinderen moeten zorgen, verantwoordelijkheid nemen in een gezin, die dingen kregen geen ruimte meer omdat alle viel onder de noemer : ze wil me veranderen. Maar Tan besefte dat niet en ik ook niet, want we wisten niet beter. Nu weten we wel beter en nu moeten we beiden die kans grijpen die ons wordt gegeven. We kennen nu de belangrijkste feiten, we werken samen aan die feiten, we houden rekening met die feiten, gevolg : geen gevolgen meer ! De symptonen die een gevolg waren van het niet begrijpen van mezelf verdwijnen en maken plaats voor een warm gevoel naar Tan en de kinderen. Ik zou het hen willen vragen maar dan komt Mr. Auti weer boven en heb het gevoel dat het er dan zo dik bovenop ligt. Maar het is de enige manier om te weten of ik gelijk heb. Zoals Els zei, Als je wil weten of je iets bereikt hebt, heb je iets nodig waaraan je het kan meten. Maar dan moet ik ook open staan voor de resultaten zodat ik kan bijsturen waar nodig. Dan pas heb ik bevestiging dat ik op de goeie weg ben. Het zou jammer zijn dat ik op een dwaalspoor zou zitten, maar dat gevoel heb ik niet. Ik moest eigenlijk nog denken aan het dansfeest dat Tan met haar vriendinnen ooit organiseerde, 22j geleden. Toen zat ik aan een tafeltje met haar kozijn, er was nog geen grote druk toen, besef ik nu. Ik was luchtig, kon over alles meepraten, op mijn eigen humoristische manier. Dat is hetgeen nu terug is. Het is voor mij de manier om de mensen af te leiden als ik even niet kan volgen, zo wordt het gesprek vertraagd, nooit beseft dat het dat was, tot gisterenavond, toen had ik een ‘déjà vue’. Ook een gevoel van dat is’t. Het helpen in de keuken kwam spontaan, daar realiseerde ik me pas dat dat de manier was om ook even de drukte te ontlopen. Maar eigenlijk was ik goed bestand tegen de drukte. Alleen vielen de lange mouwen wat tegen, maar ja, ’t was maar voor één avond, en door het raam wat open te zetten kwam er toch wat frisse lucht binnen en had ik het minder benauwd.

Nu zit ik gelukkig weer gezellig in een T-shirt met korte mouwen.

Kortom : Ik ben gelukkig en wil dit ook zo houden en hoop dat mijn gezin dit geluk wil en kan delen. Als dat geen goed voornemen is voor 2008 dan weet ik het niet meer.

Merry Christmas !

 

09:33 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-12-07

weer een stapje verder

Zaterdag was druk maar is vlot verlopen. Ben naar een sessie geweest over wat is nu autisme en wat is je persoonlijkheid. Boeiende en leerrijke voormiddag. We waren met tien mensen met allen ASS en het ging vlot. Net zoals op de avond met diverse koppels merk je dat de tongen toch snel los komen, men hoeft nl niet te vresen niet begrepen te worden. Iedereen weet heel goed waarover het gaat. Daarna 2 computers gaan installeren bij geburen maar ook daar verliep alles vlot. Zoals gewoonlijk was het gedacht dat het stressie zou kunnen  worden al voldoende om er te krijgen, je weet ten slotte nooit op voorhand hoe iets zal uitdraaien. Had ook wat schrik voor de avond. Tan was weg met vrienden en ik zat alleen met de 3 gasten. Het dreigde even verkeerd te gaan, maar zoals het de laatste dagen al een gewoonte wordt, duurde het geen 2u maar was na 30’. Meer en meer lukt het me ook om Chim dingen te laten doen zonder dat er stress zowel bij hem las bij mij aan te pas komt. Dit door iets wat hij niet wil doen op een positieve manier voor te stellen en dat lukt me aardig, heeft wel niet altijd success, maar dat heb ik vooraf ook ingecalculeerd en dat helpt. Ik kreeg wel tranen in de ogen toen Chim reageerde op een liedje van Samson. Het zinnetje was : Maar de allerliefste hond is Samson en spontaan verving hij het woord samson door papa, je zou van minder huilen.

Het zit me wel wat dwars dat Tan niets zegt over het toegeven aan ll-begeleider dat ik ASS heb. Het gaf me wel een gevoel van verlossing, ik kon hierdoor ook beter de zaken voorstellen, hoefde niet voortdurend op te letten wat ik zei, was een enorme opluchting.

Moet ik er naar vragen, weet ze hoeveel moeite me zoiets kost. Ik vermoed van wel maar denk dat ze verondersteld dat ik dat zie, maar ja ... Als ze nu eens wat meer spreken met de mond ipv lichaam, niet de waterval van vroeger, maar gewoon duidelijk, to the point.

Ik moet met Tan eens overleggen hoe ik het kan zeggen tegen anderen, familie en vrienden. Ben alleen wat bang dat ze het weer helemaal anders ziet en het idee al de grond in boord nog voor het een vorm krijgt. Maar dat was vroeger, ik moet ook wat haar betreft in het nu proberen denken. Als ik mezelf daar aan hou zal ze misschien makkellijker volgen..

Zowiezo is het nuttig om eea op te schrijven over hoe ik het kan aanbrengen en ook naar Mark. Ik denk dat ik me eerst ga focussen op Mark. Vermits ik er met hem al veel over Matthi en Chim praat zal het zeker niet als een verassing komen en kan ik tenminste wat vrijer praten zonder zoals nu soms in raadsels te moeten spreken omdat ik het anders moet toegeven.

 

08:39 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Kleine stap voor een 'normaal' mens, maar ...

22/12/2007

 

Vrijdag was het weer druk, vooral na het werk. Chim afhalen snel eten en dan naar oudercontact van Matthi ivm halfjaarlijkse resultaten. Voor een normaal mens ziet dat er niet druk uit maar in mijn hoofd was het wel zo. We zouden oa praten met de leerlingenbegeleider en het zou allicht ook over ASS gaan. Eerst gingen we met een aantal leerkrachten en zijn klastitularis praten. Het was een slecht begin want alle gesprekken met alle ouders vonden plaats in één grote ruimte. Ik hoorde duizende stemmen en moest er die ene uithalen die ik wilde horen, dat was enorm vermoeiend. Maar wat we hoorden was ondanks de minder goede cijfers (3 buizen) toch positief. Zijn inzet is enorm geweest, meer dan andere leerlingen, maar de resultaten zijn niet volgens de inzet. Enkel de laatste leerkracht van Wiskunde merkte dit op. De andere twee hadde niet door dat dit niet normaal was. Ook de begeleider wist dit te zeggen en gelukkig was het oudercontact zo goed als voorbij zodat het al heel wat rustiger was toen we met de LL-begeleider alleen konden praten, zonder Matthi, want die was al weg met zijn vrienden. Ik vond dat ik een duidelijk gesprek heb kunnen voeren over Matthi. Het was de begel. opgevallen dat hij over mij nooit veel vertelde. Ik heb hem toen heel kort mijn verhaal gedaan en dus ook gezegd dat ik ASS heb. Het was er uit voor de eerste keer face to face met een vreemde en het deed me ‘niets’, het ging vrij vlot, heb wel even getwijfeld. Nu begreep hij ook veel dingen beter en ook waarom ik moeilijk bij Matthi kan doordringen, althans die indruk had ik toch. Hij wil niet zijn zoals ik of Chim, hij wil geen ASS hebben.

Zijn voorstel was om hem nu 2 weken tot rust te laten komen, maar daarna moeten we hem confronteren met zijn autisme op zo’n manier dat hij zelf de symptonen herkend, (doet hij nu al, vraagt zich nu al af waarom eea niet lukt) en uiteindelijk dat we kunnen zeggen dat die problemen ook een naam hebben, en dit wil de begeleider samen met ons aanpakken. Die man verdiend een serieuze pluim. Verder hoop ik ook dat dit voor mezelf de eerste stap is om het ook aan derden te vertellen waarom ik soms anders doe, dan hoef ik me voor die mensen ook niet meer weg te stoppen, begrijpen ze misschien ook dat het normaal is dat ik soms anders reageer dan zij zelf zouden doen. Vraag is, beseft Tan dit wel ? Moet ik nu echt vragen naar een schouderklopje want voor haar zal alles heel gewoon geklonken hebben volgens haar denken ...

Wat is nu de volgende stap ? Kenissen ? Familie ?

Even laten rusten lijkt me het beste

08:07 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-12-07

Andere kijk na bezoek bij onze Psy

Het gesprek gisteren bij Els heeft me veel bijgeleerd. Ik moet zeker de effecten van de Risperdal in de gaten houden, ik zou ergens een snelheidsbegrenzer moeten kunnen monteren, Ik moeten mijn remmen zien terug te vinden en er bijtijds eens mijn voet op zetten. Helaas merk ik het niet altijd zelf en hoop dat Tan me daarin helpt. Ik vond het wel grappig dat Els me een paar keer ‘tot de orde’ moest roepen omdat ik te veel praatte, ik die anders zo stil ben. Nadenken voor ik iets zeg, ja, maar ik moet voor mezelf opletten dat ik ook weer niet te veel ga nadenken want dat veranderd al rap in piekeren. Ik voelde me niet alsof ik op mijn plaats werd gezet, nee, het was eerder een vastelling voor me dat ze gelijk had en dat ik er grondig moest over nadenken.

Zo is de vergadering van het feestcomité redelijk goed verlopen, ik was veel alerter dan anders maar heb voortduren eraan gedacht om op te letten voor ik iets zei, de mensen laten uitpraten, luisteren. Ik voel dat het mogelijk moet zijn om hiervoor een automatisme aan te kweken. Ik heb de afspraken ook metteen in mijn agenda gezet. Dan weet ik dat ze er in staan en moet ik ze niet meer in gedachten houden, simpel eigenlijk.

Verder heb ik deze morgen in de wagen zitten nadenken over de redenen waarom ik contact heb met lotgenoten en anderen op het forum en over het doordrammen. Over dit laatste ga ik wat meer info opzoeken op internet en mijn gedrag in verband hiermee proberen meer te analyseren om dat onder controle te krijgen. Op het forum ben ik tot de ontdekking gekomen dat ik ook iets kan betekenen voor andere mensen. We zoeken daar samen naar oplossingen voor ontstane problemen. Verschillende keren heb ik dan ook zelf oplossingen gevonden voor anderen en ergens geeft me dat een extra voldoening, een voldoening waaruit ik energie ga halen. Nu begrijp ik ook veel beter waarom Tan bvb wil helpen als vrijwilliger als gezelschap/luisteraar en delen van emoties bij anderen. Wat zij wil doen op emotioneel gebied doe ik eigenlijk op het praktisch gebied. En net zoals ze moeite heeft met het volgen mijn praktische overwegingen heb ik moeite met het volgen van haar emotionele overwegingen. Ik moet er proberen vanuit te gaan dat ze het goed meent, een positieve ingesteldheid, zoals ik nu ben is dit geen utopie meer. Ik vergelijk mijn hersenen momenteel met een harde schijf van een computer, die vol was, maar waarvan m’n nu een deel gearchiveerd heeft en dus niet meer in het actieve geheugen zit, maar wel nog beschikbaar is indien nodig. Hierdoor is er meer plaats in het actieve geheugen en kan dus ook beter gewerkt worden met de zaken die op dat ogenblik van belang zijn. Echter wat de belangrijke zaken zijn is moeilijk te bepalen door een ander. Zowel Tan als ik zullen dingen hebben die we zelf wel belangrijk vinden, maar de ander veel minder. Het is nu kwestie om mezelf niet voorbij te lopen en aandacht te hebben voor die zaken. Maar die aandacht wordt bemoeilijkt door het feit dat ik alles duidelijk wil gecommuniceerd zien. Op die manier sluit ik uit dat ik onnodig moet gaan nadenken. Het nadeel van het aanleggen van een archief is wel dat voor die dingen het langer zal duren voor ik ze opgeroepen krijg. Ik besef maar al te goed dat ook Tan haar best doet, maar net zoals zij mijn denkwijze moeilijk kan volgen, zo is het ook bij mij tov haar. Ik zal ze nooit 100% kunnen volgen, maar elk procentje is er één die telt. Ik moet nu meer dan ooit ook meer dagelijks opschrijven om zeker geen belangrijke zaken te vergeten, zo zie ik ook sneller waar het fout gaat.

 

07:14 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-12-07

Tan houd niet van me ?

We hebben deze avond bijna een uur gediscussieerd, ik ben niet weggelopen maar na een tijdje had ik wel moeite om haar woordenstroom nog te kunnen interpreteren. Alles was begonnen met de vraag of Tan eens op papier kon zetten met wat allemaal niet gedaan is wat besproken werd in de sessies bij ER, want volgens haar hebben die sessies geen nut gehad want van alles wat daar besproken is werd nog niets uitgevoerd. Het enige wat ik daar steeds als antwoord krijg is dat ik nog niet voldoende vraag of ik iets kan doen. Kan zijn, maar ik heb veel meer geleerd dan dat, zeker weten. Maar dat is voor haar niet meer belangrijk zegt ze. Tan was ook niet te spreken dat ik ER hierover had ingelicht, maar waar en aan wie moet ik vragen wat ze bedoeld met haar uitspraken ? Als ze zelf niets wil uitleggen en enkel hetgene verwacht dat ik niet kan ? Deze avond zei ze me ook dat ze niet van me houd, dat ze nooit verliefd op me geweest is. Op de vraag waarom ben je dan met me getrouwd was het antwoord : uit medeleven ! Dat ik verander, dat ik nu meer dan ooit de kracht heb om mijn doel te bereiken, heeft allemaal geen belang.

Dit heeft ze allemaal ingezien door bij Linda te gaan. Linda heeft dit bevestigd. Volgens Linda moet ze iemand zoeken waar ze haar emoties kan mee delen. Wordt ze erop verliefd, dan is het dat het zo moet zijn. Voor mij zou dit gewoon een verandering zijn als het verplaatsen van een meubel ? Er zijn nog zaken gezegd, maar die schieten me niet meer te binnen, misschien dat ik morgenvroeg mijn detailboek nog wat aanvul.

Ik kan niet meer volgen.Vorige week was ik nu verloren, nu kan ik nog denken. Ik dacht dat ik weer ging wegvallen zoals vroeger maar dat gebeurd niet. 't is wel genoeg geweest, dat wel.

Als ik alles wat ze gezegd heeft goed verstaan heb, als ze letterlijk bedoeld wat ze zegt, dan is Linda ons eerder uit elkaar aan het halen dan naar elkaar toe te groeien. Ik wil Tania niet kwijt, maar ik wil wel een leven. Ergens klopt hier iets niet. Als ik er dan aan denk dat Dr. Baudewijns bijna altijd lacht als ik er ben en ik hoor dit, zou ik bijna denken dat ze me uitlacht. Ik ben mijn vertrouwen kwijt in haar.

Ik vraag me af of het ook wel een goed idee was dat Tan ook bij ER alleen komt. Ik heb er geen probleem mee, maar zij blijkbaar wel, anders zou ze het niet erg vinden als ik dingen met ER overleg. Ze weet dat ik dit doe, het is dus niet achter haar rug. Kan ook niet heb jij ooit gezegd.

Op het forum heb ik al dikwijls de raad gekregen om Tan ook op het forum te laten. Dan kan ze ook eens de instelling van de anderen lezen, positieve én negatieve. Maar dat wil Tan niet. Volgens haar is 99% van de koppels met een autistische partner uiteen. Ze wou wel op een forum voor mensen met een autistische partner, ik heb haar de link doorgestuurd maar ze is er nog niet eens op geweest. Ze wou trouwens hiervoor een apart mailaddres zodat ik haar mails niet zou kunnen lezen. Zo'n forum vind ik eenzijdig. nu hoor ik beide kanten en leer ik ook veel van de "NT's", en zo heb ik ook al veel geleerd hoe Tan denkt. In het begin was ik het niet zeker, maar toen ik zag dat hun opmerkingen overeen kwamen met die van ER ...

Alleen is elke situatie weer anders, ook al verschilt er slechts een detail, dat maakt het zo moeilijk soms. Maar het moeilijkste is het niet concrete, het altijd moeten denken, ze zegt A, maar eigenlijk bedoeld ze B, maar B ken ik niet A wel. Dus ga ik voort op A want B ken ik niet, wat kan ik anders ? Als ik vraag of ze werkelijk A bedoeld of dat er misschien een B is vang ik bot. Ik krijg de B niet te horen.

Deze keer zeg ik niet dat ik het niet meer zie zitten, omdat het ook zo niet is. Als je nu zou vragen wat ik wil veranderen aan Tan heb ik één antwoord : Dat ze eindelijk het verleden vergeet en kan beginnen met een schone lei, met iemand die geeft om haar, om haar kinderen en dat ook laat zien maar moeilijker kan zeggen.

Dat mbt communicatie zij evengoed kan spreken als schrijven, ik ben enkel goed in schrijven, dat ze de moeite doet om het wat meer op te schrijven. Geen vijf zinnen zoals laatst, maar evenveel als ze praat, zodat ik kan volgen. Wat voor zin heeft het anders dat ze me een a4-tje verteld en ik toch niet kan volgen. Als ze iets verteld is het toch de bedoeling dat ik het begrijp ?

