25-12-07

Ik ben gelukkig als nooit tevoren

En daar is niets meer aan te doen. Ja, Nicole en Hugo hebben het ooit gezongen en nu voel ik me ook zo. Maar alles wat ik nu voel schuilt in die zin. Zondag was een dag als anders, geen echte uitschieters, een dag die in volle harmonie vervlogen is. Ben thuis gebleven, geen fitness, Tan had het moeilijk met haar ingepakte pols, dus ik kon beter wat helpen voor het eten e.d..

“s namiddags ‘Taxi-chauffeur’ gespeeld voor vrouw en dochter, naar de poezenboot, alles vlot verlopen, alsof het de normaalste zaak was van de wereld. ’s Avond was er wel weer even een ‘vernietigende blik’ van Tan omdat ik op het forum zat. Ze heeft nog altijd het gevoel dat ik meer heb aan het forum met lotgenoten dan aan haar. En tot op een bepaalde hoogte is dat wel zo, maar dat heeft niets met onze relatie te maken maar eerder met mijn ass, in die zin, dat het voor mezelf deel uitmaakt van mijn ‘therapie’ om het ass onder controle te krijgen. De vragen en probleemstellingen kan ze voor me niet oplossen, die ervaring heeft ze niet met ass bij haar partner. Ze doet uiteraard nu die ervaring op, met vallen en opstaan, maar ik haal heel veel uit wat daar verteld wordt, gelijkaardige situaties bij andere koppels. Gelijkaardige situaties bij andere kinderen. Dingen die me doen nadenken, en meestal als ik er een kleinigheid in herken en dat dan op mijn leven weerspiegel kom ik tot een beter inzicht waarom ik bepaalde handelingen ‘autimatisch’ doe. Ik put ook veel energie uit het feit dat ik meedenk met andere mensen, meehelp om dingen, gebeurtenissen te verklaren, meedenk om dingen op te lossen omdat ik die situatie al eens heb meegemaakt. Het is gewoon heerlijk suggesties te kunnen doen en weten dat er mensen zijn die luisteren, meedenken, ook al zit ik er wel eens naast, dat maakt voor hen niets uit, ze snappen mijn redenering wel. Verwacht ik dit nu ook van Tan, nee, niet echt, was mijn eerste idee, maar bij een ‘second tought’, eigenlijk wel. Wat ik op dat gebied verwacht is een volwaardige gesprekspartner, los van het onderwerp, of het nu over ass gaat of niet, maakt niet uit. Gewoon iets kunnen vertellen, er over brainstormen, samen tot een oplossing komen en mekaars idee respecteren. Alleen, dit is nu niet om te stoefen, zeker niet, alleen weet ik dat ik een groot analytisch vermogen heb. Dat vermogen is gedurende de jaren van ons huwelijk weggeslopen, verdrongen door stress, onbegrip, zich ongelukkig voelen, niet kunnen omgaan met de druk, druk die steeds hoger werd naarmate we ouder werden, vooral door de komst van onze kinderen. Het ging zelfs zo ver dat ik dacht dat het door de kinderen kwam, waar door ik eigenlijk de kinderen ben gaan afstoten, waardoor ik een groot deel van hun jeugd heb gemist. Ik heb al eens gezegd dat je een probleem maar kan oplossen als je alle feiten kent. Zonder mijn weet van ASS had ik dit nooit kunnen oplossen. Nu weet ik hoe de vork in de steel zit, een nieuwe wereld is voor me opengegaan. Ik voel steeds duidelijker dat mijn ware ik van vroeger weer bovenkomt. Nee, niet die van de afgelopen 20j maar die van toen ik Tan leerde kennen, toen ik nog rustig was, toen ik nog ‘autimatisch’ mijn prikkels controleerde, onbewust, maar daardoor had ik wel een leven. Als je dan merkt dat je naarmate het nieuwe leven met je partner en kinderen vordert, je steeds meer de put inzakt, dan verdenk je hen ervan de oorzaak te zijn, dan denk je, ik kan het gezinsleven niet aan. Niets is minderwaar, er was een element dat ik niet kende, de sleutel van de deur waarachter de oplossing voor het grijpen lag. Al die jaren had het beter kunnen zijn had ik het geweten. Daarom vind ik het ook belangrijk dat er over gepraat wordt, ik vind het belangrijk dat ik hetgeen ik heb meegemaakt met anderen kan delen, zodat mensen dat lezen en veel sneller inzien waar het probleem kan zitten, zodat ze niet ook al die jaren van hun leven verspillen en hun energie verkeerdelijk gaan gebruiken. Klinkt misschien wat filosofisch maar dat is het niet. Het zijn de harde feiten. Dankzij de medicatie is het in een stroomversnelling geraakt, weer veel te snel voor Tan natuurlijk, begrijp ik wel. Ik denk dat ze niet meer weet hoe ik vroeger was waardoor ze nu waarschijnlijk een ander man ziet, een man die ze niet meer kende. Wil dus zeggen dat ik al die jaren een vreemde voor haar moet geweest zijn. Ik zag met gemengde gevoelens uit naar kerstavond bij haar ma en pa. Het ging druk worden, veel praten, voortdurend je aandacht erbij houden. Vermoedelijk weer appart gaan zitten om een tukje te doen als het laat wordt want ik wordt dan ontzettend moe.

