20-12-07

Andere kijk na bezoek bij onze Psy

Het gesprek gisteren bij Els heeft me veel bijgeleerd. Ik moet zeker de effecten van de Risperdal in de gaten houden, ik zou ergens een snelheidsbegrenzer moeten kunnen monteren, Ik moeten mijn remmen zien terug te vinden en er bijtijds eens mijn voet op zetten. Helaas merk ik het niet altijd zelf en hoop dat Tan me daarin helpt. Ik vond het wel grappig dat Els me een paar keer ‘tot de orde’ moest roepen omdat ik te veel praatte, ik die anders zo stil ben. Nadenken voor ik iets zeg, ja, maar ik moet voor mezelf opletten dat ik ook weer niet te veel ga nadenken want dat veranderd al rap in piekeren. Ik voelde me niet alsof ik op mijn plaats werd gezet, nee, het was eerder een vastelling voor me dat ze gelijk had en dat ik er grondig moest over nadenken.

Zo is de vergadering van het feestcomité redelijk goed verlopen, ik was veel alerter dan anders maar heb voortduren eraan gedacht om op te letten voor ik iets zei, de mensen laten uitpraten, luisteren. Ik voel dat het mogelijk moet zijn om hiervoor een automatisme aan te kweken. Ik heb de afspraken ook metteen in mijn agenda gezet. Dan weet ik dat ze er in staan en moet ik ze niet meer in gedachten houden, simpel eigenlijk.

Verder heb ik deze morgen in de wagen zitten nadenken over de redenen waarom ik contact heb met lotgenoten en anderen op het forum en over het doordrammen. Over dit laatste ga ik wat meer info opzoeken op internet en mijn gedrag in verband hiermee proberen meer te analyseren om dat onder controle te krijgen. Op het forum ben ik tot de ontdekking gekomen dat ik ook iets kan betekenen voor andere mensen. We zoeken daar samen naar oplossingen voor ontstane problemen. Verschillende keren heb ik dan ook zelf oplossingen gevonden voor anderen en ergens geeft me dat een extra voldoening, een voldoening waaruit ik energie ga halen. Nu begrijp ik ook veel beter waarom Tan bvb wil helpen als vrijwilliger als gezelschap/luisteraar en delen van emoties bij anderen. Wat zij wil doen op emotioneel gebied doe ik eigenlijk op het praktisch gebied. En net zoals ze moeite heeft met het volgen mijn praktische overwegingen heb ik moeite met het volgen van haar emotionele overwegingen. Ik moet er proberen vanuit te gaan dat ze het goed meent, een positieve ingesteldheid, zoals ik nu ben is dit geen utopie meer. Ik vergelijk mijn hersenen momenteel met een harde schijf van een computer, die vol was, maar waarvan m’n nu een deel gearchiveerd heeft en dus niet meer in het actieve geheugen zit, maar wel nog beschikbaar is indien nodig. Hierdoor is er meer plaats in het actieve geheugen en kan dus ook beter gewerkt worden met de zaken die op dat ogenblik van belang zijn. Echter wat de belangrijke zaken zijn is moeilijk te bepalen door een ander. Zowel Tan als ik zullen dingen hebben die we zelf wel belangrijk vinden, maar de ander veel minder. Het is nu kwestie om mezelf niet voorbij te lopen en aandacht te hebben voor die zaken. Maar die aandacht wordt bemoeilijkt door het feit dat ik alles duidelijk wil gecommuniceerd zien. Op die manier sluit ik uit dat ik onnodig moet gaan nadenken. Het nadeel van het aanleggen van een archief is wel dat voor die dingen het langer zal duren voor ik ze opgeroepen krijg. Ik besef maar al te goed dat ook Tan haar best doet, maar net zoals zij mijn denkwijze moeilijk kan volgen, zo is het ook bij mij tov haar. Ik zal ze nooit 100% kunnen volgen, maar elk procentje is er één die telt. Ik moet nu meer dan ooit ook meer dagelijks opschrijven om zeker geen belangrijke zaken te vergeten, zo zie ik ook sneller waar het fout gaat.

 

07:14 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.