Ik weet niet of we daar morgen kunnen over praten, want dan krijg ik achteraf terug de reactie dat ik weer alles aan ER vertelt heb. Moet ik dan iemand anders zoeken ? Nee wil ik niet, ER heeft me al teveel geholpen.

 

Er wordt binnenkort een datum bepaald op het forum om eens af te spreken om mekaar eens in levende lijve te spreken. Weet je dat ik er eigenlijk naar uitkijk om ze eens te ontmoeten. Ditmaal zonder vrees uit de boot te vallen of raar over te komen, ze kennen mijn probleem en dat stelt me gerust. Ik wou dat ik dat bij Tan kon.

Eigenlijk zou ik Tan dan willen meenemen, maar ik betwijfel of ze dat wel zal willen. Misschien is het toch beter dat ik alleen ga. Trouwens met haar idee dat 99% gescheiden is ...

Ik krijg hoofdpijn, moet ophouden, moet me teveel concentreren.

Misschien moet ik toch mijn eigen leven gaan leiden, ditmaal niet omdat ik me negatief voel, integendeel.

Ik wil LEVEN. Als dat niet kan met Tan dan zal ik er mij op een of andere manier moeten bij neerleggen.

Ik kan de kinderen niet missen, nu nog veel minder dan vroeger, alleen kan ik er niet alleen voor zorgen, ik denk niet dat ik dat aankan, zou het wel willen. Toch blijf ik hopen dat het nog tot een goed einde komt, alleen weet ik niet of ik mijn volgende afspraak bij Linda nog ga langsgaan, want als wat Tan beweert gezegd te zijn juist is, zie ik niet in wat ik bij haar nog kan gaan doen.

Had ik nu maar het gezegd zijnde op papier, nu zijn het vervlogen woorden die ik niet meer kan herbekijken.

 

Wat ik momenteel voel is verdriet en machteloosheid.....

 

07:42 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

18-12-07

Het gaat steeds beter maar blijft het zo ?

Weerom een dagje gepasseerd en ¼ risperdal genomen. Gisterenavond is alles vlot verlopen. Matthi werd wel even druk, vond het ook lastig maar niet zoals anders, eenmaal hij wat kalmer was, was het effect van de drukte ook metteen over. Normaal blijft dit lang nazinderen. Ik had er zelfs geen probleem mee een telefoon aan te nemen van een kennis met computerproblemen. Zondagavond was dat nog anders, toen was ik uitgeput, nu niet.Ben hem gaan helpen, Am naar haar vriendin gevoerd, ik was net op tijd terug thuis, Chim ging net zijn kleren uitdoen om te gaan slapen. Vermits Tan niet of moeilijk kon helpen met haar één hand, was ik dus net op tijd. Chim pyama aangedaan, verhaaltje enz. Daarna de pompsteen nog opgekuist en de kookpot van schoonmoeder afgewassen. Het is pas toen ik er mee gedaan had dat ik me realiseerde dat ik eigenlijk niets over het hoofd had gezien en ook niets had laten liggen omdat ik het niet zou zien zitten het nog te doen. Het is een fantastisch gevoel maar anderzijds maakt het me wat bang omdat het allemaal veel te goed gaat. Ik stel me ook de vraag of mijn lichaam die plotse verandering wel aankan, en of ik niet boven mijn krachten ga leven zoals bij een pepmiddel. Volgens mij is het dat niet maar heb er toch wat schrik van.Wat me ook opvalt is dat, door het feit dat ik rustiger ben, niet gestresseerd, ik ook niet de neiging heb om vanalles te willen eten. Door het vele eten de laatste tijd staat mijn lichaam daar wel op ingesteld en vraagt het eigenlijk naar meer, maar dat meer had meestal tot gevolg dat het veel meer was. Het is alsof dat is stilgevallen, vooral tussendoor. Ik hoef mijn stress niet meer ‘af te eten’. Volgens Els zou ik ½ risperdal moeten nemen om te evalueren, lijkt me een goed gedacht, kan ik metteen ook het verschil voelen. Alleen, is het wel nodig ? Andere vraag is ga ik niet op een bepaald moment minder gaan reageren op de risperdal en niet steeds meer moeten nemen om het zelfde effect te behouden ? Voorlopig kan het geen kwaad en ga ik deze avond eens een half nemen. Ik ben deze morgen bijna al zingende opgestaan, als ik nu binnenkort al dansend opsta kan ik misschien beter terug ¼ nemen J
Eén ding moet nu wel duidelijk zijn, ik heb altijd beweerd dat ik mezelf in de eerste plaats goed moet voelen om in  staat te zijn te functioneren voor een ander en dat goede gevoel op een ander over te brengen. Momenteel heeft dit wel weinig resultaat op Tan, maar ik merk aan de kinderen dat ze het merken, en dat doet me goed. Men zegt wel dat eerst aan jezelf denken egoïstisch is maar als ik dat niet doe voel ik me slecht en dan kan ik zeker niet aan een ander denken, laat staan er rekening mee houden. Ben benieuwd hoe het vandaag gaat lopen.

06:54 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-12-07

eerste dagen met risperdal

Vrijdag de eerste dag dat ik risperdal heb genomen. Ik had een gelijkaardig gevoel als met Tonix Plus maar er was gelijk meer, kon het niet echt verklaren. Op ’t werk kon ik me blijkbaar beter concentreren en had ik minder last van geluiden in de omgeving. Ik jaagde me ook minder op als ik gestoord werd. Ik merkte ook op dat als men op de deur klopte ik vergat om op de knop te drukken om de deur te openen. ’t Was niet echt vergeten want ik hoorde wel kloppen, maar ik legde niet direct de link met de drukknop. Ik was minder bezig met scenario’s bedenken, had minder dingen om in vakjes te stoppen in mijn hoofd. Een raar gevoel was dat. Ik was ook veel rustiger, amaai.Zaterdag beloofde druk te worden. Logo om 8u30, voetbal om 9u30, boodschappen in de namiddag, Amelie Dansles en om 17u Kerstfeestje bij de voetbal, en Tan die met haar één hand niets kan doen, en slechts 4u geslapen want de show van Urbanus is wat uitgelopen. Maar zelfs met die weinige slaap voelde ik me goed, opgewekt, ik voelde dat ik het aankon. Na de logo naar de voetbal, gesupporterd voor onze jongen en wat ‘gekletst’ in de kantine.Tegen 12u waren we terug thuis, daar stond Tan aan het koken. Ik vroeg waar Am was want Tan had gezegd dat Am haar wel zou helpen met het eten. Het antwoord was, ik weet het niet.Ik ga Am zoeken, zit ze op de computer. Ik vraag waarom ze mama niet helpt, zegt ze dat mama haar wel ging roepen. Maar mam roept haar niet want ze verwacht dat Am dat zelf wel zou inzien dat ze moet komen, want je ziet toch dat ik aan het eten bezig ben, dan moet je niet weglopen ? En toen werd mij gevraagd waarom ik, nadat ik Chim had afgezet op de voetbal, niet even naar huis was gekomen ? Ja nogal logisch, voor ik vertrok die morgen vroeg ik of het wel zou gaan. Ja zei Tan, Am zal me wel helpen. Ik was dus gerust, Am zou helpen.Waarom zou ik dan voor 10’ naar huis gaan. Ik had toch gezegd als er iets was ze me kon bellen. Toen ze dus zei dat het wel ging gaan dat Am ging helpen had ik daaruit moeten verstaan dat ik eigenlijk na de logo eerst eventjes naar huis moest komen. Dat is moeilijk voor me, ik verlang gewoon duidelijkheid. Mijn vreugde van de rust in mijn hoofd kreeg weer een deuk. Maar ik verwerkte het sneller dan anders, normaal bleef dat een dag hangen, nu was ik na een half uur er overheen, dat noem ik pas een prestatie, ik kon het relativeren. Maar toen kwam het volgende, Chim wilde persé in zijn voetbaltraining om boodschappen te doen. Op zich had ik daar geen probleem mee, maar Tan wou dat hij een gewone broek met rits en sluitingsknop aantrok. Daar had Chim een probleem mee. Nu, de voetbaltraining was wel wat vuil onderaan, dus ok, hij moest in de was (de training). Uiteindelijk heeft hij hem uitgedaan maar wou hij geen gewone broek aandoen, het moest een trainingsbroek zijn, dus vroeg ik me af, waarom eigenlijk ? Wat is er voor hem mis aan een gewone broek. Het blijkt de knop en rits te zijn. Misschien is dat voor hem nog te moeilijk. Hij heeft problemen om die knop open en dicht te doen. Daarom heeft hij liever een trainingsbroek, er staat geen knop aan. Maar waarom dit nu forceren om te gaan winkelen ? En inderdaad op school mag het niet een trainingsbroek, maar we gingen nu toch niet naar school ? Waarom dit perse willen doordrijven ? Omdat Tan niet denkt als een autist, ze denkt niet zoals Joachim of Ik. Maar als ik dat zeg is dit een verwijt. Is het niet beter eerst te wachten tot hij de knop en rits zelfstandig kan open en dicht doen ? Is het niet beter om eerst daar aandacht aan te besteden ? Misschien is het dan iets gemakkelijker om hem te overtuigen want dan valt de rem (knop en rits niet kunnen openen of sluiten) weg.Het is vooral de schrik dat hij op den duur meer een gewone broek moet aandoen dan zijn trainingsbroek. Volgens mij begint dan in zijn hoofd het feit te spelen dat indien nodig hij de knop niet gaat openkrijgen en zo andere mensen, kinderen dat gaan merken, en dat blijft dan in zijn hoofdje spelen. Hij wordt negen jaar en krijgt zijn knop niet open ….Je kan het enerzijds gemakzucht noemen, maar eigenlijk is het een manier om onnodige stress te vermijden. Heel het spel rond de broek heeft 45’ geduurd, ik had op den duur moeite om mezelf nog kalm te houden, en de zin om met Chim boodschappen te gaan doen was ver over. Met Chim boodschappen doen is zowiezo voor mij al stressie, gezien hij geen ogenblik zwijgt in de wagen. De sfeer was dus weer goed om zeep. Uiteindelijk heeft hij de trainingsbroek aangedaan en zijn we vertrokken. Tegen dat we 2 km verder waren had ik het van me kunnen afzetten. Ik deed mijn best om naar Chim te luisteren en ik luisterde zonder dit negatief te ervaren. Al gauw zat de sfeer er weer in. Dit zou vroeger nooit gelukt zijn, de rest van de dag was om zeep geweest ! Ik had het vakje van het afgelopen uur kunnen afsluiten. We zijn eerst om de kerstman geweest om aan het huis te hangen want dat zou hij graag hebben. Daarna nieuwe GSM weest kopen voor zus. We hebben daar toch 30’ moeten wachten maar Chim was niet erg lastig, ik kon hem in bedwang houden, vooral omdat ikzelf rustig bleef en niet op voorhand panikeerde. Het wachten was ook voor mij een probleem, maar door wat met Chim bezig te zijn lukte het me dit te overbruggen. Dan nog even een andere winkel binnen voor nieuwe kousen voor mezelf en daarna nog naar Game Mania voor een extra nunchuk voor de WII, want dan konden we eens tegen mekaar spelen, Chim en ik. Ook daar moesten we even wachten maar gezien het verleden viel het ook daar enorm mee. Ik was aangenaam verrast. Waar ik wel van overtuigd ben, is, hadden we volgehouden dat hij de gewone broek moest aandoen, dat hij er heel de weg had over beziggeweest en dat niets goed zou geweest zijn. In dat geval zou de stressmeter zowel bij Chim als bij mij dan al op 100% gestaan hebben.Was het dan verkeerd om toe te geven aan Chim zodat hij zich beter voelde, zodat hij zich op zijn gemak voelde ? Of hadden we moeten doen wat anderen normaal vinden ?Normaal zou ik me nu zitten opjagen hebben dat ik niet meer tijdig bij Am en Camille zou geraakt zijn want ik moest ze afhalen om 15u30 in Merelbeke en het was al 15u20 en we zaten nog in Oudenaarde. Ik moest nog tanken en naar de colruyt. Ik voelde dat ik me ging opjagen maar in plaats daarvan zocht ik naar een oplossing. Tanken moest ik wel, maar ik kon eerst Am en Camille afhalen en dan naar colruyt. Ik probeerde Am te bellen op GSM maar ze nam niet direct op. Eerst getankt en dan verder gereden naar Merelbeke, het was ondertussen 15u40 en dansles was normaal gedaan om 15u30, maar Am nam nog altijd niet op. Uiteindelijk kreeg ik haar aan de lijn om 15u50, ze stond al buiten. Ze vonden het geen probleem dat ik hen meenam naar de colruyt en de dansles was eigenlijk te laat begonnen en dus ook pas om 15u50 gedaan. Aan de colruyt zijn ze in de wagen blijven zitten om haar nieuwe GSM te bestuderen. In de colruyt moest Chim van alles proeven, en op 20’ waren we terug buiten, geen problemen gehad. Terug in de auto en naar huis. Het was ondertussen 16u35 en we moesten om 17u naar het kerstfeestje van de voetbal. Thuisgekomen de auto snel uitgeladen en ons klaarmaken om naar de voetbal te gaan. Chim moest zijn gewone broek aandoen.Is tenslotte op 5’ toch gelukt maar wreed tegen zijn zin. Achteraf bleek 2/3 van de voetballerkes hun voetbaltraining aan te hebben, sommigen zelfs met nog wat vuil onderaan …Tan vond dat we er niet zo vroeg moesten zijn en dat ik beter eerst wat zou opruimen. Ik zei dat ik het wel zou doen als we terugkwamen en ik voelde me beter als we op tijd zouden zijn, anders zit ik daar toch weer hele tijd mee bezig, en dat is dan weer verspilling van energie. Dus toch maar op tijd aangezet. In de voetbalkantine was het lawaai van de 100 spelende kinderen enorm. Zelfs de andere ouders vonden het luid. Ik had uiteraard moeite om het gesprek te volgen, moest verschillende keren vragen om te herhalen. Het was enorm lastig, vermoeiend, maar ik hield vol. Chim amuseerde zich enorm met zijn voetbalvriendjes en dat maakjte het allemaal goed. Maar na 2.5 uur was het me wel genoeg geweest, ze hadden een Jump-nummer gedanst per ploeg en hun kadootje gekregen van de kerstman. De kerstman was ondertussen al terug weg en de boterkoeken waren op. Dus ik zei Chim het tijd werd om bij mama te gaan kijken. Zonder tegenpruttelen deed hij zijn jas en muts aan en op enkele minuten waren we weg. Beter nog, we hebben wat op Am moeten wachten want ze kon geen afscheid nemen blijkbaar van haar vriendin J.Terug thuis was ik toch blij dat het weer stiller was. Ik kon er blijkbaar beter mee om, maar toch had dit nog steeds hetzelfde resultaat. Al dat lawaai gedurende 2.5 uur had toch veel energie vereist om het te doorstaan en nu had ik even rust nodig, even bekomen. Toen ik me neerzette in de zetel was het enige wat Tan zei, je had toch beloofd om op te ruimen als je terug kwam ? Ja inderdaad, ik had dit beloofd, maar ik had geen rekening gehouden met de vermoeienis die het lawaai in een kantine met zich mee brengt. Dus zei ik dat ik dan wel morgenvroeg zou opruimen want nu ging het echt niet, was even uitgeput door dat lawaai. Tan liet duidelijk merken dat ze hier niet mee akkoord ging, ik had het beloofd en nu bleef alles liggen. Ze beweerde zelfs dat ik het niet deed omdat zij niet kon nu haar hand in het verband zit …Achteraf  heb ik dan toch kunnen opruimen na ong 1u thuis te zijn, gewoon omdat ik sneller gerecupereerd had dan anders, ik had na 1u terug energie, en was verbaasd over mezelf. Tot driemaal toe zaterdag waren er gebeurtenissen die me normaal voor de rest van de dag zouden geveld hebben, maar ik kon het telkens van me afzetten. Ik kon de negatieve signalen opsluiten in een hokje in mijn hoofd. Ik kon ruimte creëren voor positieve dingen, ik had dit nooit voor mogelijk gehouden. Tot nu toe werd alle vrijgekomen energie telkens gebruikt om aan mezelf te werken. Nu is dat nog zo, maar er was energie over voor andere dingen. Heb uiteindelijk dus wat opgeruimd, de dingen die ik aankon, want de tafel ligt nog altijd vol met boeken e.d. van Matthi voor zijn studies. Ben uiteindelijk rond 21u gaan slapen. ’s Morgens kwam Chim ons wakkermaken rond 7u15. Ben met hem opgestaan, zodat Tan kon blijven liggen. Na onbijt met sterke koffie voelde ik me eigenlijk wel goed. Had al besloten om deze zondag niet naar Fitness te gaan en beter thuis blijven en voor middageten helpen/zorgen. Was ik wel vergeten een gebraden kip te bestellen bij beenhouwer, was me totaal ontgaan. Op aanraden van Tan dan nog gebeld en ik kon er één afhalen tegen 12u, dus dat was geregeld.Ben dan eigenlijk heel de voormiddag bezig geweest : Vaatwas, wat opruimen, me met Chim bezighouden, kabel van GSM Matthi hersteld, brood gebakken, en nog wat kleinigheden.Eindelijk ook eens tijd genomen om mijn kwafure bij te werken want het haar werd wat te lang. Dan tegen half twaalf aangezet, geld afhalen en Kip bij beenhouwer gaan halen.De negatieve impulsen van gisteren waren eigenlijk al vergeten en verwerkt.Terug thuis neem ik me een aperitiefje J en zet de frietketel aan voor de kroketjes.Tan had me al gezegd dat Matthi snel wou eten om verder te kunnen leren, maar de ketel moet toch tijd hebben om op te warmen. Ik ging even de mail checken op de computer, maar had niet gedacht dat de frituurolie al warm zou zijn. Maar ja, voor kroketten staat hij maar op 160° ipv 180° en is dus sneller warm, niet aan gedacht, dus ik dacht dat ik nog wel 5’ had. Terwijl ik de mail las riep Tan vanuit de keuken dat het vet warm was en waarom ik niet voort deed, Matthi moest kunnen voortleren. En dat met zo’n kwade stem alsof het allemaal mijn schuld was. Wat mij betreft kwam het toch niet op 5’ zeker ! Ja maar, commentaar dat de tafel nog niet gezet is, er nog geen drank is, enz. Dat kan allemaal wel zijn maar dat was wel ingecalculeerd. Terwijl de kroketten er in liggen kan ik de tafel zetten, achter drank gaan en de kip terug wat opwarmen, dus wat is het probleem ? Er is geen probleem. Terug het commentaar dat ik het niet doe omdat zij momenteel niet kan door haar pols. Ik denk eerder dat ze het gewoon niet kan loslaten omdat ze het anders zelf doet en daarom het nu niet aankan dat het niet volgens haar schema gedaan wordt. Ik maak haar duidelijk dat het wel in orde komt, dat er op tijd eten zal zijn en dat het niet op 5’ komt. Dat het niet nodig is om kritiek te geven. Ik verschoot van haar antwoord. Het kritiek geven had ze van mij geleerd. Dat vind ik nu weer zo’n venijnige opmerking waar ik moeilijk mee overweg kan. Ik heb inderdaad in ’t verleden veel gezegd dat verstaan werd als kritiek, maar voor mij was dat geen kritiek, het was de manier waarop ik denk en het dan zeg. Die uitspraken kwamen soms hard over, terwijl het helemaal niet zo bedoeld was. Het waren dingen die volgens mijn visie niet klopten. Ik besefte toen niet dat het hard of verkeerd aankwam. Nu doe ik dat zo niet meer en als ik het dan toch nog eens doe probeer ik zo snel mogelijk ook te zeggen dat het zo niet bedoeld was. Maar hier gaf  Tan toe dat ze bewust kritiek geeft, dat het de bedoeling was om krtitiek te geven. Heb dan maar verder gedaan aan het eten, heeft dan uiteindelijk toch iets langer geduurd dan 5’ maar dat kwam dan omdat ik de kip niet kon opwarmen want Tan haar rijstpotje zat er in. Heb toen maar niets gezegd, ’t kwam echt niet op die paar minuten.Eenmaal Matthi beneden kwam om te eten, zette hij de draagbare radio in de living nog al luid op radio1 omdat de match Brugge-Anderlecht zou beginnen. Daar ik van plan, was om na het eten even een uurtje te rusten alvorens terug in gang te schieten, vroeg ik aan Matthi of hij dan toch een koptelefoon wou opzetten, maar nee dat ging niet. Tan zat er bij en luisterde er naar maar zei niets. Dat stemt me triestig omdat ik toch verwachtte dat Tan iets zou zeggen, lukte het ook niet, tot daar dan, maar helemaal niets zeggen ….Ik voelde me verdrietig, tranen stonden in mijn ogen. Ik heb me gelukkig snel herpakt, en na het eten heb ik dan maar zelf een koptelefoon opgezet, Samen met Chim naar de diertjes gekeken en dan iets anders opgezet voor hem. Ik had beloofd aan Am om haar GSM op haar laptop aan te sluiten zodat ze muziek en afbeeldingen kon overzetten. Daar zijn we dan even mee bezig geweest. Ze was echt tevreden, dat zag ik ! Heb het haar tussendoor toch even gevraagd om zeker te zijn J.Heb dan samen met Matthi naar de cycle cross gekeken. Toen kwam er bezoek voor Tan. Hetgeen ze meehadden even weggezet, gevraagd of ze iets wilden drinken, …Toen kwam Chim vragen om op de WII te spelen, want de cyclocross was ondertussen gedaan. We hebben een uurtje tegen mekaar gespeeld op Lego StarWars en ik vond het nog plezant ook. Maar na een uurtje was het wel voldoende. Geen probleem om met Chim te stoppen. Tijd genomen om de nodige bankverrichtingen nog te doen via de computer en dan tegen 18u tafel gezet. Had ook nog een wit broodje gebakken, en er bleef achteraf maar eén schelletje over. Heb dan samen met Am de tafel afgeruimd.Kortom, voor mij is het week-end nog nooit zo goed verlopen, de negatieve impulsen, althans hetgeen ik negatief ervaar kregen niet echt vat op me, en dat was voor mij een hele herademing. Anders had ik me nooit zo kunnen inzetten, althans dat is hetgeen ik ervaren heb, hoe ik het door mijn ogen heb vastgesteld. Tan denkt er heel anders over. ’s Avond sprak ze me er over aan. Ze mist de communicatie, ik moet over de dingen praten. Ik probeerde haar uit te leggen dat dat nu net iets is wat ik moeilijk kan, over vanalles en nog wat praten. Volgens haar is er niet veel positiefs gebeurd. Ik zou nog meer moeten vragen of ik iets kan doen, bvb zaterdagmorgen, maar ik had dit toch gevraagd ? Am zou helpen ….Het is mij totaal niet meer duidelijk. Ik doe zo mijn beste om het juiste pad te vinden, maar dat is blijkbaar niet het normale pad, tochniet hetgeen Tan normaal vind. Maar ik ben niet ‘normaal’. Ondanks alle negatieve repliek, blijf ik me positief voelen, blijf ik er in geloven dat dit de juiste weg is. Als ik kan zorgen dat ik niet continu moet lopen piekeren door de zaken aan te pakken, en als risperdal er kan toe bijdragen dat ik het kan aanpekken, dan komt er tijd en energie vrij, en dat is waar ik nu naar streef. Eindelijk krijg ik tijd vrij in mijn hoofd, komt er energie vrij die ik niet hoef te gebruiken om koortsachtig over alles na te denken. Ik heb deze energie kunnen gebruiken en naar de kinderen en naar Tan toe. Van hetgeen Tan me gisterenavond verteld heeft is weinig overgebleven, ik wou dat ze het opschreef kan ik het een paar keer lezen en omzetten in beelden om het te proberen te begrijpen. Blijft uiteraard hetgeen LB verteld heeft, dat ze het moet zoeken op een ander. Ik doe volgens Tan ook niets met hetgeen op de sessies bij ER en LB gezegd wordt. Heb ik dan niets bereikt ? Of wil Tan perse dat ik genees, dat ik normaal wordt ? Ik heb me er alleszinds bij neergelegd dat dat niet kan. Ik kan me wel voor een deel aanpassen door er rekening mee te houden, maar het aanpassen moet op zo’n manier gebeuren dat ook ik me er goed bij voel. Waarom mag ik dan geen hemd of T-Shirt aandoen met korte mouwen ? Ik ben trouwens niet alleen op het werk met korte mouwen. En als ik koud heb dan doe ik inderdaad een dikke pullover aan met lange mouwen, maar dat gevoel is anders. Als het te warm wordt, en dat gebeurd nogal snel, dan kan ik hem weer uit doen. Op ’t werk heb ik zelfs geen pull mee , ’t is hier altijd 23 à 24° …Verder heb ik wel onthouden dat de kinderen op nr1 komen en ik op plaats nr 4. Bij mij komen ze allen op dezelfde plaats, nl nr1. Het is vroeger anders geweest, was meer met mijn werk bezig, maar daar vond ik rust, thuis niet, en dat begint nu anders te worden. Ik wil op deze weg verdergaan want ik voel dat ik zo weer iets kan betekenen. Alleen is het jammer dat Tan dingen blijft verlangen die ik niet kan geven, blijkbaar zijn de dingen die in de plaats komen en zullen komen niet voldoende …  