Maar dankzij Tan heb ik me kunnen voorbereiden. Zondag en maandag niet te veel willen/moeten doen. Voor we vertrokken me even kunnen terug trekken, alleen met heerlijke muziek uit knuffelrock. Oh wat verlang ik naar mijn bestelde koptelefoon, dan hoef ik niet meer appart te zitten. Kan ik in de living blijven, bij men gezin, en dan toch even alleen kunnen zijn in mijn wereld van muziek. Ik ben dan ook heel open naar haar thuis vertrokken. Onderweg had ze wel even de opmerking aan mij en Matthi dat het voor IEDEREEN een leuke avond moest worden. Ik zou vroeger aaggressief gereageerd hebben, zoiets van JAJA, maar nu dacht eerder van : jaja, je kan er op rekenen dat ik mijn best ga doen. Ik had het eigenlijk toen moeten zeggen om haar gerust te stellen dat ik er mij van bewust was. Heb ik niet gedaan, slecht punt voor mij. Maar volgens mijn indrukken had ze nergens bang voor hoeven te zijn. Het was een kerstavond zoals van toen we mekaar pas kenden, van toen ik haar ouders ook nog moest overtuigen dat ik DE man was voor hun dochter. Echter alles is automatisch gegaan. Geen stress, geen vermoeidheid, geen terugtrekken, althans toch een klein beetje. Door wat te helpen bij ons ma in de keuken met afwassen, afdrogen, vlees snijden, kroketjes bakken (lap, zit weer in de details, ik merk het terwijl ik schrijf J), dus door haar wat te helpen, was ik af en toe weg uit de drukte, en het geklets van ons ma kon me niets maken, het werd een gezellige babbel. Ik kon haar achteraf niet vragen hoe ze het vond, klinkt dan nogal gek, maar ik denk wel dat ze iets zal gemerkt hebben, dat ik ‘anders anders’ ben. Althans, mij gaf het een gevoel van voldoening, een bewijs dat ik het voor mezelf althans aan het rechte einde heb gehad. Leer eerst jezelf heel goed kennen, pas dan kan je je eigen goede gevoel overbrengen naar anderen. En ik merk ook dat Tan haar uiterste best doet om mij daarin te volgen en dat maakt me nog gelukkiger en ik hoop haar ook. Hopelijk ziet ze ook de resultaten door me te volgen in mijn redenering in mijn anders zijn, zonder dat ze het voor de 100% begrijpt. En nee, ik loop niet te hard van stapel, ik weet dat er nog moeilijke momenten zullen zijn, dat het nog wel eens zal botsen. Maar ik ben terug zelfverzekerd, ik heb terug de ballen om er voor te vechten ! En dat ga ik ook doen. Dit gevoel met mijn vrouw en kinderen wil ik niet meer kwijt. Vroeger kon ik uren electronische ontwerpen maken, het waren ontwerpen gebasseerd op logica met logische elementen. Het waren electronische schakelingen die problemen in het leven moesten aanpakken, sturing van de lichten bvb, mengtafel voor vrije radio, meettoestellen, HiFi installatie. Ik was daar echt een ‘krack’ in.

