23-12-07

Kleine stap voor een 'normaal' mens, maar ...

22/12/2007

 

Vrijdag was het weer druk, vooral na het werk. Chim afhalen snel eten en dan naar oudercontact van Matthi ivm halfjaarlijkse resultaten. Voor een normaal mens ziet dat er niet druk uit maar in mijn hoofd was het wel zo. We zouden oa praten met de leerlingenbegeleider en het zou allicht ook over ASS gaan. Eerst gingen we met een aantal leerkrachten en zijn klastitularis praten. Het was een slecht begin want alle gesprekken met alle ouders vonden plaats in één grote ruimte. Ik hoorde duizende stemmen en moest er die ene uithalen die ik wilde horen, dat was enorm vermoeiend. Maar wat we hoorden was ondanks de minder goede cijfers (3 buizen) toch positief. Zijn inzet is enorm geweest, meer dan andere leerlingen, maar de resultaten zijn niet volgens de inzet. Enkel de laatste leerkracht van Wiskunde merkte dit op. De andere twee hadde niet door dat dit niet normaal was. Ook de begeleider wist dit te zeggen en gelukkig was het oudercontact zo goed als voorbij zodat het al heel wat rustiger was toen we met de LL-begeleider alleen konden praten, zonder Matthi, want die was al weg met zijn vrienden. Ik vond dat ik een duidelijk gesprek heb kunnen voeren over Matthi. Het was de begel. opgevallen dat hij over mij nooit veel vertelde. Ik heb hem toen heel kort mijn verhaal gedaan en dus ook gezegd dat ik ASS heb. Het was er uit voor de eerste keer face to face met een vreemde en het deed me ‘niets’, het ging vrij vlot, heb wel even getwijfeld. Nu begreep hij ook veel dingen beter en ook waarom ik moeilijk bij Matthi kan doordringen, althans die indruk had ik toch. Hij wil niet zijn zoals ik of Chim, hij wil geen ASS hebben.

Zijn voorstel was om hem nu 2 weken tot rust te laten komen, maar daarna moeten we hem confronteren met zijn autisme op zo’n manier dat hij zelf de symptonen herkend, (doet hij nu al, vraagt zich nu al af waarom eea niet lukt) en uiteindelijk dat we kunnen zeggen dat die problemen ook een naam hebben, en dit wil de begeleider samen met ons aanpakken. Die man verdiend een serieuze pluim. Verder hoop ik ook dat dit voor mezelf de eerste stap is om het ook aan derden te vertellen waarom ik soms anders doe, dan hoef ik me voor die mensen ook niet meer weg te stoppen, begrijpen ze misschien ook dat het normaal is dat ik soms anders reageer dan zij zelf zouden doen. Vraag is, beseft Tan dit wel ? Moet ik nu echt vragen naar een schouderklopje want voor haar zal alles heel gewoon geklonken hebben volgens haar denken ...

Wat is nu de volgende stap ? Kenissen ? Familie ?

Even laten rusten lijkt me het beste

08:07 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.