13:29 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-12-07

Bizarre stelling van de psychiater

  15/12/2007 Tan blijft met het probleem kampen dat ik haar emotie niet kan aanvoelen en het lukt haar niet om het me telkens duidelijk te zeggen als ze verdriet heeft, of pijn, en waarom. Ik zou dat allemaal aan haar lichaamstaal moeten zien, maar ik spreek die taal niet. Als je geen Chinees kunt en ze droppen je in China, ga je de taal daar ook niet begrijpen maar ga je voort op gebaren om het duidelijk te maken. Bij mij is het net andersom, ik versta de gesproken taal, het is DE manier om met mij te communiceren, praat dus geen taal die ik niet versta want dat is het toch normaal dat ik het niet begrijp ?Dan zou Tan volgens LB hetgeen ze mist in ons huwelijk moeten zoeken bij een vriend of vriendin, een soulmate. Maar Tan is bang dat ze dan verliefd wordt op een ander en die kans is heel groot. En LB vind dat ze het dan niet uit de weg mag gaan ? Dit laatste begrijp ik wel, maar ik kan de denkpiste niet helemaal volgen. Als je iets mist in je huwelijk, zoals je emoties, dan moet je die maar op een ander gaan zoeken volgens LB. Dat vind ik wel straf, misschien bekijk ik het weer te concreet of praktisch, maar veronderstel dat we het aantal keer dat we vrijen op twee handen kan tellen, en ik verlang naar meer, maar Tan kan het me niet geven, moet ik het dan ook op een ander gaan zoeken ? Alleen het zuivere vleeselijke, ook met het gevaar dat ik verliefd wordt op een ander ? In beide gevallen zou het dus ok zijn als je maar niet verliefd wordt op de andere ? Lijkt me een krasse stelling, maar dat is toch hetgeen ik begrepen heb van LB.Moet er eens goed over nadenken en eens bespreken met Els, ik wordt bang en da’s niet goed.Via LB heb ik nu wel een voorschrift gekregen voor Risperdal, ½ per dag. Maar wetende dat mensen met ASS veel heviger reageren op medicatie dan een ander, heb ik besloten om te beginnen met een kwartje, we zullen zien hoe dat afloopt !

18:00 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

11-12-07

lastige dagen

11/12/2007 Zoals het nu verloopt haal ik het einde van de week niet. Structuur die wegvalt, routines die gedwongen veranderd worden en zekerheden op ’t werk die dreigen weg te vallen. Vermits Matthi in de examens zit, kan Tan niet achter Chim gaan naar school, dus ik ga er achter, dus geen fitness of sauna. Maar hier had ik me al op ingesteld, ook dat ik me thuis wat met Chim zou bezighouden terwijl Tan Matthi helpt voor ’t school. Maar andere omstandigheden, veranderingen, lawaai zorgden ervoor dat het anders uitpakte. Zo kom ik thuis, blijkt dat die kleine radio niet meer op de frigo staat, staat nu op tafel in de living, is verzet naar Topradio en het is heel de tijd ‘boem boem boem’, alsof ze met een hamer op mijn hoofd slaan. Ik vraag of die stiller kan of eventueel via hoofdtelefoon, maar dat kan niet. Wil ik spelletje spelen met Chim, maar geen plaats in de speelplaats, ligt vol met Lego. Dan maar in de keuken, maar dan hele tijd die hevige muziek vanuit de living. Ik heb het gevoel dat Tan hem maar laat begaan om toch maar de druk bij hem weg te nemen maar ergens zijn er grensen en moet ook Matthi beseffen dat hij niet alleen in ons huis woont. Ik kan begrijpen dat hij die muziek opzet om andere geluiden weg te dringen, maar moet dat ten koste van andere ? Waarom ziet Tan dat niet in ? Waarom reageert ze niet ? Ondertussen vraagt ze of ik een spreadsheet kan aanpassen, da’s geen probleem, maar doe dat maar eens met die irriterende muziek op de achtergrond en Chim die om de vijf voet roept. Je dan concentreren op zoiets is verschrikkellijk maar ik wil het wel voor haar doen. Zet ik een koptelefoon op klaagt matthi dat hij heel in de verte de klank nog kan horen. Vraag ik om oordopjes in te steken krijg ik een luide nee. Boven studeren gaat niet, het moet beneden in de living. Op een bepaald ogenblik voelde ik gisterenavond zo de agressie opkomen dat ik bijna de radio op de grond ging gooien en er staan  op springen. Wil er dan niemand naar me luisteren ? Ik kan toch ook niet het onmogelijke doen ? Als het zo verder gaat gebeuren er inderdaad ongelukken of zal de situatie zo erg worden dat ik het niet meer onder controle heb en mijn gedrag nadelig wordt voor de studies van Matthi en Am, en dat wil ik niet. Een paar kleine aanpassingen zijn voldoende om het in de hand te houden maar niemand luistert, niemand reageert, niemand begrijpt het.En dan nog de situatie bij Matthi op school. De leerkrachten zijn ingelicht en degene die er het meest zou voor open staan, laat hem examen wiskunde afleggen gedurende 4 uur zonder pauze, men mag zelfs niet naar de WC ! Wat voor beestenmethode is dit ? In andere scholen in IW-afdelingen worden de examens in 2 gesplits zodat er een pauze is. Ondertussen zit hij op een plaats naast een radiator die kontinu staat te tikken, plezant ! Het is gisterenavond pas stil geworden als ik ging slapen. Het slapen stopt wel de gedachtenstroom maar dat lost de problemen niet op. Het is alsof er een pause-toets wordt ingeduwd en ’s morgens duwt men weer op start, waardoor de gedachtenstroom terug verdergaat waar hij gestopt is, met dezelfde kracht. Ik moet de gedachten in beelden kunnen verwerken terwijl ik in vol bewustzijn ben, zodat ik de gedachten kan laten oplossen. Zo heb ik deze morgen de andere radio uit de kelder in de living gezet, zo blijft het radiotje in de keuken toch al staan. Ik zou eigenlijk voor Matthi ook een draadloze koptelefoon willen kopen maar gaat hij hem wel opzetten ? Het is duidelijk dat er van zijn kant niet de minste aanpassing komt, hij staat er (nog) niet voor open. Maar ik heb het gevoel dat ik ook de enige ben die ideeën aanbreng maar dat er gewoon geen aandacht wordt aan besteed. Niet door Matthi want die aanvaard niets in dit verband, niet door Tan want zij ziet het probleem niet op dezelfde manier. Ik weet wel dat ik het bij het rechte eind heb en dat het eenvoudig op te lossen is, maar dan is er medewerking nodig.En dan is er nog donderdag, Tan wordt geopereerd aan haar pols en kan meer dan een week niets meer doen met haar hand. Hoe gaat dit aflopen, nog een week dat ik veel moet overnemen. Als dat ook verloopt zoals gisteren dan haal ik het niet en ik zou het zo graag halen. Waar ik kan wil ik me aanpassen maar ik kan dat niet alleen, en momenteel heb ik het gevoel dat ik er alleen voor sta. En nee, ik voel geen depressie opkomen deze keer, ik voel wel de stress, de hulpeloosheid, de agressie van het weten wat er moet gebeuren maar niet in staat te zijn om het uit te voeren. Ergens is het niet rechtvaardig. Zo geraak ik er nooit helemaal uit. En ik wil er uit geraken ! Maar hoe ? Terwijl ik dit schrijf zie ik alle beelden van gisteren terug en heb ik moeite me te concentreren op deze tekst maar als ik het nu niet opschrijf ben ik het kwijt. Als het anderen lukt om samen te leven waarom ons dan niet ? Eén stille plek in huis, is dat teveel gevraagd ? Ik had moete om gisteren naar ons Am te luisteren, ze had goeie punten maar me op haar spreken te concentreren was heel moeilijk maar ze heeft ook recht op mijn aandacht, hoe moeilijk die ook is. Daarom is het zo belangrijk dat er zekerheden worden ingebouwd en dat die ook bewaard blijven. Er moet opbouwend gedacht worden en dat kan alleen als men voor alles open staat. Ik weet dat dat niet gemakkelijk is als je anders denkt, maar is hetgeen ik vraag dan zo moeilijk zo lastig ? Ik wil de neergaande spiraal omdraaien zodat ze positief evolueert ipv in den dieperik te zakken. Ik wil en moet uit deze put geraken.