Dat kwam door mijn logisch denken, het kunnen vooruit denken en analyseren. In de loop der jaren is dat serieus verminderd in ons huwelijk. Dit vermogen werd verwaarloosd en de paar keer dat ik het probeerde was dan op zo’n onberholpen manier, dat het fout overkwam. Nu voel ik dat het beter is, ik kan steeds weer beter zaken analyseren, ik kan me er terug op concentreren en krijg ook de kans van Tan om dit te doen, iets wat voor haar niet zo gemakkelijk is gezien het verleden. Zonder mijn logisch denken of hoe je het ook noemt had ik nooit zo goed mijn eigen probleem kunnen analyseren. En de ‘ouderdom’ heeft me geleerd dat ik moet bereid zijn naar anderen te luisteren, want die anderen kunnen belangrijke elementen aanbrengen die zij anders zien en die nodig zijn om een korrekt beeld te krijgen van het probleem, van de situatie, van het scenario. Dit heb ik vooral op het werk geleerd ivm oplossen van computerproblemen. Weten dat andere mensen ook iets kunnen weten, dat zij ook jaren ervaring hebben opgedaan op hun manier dan. Dat ik ook wat van hun visie kan opsteken, want niet alles is logisch te verklaren, soms is de verklaring ook onlogisch, maar daarom niet minder juist, en dat is nu net hetgeen ik kan leren van ‘normale’ mensen. Kerstavond was voor mij een gezellige avond, mijn gevoel voor humor kwam weer boven, ik kon weer plezante opmerkingen maken, een beetje een verdoezelingstechniek om mijn ass weg te steken, geef ik toe, maar ik zit vol humor, soms goeie soms ook slechte, maar ik hou van humor en vroeger was ik er van doordrenkt, maar ben de energie in aldie jaren kwijt geraakt door het drukken gezinsleven, en NEE dat is niet de fout van Tan en de kinderen, dat besef ik nu maar al te goed, en het is ook niet mijn fout, nee, het is eigenlijk de fout van de maatschappij in het algemeen, omdat de maatschappij mens die anders zijn dan anderen al te vlug bestempeld met ‘abnormaal’, waardoor iedereen ‘normaal’ wil zijn, of gewoonweg : willen zijn als een ander’. En dat basisprincipe is FOUT. Iedereen is uniek, wel handel dan ook als een uniek wezen en respecteer dan ook dat een andere persoon uniek is met een eigen persoonlijkheid. Er is één grote fout die Tan wel gemaakt heeft, ze wou me veranderen. Ze wou me laten kloppen met een ideaal beeld dat ze had van een man, vader, echtgenoot. Bij een ‘normaal’ mens zou dit misschien gelukt zijn, maar bij mij kon dat niet lukken, ik kon niet veranderen, toch niet zoals zij het zag. Hierdoor konden de dingen die wel konden veranderen, zoals vader worden, voor kinderen moeten zorgen, verantwoordelijkheid nemen in een gezin, die dingen kregen geen ruimte meer omdat alle viel onder de noemer : ze wil me veranderen. Maar Tan besefte dat niet en ik ook niet, want we wisten niet beter. Nu weten we wel beter en nu moeten we beiden die kans grijpen die ons wordt gegeven. We kennen nu de belangrijkste feiten, we werken samen aan die feiten, we houden rekening met die feiten, gevolg : geen gevolgen meer ! De symptonen die een gevolg waren van het niet begrijpen van mezelf verdwijnen en maken plaats voor een warm gevoel naar Tan en de kinderen. Ik zou het hen willen vragen maar dan komt Mr. Auti weer boven en heb het gevoel dat het er dan zo dik bovenop ligt. Maar het is de enige manier om te weten of ik gelijk heb. Zoals Els zei, Als je wil weten of je iets bereikt hebt, heb je iets nodig waaraan je het kan meten. Maar dan moet ik ook open staan voor de resultaten zodat ik kan bijsturen waar nodig. Dan pas heb ik bevestiging dat ik op de goeie weg ben. Het zou jammer zijn dat ik op een dwaalspoor zou zitten, maar dat gevoel heb ik niet. Ik moest eigenlijk nog denken aan het dansfeest dat Tan met haar vriendinnen ooit organiseerde, 22j geleden. Toen zat ik aan een tafeltje met haar kozijn, er was nog geen grote druk toen, besef ik nu. Ik was luchtig, kon over alles meepraten, op mijn eigen humoristische manier. Dat is hetgeen nu terug is. Het is voor mij de manier om de mensen af te leiden als ik even niet kan volgen, zo wordt het gesprek vertraagd, nooit beseft dat het dat was, tot gisterenavond, toen had ik een ‘déjà vue’. Ook een gevoel van dat is’t. Het helpen in de keuken kwam spontaan, daar realiseerde ik me pas dat dat de manier was om ook even de drukte te ontlopen. Maar eigenlijk was ik goed bestand tegen de drukte. Alleen vielen de lange mouwen wat tegen, maar ja, ’t was maar voor één avond, en door het raam wat open te zetten kwam er toch wat frisse lucht binnen en had ik het minder benauwd.

Nu zit ik gelukkig weer gezellig in een T-shirt met korte mouwen.

Kortom : Ik ben gelukkig en wil dit ook zo houden en hoop dat mijn gezin dit geluk wil en kan delen. Als dat geen goed voornemen is voor 2008 dan weet ik het niet meer.

Merry Christmas !

 

09:33 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.