07:32 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

06-12-07

twijfels

Tan is gisteren bij Els geweest. Ik vraag bewust niets over het gesprek daar dit iets is tussen haar en Els. Ik moest wel weer horen dat Els begon over een mail die ze gehad had en ze vroeg aan Tan of zij die ook gehad had. Tan wist van geen mail zei ze, maar de mail naar Els was gewoon het laatste stuk uit mijn detailboek, en dat had Tan wel gelezen. Maar ergens kon, wilde, durfde ze de link niet leggen tussen de mail van Els en mijn detailboek. Het zoveelste misverstand dus. Ik heb het probleem dat ik al meerdere keren in ’t verleden te horen kreeg dat ze het vervelend vond dat ik mailde naar Els. Daarom heb ik het dan ook moeilijk om te zeggen dat ik gemaild heb, omdat dat weer ge-associëerd wordt met haar vroegere reactie die ik niet van me af kan zetten. Maar ze heeft hetzelfde document gehad en gelezen voor ze naar Els ging, dus iedereen was op de hoogte van mijn schrijven. Uiteindelijk heb ik hierover weer veel zitten piekeren en uiteindelijk heb ik dan wel een SMS gestuurd naar Tan om haar te zeggen dat Els het Document ook gehad heeft, maar ’t toeval wil dat ze dat SMS’je niet gehad heeft. Ergens vraag ik me af of we er wel goed aan gedaan hebben dat ze ook alleen bij Els gaat. De reden dat ik haar mail is omdat ik behoefte heb aan iemand die mijn denken kan volgen, uitleggen en desnoods bijsturen. Moet ik dan elke vraag aan Tan ook doorgeven ? Gaat ze die dan niet verkeerdelijk vanuit haar standpunt interpreteren ? Ik zie het momenteel liever besproken als we samen naar Els gaan. Verder heb ik ook altijd het gevoel, zowel bij Els als bij LB dat als ik er buitenkom, dat ik maar 1/3 gezegd heb van wat ik eigenlijk wou dat er gezegd werd. Als ik mijn bedenkingen, mijn piekeren op voorhand op papier zet, dan ga ik zowiezo al meer onthouden, maar dan hebben Els of Linda toch al een idee wat ere in mijn hoofd spookt. Soms zijn er ook dingen die het ene moment enorm helder zijn, en het andere moment terug heel vaag, het ene moment kan ik veel schrijven, het andere komt er niets uit. Tot een paar maand terug heb ik altijd overtuigd geweest dat ik alles zelf moest zien op te lossen, dat niemand mij hierbij kon helpen. Nu zie ik dat anders, anderen kunnen me helpen, maar ik blijf er van overtuigd dat ik het merendeel zelf moet doen. Tenslotte ken ik mezelf beter dan wie ook, alleen ben ik er mij niet altijd van bewust omdat er in mijn handelingen een zeker automatisme zit. Dit automatisme zal wel bij iedereen aanwezig zijn, alleen is het bij mij geïnspireerd door mijn autisme. Op dit moment wordt het iets te ingewikkeld. Toen ik van bij LB kwam, wou ze ook weten wat er allemaal verteld is. Maar ik kan niet zo maar herhalen wat er verteld is omdat ik het nooit op dezelfde manier kan vertellen. Ook heb ik het moeilijk om uit te leggen hoe het op mij is overgekomen. Ik heb het wel begrepen maar kan het niet uitleggen. Het is zeker niet dat ik Tan niet vertrouw, maar haar mogelijke reactie maakt me bang, bang dat ik hierdoor weer op een verkeerd spoor wordt gezet omdat ik haar reactie niet begrijp, niet kan interpreteren. En meestal is die reactie ook uit onbegrip over mijn denken, en dan helpt het me niet vooruit, wordt ik geremd in mijn ontdekkingstocht van mezelf. Ik wil mijn strijd zelf strijden, ik heb me in ’t verleden al te veel laten leiden door de opinie van anderen en dat heeft me in al die jaren behoorlijk in de war gebracht over mezelf. Nu wil ik zelf de wapens in de hand nemen en mijn plaats op deze wereld veroveren. De dag dat Tan er klaar voor is zal dit anders gaan, daarmee bedoel ik niet de dag dat ze me begrijpt, maar de dag dat ze het kan aanvaarden dat ik anders ben en de dag dat ze beseft dat mits een paar aanpassingen van iedereen, ook van mezelf, er wel mee te leven valt, dat het niet het einde is. Je kan het ook uitleggen dat ik me meer autistisch ga gedragen maar de vraag is, is dat slechts ? Volgens mij niet. Het zorgt ervoor dat ik minder energie nodig heb om mezelf te maskeren, om mijn anders zijn weg te stoppen. Het meer autisch gedragen bestaat er in dat ik me ga afschermen voor de storende prikkels ipv te doen alsof dat ik er geen last van heb. Dat wil niet zeggen dat ik alle storende elementen ga kunnen verwijderen, maar ik maak me sterk dat als ik ze tot een minimum kan beperken, ik ze wel beter aankan op het moment dat ik me niet kan afschermen. Het is dus belangrijk dat in mijn directe omgeving dit mogelijk wordt gemaakt. Niet alleen voor mij, maar ook voor Chim en Matthi, ook voor hen is dit belangrijk. Blijft nu nog altijd de vraag hoe het nu verder moet met Els en LB, is het de bedoeling dat we na een bezoek alles aan de ander vertellen ? Is dat wel bevorderend ? Zijn  het niet zaken waar we eerst en vooral zelf alleen moeten over nadenken ipv perse alles samen te moeten denken/doen ? Zeker in de wetenschap dat we zo al op een andere manier denken, redeneren ?

08:25 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-12-07

moe maar niet lui

4/12/2007 Gisteren is uiteindelijk een rustige dag geweest voor mijn hoofd, geen radio of televisie overdag. Rustig nadenken, mijn geheugen sorteren dat is het eigenlijk. Maar in de namiddag begon het weer. Ik wou aanzetten naar de fitness en weer begon ik de film van die dag af te lopen om te zien of ik iets vergeten was. Vaatwas was leeg, ik had geen rommel gemaakt in de living, laptop zat terug weg, leek me ok. Want Tan ging vroeger thuis zijn dan ik, en ik begon al diverse scenario’s af te lopen waarbij ik wist dat ik toch weer iets vergeten zal zijn. Dat denken is enorm vermoeiend, het aflopen van alle beelden van die dag om toch maar zeker te zijn dat alles zal zijn zoals Tan het zou willen vinden. En toch lukt me dat nooit, altijd is er wel iets en daarom blijf ik ook meestal koortsachtig daar naar zoeken maar vinden doe ik het meestal toch niet. Dan toch maar vertrokken naar de fitness, sauna genomen en ondertussen nog wat verder gelezen in het boek van Gunilla Gerland, dat steeds boeiender wordt naarmate het einde nadert, omdat het meer over haar volwassen leven begint te gaan.Tegen 17u30 was ik in Zevergem om Chim weer op te halen, alles was goed gegaan, hij was tevreden, zijn hoesten was al wat geminderd. Onderweg naar huis was het gezellig in de auto, wat gek gedaan met hem, kon naar hem luisteren omdat er openingen waren in mijn hoofd, ik had mijn gedachten tot rust kunnen brengen en dan is er plaats. Maar dat was snel over toen ik thuis kwam. Daar stond Tan in de keuken met een gezicht tot op de grond. Ik wist het metteen, weg dat goede gevoel, terug mijn hersenen laten werken op volle toeren want wat was ik vergeten ? Ik had toch gezegd dat het een dag van rust was voor mijn hoofd, dat ik niets ging doen, dat dat de bedoeling was, mijn hoofd laten tot rust komen. Dat proberen uit te leggen heeft volgens mij op dit moment niet veel zin als ze het toch niet begrijpt, toch heb ik al verschillende pogingen gedaan op papier. En ja daar was de vraag, wat heb je eigenlijk gedaan vandaag. Ik zei niets, maar eigenlijk heb ik veel gedaan. Niet fysisch, want ik zat/lag in de zetel, maar mijn denken heeft niet stilgelegen. Het is alsof ik heel de dag beelden heb bekenen, beelden van vroeger en nu, beelden over mezelf, om mezelf te bekijken. Eén van de zaken die me al lange tijd bezighield, zelfs voor mijn diagnose, is waarom ik me altijd zo moe voelde. Ik wou altijd aan veel beginnen maar tegen dat het moest gebeuren was ik te moe en ging het heel moeizaam. Er werd me dikwijls verweten dat ik lui was, maar was het wel luiheid ? Als je lui bent dan wil te toch niet graag iets doen ? Ondertussen heb ik ondervonden dat het nadenken over de simpelste dingen, het zich moeten concentreren om bepaalde dingen gedaan te krijgen, dat dat veel kracht en energie vergt en daar wordt ik zo moe van. Het continu moeten denken over hoe dingen dienen te gebeuren over dingen waar anderen niet moeten over nadenken. Als anderen een werk van 1 uur moeten uitvoeren, heb ik er al 2 uur scenariodenken opzitten, intensief denken, mogelijke opties in beelden overlopen. Komt er dan nog bij dat als er teveel omgevingsgeluiden of storende elementen zijn dat de gedachte plots kan weg zijn, en dan begint alles weer van voor af aan. Ik moet de kans krijgen om zaken voor te bereiden, hoe belachelijk sommige dingen wel zijn. Zo moet ik er telkens weer voor ‘vechten’ om tijdig te kunnen vertrekken als ik ergens op tijd moete zijn. Ik bereken uren op voorhand de verschillende risico’s om te laat te komen. Ik ben liever een uur te vroeg dan 5’ te laat, want dan begin ik me op te jagen dat ik er niet tijdig zal zijn. Ik kijk naar de tijd op de GPS, tel daar zowiezo een kwartier bij, reken uit wat eventuele wegomleidingen me aan tijd kunnen kosten, bekijk ook wat de mogelijkheden zijn als ik te vroeg zou zijn, enz.Elke uitstap, hoe klein ook, wordt in detail berekend. Maar als ik dan wil aanzetten is er steeds het commentaar, ga je nu al aanzetten, je zal veel te vroeg zijn, ’t is maar zoveel minuten. Als ik me dan als zoveel keren laat overhalen, dan kom ik meestal bedrogen uit. Het is altijd langer dan dat Tan zegt, ben meestal maar nipt of iets te laat, jaag me onderweg op uit schrik 1 minuut te laat te zijn of dat er iets onverwachts gaat gebeuren waardoor ik hopeloos te laat kom. De enige manier om dit te voorkomen is vertrekken als ik denk dat ik moet vertrekken. Het geeft me rust en laat me toe om van de uitstap te genieten. Zo is het dit week-end tot 3x fout gegaan. Vrijdagavond gingen Matthi en ik naar een standup-comedian kijken in Kooigem. Volgens Tan was het maar 20’ rijden naar Kortrijk. Maar Kooigem is Kortijk niet, dus veel te laat vertrokken, het was uiteindelijk 35’ ipv 20’, me al zitten opjagen want het was ergens op den buiten, nog nooit geweest, ongekende wegen, eerst geen plaats om te parkeren. Uiteindelijk is de voorstelling met 10’ vertraging begonnen maar dat weet je niet op voorhand. Ik had dus eerst weer tijd nodig om tot rust te komen voor ik kon genieten.Zaterdagavond gingen we bij haar ma langs want sinterklaas was daar al geweest. ’s Namiddags was Am naar de dansles en na de dansles was ze meegegaan bij haar vriendinnetje thuis. We zouden haar rond 17u00 gaan halen want we moesten om 18u bij haar ma zijn. Ik stelde voor dat ik Am zou halen, toen het al 17u15 was, wetende als Tan ging dat het risico er was dat ze niet tijdig terug was, maar ze stond er op dat ze zelf Am ging oppikken. Om 17u45 wist ik dat het te laat was, we zouden nooit meer tijdig bij ma zijn,Chim moest zich nog aankleden, Am moest zich ook nog omkleden als ze thuis kwam, enz. Uiteindelijk kwam ze er door rond 18u10 en was het 18u30 toen we bij ma arriveerden. Ondanks het feit dat ik er niets zelf kon aan doen dat we te laat waren, was ik één brok zenuwen want we waren weer maar eens te laat. Toen we daar even waren kwam er nog volk binnen en moest de aandacht weer verdeeld worden, moest ik proberen om de facade van een normaal mens op te trekken, maar het lukte niet echt, ik kon bijlange de gesprekken niet volgen. Dan maar zelf over iets beginnen waar ik wat van afwist, maar dat was ook maar even. Eindelijk terug thuis samen met Matthi naar film gekeken en zo werd mijn hoofd wat rustiger en ebde de stress weg.Tan ging slapen. ’s Anderendaags hoorde ik van haar dat het was omdat er toch niets meer zou gezegd worden. Zij heeft dus duidelijk de opgebouwde stress niet gezien, hieruit leid ik af dat ik nog steeds probeer om het te maskeren, dat ik nog steeds probeer te doen naar de buitenwereld alsof er niets aan de hand is, dat ik nog steeds probeer te zijn zoals men verwacht dat ik zou zijn. Dan is het ook logisch dat ik daar veel energie aan verspil. En zondagavond zouden we naar de voetbal gaan in Brugge. Ik stelde voor om om 18u45 te vertrekken, uiteindelijk zijn we om 19u vertrokken, ’t was 40’ rijden en we hadden nog eens 15’ nodig om een parkeerplaats te vinden. Het viel mij op dat ook Matthi voortdurend op zijn GSM zat te kijken hoe laat het was. Ik was voortdurend tegen mezelf bezig me te sussen dat er nog voldoende tijd was, dat we op tijd gingen zijn, enz.Uiteindelijk is zondagavond nog het beste verlopen.Ik weet dat Tan haar best doet, dat ze het moeilijk heeft met 3 autisten, daarom ben ik zondagmiddag ook wat vroeger vertrokken uit de fitness om eerst nog een bloemetje voor haar te kopen. Ze zegt wel dat het niet hoeft, dat het verloren geld is, maar toch heeft ze het graag. Zo zijn er meer dingen waar normale mensen ja of nee zeggen, maar eigenlijk het anders bedoelen, iets dat ik geleerd heb uit de gesprekken met LB. Alleen vergt het van mij veel energie om bij alles te moeten denken of ze het nu bedoeld zoals ze het zegt of zoals ze het niet zegt. Het is allemaal extra denkwerk dat ik zoveel mogelijk wil vermijden zodat ik de vrijgekomen energie anders kan aanwenden. Met anders bedoel ik dan niet alleen voor mezelf maar naar anderen toe, naar Tan en de kinderen. Het is frustrerend als je weet dat je bepaalde dingen doet om het extra denken te voorkomen terwijl anderen dat als futiliteiten gaan negeren omdat men het niet begrijpt, en dat doet Tan nog steeds. Daarom heb ik nu ook besloten om elke week de spullen die ik graag eet, zoals de yoghourt van galaxy en het fruitsap van Materne zelf te halen. Zo wou ik zaterdagmorgen hiervoor even de colruyt binnenspringen, maar dat was volgens Tan niet nodig, ze zou in de namiddag wel gaan. Gevolg, in de namiddag is ze gegaan naar de Okay, daar hebben ze hetzelfde als in de Colruyt, maar geen galaxy drankjes. Een bagatel, ja, maar het laat me niet los, ik ben er aan gewoon. Had ik nu toch de colruyt binnengeweest, was dit voor mij weer een probleem minder. Is dat nu zo moeilijk te begrijpen ? Blijkbaar wel. Ik heb ook nog altijd het gevoel dat andere mensen voor mij de strijd willen leveren, strijd om mezelf te laten overleven in deze wereld. Hoe kan Tan weten hoe ik dingen moet aanpakken als ze me niet begrijpt ? Hoe leg ik het haar uit is een andere vraag waar ik het heel moeilijk mee heb. Hoe leg ik iets uit waarvan ikzelf niet altijd 100% zeker ben ? Het zoeken naar mezelf is nog niet eens halverwege. Dikwijls zijn er zaken welke ik probeer maar nooit zeker van ben dat het ook goed is of de oplossing is. Het begint meestal met een ruwe aanpak, en door het leren daaruit wordt die verfijnd om uiteindelijk te leiden naar een oplossing. Alleen moet ik de kans hebben dit uit te voeren en dat is niet altijd zo, ook soms door omstandigheden van buiten het gezin kan iets niet, maar toch probeer ik het zoveel mogelijk uit, teneinde tot rust te komen. Maar het is moeilijk als Tan het niet begrijpt. Ze is van goede wil, ze doet heel veel, voor de kinderen en voor mij. Maar er zijn dingen die ze beter niet doet. Het zijn meestal zaken die er op wijzen dat ze willen helpen in mijn zoektocht naar mezelf, maar dat is dan op een niet autistische manier, die me niet echt helpt, die tegenstrijdig is met hetgeen ik ondertussen geleerd heb.Het feit dat ik in haar ogen niets gedaan heb gisteren, terwijl het voor mij eigenlijk best vermoeiend was, dat snapt Tan blijkbaar niet. Wat wel belangrijk was, is dat ik vergeten ben de tafel van ’s morgens af te kuisen, er lagen nog kruimels op.En ik had bewust gisteren geen mail geopend en zodoende ook de mail gemist waarin ze me vroeg wortels te raspen en iets uit de diepvries te halen. Dat was volgens haar maar 5’ werken.Ik heb de mail niet gelezen dus wist het ook niet, anders had ik het gedaan. En zoiets duurt geen 5’ maar minstens 15’. Ik heb het soms heel lastig met haar tijdsbesef. Waarom zeggen 5’ als het veel langer duurt. Als ik steeds haar tijdsmaat zou gebruiken kom ik steeds bedrogen uit. En het is dan niet die 15’ die het lastig maakt maar die 15’ ipv 5’ …Maar hoe dan ook, normaal als ik een mail krijg bevestig ik die, dus moest ze toch weten dat ik die niet gehad heb ? Waarom was ze dan kwaad/teleurgesteld ? Ik wist nergens van …Hoe dan ook het is weer eens een dag waarbij ik tot rust ben kunnen komen en waarbij ik dan ’s avonds terug het deksel op de neus heb gekregen. Zo is een deel van de winst terug verloren. Zo kan ik toch niet tot een positief resultaat komen op de weegschaal ? Waarom kan ik dat niet uitleggen ? Waarom begrijpt Tan het niet ? Ik wou zo dolgraag de vrijgekomen energie gebruiken om mij aan te passen aan mijn gezin, om meer aan te kunnen in mijn gezin, maar nu gaat die verloren aan nutteloze zaken, althans toch in mijn ogen. Trouwens, ik ben er relatief rustig bij gebleven, kon het wel niet meer aan om dan samen te eten en ben dan maar gaan eten als iedereen gedaan had. Had ik dit niet gedaan was het uit de hand gelopen. Het feit dat ik verkoos apart te eten was duidelijk weer niet begrepen want toen iedereen gedaan had kwam Tan vragen of ze de tafel mocht afruimen of wat ik er ging mee doen. Ze ziet het niet, ze begrijpt het niet. Ik kan het wel zeggen maar als het dan niet wordt begrepen, wat voor nut heeft het dan dat je het zegt want ze ziet het nog niet. Hoe meer ik mezelf weet onder controle te krijgen, hoe moeilijker het wordt om het te doen, omdat Tan op een of andere manier steeds weer mijn strijd wil strijden en dat is nu net wat ik niet wil en wat ook niet kan.Het is steeds een opluchting bij LB en ER dat ze me begrijpen, dat ze snappen hoe ik denk. Dan legt Els het wel uit in heel andere woorden, maar toch hen ik het gevoel dat ze niet tot Tan doordringen, en dat bij haar het gemis van het emotionele allesoverheersend is en dat ze daardoor de andere zaken niet waarneemt of niet kan waarnemen. Ik kan me enkel focussen op mijn beperkingen die ik steeds beter begin te vatten, alleen kost het me nog veel tijd en energie om er daadwerkelijk rekening mee te houden, het duurt meestal ook eventjes voor ik merk dat ik stappen in de goede richting zet. Echter doordat Tan steeds over haar emotionele gemis begint, wetende dat ik dat niet kan invullen zoals zij dat wil, ziet ze volgens mij niet de vooruitgang op andere gebieden, begrijpt ze ook niet waarom ik me gisterenavond na haar uitval over het niets doen, ik me terugtrok, alleen in de living, ik moest het verwerken en dat gaat niet met iedereen aan tafel, het zou het alleen maar erger maken. Soms kan ik de dingen zelf moeilijk uitleggen of bevatten, pas na verloop van tijd begrijp ik de situaties en dan worden die ergens in mijn geheugen opgeslagen, in de hoop ze op tijd terug te vinden als ik ze nodig heb. Maar mijn geheugen is ook niet meer wat het geweest is en ik vergeet al gemakkelijk zaken, of komt het door het vele nadenken dat er geen plaats meer voor is ? Dan zou ik toch beterschap moeten ondervinden als het beter gaat, als mijn hoofd minder te verwerken heeft. Weer iets om over na te denken J 

20:04 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-12-07

de balans staat ongeveer in evenwicht.

3/12/2007 Eindelijk eens weer een dagje alleen met mezelf. Alhoewel het niet is zoals ik verwachtte. Tan vroeg me wat ik ging doen, ik zei niets, en dat is ook zo, maar ik zag aan haar gezicht dat ze niet helemaal akkoord was. Haar uitleggen mondeling is moeilijk, temeer dat ze het toch niet zal begrijpen. Op de koop toe werd Chim ziek, hij kon niet naar school, vraag van Tan, kan hij thuis blijven. En toen begon het gevecht tussen mijn hart en mijn autisme. Dit was al niet volgens de planning en ik had eigenlijk deze dag nodig voor mezelf. Het is de enige dag nog dit jaar die ik heb om wat bij te komen, om alleen te zijn, en als Chim heel de dag bij mij is, dan is het verloren. Ik ben nu al bang voor de komende feestdagen, het continu moeten alert zijn, en dat voor dingen die voor anderen doodnormaal zijn en volautomatisch gebeuren of gedaan worden. Net voor Matthi en ik vertrokken naar de voetbal begon Tan er over wat we gingen doen met Chim vandaag, vermits hij niet ziek naar ’t school kan. Dit is heel de avond in mijn hoofd blijven hangen, wat nu ? Ik heb deze dag nodig voor mezelf en het lijkt egoïstisch, maar zonder deze dag geraakt mijn evenwicht verstoord en wordt het alleen maar erger met me en dreig ik de controle over mezelf te verliezen en dreigt zich dat ook uit te werken op mijn naaste omgeving maar leg dat maar eens uit ! Ergens probeer ik een weegschaal niet alleen in evenwicht te brengen maar ze te laten overhellen naar de goede kant. Aan de goede kant staat het gewicht van mijn gemoedstoestand, van het me goed voelen, van het beheersen van mijn autistisch gedrag en zijn, kortom, mijn binnenkant. Aan de andere kant staan alle invloeden van buitenuit die dit aantasten. Zolang de weegschaal overhelt naar de binnenkant ben ik iets of wat gewapend tegen de buitenkant. Om dit positieve evenwicht te behouden zijn bepaalde zaken noodzakelijk, zoals het af en toe kunnen ‘ledigen’ van mijn hoofd. De invloeden van buitenuit zijn moeilijk tegen te houden, omdat het meestal dingen zijn die anderen niet eens opmerken en dus ook niet begrijpen dat ik dit negatief ervaar. Zo kan het tikken van een klok op me af komen alsof men met een hamer op iets heel hard slaat. Of stemmen aan tafel kunnen zodnig overheersen dat ze als monsters op me afkomen. Vermits ik die geluiden niet kan wegfilteren op dat moment is de enige manier om er aan te ontkomen, er van weglopen. Maar het gekibbel tussen de kinderen achtervolgt me overal en dan gaat het fout. Dan ga je op zo’n manier slapen, maar door te slapen recupereer ik dat niet. Dan gaan werken, heel de dag geconcentreerd zijn, thuis komen en weer dat getater van iedereen, niet met je gedachten alleen kunnen zijn, dat is verschrikkellijk.En ondertussen in al die situaties de verschillende mogelijk scenario’s zitten te bedenken om de dag door te komen, allemaal met dat kleine koppeke. Vroeger, voor ik Tan kene, kon ik van de onaangename geluiden en situaties weglopen. Ik zat heel veel op mijn kamer en kon uren naar muziek luisteren. Ook toen ik met mijn ouders aan zee was, zat ik buiten met mijn stereo installatie. Ik ging dan op de ideale plaats zitten tussen de twee boxen om zodoende de perfecte stereoklank te kunnen horen. Op al die momenten hoorde ik enkel de muziek die ik graag hoorde, de andere geluiden verstomden, stierven uit. Ik hoorde enkel nog een geluid van eenzelfde volume, een harmonisch geluid, zonder pieken of uitschieters. Ik kon als het ware de slechte geluiden verdrijven/vervangen door goede geluiden.Als ik mijn muziek niet kon aanzetten dan nam ik een koptelefoon en droomde ik weg in mijn  wereld via mijn muziek, via mijn positieve geluiden. Voor mij was dit onbewust een vlucht uit de realiteit, een realiteit die niet aangepast was aan mijn beperkingen. Toen wist ik dat allemaal niet wat ik nu weet, toen was het gewoon zo. Ik had ook niet de druk die ik nu heb. Toen kon ik mijn gang gaan, ik kon me afzonderen als ik dat wou, ik had geen verantwoordelijkheden die me onder druk konden zetten. Maar toen ik Tan leerde kennen ben ik er beginnen van afwijken, moest ik mijn aandacht ook aan haar noden aanpassen en toen is het beginnen bergaf gaan. Ik kon mezelf niet meer zijn, moest een beeld opwerpen van mezelf zoals Tan me wou zien. Ik kon ook steeds minder de stress aan. Altijd gedacht dat de stress van het vele werk kwam, de overuren, enz, maar dat was het dus niet. En het ligt helemaal niet aan Tan, want had ik toen een ander meisje ontmoet dan was het vervolg van mijn leven quasi identiek verlopen, tenzij ze ook ASS zou hebben gehad. Hoe het dan zou geweest zijn weet ik niet, misschien had het dan wel nooit geklikt ...Vroeger kon ik, op de camping in de caravan, thuis, gewoon op de zetel zitten/liggen en wegdromen in mijn eigen wereld. Gewoon liggen en niets doen. Genieten van een oase van rust. Sedert ik Tan ken is dat nooit meer echt gelukt, want als ik keer alleen thuis was en ze komt ’s avonds thuis, moest ze altijd weten wat ik gedaan had, en dat kon niet niets zijn, zij kent dat niet, dat is niet normaal, thuis zijn en niets doen, zoals nu, vandaag, niets doen, je gedachten de vrije loop laten, niet gestoord worden. Voor ik verkering had stond die weegschaal tussen binnen en buiten volledig naar binnen, de buitenwereld had weinig invloed op me. Alhoewel het behoorlijk fout ging toen ik hogere studies probeerde. Nu besef ik dat dit vooral komt door het ontbreken van structuur en door de te hoge druk. Ik voelde me steeds slechter worden, voelde dat ik het niet aankon, en ondanks de druk van mijn ouders om verder te studeren heb ik toen de goede oplossing gekozen, ben gestopt met studeren en gaan werken. Een geluk toen was dat ik werk gevonden heb als reparateur van computers. Ik kon er me volledig in uitleven, was heel goed in electronica, het maken van uitbreidingen voor de toen nog allereerste PC’s. Zo heb ik de echte computers leren kennen en dat is zowat mijn redding geweest, ik begon me terug beter te voelen in mijn vel. Ik ging zodanig op in mijn werk, wat langer werken had ik geen probleem mee want ik deed het graag. Ook thuis hield ik me vaak bezig met ontwerpen van schakelingen, versterkers, meetapparatuur. Aan dit alles kwam langzaam een einde toe ik Tan leerde kennen. In haar wereld moest ik aan dacht hebben voor haar, en dat had ik wel, ik zag haar graag en nu hou ik nog steeds van haar, maar ergens werd mijn eigen wereld ingekrompen. Zaken die niet opbrachten zag ze als verloren werk. Het presenteren van programma’s op de vrije radio was verloren werk, niet belangrijk. Als ik een schakeling wou maken, bvb voor de verlichting van ons huis moest ze op voorhand weten hoe lang het zou duren, maar mij interesserde die tijd niet. En het duurde altijd langer dan dat ze dacht dat het zou duren, werken die normaal dagen in beslag namen zouden op een uur of twee moeten gedaan zijn, maar dat kon gewoon niet, die zaken hdden nu eenmaal die tijd nodig. En ik kon haar dat niet uitleggen, moest te lang nadenken over mijn woorden, had daar tijd voor nodig maar die kreeg ik niet.Ook het samenleven met iemand was voor mij een hele verandering, ik moest me enorm aanpassen en voelde dat ik er moeite mee had. Had ik het toen maar allemaal geweten en kunnen uitleggen ....Steeds meer komen er beelden uit het verleden terug die ik nu duidelijk begrijp en waarbij ik ook duidelijk zie wat er toen fout liep. En het is aan de hand van die foutgelopen momenten dat ik nu probeer mezelf terug op de goede weg te zetten. En alleen ikzelf kan weten wat de goede weg is, omdat anderen, die mijn denken niet kunnen volgen, ook niet beseffen wat goed of slecht voor me is. Ergens is er de laatste maanden een bewustzijn gekomen dat ik eerst met mezelf in balans moet komen alvorens ik me met een ander zijn problemen kan bezighouden. En dat is me al dikwijls gelukt. Er zijn al heel wat periodes geweest dat ik kan meedenken over de problemen met Matthi of Chim of Tan. Maar het evenwicht is nog heel labiel en de buitenkant neemt nog dikwijls de overhand. Ondanks alles ben ik toch blij dat ik deze morgen aan mezelf heb gedacht dat dat Chim nu bij mémé is. Hij is daar goed, zal daar at spelen, het is daar rustig, hij is er graag. En ik heb ook mijn rust. Ik had het er moeilijk mee, en ik weet niet of Tan het wel begrijpt, maar ik heb mijn eigen wereld nodig om in haar wereld te overleven.Het is wel jammer dat ik daarvoor vakantie moet opnemen, eigenlijk is dit geen vakantie maar pure noodzaak, zoals iemad die griep heeft die enkele dagen thuisblijft. Maar ik twijfel er aan of onze huisdokter het wel begrijpt. En ik heb ook geen zin om 2 uur in zijn wachtkamer te zitten en daarna alles te moeten uitleggen om een briefje voor één dag te kunnen krijgen. Maar het zou wel eerlijker zijn, vermits iemand die ziek is, of een fysische handicap heeft er ook geen verlof dient voor op te nemen. Dit moet ik toch eens bespreken met ER of LB.Ik heb er altijd een gevoel van profiteren bij, want eigenlijk ben ik nu niet ziek, heb geen koorts of spierpijn of wat dan ook. Ik heb alleen mentaal rust nodig, en soms is één dag voldoende, soms meerdere dagen. Het valt me ook op dat ik het in deze sombere winterdagen minder goed aankan, ik mis de zon en de warmte op mijn huid. Misschien moet ik me toch eens laten testen om een bewijs in handen te hebben zodat ik iets heb om op terug te vallen, maar dan nog, hoe zal m’n er op reageren ? Je bent toch niet ziek ?We zien wel. 

 

13:00 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Te druk en geen moment om gedachten op nul te zetten

26/11/2007 Het is een warboel in mijn hoofd. Beelden en nog eens beelden flitsen voorbij. Het is zo druk om me heen dat ik geen tijd heb om ze te ordenen, zelfs de paar uur in fitness en/of sauna helpen niet. Als ik denk dat ik er een paar heb kunnen verwerken zijn er weer nieuwe. Het is alsof mijn hoofd vol zit en er geen plaats meer is om te ordenen. Gevolg is dat ik niet in staat ben om rekening te houden met mijn beperking. De drukte om me heen is niet te onderdrukken. Een plaats om me echt af te zonderen dit week-end was er niet, is er al een paar weken niet. Waar ik me ook bevind, de geluiden achtervolgen me, Chim die roept, Matthi en Am die heel druk tegen mekaar discusiëren over onbenullige dingen, en dan op zo’n hevige manier alsof men met een hamer op mijn hoofd klopt. Daarbij komt dat Tan alles behalve in orde is. Ik zou moeten de kracht hebben dingen van haar over te nemen maar ik kan het niet. Alle energie gaat naar het proberen afschermen van de drukke buitenwereld.Vroeger kon ik nog in de living wat tot rust komen, maar dat is onmogelijk met Matthi en Am als ze ook in de living zijn. In de bureau gaat ook niet want daar staat TV open voor Joachim.Enige plaats zou nog de slaapkamer zijn, maar dan komt Matthi op computer spelen met veel geluid. Waar moet ik nog heen ?? Als ik zeg dat het te druk is aan tafel, is de enige reactie die ik krijg van Tan dat het ook voor haar zo is, maar daarmee is het niet opgelost. Ik kan gewoon niet meer, ik wil mijn hoofd leeg krijgen. Nu wou ik deze morgen wat neerpennen, zit collega Peter hier eerst een half uur tegen me te praten, verschrikkellijk. Heb nog 15’ voor Mark er is, ik wou dat ik een hele dag had, gewoon een hele dag gedachten op nul proberen te krijgen, de indrukken van de laatste dagen verwerken. Maar niemand snapt het blijkbaar, hoe leg ik dit uit ? Ik kan het zelf amper verklaren maar weet dat ik er behoefte aan heb. Vorige week wat verkouden, een ander heeft dat ook wel eens, maar ik had eerder het gevoel dat ik ging sterven …. Het is maar een verkoudheid maar ik weet dat bij het minste dat er aan mijn lichaam mankeert, dat ik daar enorm veel last van heb, meer dan een ander, heb ik al genoeg moeten horen van Tan, want dan laat ik me zogezegd teveel gaan voor een onbenulligheid. En dan gingen we zaterdagavond naar Ben-X gaan kijken. Was er eigenlijk ook wat bang van, want hoe ging ik dat verwerken. En die schrik bleek achteraf nog gegrond te zijn ook. De hele zaterdag was een verschrikking. Bij alles wat er die dag gepland stond zat ik allerlei scenario’s af te lopen.Normaal ging ik met Chim naar Logo (8u30 – 9u) en daarna naar voetbal om 9u30.Maar nu ging Tan, zou ze op tijd terug zijn zodat ik op tijd op voetbal ben ? Want de trainer heeft graag dat we stipt aanwezig zijn. Normaal zijn we om 11u30 terug thuis, maar tss 11u en 12u kwamen die mensen de koperen kast ophalen die verocht was. Zouden ze komen ? Zou ik al thuis zijn als ze komen ? Gaat er niets breken tijdens het verplaatsen naar de camionette, gaan ze wel weer weg zijn om 12u45 vermits we naar Els moeten om 13u ? Gaan we wel kunnen eten deze middag ? enz, enz.We zouden die namiddag naar Brugge gaan, lamp kopen voor boven livingtafel en daarna naar de film. Donderdag was ze op voorraad, zou ze nu nog wel op voorraad zijn, zouden we nu effevtief die korting van 15% krijgen, zou ik er parkeerplaats hebben, zouden we optijd terug zijn om nog te kunnen eten en zouden we op tijd zijn voor de film ? Tan wilde eerst nog even naar huis en dan pas naar de film, maar dat was volgens mijn berekeningen niet mogelijk, dan zouden we nooit op tijd zijn. We moesten nog eerst tickets kopen, liefst tijdig, want anders was er misschien geen plaats meer. Gelukkig heb ik dat kunnen verhinderen, toch van Brugge rechtstreeks naar Gent. Zat ik nog altijd met de vraag, gaan we de gratis kaartjes wel kunnen omwisselen voor zitplaatsen zonder direct binnen te moeten gaan. Tan wou iets eten in de buurt van St-Pietersplein en ik wou de wagen parkeren aan de decascoop. Ik was van mening dat afstand decascoop – St-Pietersplein ong 10’ was, dus 10’ naar plein en 10’ terug, berekend dat we dan ong 60’ hadden om kaarten te kopen en te eten om dan op tijd terug te zijn voor de film. Tan vond het handiger om te parkeren op de ondergrondse parking van St-Pietersplein. Dus werd het 10’ extra. De parking van de decascoop kende ik, die van St-Pietersplein niet, dus was zenuwachtig hieromtrent. De eerste keer de parking voorbij gereden, weer 5’ kwijt …Geparkeerd, te voet naar decascoop, daar eerst alle affiches afgelopen, tickets gekocht, terug naar St-Pietersplein, kleinigheid gegeten, en terug naar Decascoop. Daar wat drinken gekocht. Ik wou ook PopCorn kopen omdat dat er bij hoort, maar Tan wilde niet. Ik vond dit vervelend. Dit zorgde voor een ongemakkellijk gevoel, er ontbrak iets, het was niet zoals het hoorde te zijn. En dan de film. Regelmatig zag ik mezelf, of Chim Of Matthi, of alledrie. Terwijl ik me moeilijk of niet kan inleven in de emoties van normale mensen, voelde ik bij Ben wat hij voelde en meemaakte. Het was het herkenbare dat ik voelde. Dingen die ik niet herkende bij mezelf, voelde ik ook minder. Het deed raar om dat te beseffen. Toen hij zelfmoord pleegde was ik er bijna zeker van dat het niet echt was. Ergens wist ik dat hij nog leefde. Zouden niet autisten dat ook gedacht hebben ? Denk het niet.. Na de film was ik nog stiller dan ervoor. Had tijd nodig om de film te verwerken, om de beelden opnieuw te zien. Eigenlijk wou ik nu ergens in een hoekje gaan zitten, zonder geluiden, om er over na te denken. Maar we gingen recht naar huis. En ik werd bang, ’t zal weer druk zijn in de living, Chim is wel niet thuis, maar Matthi en Am zitten thuis en ’t zal weer continu blablabla zijn. Dus geen tijd om te denken. Gaan slapen is een optie maar dan denk ik er ook niet over na.Thuis was het inderdaad de drukte waar ik al bang voor was.

09:55 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

 

7/11/2007 Vanavond gaan we bij Els maar nog steeds haar opdracht van vorige week niet kunnen uitvoeren : de liefdesbrief. Ik kan er niet aan beginnen, ergens heb ik het moeilijk om de juiste woorden te vinden. Ik kan niet zeggen of schrijven wat ik voel en waarom ik het voel. Ik hou van Tan, daar ben ik 100% van overtuigd, maar waarom. Ik voel wel waarom maar hoe zeg of schrijf ik dat, hoe beschrijf ik mijn gevoelens ? Ergens heb ik schrik dat ik terug zaken ga schrijven die misschien wel goed overkomen, maar dat zijn dan dingen waarvan ik denk dat een ander dat verwacht, zoals de ander denkt zoals het zou moeten zijn, maar is dat dan ook zoals het is voor mij ? Ik denk het niet. Ik wil niet meer zeggen wat een ander wil horen, ik wil zeggen wat ik denk. Andere mensen moeten horen/lezen wat ik denk, niet wat ze graag zouden willen lezen. Meer en meer komen er situaties uit het verleden terug waarvan ik duidelijk zie dat ik eigenlijk gereageerd heb op een manier die het dichtste aanleunt bij de manier waarop de ander het verwacht. Niet dat ik het dan ook niet zou menen, ’t is geen kwestie van meelopen, maar eerder doen alsof ik hen ben, doen alsof ik ook ‘normaal’ ben.Ik betrap me er bvb altijd op in een gesprek, als ik niet goed kan volgen, dat ik toch af en toe reageer, alleen maar om de indruk te geven dat ik meedoe in het gesprek. Maar eigenlijk ben ik al het gezegde nog aan ’t verwerken, en doe ik dat alleen om niet op te vallen. Hetgeen ik dan zeg is wel gemeend maar is niet volledig. Even later zal ik beseffen dat ik eigenlijk meer wil zeggen, maar dat gaat dan meestal niet meer want m’n zit al veer verder in het gesprek.Het is door de opdracht van de liefdesbrief dat ik me gaan afvragen ben waarom het me niet lukt en dat ik tot dit besef ben gekomen. Waarom dat ik dat vroeger allemaal niet besefte ? Ik wist gewoon niet dat er iets mis was met mij. Ik wist dat ik anders was, dat bepaalde dingen die voor anderen vanzelfsprekend waren voor mij niet lukten. Maar ik heb daar verder nooit iets achter gezocht en er dus ook nooit verder over nagedacht op deze manier. Maar nu ik dit weet wil ik niet meer zeggen wat anderen verwachten dat er gezegd word, of geschreven. Ik wil gewoon zeggen wat ik denk op de manier dat ik het denk. Dus waarom hoe ik van Tan ? Geen idee, het is zo. Terwijl ik dit laatste zinnetje schrijf voel ik een warm gevoel van binnen, iets speciaals. Dat heb ik altijd als ik aan Tan denk, zelfs al hebben we ruzie, zelfs toen er sprake was dat ik alleen zou gaan wonen. Het is moeilijk om dit gevoel echt te verwoorden, en nog moeilijker is het waarom. Ik zie haar nog altijd staan in het deurgat van de radio-studio. Het was toen de eerste keer dat ik haar zag en voor mij was ’t meteen liefde op het eerste gezicht. Moet er wel voor alles een waarom zijn of moet je het waarom wel altijd kunnen verwoorden ? Het is toch perfect mogelijk dat er iets is dat je niet kan verklaren maar dat het er wel is. Het is toch niet omdat je iets niet kan verklaren dat het er ook niet is ?Als je niet kan verklaren waarom een lamp brand wil dat toch niet zeggen dat de lamp niet brand ?Gisteren zei Tan nog, toen ik om een knuffel vroeg, dat dat niet autistisch is, want dan zou je geen aanrakingen kunnen verdragen, zie ze. Dat is helemaal fout, dat is niet gedacht als een autist. Het zou kloppen als ik iedereen zou willen knuffelen en/of aanraken, en dat is niet zo. De aanraking met Tan is helemaal anders dan met iemand anders. Als ik ergens bvb aan tafel zit en er zit iemand dicht naast mij, dan is het eerste wat ik denk, als die persoon maar niet te dicht komt zitten zodat onze lichamen mekaar raken (hand, arm, been, voet). Vanals ik dat voel, voel ik me onbehachelijk en trek ik zo vlug mogelijk arm, been, voet, enz weg. Het is zelfs zo erg dat ik op den duur alleen daar nog op let, dat ik eigenlijk het andere allemaal vergeet/negeer. Het is alsof ik alleen nog het niet mogen plaatsvinden van het lichaamscontact fixeer, alsof mijn leven er van afhangt. Ook een hand geven ligt moeilijk, want dan weet ik nooit hoelang ik de andere zijn hand moet/kan vasthouden, en het kontakt tussen de 2 handen voelt ook onbehaaglijk aan, alsof het dodelijk is.Dit staat in schril contrast met een knuffel met Tan. Het gekke is dat, bvb aan tafel, als Tan naast me zou zitten, en onze armen/benen zouden mekaar onbewust raken, zal ik me ook wegtrekken, tenzij we bewust mekaar aanraken, dan heeft dat een heel ander effect, ook omdat het een heel andere betekenis heeft. Ik kan me niet voorstellen dat ik dat bij iemand anders zou kunnen hebben. Daarmee wil ik aantonen dat knuffelen niet hetzelfde is als aanraken, althans niet voor mij. Bij een knuffel voelt dit helemaal anders aan, een goed gevoel, een gevoel van geborgenheid, een gevoel van zich één voelen. Het is gewoon een andere situatie en dat maakt het verschil. Voor mij is de knuffel een teken van liefde, het tonen en laten voelen van hetgeen ik niet kan zeggen.

09:52 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

 

02/11/2007

 

Uiteindelijk heb ik het dinsdag (30/10) wat rustig gekregen in mijn hoofd, we zouden in de namiddag een paar winkels afgaan opzoek naar een geschikte verlichting voor in de living. Ik zag er eerst wat tegenop want Chim ging ook mee en in ’t verleden viel dat meestal serieus tegen. Maar ’t viel allemaal reuze mee, heb zelf ook meegedacht, dan meer over de praktische zaken, en ik voelde dat Tan dat appreciëerde. Ik was rustig geworden en dan komt die input vanzelf. In de laatste winkel in Brugge nam ze me zelfs spontaan vast. Dat was geleden van in Malaga eind augustus …

Dat is nu echt hetgeen ik nodig heb, op tijd een spontane knuffel. Maar die zijn zo zeldzaam.

’s Anderendaags liep het blijkbaar weer fout.

Dit was mijn eerste indruk :

toen ik gisteren thuiskwam zag ik dat er iets scheelde met Tan. Toen ik vroeg wat er scheelde kreeg ik het veelzeggende antwoord : laat me maar gerust. Heb ik dan ook gedaan.
Deze morgen heb ik wat aan mijn klassement van games en platen gewerkt en ook de bovenverdieping gestofzuigd. Straks moet onze jongste naar een voetbal tornooi, dus heel de namiddag weer alert zijn. Niet dat ik niet graag supporter voor onze jongen, maar 't zijn de sociale aspecten er rond ...
Tan gaat met Amelie een namiddag schoppen in Sluis, dus voor ze vertrekt geef ik ze nog een dikke knuffel, waarbij ze haar wegtrekt. Vraag ik : ik mag je toch wel een knuffel geven ?
Antwoord : Heb ik niet graag, ik ben niet goed van mijn nieuwe medicatie maar ja, daar heb jij toch geen begrip voor !
Hoe moet ik nu reageren ?
Het enige wat ze er nu mee bereikt heeft is dat ik weer down ben en eigenlijk nergens meer zin in heb, ik voel me weer zo schuldig.
Wie zegt dat ik er geen begrip voor heb ? Omdat ik niet kan raden wat er scheelt ? Omdat ik het niet kan zien als een ander ? Omdat ik niet weet hoe ik moet reageren ?
Kan je niet knuffelen omdat je je slecht voelt van medicatie ?
Ik word daar zo moe van, de tranen staan in mijn ogen, weet echt niet wat ik er mee moet.
Ze vroeg me wel nog de keuken op te ruimen en de auto te stofzuigen, maar na zo'n opmerking heb ik daar helemaal geen zin meer in.
En wat vanavond als ze weer thuiskomt ? Nog meer van die vinnige opmerkingen ?
Heb eigenlijk meer zin om me ergens op te sluiten, ver weg van alles
Ik weet het, ik moet me herpakken, heb er nog 30' voor want dan moeten we weg naar de voetbal.
Heb niet eens de tijd gehad om erop te reageren want 2' later was ze weg met Amelie.Ik voel me zo machteloos, wou dat het anders was.

Ik heb ook even raad gevraagd aan Els, haar antwoord heeft me terug aan het denken gezet. Het heeft me heel de namiddag tijdens de voetbal beziggehouden, was er eigenlijk niet heel de tijd bij, gelukkig heeft Chim er niets van gemerkt, antwoord Els :

Dag Werner,  een heel concreet antwoordje:

 Ja, van de medicatie kan je je zo slecht voelen dat je niet aangeraakt wil worden. Maar dat heeft dan eerder te zien met je psychisch niet goed voelen. Belangrijk is dat jij op zo een moment begrip toont, en ookverwoordt: oké, ik laat je nu, maar ik wil het er later wel over hebben, want ik wil het begrijpen, en daarbij moet jij mij helpen. En ik denk dat je gerust mag zeggen dat vinnige opmerkingen vooral willen zeggen dat Tania zich niet goed voelt. De oorzaak kan bij jou liggen, maar zal heel vaak ook elders liggen, maar jij kan haar wel helpen om zich beter of gerustgesteld te voelen.  Samen met haar zoeken, wat kan de oorzaak zijn van je niet goed, ben ik heb, zijn het de kinderen, is het het werk, enz..; kan al iets helpen; Belangrijk is vooral dat je haar aan het praten krijgt, desnoods is het maar schreeuwen, bitsig zijn of huilen, maar dat je iets van reactie krijgt. Nu, het eerste kan ik best begrijpen, maar waarom dinsdag wel en woensdag niet meer ?Waarom niet eenvoudig zeggen wat er scheelt ? Het blijft me allemaal veel te moeilijk. Ok, stemmingen kunnen wisselen maar dat is voor mij niet altijd duidelijk. Terug thuis na de voetbal, we waren 2de geëindigd in het tornooi, toonde Chim heel fier de’ medaille’ die ze gekregen hadden. Ik had zelfs gemerkt op weg naar huis in de auto, dat die medaille blijkbaar veel voor hem betekende, hij had de medaille zelfs gekust …’t was iets na 18u dus ik stelde voor om eerst te eten maar niemand kwam aan tafel. Matthi en Ami zaten te puzzelen, Tan was een boek van Matthi aan het lezen omdat hij daarvan een bespreking van de karakters moest maken, nu ja, dan maar alleen een boterham gegeten. Eigenlijk zit ik daar niet mee maar het gedacht dat Tan dat niet graag zou hebben, dat alleen eten, liet me toch niet los, waardoor ik er weer een slecht gevoel bij kreeg.Ondertussen had Chim de laptop vastgenomen en was een spelletje beginnen spelen. Het is ook zijn manier om zich terug te trekken, even alleen zijn in zijn wereldje. Zelf had ik ook niet veel zin in communicatie en gezien iedereen toch zijn bezigheid had, heb ik dan maar mijn laptop genomen om verder te werken aan het klassement van de games. Is nog een heel werk, maar zoals het nu is kan het niet verder. Telkens de kinderen een spelletje willen moeten ze een pak DVD’s afzoeken waardoor de boel steeds overhoop ligt. Dus eenmaal een perfecte lijst zou dit euvel moeten verholpen zijn. En daarbij, een diepgaand gesprek beginnen met de kinderen rond ons dat kan ik niet, kan me niet voldoende concentreren, en ’t is al moeilijk zonder hen. Vandaar dat ik ’s morgens op ’t werk om 6u het gemakkellijkst kan schrijven ook, ik ben alleen en kan me concentreren. Terug naar gisterenavond. Na enige tijd startte Chim een lego-spelletje op en de klank was nogal luid. Er was echter geen manier om dit stiller te zetten. Ik had al gevraagd aan Chim om dat te doen, maar dan hoorde hij niets meer. Ik stelde voor om zijn oortjes in te steken, maar dat wou hij niet. Hij was ook heel moe van de voetbal heel de namiddag en alles daar omheen, dus liet ik het maar zo. Maar dat maakte het alleen nog lastiger voor me, want ik wou het nieuws volgen maar met ondertussen zo’n lawaai van het lego-spelletje had ik heel veel moeite om het te volgen. Ik voelde stilletjes de hoofdpijn terug opkomen en wist dat het fout ging. Ik had er even aan gedacht om zelf oortjes in te steken met de klank van de TV, maar als ik eraan dacht dat Tan dat weer asociaal zou vinden, heb ik dat maar niet gedaan. Ondertussen zat Tan nog altijd te lezen in het boek van Matthi.Matthi begon ook opmerkingen te maken over het geluid van de laptop van Chim, maar Chim bleef doorspelen. Ik wou zelf de oortjes gaan zoeken voor Chim maar toen was het plots te laat. Tan maakte opmerkingen over de laptop, niet over het geproduceerde geluid. De laptop moet weg omdat er rust moet zijn in de living. Ik zei wel dat het probleem niet de laptop is, maar het geluid, maar dat hielp niet. Ondertussen had ook Ami haar laptop genomen om op de Sims te spelen, zonder geluid ! Als je nu de laptop weg wilt uit de living krijg je volgend scenario : Ami gaat naar kamer om op Sims te spelen, Chim naar speelplaats om te spelen met geluid, ik naar bureau om verder te werken aan klassement, Matthi in eetplaats om te puzzelen en Tan in zetel om te lezen. Is dat dan de ideale oplossing ???Het voordeel van de laptop is dat we nog bij mekaar zitten en dat er wel eens iets kan gezegd worden, ondertussen wordt er wel samen naar TV gekeken, maar Tan zit zelf te lezen, heeft geen tijd om te praten want boek moet uit zijn voor de bespreking die Matthi moet maken.Toen matthi nog maar eens klaagde over het lawaai van Chim zijn spelletje, maakte Tan de opmerking : Wat moet ik dan doen, Chim van de laptop halen, wat gaat er dan niet voor lawaai zijn. Ik begreep Matthi zijn probleem, ik had er zelf ook last van, alleen dacht ik verder en inderdaad Tan had gelijk, maar dat ziet Matthi niet in, hij maakt hem kwaad, stoel op de grond, puzzelstukken op de grond, slaat deur van living dicht en vlucht naar zijn bureau, zijn computer. Ik ben er zeker van dat hij daar eerst enige tijd zal zitten staren hebben alvorens Fifa op te starten. Het is zijn vlucht uit de wereld die hem niet begrijpt.Het werd me allemaal te veel. Ik besloot de DVD waarmee ik bezig was af te werken, en dan af te sluiten.Het leeg goed dat nog her en der stond in de vaatwas gepropt, brood uit diepvries weest halen voor ’s anderendaags, vuilbak, PMD-zak en Papier buitengezet. Als ik terug in de keuken kwam om vaatwas te starten had Tan gedaan met lezen. Je gaat toch nog niet gaan slapen vroeg ze. Ik zei ja, ik kan niet meer, heb weer hoofdpijn en ben veel te moe. Heb de vaatwas opgestart en wou naar boven gaan. Ik kwam Tan tegen in de hall, ze huilde. Ik vroeg wat er scheelde, maar had al een vermoeden dat het te maken had met het feit dat ik wou gaan slapen. Ze voelde zich eenzaam zei ze, we hadden nog niet kunnen praten deze avond. Maar haar uitleggen dat dit toch geen zin zou gehad hebben, zeker niet als de kinderen daar rondlopen, en ze zat heel de avond te lezen, OK ’t is voor Matthi, maar dat neemt niet weg dat ze zat te lezen en er dus geen mogelijkheid kon zijn voor een diepgaand gesprek.Ik haalde ook nog even aan dat als ik vraag wat er scheelt ik wordt afgesnauwd van laat me gerust en je begrijpt me toch niet. Nogmaals, het is niet omdat ik niet onmiddellijk op de situatie inspeel dat ik het niet zou begrijpen. Ik begrijp wel dat er iets scheelt maar meestal weet ik niet hoe ik er moet op reageren, wat ik moet zeggen. Te meer omdat ik wel weet dat er iets scheelt maar niet helemaal wat, en nog steeds heb ik het gevoel dat Tan verwacht dat ik dan raad wat er scheelt, maar dat kan ik niet ! Ik wel met haar praten, en ik hoor dikwijls van haar dat het in Malaga wel ging maar daar was de situatie helemaal anders. Ik had geen hoofdpijn ! En vooral, ik mis de zonnewarmte enorm ! Tan kan niet begrijpen nog aanvaarden dat ik gisteren om 20u45 niet meer kon, ik was opgebrand, het vuur was uit. Om dan nog een gesprek te beginnen, nee, dat kon ik niet. Maar ik heb de kans niet gekregen om mij te verduidelijken. Ook toen ik zei dat ik haar woensdagavond vast nam, eigenlijk op een ietwat zelfde manier dat ze me vast nam die dag in Brugge, en ik haar terwijl vroeg wat er scheelde, het antwoord was, laat me gerust, en gisterenmiddag kwam dat op het zelfde neer, zei ze dat ze die knuffel en kussen maar ambetant vond. Ook dat er weer een muur tussen ons stond. Maar wie bouwt die muur hier eigenlijk ? Ik ? OK, ik voelde me slecht gisterenavond en had hoofdpijn, maar een knuffel had veel geholpen, een knuffel zoals dinsdag in Brugge, maar die kwam er niet, integendeel, ik kreeg weer eens de volle laag. Zoals ze reageerde tegen Matthi over dat geluid van het Lego-spelletje laat me besluiten dat ze zelf bijna geen last had van het geluid. Ze kon rustig verder lezen. Maar bij Matthi en bij mij was dat geluid even erg alsof men met een heel zware drilboor naast je oor bezig zijn. De hoofdpijn is dan niet echt afkomstig van het geluid zelf, maar van de verwoede pogingen om de diverse geluiden niet horen en er dat ene uit te filteren dat je wel wil horen, iets waar Tan geen last van heeft. Ik kan me best voorstellen als je geen last hebt van al die sterke geluiden en je wel heel eenvoudig je kan focussen op het geluid dat je wil horen, dat je achteraf dan niet begrijpt dat iemand anders daar wel last van heeft, maar aanvaard dan toch wat een ander zegt. Het is voor mij gemakkelijker te begrijpen dat iemand die wel alle bijgeluiden zonder moeite kan wegfilteren er ook geen last van heeft. Eigenlijk begrijp ik veel meer dan ik eerst dacht, alleen hebt ik nog meer moeite om gepast te reageren dan het eigenlijk te begrijpen. En met begrijpen bedoel ik de algemene dingen, goed, slecht, soms ook meer zoals verdriet (als Tan huilt) of boosheid (als ze roept). Maar op zo’n moment weet ik niet hoe te reageren. Het is alsof ik het eerst een aantal keer moet herbeleven alvorens een passend antwoord te formuleren, maar ja, dan zijn we enkele minuten verder en is het in Tan haar visie te laat, begrijp ik haar niet, trek ik het me niet aan, enz. uiteindelijk heb ik dan in ’t verleden geleerd om dan maar niets te zeggen en het te laten overwaaien. Ik heb wel eens geprobeerd onmiddellijk te reageren, maar dan pakt het meestal verkeerd uit omdat de reactie niet gepast is, achteraf besef ik dat wel maar dan is het te laat. Eigenlijk zou ik er dan opnieuw moeten over beginnen maar dat is eenvoudiger gezegd dan gedaan.Dit alles kan nu weer opgevat worden als verwijten, maar dat is het zeker allemaal niet. Ik probeer gewoon mijn denken te analyseren, duidelijk te maken, ook voor mezelf, hoe ik het nu precies beleef. Terwijl ik dit schrijf kan ik rustig nadenken, kom ik naarmate de tekst vordert steeds dichter bij een besluit, een conclusie. Stel je voor dat ik dit gisteren avond nog allemaal moest uitleggen ? Bij de minste repliek van Tan was het al afgelopen en kwam er weer niets zinnigs meer uit.Ik begrijp stillekensaan dat ik meer begrijp dan dat Tan denkt, alleen het aangepast reageren is er niet. Meestal durf ik niet te reageren omdat ik gewoon niet weet hoe dat moet en ook niet weet welke reactie de goede is. Ik moet er kunnen over nadenken. En nu zomaar gaan afspreken met Tan van bvb nu zaterdag om 10u gaan we praten, dat kan ik niet op commando. Wie weet wat is er dan aan de hand, zijn er weer voor mij dan enorm storende factoren, waardoor ik me helemaal niet kan concentreren en er dan weer zomaar dingen ga uitflappen omdat ik dan denk van kijk, dat is hetgeen ze wil horen, dan zeg ik dat maar. Maar dan zeg ik zoals het niets is en is ze tevreden, terwijl als ik zeg zoals het is, het niet wordt aanvaard want dat kan niet volgens haar denken. De struikelblok blijft dat ze het nog steeds niet aanvaardt, misschien ook door het feit dat het soms wel goed gaat, je dan niets merkt van mijn anders zijn, ze dan gaat twijfelen van , kijk eens, je kan het nu wel, dan moet het anders ook gaan.Ik weet niet of ik het bij het rechte eind heb, maar dat is hetgeen nu door mijn hoofd gaat.Ondanks alles ben ik nog altijd ik. Is ze dan bang dat ik plots iemand anders ben ? Ziet ze me dan plots als iemand anders ? Is dat de reden dat ze mijn ASS niet aanvaard ? Dat ze nog altijd pogingen doet om me te laten functioneren zoals zij functioneert ?Ik ben nog altijd dezelfde als vroeger, alleen ben ik nu bewust dat ik anders denk. Ik dacht vroeger ook anders maar wist niet waarom. Nu wel, en kan ik er rekening mee houden. En sedert ik dat doe zijn er al meer diepgaande gesprekken geweest dan in al die jaren ervoor, waarvan het diepste in Malaga, toen we alleen waren onder de Spaanse zon.Dat het gisterenavond dan niet meer kon moet dan toch kunnen aanvaard worden ? Het is geen slechte wil, maar gewoon toegeven aan de taal van mijn lichaam, die zegt dat ik moe was, hoofdpijn had. Ik heb de laatste tijd wel veel hoofdpijn, veel meer dan vroeger, misschien omdat ik er ook meer mee bezig ben. Het valt me op dat het telkens is als het te druk wordt, als ik teveel prikkels binnenkrijg. Vroeger zou ik dan agressief geworden zijn, beginnen uitvliegen tegen iedereen. Nu bedwing ik dat maar krijg ik hoofdpijn. Het is voor mij een soort barometer geworden om te weten wanneer het genoeg is geweest, wanneer ik me moet terugtrekken. Ik weet ook wel dat het niet altijd kan, maar ik bepaal die momenten niet zelf, die worden bepaald door de omgeving, en daar heb ik geen vat op. Ik kan niet inplannen wat de omgeving doet, ik kan dat niet controleren. Dus, gisteren was weer zo’n moment, niets ging nog. Toeval wil dat dan net haar boek uit is, dat ze dan nog wil praten, maar dat had geen zin meer, het zou alleen maar een marteling voor me geweest zijn en voor haar. Maar daarmee weet ik nog altijd niet waarom ze zich eenzaam voelt.

09:51 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Wisselvallig

30/10/2007

 

’t is de laatste twee weken wat wisselvallig geweest. Had eigenlijk al eerder moeten schrijven maar dat is niet gelukt door omstandigheden. Hierdoor is er heel wat info verloren gegaan omdat ik het me niet zo goed meer herinner. Het vervaagt allemaal zo snel, zeker na de toestanden van de afgelopen dagen. Verschillende malen heb ik mogen ervaren dat Tan niet zag wat er aan de hand was. Zondag was druk, heel de voormiddag naar de voetbal met Chim en  er waren ook plannen om ’s avonds te gaan kijken naar de voetbal, daarom wou ik wat rust in de namiddag maar ook dat lukte niet. Voortdurend geluiden om me heen, van computergames tot tmf, het lukte niet om tot rust te komen. Toen Tan tegen de avond even weg ging, maakten ze nog meer herrie, ik voelde de agressie opkomen en wist dat dat verkeerd was, dat ik moest ingrijpen en ben ik even op mijn bed gekropen, daar was het toch wat stiller, rustiger. Ben daar een uurtje blijven liggen en toen ging het toch wat beter.

Niet dat het stiller was in de living, maar ik kon er iets beter tegen, er waren wel minder geluiden, enkel de tv stond aan.

Achteraf moest ik horen van Tan dat ze het verkeerd vond omdat ik niets gezegd had en dat ze zichzelf ook niet goed voelde en dat het dus geen werk was dat ik zomaar in mijn bed kroop. Hoe kon ik het haar zeggen terwijl ze niet thuis was ?

Echter ik moest gewoon om mezelf en de kinderen te beschermen, maar dat begrijpt Tan niet.

Maandag was goed begonnen, ik heb allerlei karweitjes opgeknapt, de kinderen hielden zich bezig en ik kon rustig doorwerken. In de namiddag wou ik wat lezen maar toen ging het fout. Een vriend van Matthi kwam langs en Chim wou meekijken op de computer bij Matthi, maar dat ging natuurlijk niet. Chim was met niets te paaien, geen spelletje, film, zelfs niet met zijn eigen computer. En zo was het dan voor de rest van de namiddag, 3 uur lang, tot Samson en Gert begonnen rond 16u30, dan werd het weer wat rustiger. Ik was op, kon nergens meer tegen en voelde terug de agressie zoals vroeger bovenkomen, alleen wist ik me nu wel te bedwingen. Toen Tan thuis kwam zag ze wel aan m’n gezicht dat er iets was maar ik had niet de kracht om er nog in detail over te beginnen. Ik heb me wat afzijdig gehouden de rest van de avond, heb toch nog een spelletje met Chim gespeeld voor hij ging slapen. Maar terwijl Tan en de kinderen een gezelschapspel speelden lag ik in de zetel, ik probeerde mijn hoofd leeg te krijgen. Heb nog wat dingen opgezocht ook op internet, openingsuren, maar toen ik dit tussendoor kwam zeggen tegen Tan had ik het gevoel afgesnauwd te worden, misschien omdat zij zich met de kinderen moest bezighouden en ik daar zat ? ’t zal wel, ik voel me weer schuldig maar kan er niet aan doen. Later op de avond was ik helemaal in paniek. Er werd plots gebeld aan de voordeur. Ik maar opengedaan. Er springen plots 3 meisjes te voorschijn en roepen : happy Halloween. Wat moest ik nu ? Dit was niet de gewoonte in onze streken. Moest ik ook geld geven zoals bij 3 koningen ? Geen idee. Ik begon alle gekende situaties af te lopen die ik kende maar vond geen vergelijk. Ik roep op Tan die in de zetel zit, maar ze komt niet. Ik loop dan maar terug naar de living en hoor nog net één van de meisjes het woord snoep uitspreken. Juist ja, snoep,dat is het natuurlijk, maar welke snoep vraag ik aan Tan. Dan zegt ze kwaad je weet die toch wel staan in de kast, neem wat uit die grote doos, dat kunt ge toch wel!

Gelukkig was Am er die de doos al had genomen zodat het duidelijk werd en ik heb die meisjes dan hun snoep gegeven. Ik was daarna helemaal van de kaart maar probeerde het niet te laten merken anders moest ik het weer onmiddellijk gaan uitleggen en dan zeg ik toch weer de verkeerde dingen. Ik moest er over nadenken, de zaak analyseren en het daarna opschrijven, dat was de enige manier om er uit te geraken. Eigenlijk stond ik versteld van mezelf dat ik in paniek was. Het lijkt onnozel maar ik kon er gewoon niet aan doen. Had het die namiddag rustiger geweest in mijn hoofd was dat waarschijnlijk niet gebeurd.

Plots besef ik ook hoe diep het zit en hoe het verborgen zit in kleine situaties, momenten waar een ander niet merkt dat het fout gaat. Het vervelende is dat ik het niet kan zeggen op het moment zelf omdat het dan niet helemaal tot me doordringt. Het is pas na enige tijd dat ik het kan zeggen, maar dan is de situatie alang voorbij en is het te laat. Het is ook niet gemakkellijk om er nog over te beginnen als men boos op je wordt. Volgens mijn interpretatie wordt men dan boos om iets waar ik eigenlijk helemaal niet kan aan doen, waarom dan boos worden. Dan bekruipt me zo’n beangstigend gevoel dat ik eigenlijk helemaal dichtklap en mijn enige uitweg is dan nog dit detailboek.

 

Ook met die liefdesbrief die we moeten schrijven van Els zit ik verveeld. Ik denk er alle dagen aan maar weet niet hoe ik er moet aan beginnen. Hoe deed ik het vroeger dan vraag ik me af, toen schreef ik er toch veel. Of deed ik dat omdat ‘men’ dat verwacht dat je dat doet ? Ik weet het niet, toch zie ik Tan graag, hou ik van haar, maar hoe verwoord ik dat ? Met woorden door anderen ingegeven omdat je weet dat het dat moet zijn ? Of met je eigen woorden die je niet kan vinden ? Ik voel er mij steeds slechter bij naarmate de afspraak van 7/11 nadert. Ik krijg meer het gevoel dat als ik er een ga schrijven dat het meer zal zijn zoals Els en Tan willen dat het is dan dat het is. Ik voel de liefde voor Tan, ik kan ze alleen niet beschrijven. Als ik dan toch woorden ga opschrijven heb ik het gevoel dat dat alleen is om hen een plezier te doen. Niet dat ik het niet zou menen, maar eerder omdat ik dan niet 100% zeker weet dat het die woorden zijn die mijn gevoel omschrijven, dat het dat wel is dat ik voel. Als ik woorden ga opschrijven en ik ben niet zeker dat ze mijn gevoelens beschrijven krijg ik het gevoel dat ik lieg, dus schrijf ik liever niets op, dan kan ik niet liegen.

 

Maar toch voel ik er mij niet goed bij. Er zijn de laatste dagen zaken gebeurd waar ik helemaal niet kan aan doen en toch is het alsof het mijn schuld is, zo voel ik me althans en dat zorgt er dan voor dat ik me niet happy voel, heb eigenlijk nergens zin in, alles is te veel.

Het was even rustig maar nu zijn Matthi en Am weer onnozel aan het doen, ik wordt afgeleid, wil verder schrijven maar zo gaat dat niet. Ik was misschien toch beter opgestaan om 6u maar dan krijg ik ook weer vragen waarom ik zo vroeg op sta en dan kan ik niet antwoorden omdat men het belachelijk vind om daarvoor op te staan. Maar ik vind dat niet, maar ja, ik zie het nu eenmaal anders, ik denk anders, ik ben anders.

09:49 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

misbegrepen

16/10/2007

 

Afgelopen week is het plots beter gegaan. Zo goed dat het mij duidelijk opviel dat Mijn vrouw haar best deed. Ik apprecieerde dit ten zeerste maar ben nog steeds bang dat het maar tijdelijk is, het is ook al zolang anders geweest ….

Maar ik sta volledig open om het een kans te geven en er rekening mee t e houden dat het wel eens kan tegenvallen ook. Ik heb er haar zaterdag ook over aangesproken en gezegd dat ik het merkte en dat ik het ten zeerste apprecieerde. Ik vond het gewoon fantastish. Ook dit weekend is heel goed verlopen. Ondanks de drukte heb ik me perfect kunnen recht houden, mede door de rustpauzes tussendoor. Ben met dochter en haar vriendin naar TMF-Awards geweest, veel volk, heel veel drukte en lawaai, maar toch een fijne avond. 4 uur geslapen en dan met C. naar de voetbal, ’s namiddags genieten van een heerlijk zonnetje, het was gewoon een droom. Zondagnamiddag heb ik een experiment opgestart waarbij ik het geluid van de TV draadloos kan horen via 2 oortjes. Op die manier hoop ik het geluid van de TV beter te kunnen horen terwijl er omgevingsgeluiden zijn. Dikwijls als we samen naar TV zitten te kijken is het voor mezelf enorm irriterend dat ze rondom mij lawaai maken, waardoor eigenlijk het programma waar ze zelf ook zitten naar te kijken, niet meer kan gevolgd worden. Blijkbaar hebben zij daar geen last van maar ik wel. Daarom wou ik dit eens proberen.

Eerste reactie van Mijn vrouw : Dan ga je je nog meer afzonderen. Nu, dat is helemaal niet de bedoeling.

Gisterenavond liep het verkeerd. Hoofdoorzaak is weeral eens mijn schuldgevoelens die de overhand nemen waardoor ik ging overreageren. Komt daar nog bij dat die schuldgevoelens onterecht waren, wat het allemaal nog erger maakt. Het was een samenloop van omstandigheden waardoor de ergernis werd opgebouwd.

M. en A.moesten studeren, ik hielp A.met haar vraagstukken, ondertussen wou ik het nieuws wat volgen, dus zette ik de TV op met het geluid af. Ik gebruikte mijn oortjes. Zo kon M. verder rustig leren en ik toch het nieuws volgen zonder te storen. Tussendoor keek ik A.haar vraagstukken na.

Na enige tijd wou Mijn vrouw de radio uitdoen in de keuken. Ik deed teken van niet de radio uit te doen met de centrale knop, maar gewoon het knopje van de speakers af te zetten, anders vielen mijn oortjes ook uit. Dit stootte echter op verzet. Ze wist niet direct welk knopje dat dat was, maar het kwam op mij over als ‘dat dom gedoe met die oortjes, waar is dat voor nodig’, terwijl eigenlijk die oortjes al een eerste discussie vermeden hadden want ik wou het nieuws zien en M. perse studeren in de living en de TV moest daarvoor uit blijven.

Zelfs M. maakte de opmerking dat het associaal was, zelfs na mijn uitleg waarom, geen begrip.

Even later wou hij de laptop van A.gebruiken voor zaken op te zoeken op internet. Metteen wou hij ook de voeding met 3m kabel over de grond leggen om hem op te starten. Daar M. en A. de gewoonte hebben om altijd die kabel aan te sluiten zie ik om eerst zo op te starten want de batterij gaat normaal 2 uur mee als ze opgeladen is. Echter na een paar minuten viel het scherm uit. A. had dit ook als eens gehad, bug in Vista, dus ben ik tot bij M. geweest en heb ik de laptop in standby gezet en terug opgestart. Zo had ik het toen ook bij A. opgelost. Toen ik terug in de zetel zat viel het scherm weer uit. Ik zie dat het dan toch de batterij zou zijn en dat hij dan toch best de stroomadaptor zou insteken. M. begon echter enorm aggressief te worden op mij omdat hij ‘zoveel tijd’ verloor. Eigenlijk waren het misschien 3’ maar in zijn visie was dat lang en wachten dat kan hij niet. Het was allemaal mijn schuld dat de pc uitviel, enz. Op dat ogenblik begon ook ik over te reageren, ik besefte het veel te laat, het is gewoon sterker dan mezelf. Als iemand me (onterecht) de schuld geeft dan slaat er iets door in mijn hoofd. Komt daar dan nog bij dat Mijn vrouw er bij komt en er nog een schepje bovenop doet door tegen mij te roepen, omdat zij niet weet hoe ze de voeding moet aansluiten en dat ik dan blijf zitten in de zetel ipv M. te helpen. M. weet perfect hoe hij de kabel moet aansluiten, en ik BEN tot bij hem geweest de eerste keer om te kijken wat er aan de hand was, maar dat heeft Mijn vrouw niet gezien, dus neemt ze de verkeerde conclussie. Maar als ik dan zeg de kabel in te steken en hij weigert omdat hij bokkig is, is dat mijn fout niet.

M. weigerde gewoon door zijn zwart/wit denken, dat besef ik nu achteraf. Ik had eerst gezegd dat hij de kabel niet mocht gebruiken, en daarna zeg ik van wel, dat kan niet volgens hem. Alleen was ondertussen de situatie veranderd.

Maar de reden dat ik eerst zei tegen M. om te proberen zonder de kabels is eigenlijk omdat ze achteraf de kabels altijd laten rondslingeren in de living en ik weet dat Mijn vrouw dat dan vervelend vind. Ik zie op dat moment dat beeld voor mij, waarbij ze dan weer eens haar beklag doet. Ik voel me dan schuldig terwijl het eigenlijk niet mijn kabels zijn die daar liggen, maar ze zegt het wel tegen mij, of eerder, ik heb toch het gevoel dat ze het tegen mij zegt. Die situatie in het achterhoofd wou ik het vermijden en daarom zie ik de kabels niet te gebruiken als het niet nodig was want ze gingen over de vloer liggen en verwachtte weer opmerkingen van Mijn vrouw. Ik had beter niets gezegd of moet ik dan eerst vragen aan Mijn vrouw of ze het erg gaat vinden ? Ik weet het niet, misschien dat ik ook nog te veel beelden uit het verleden oproep ?

Uiteindelijk is het dan terug rustig geworden en heb ik C. in bed gestoken, wat naar TV gekeken en A. verder geholpen met wiskunde, alhoewel ik het een halfuurtje heel moeilijk heb gehad na de discussie, kon me niet echt goed meer concentreren, noch op de wiskunde, noch op TV. Door ondertussen met C. naar boven te gaan ben ik weer tot rust gekomen.

Alleen is er niet meer gepraat tussen mij en Mijn vrouw nadien, weet ook niet of ik toen iets zinnigs zou kunnen zeggen hebben, ik had tijd nodig om na te denken.

Toen M. gedaan had met zijn huiswerk wou hij naar een film kijken. Toen verwachte ik weer ongeduld en discussie want ik zat nog te kijken en het zou nog tien minuten duren. Geen probleem zei M., dan kijk ik wel binnen 10’. Ik was stomverbaasd !

 

Ik besluit hieruit dat conflicten in de toekomst zeker niet te vermijden zijn, maar zolang we er van leren en er over gepraat kan worden (zei het mijn vrouw op papier of mondeling) dan komen we steeds verder in het proces naar een leven met autisme. Alleen met dat opgelegde schuldgevoel blijf ik het moeilijk hebben, vooral omdat het meestal onterecht is, en ik op het moment zelf niet de woorden vind om dat ook aan te tonen. Ik weet meestal pas achteraf waarom en hoe, maar dan is de situatie allang gepasseerd en is het eigenlijk te laat. Ik hoop dat ik bij deze de situatie wat beter heb kunnen uitleggen. Ik wil zeker mijn reactie niet goedpraten, ik wil alleen verduidelijken waarom ik zo reageerde.

 

09:48 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Kan mijn evenwicht niet vinden

9/10/2007 Eindelijk is er mij vannacht iets duidelijk geworden, nl. waarom het in Malaga zo fantastisch ging.. Ik dacht altijd omdat we alleen waren, omdat er weinig tot geen neagatieve prikkels waren, omdat er bijna geen stress(situaties) waren, maar dit zijn eigenlijk alleen maar gevolgen, gevolgen van het feit dat ik tijdens onze citytrip naar Malaga deze zomer mezelf was. Dit is iets wat ik al lang niet meer ervaren heb. Ik hoefde me niet weg te stoppen achter vanalles en nog wat. Ik moest niet voortdurend bezig zijn met te denken wat men verwachtte wat ik zou doen en of ik niets vergeten was. Dit kwam mede dankzij Mijn vrouw die geen extra zaken verwachtte, behalve dan misschien de laatste avond in de bar, maar ik had die 5 dagen voldoende bagage opgedaan omdat euvel op te vangen. Echter terug thuis is langzamerhand de miserie weer begonnen. Als ik niet voortdurend denk, wat moet ik nu doen, wat moet ik daarna doen, wat ben ik vergeten, wat wordt van mij verwacht, hoe moet ik nu reageren, enz, dan loopt het verkeerd. Ik kan dit niet continu volhouden, en langzamerhand geraak ik gestresseerd, gefrustreerd en begin ik dingen te vergeten. Meestal begint het met kleine dingen, maar sommige kleine dingen in mijn ogen zijn voor Mijn vrouw belangrijke zaken. Zondagnamiddag was een heel drukke namiddag. Ik ben met chim en M. naar Monsterjam geweest, veel lawaai. Was blij weer thuis te zijn, wou genieten van wat stilte om tot rust te komen. Blijkbaar ben ik uit mijn routine geraakt, want normaal als ik Chim in zijn bed stop en Mijn vrouw is ook gaan slapen, dan ga ik nog even langs om te zien of ze nog iets nodig heeft en doe ik de lichten die teveel branden ook uit. Zondag avond vergeten en ’s anderendaags krijg ik de verwijten naar mijn hoofd dat ik geen rekening hou met haar, dat ik haar verwaarloos, terwijl ik me van geen kwaad bewust was. Het is erg dat dit zo overkomt terwijl het helemaal niet mijn bedoeling was en dat ik gewoon uit mijn doen was. Dan komt zoiets onrechtvaardig over en komt er een opstandig gevoel. Gelukkig besef ik dat en kan ik het bedwingen omdat ik dat geleerd heb. Maar het onrechtvaardigheidsgevoel en het gevoel van onbegrip waarom Mijn vrouw zo reageerd blijft hangen. Zelfs als ik haar probeer uit te leggen waarom, dan nog aanvaard ze mijn uitleg niet, alsof ik sta te liegen om het goed te praten, wat helemaal niet het geval is, vermits ik in mijn ogen niets verkeerd gedaan heb. Gevolg is dat ik me steeds meer schuldig ga voelen ten opzichte van Mijn vrouw en de kinderen, waardoor ik nog dieper in de put geraak en het steeds erger wordt. Het is me nu wel duidelijk en ik ben er nu wel 100% van overtuigd dat mocht ik thuis 100% mezelf kunnen zijn, het leven veel aangenamer zou zijn, niet alleen voor mij maar ook voor mijn gezin. Alleen is het moeilijk om er met Mijn vrouw over te praten. Als ik iets durf zeggen in die richting dan wordt er steeds meer achter gezocht en kwets ik haar, wat helemaal niet de bedoeling is. Ze beseft niet dat door haar reactie, door haar niet aanvaarden van mijn beperkingen dat het juist dat is wat het steeds erger maakt. Maar als ik dat zeg is het haar de schuld geven en dat kan ze niet hebben. Maar dat is niet zo, het is gewoon een vaststelling. We zitten voortdurend in een negatieve spiraal, een spiraal gevoed door schuldgevoelens en onrechtvaardigheid. Telkens ik me weer wat beter voel komt er weer een situatie waarbij dat gevoel terug onderdrukt wordt. Het lijkt wel een berglandschap. Maar als ik dit aanhaal dan is Mijn vrouw gekwetst. Wat moet ik dan doen of zeggen ? Mijn vrouw bezorgd me opzettelijk een schuldgevoel ivm A., geeft ze zelf toe, en als ik haar vertel wat voor gevolgen zoiets op me heeft dan is ze gekwetst ? En wat met mijn gevoelens dan ? Ik kwets haar dus door te zeggen dat ze me kwetst ? Ik geef haar de pap in de mond wat mij zo negatief bezig houd en dat is haar kwetsen ? Stel je voor dat je voortdurend je schuldig gaat voelen bij wat je doet omdat je denkt dat je partner er niet mee akkoord is ? Waarom denk ik dat ? Omdat ik niet kan zien of ze het goed vind of niet, of ze er mee akkoord is of niet, of ze iets nodig heeft of niet, omdat ik niet kan zien of ze iets verlangde of niet, waarom ? Omdat het niet uitgesproken wordt. En gesproken of nog beter, geschreven taal, is het enige wat ik versta, is het dan zo moeilijk om mijn taal te ‘spreken’ ? Mijn vrouw beseft maar half hoeveel moeite het me kost om haar taal te spreken. Ik ben nog nooit zo open geweest in mijn denken en spreken, meest op papier, maar in Malaga kon ik het zelfs mondeling, wat ik al een hele prestatie vond. Echter voor een ander mens is dat vanzelfsprekend, waardoor mijn prestatie ook als vanzelfsprekend wordt beschouwd, maar dat is het niet. Het is voor mij een hele opgave. Hier op papier is het veel gemakkelijker, ik heb tijd om na te denken en wordt niet onderbroken. Hoe kan ik Mijn vrouw duidelijk maken dat als ik mezelf kan zijn, dat de situatie zoals in Malaga ook thuis mogelijk is ?Het wordt wel erg als ze gaat bepalen met welke handicap ze wel kan leven en met welke niet, met autisme duidelijk niet, toch volgens onze laatste mailconversatie. Hoe moet dat dan later op M. overkomen ?Door mijn autisme weet Mijn vrouw nu dat aan bepaalde verlangens nooit voldaan zal worden en ze weet niet of ze op die manier met me verder kan. Voor ze het wist was er nog hoop, zie ze. Dat is voor mij hetzelfde alsof Mijn vrouw bvb vanaf morgen plots blind zou zijn, of lam, of wat voor handicap dan ook. Veronderstel dat ze vanaf morgen geestesziek wordt, moet ik haar daarom laten vallen ? Nee, je aanvaard na verloop van tijd de diagnose en je leert er mee te leven. Die aanvaarding heeft tijd nodig. Ik heb er geen probleem mee om haar die tijd te geven, ze krijgt van mij alle krediet, maar ze luistert niet naar me, alles wat ik zeg wordt gezien als kritiek terwijl ik enkel analyseer wat er aan de hand is omdat ik mezelf beter kan ontleden dan wie ook. Zo bouw ik verder aan mijn zelfbeeld, zo leer ik mezelf steeds beter kennen en kan ik ook steeds beter mezelf zijn, maar dat past blijkbaar niet in Mijn vrouw haar denkpatroon. En zo geraken we nooit uit die cirkel. Ik mag niet zeggen wat me terug in de put duwt en ondertussen beseft Mijn vrouw niet dat ze dat doet, ik geraak dus weer dieper in de put, waardoor mijn stress weer toeneemt, waardoor ik weer meer onhandelbaar wordt, waardoor Mijn vrouw weer extra omerkingen gaat maken, waardoor ik weer dieper geraak, enz. Maar ik mag dat niet zeggen want het kwetst ???Hoe moet ik dan duidelijk maken hoe ik denk, wat mij problemen bezorgd ?Ze wil dat ik beter meefunctioneer in het gezin, maar als ik zeg wat de oorzaken zijn,dan kwets ik ??? Dit komt omdat ze niet denkt zoals ik, ze voelt de zaken anders aan, en dat is iets wat ik al een tijdje aanvaard heb, en ’t is net door dit te aanvaarden dat ik het gemakkellijker heb. Maar zolang Mijn vrouw het niet van mij aanvaard geraken we niet uit deze situatie. Ze blijft bouwen op het geen ze ziet, niet op hetgeen ik haar vertel.De mailconversatie van gisteren vind ik verschrikkelijk, weet niet wat ik er eigenlijk moet van denken. Ik vraag niet om medelijden of zo, dat wil ik zelfs niet, zou niet weten waarom. Ik vraag enkel aanvaard te worden zoals ik ben. Ik wil een thuis waar ik mezelf kan zijn, zoals in Malaga, zonder die stress en zonder voortdurend situaties te moeten bedenken.Ondertussen is ze naar de huisarts geweest, dezelfde die enkele weken terug bij mij perse iets verkeerd wou vinden terwijl ik wist en ook zei tegen hem dat ik gewoon een aantal dagen rust nodig had omdat de veranderingen en druk me teveel werden door mijn ASS, maar dat laatste verstond hij blijkbaar niet. Die vertelde haar dat ze vooral haar gevoel moest volgen, “t zal wel, maar ben niet overtuigd dat dat de goede instelling is. Gevolg is dat ik weer zit te tobben, te piekeren en het dus weer achteruit gaat. De opmerking dat er niet veel koppels met 1 partner die autisme heeft samenblijven is vooral blijven hangen. Altijd maar vergelijken met anderen,  op alle gebied. Ze moet door het aanvaardingsprocess heen, maar moet ze daarom mij afremmen door soms zo venijnig te doen ? Hoort dat er bij ? Als ik dat zeker wist kan ik het misschien beter negeren, maar dat is dan ook weer gemakkelijker gezegd dan gedaan.

 

 

09:45 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |