17-12-07

eerste dagen met risperdal

Vrijdag de eerste dag dat ik risperdal heb genomen. Ik had een gelijkaardig gevoel als met Tonix Plus maar er was gelijk meer, kon het niet echt verklaren. Op ’t werk kon ik me blijkbaar beter concentreren en had ik minder last van geluiden in de omgeving. Ik jaagde me ook minder op als ik gestoord werd. Ik merkte ook op dat als men op de deur klopte ik vergat om op de knop te drukken om de deur te openen. ’t Was niet echt vergeten want ik hoorde wel kloppen, maar ik legde niet direct de link met de drukknop. Ik was minder bezig met scenario’s bedenken, had minder dingen om in vakjes te stoppen in mijn hoofd. Een raar gevoel was dat. Ik was ook veel rustiger, amaai.Zaterdag beloofde druk te worden. Logo om 8u30, voetbal om 9u30, boodschappen in de namiddag, Amelie Dansles en om 17u Kerstfeestje bij de voetbal, en Tan die met haar één hand niets kan doen, en slechts 4u geslapen want de show van Urbanus is wat uitgelopen. Maar zelfs met die weinige slaap voelde ik me goed, opgewekt, ik voelde dat ik het aankon. Na de logo naar de voetbal, gesupporterd voor onze jongen en wat ‘gekletst’ in de kantine.Tegen 12u waren we terug thuis, daar stond Tan aan het koken. Ik vroeg waar Am was want Tan had gezegd dat Am haar wel zou helpen met het eten. Het antwoord was, ik weet het niet.Ik ga Am zoeken, zit ze op de computer. Ik vraag waarom ze mama niet helpt, zegt ze dat mama haar wel ging roepen. Maar mam roept haar niet want ze verwacht dat Am dat zelf wel zou inzien dat ze moet komen, want je ziet toch dat ik aan het eten bezig ben, dan moet je niet weglopen ? En toen werd mij gevraagd waarom ik, nadat ik Chim had afgezet op de voetbal, niet even naar huis was gekomen ? Ja nogal logisch, voor ik vertrok die morgen vroeg ik of het wel zou gaan. Ja zei Tan, Am zal me wel helpen. Ik was dus gerust, Am zou helpen.Waarom zou ik dan voor 10’ naar huis gaan. Ik had toch gezegd als er iets was ze me kon bellen. Toen ze dus zei dat het wel ging gaan dat Am ging helpen had ik daaruit moeten verstaan dat ik eigenlijk na de logo eerst eventjes naar huis moest komen. Dat is moeilijk voor me, ik verlang gewoon duidelijkheid. Mijn vreugde van de rust in mijn hoofd kreeg weer een deuk. Maar ik verwerkte het sneller dan anders, normaal bleef dat een dag hangen, nu was ik na een half uur er overheen, dat noem ik pas een prestatie, ik kon het relativeren. Maar toen kwam het volgende, Chim wilde persé in zijn voetbaltraining om boodschappen te doen. Op zich had ik daar geen probleem mee, maar Tan wou dat hij een gewone broek met rits en sluitingsknop aantrok. Daar had Chim een probleem mee. Nu, de voetbaltraining was wel wat vuil onderaan, dus ok, hij moest in de was (de training). Uiteindelijk heeft hij hem uitgedaan maar wou hij geen gewone broek aandoen, het moest een trainingsbroek zijn, dus vroeg ik me af, waarom eigenlijk ? Wat is er voor hem mis aan een gewone broek. Het blijkt de knop en rits te zijn. Misschien is dat voor hem nog te moeilijk. Hij heeft problemen om die knop open en dicht te doen. Daarom heeft hij liever een trainingsbroek, er staat geen knop aan. Maar waarom dit nu forceren om te gaan winkelen ? En inderdaad op school mag het niet een trainingsbroek, maar we gingen nu toch niet naar school ? Waarom dit perse willen doordrijven ? Omdat Tan niet denkt als een autist, ze denkt niet zoals Joachim of Ik. Maar als ik dat zeg is dit een verwijt. Is het niet beter eerst te wachten tot hij de knop en rits zelfstandig kan open en dicht doen ? Is het niet beter om eerst daar aandacht aan te besteden ? Misschien is het dan iets gemakkelijker om hem te overtuigen want dan valt de rem (knop en rits niet kunnen openen of sluiten) weg.Het is vooral de schrik dat hij op den duur meer een gewone broek moet aandoen dan zijn trainingsbroek. Volgens mij begint dan in zijn hoofd het feit te spelen dat indien nodig hij de knop niet gaat openkrijgen en zo andere mensen, kinderen dat gaan merken, en dat blijft dan in zijn hoofdje spelen. Hij wordt negen jaar en krijgt zijn knop niet open ….Je kan het enerzijds gemakzucht noemen, maar eigenlijk is het een manier om onnodige stress te vermijden. Heel het spel rond de broek heeft 45’ geduurd, ik had op den duur moeite om mezelf nog kalm te houden, en de zin om met Chim boodschappen te gaan doen was ver over. Met Chim boodschappen doen is zowiezo voor mij al stressie, gezien hij geen ogenblik zwijgt in de wagen. De sfeer was dus weer goed om zeep. Uiteindelijk heeft hij de trainingsbroek aangedaan en zijn we vertrokken. Tegen dat we 2 km verder waren had ik het van me kunnen afzetten. Ik deed mijn best om naar Chim te luisteren en ik luisterde zonder dit negatief te ervaren. Al gauw zat de sfeer er weer in. Dit zou vroeger nooit gelukt zijn, de rest van de dag was om zeep geweest ! Ik had het vakje van het afgelopen uur kunnen afsluiten. We zijn eerst om de kerstman geweest om aan het huis te hangen want dat zou hij graag hebben. Daarna nieuwe GSM weest kopen voor zus. We hebben daar toch 30’ moeten wachten maar Chim was niet erg lastig, ik kon hem in bedwang houden, vooral omdat ikzelf rustig bleef en niet op voorhand panikeerde. Het wachten was ook voor mij een probleem, maar door wat met Chim bezig te zijn lukte het me dit te overbruggen. Dan nog even een andere winkel binnen voor nieuwe kousen voor mezelf en daarna nog naar Game Mania voor een extra nunchuk voor de WII, want dan konden we eens tegen mekaar spelen, Chim en ik. Ook daar moesten we even wachten maar gezien het verleden viel het ook daar enorm mee. Ik was aangenaam verrast. Waar ik wel van overtuigd ben, is, hadden we volgehouden dat hij de gewone broek moest aandoen, dat hij er heel de weg had over beziggeweest en dat niets goed zou geweest zijn. In dat geval zou de stressmeter zowel bij Chim als bij mij dan al op 100% gestaan hebben.Was het dan verkeerd om toe te geven aan Chim zodat hij zich beter voelde, zodat hij zich op zijn gemak voelde ? Of hadden we moeten doen wat anderen normaal vinden ?Normaal zou ik me nu zitten opjagen hebben dat ik niet meer tijdig bij Am en Camille zou geraakt zijn want ik moest ze afhalen om 15u30 in Merelbeke en het was al 15u20 en we zaten nog in Oudenaarde. Ik moest nog tanken en naar de colruyt. Ik voelde dat ik me ging opjagen maar in plaats daarvan zocht ik naar een oplossing. Tanken moest ik wel, maar ik kon eerst Am en Camille afhalen en dan naar colruyt. Ik probeerde Am te bellen op GSM maar ze nam niet direct op. Eerst getankt en dan verder gereden naar Merelbeke, het was ondertussen 15u40 en dansles was normaal gedaan om 15u30, maar Am nam nog altijd niet op. Uiteindelijk kreeg ik haar aan de lijn om 15u50, ze stond al buiten. Ze vonden het geen probleem dat ik hen meenam naar de colruyt en de dansles was eigenlijk te laat begonnen en dus ook pas om 15u50 gedaan. Aan de colruyt zijn ze in de wagen blijven zitten om haar nieuwe GSM te bestuderen. In de colruyt moest Chim van alles proeven, en op 20’ waren we terug buiten, geen problemen gehad. Terug in de auto en naar huis. Het was ondertussen 16u35 en we moesten om 17u naar het kerstfeestje van de voetbal. Thuisgekomen de auto snel uitgeladen en ons klaarmaken om naar de voetbal te gaan. Chim moest zijn gewone broek aandoen.Is tenslotte op 5’ toch gelukt maar wreed tegen zijn zin. Achteraf bleek 2/3 van de voetballerkes hun voetbaltraining aan te hebben, sommigen zelfs met nog wat vuil onderaan …Tan vond dat we er niet zo vroeg moesten zijn en dat ik beter eerst wat zou opruimen. Ik zei dat ik het wel zou doen als we terugkwamen en ik voelde me beter als we op tijd zouden zijn, anders zit ik daar toch weer hele tijd mee bezig, en dat is dan weer verspilling van energie. Dus toch maar op tijd aangezet. In de voetbalkantine was het lawaai van de 100 spelende kinderen enorm. Zelfs de andere ouders vonden het luid. Ik had uiteraard moeite om het gesprek te volgen, moest verschillende keren vragen om te herhalen. Het was enorm lastig, vermoeiend, maar ik hield vol. Chim amuseerde zich enorm met zijn voetbalvriendjes en dat maakjte het allemaal goed. Maar na 2.5 uur was het me wel genoeg geweest, ze hadden een Jump-nummer gedanst per ploeg en hun kadootje gekregen van de kerstman. De kerstman was ondertussen al terug weg en de boterkoeken waren op. Dus ik zei Chim het tijd werd om bij mama te gaan kijken. Zonder tegenpruttelen deed hij zijn jas en muts aan en op enkele minuten waren we weg. Beter nog, we hebben wat op Am moeten wachten want ze kon geen afscheid nemen blijkbaar van haar vriendin J.Terug thuis was ik toch blij dat het weer stiller was. Ik kon er blijkbaar beter mee om, maar toch had dit nog steeds hetzelfde resultaat. Al dat lawaai gedurende 2.5 uur had toch veel energie vereist om het te doorstaan en nu had ik even rust nodig, even bekomen. Toen ik me neerzette in de zetel was het enige wat Tan zei, je had toch beloofd om op te ruimen als je terug kwam ? Ja inderdaad, ik had dit beloofd, maar ik had geen rekening gehouden met de vermoeienis die het lawaai in een kantine met zich mee brengt. Dus zei ik dat ik dan wel morgenvroeg zou opruimen want nu ging het echt niet, was even uitgeput door dat lawaai. Tan liet duidelijk merken dat ze hier niet mee akkoord ging, ik had het beloofd en nu bleef alles liggen. Ze beweerde zelfs dat ik het niet deed omdat zij niet kon nu haar hand in het verband zit …Achteraf  heb ik dan toch kunnen opruimen na ong 1u thuis te zijn, gewoon omdat ik sneller gerecupereerd had dan anders, ik had na 1u terug energie, en was verbaasd over mezelf. Tot driemaal toe zaterdag waren er gebeurtenissen die me normaal voor de rest van de dag zouden geveld hebben, maar ik kon het telkens van me afzetten. Ik kon de negatieve signalen opsluiten in een hokje in mijn hoofd. Ik kon ruimte creëren voor positieve dingen, ik had dit nooit voor mogelijk gehouden. Tot nu toe werd alle vrijgekomen energie telkens gebruikt om aan mezelf te werken. Nu is dat nog zo, maar er was energie over voor andere dingen. Heb uiteindelijk dus wat opgeruimd, de dingen die ik aankon, want de tafel ligt nog altijd vol met boeken e.d. van Matthi voor zijn studies. Ben uiteindelijk rond 21u gaan slapen. ’s Morgens kwam Chim ons wakkermaken rond 7u15. Ben met hem opgestaan, zodat Tan kon blijven liggen. Na onbijt met sterke koffie voelde ik me eigenlijk wel goed. Had al besloten om deze zondag niet naar Fitness te gaan en beter thuis blijven en voor middageten helpen/zorgen. Was ik wel vergeten een gebraden kip te bestellen bij beenhouwer, was me totaal ontgaan. Op aanraden van Tan dan nog gebeld en ik kon er één afhalen tegen 12u, dus dat was geregeld.Ben dan eigenlijk heel de voormiddag bezig geweest : Vaatwas, wat opruimen, me met Chim bezighouden, kabel van GSM Matthi hersteld, brood gebakken, en nog wat kleinigheden.Eindelijk ook eens tijd genomen om mijn kwafure bij te werken want het haar werd wat te lang. Dan tegen half twaalf aangezet, geld afhalen en Kip bij beenhouwer gaan halen.De negatieve impulsen van gisteren waren eigenlijk al vergeten en verwerkt.Terug thuis neem ik me een aperitiefje J en zet de frietketel aan voor de kroketjes.Tan had me al gezegd dat Matthi snel wou eten om verder te kunnen leren, maar de ketel moet toch tijd hebben om op te warmen. Ik ging even de mail checken op de computer, maar had niet gedacht dat de frituurolie al warm zou zijn. Maar ja, voor kroketten staat hij maar op 160° ipv 180° en is dus sneller warm, niet aan gedacht, dus ik dacht dat ik nog wel 5’ had. Terwijl ik de mail las riep Tan vanuit de keuken dat het vet warm was en waarom ik niet voort deed, Matthi moest kunnen voortleren. En dat met zo’n kwade stem alsof het allemaal mijn schuld was. Wat mij betreft kwam het toch niet op 5’ zeker ! Ja maar, commentaar dat de tafel nog niet gezet is, er nog geen drank is, enz. Dat kan allemaal wel zijn maar dat was wel ingecalculeerd. Terwijl de kroketten er in liggen kan ik de tafel zetten, achter drank gaan en de kip terug wat opwarmen, dus wat is het probleem ? Er is geen probleem. Terug het commentaar dat ik het niet doe omdat zij momenteel niet kan door haar pols. Ik denk eerder dat ze het gewoon niet kan loslaten omdat ze het anders zelf doet en daarom het nu niet aankan dat het niet volgens haar schema gedaan wordt. Ik maak haar duidelijk dat het wel in orde komt, dat er op tijd eten zal zijn en dat het niet op 5’ komt. Dat het niet nodig is om kritiek te geven. Ik verschoot van haar antwoord. Het kritiek geven had ze van mij geleerd. Dat vind ik nu weer zo’n venijnige opmerking waar ik moeilijk mee overweg kan. Ik heb inderdaad in ’t verleden veel gezegd dat verstaan werd als kritiek, maar voor mij was dat geen kritiek, het was de manier waarop ik denk en het dan zeg. Die uitspraken kwamen soms hard over, terwijl het helemaal niet zo bedoeld was. Het waren dingen die volgens mijn visie niet klopten. Ik besefte toen niet dat het hard of verkeerd aankwam. Nu doe ik dat zo niet meer en als ik het dan toch nog eens doe probeer ik zo snel mogelijk ook te zeggen dat het zo niet bedoeld was. Maar hier gaf  Tan toe dat ze bewust kritiek geeft, dat het de bedoeling was om krtitiek te geven. Heb dan maar verder gedaan aan het eten, heeft dan uiteindelijk toch iets langer geduurd dan 5’ maar dat kwam dan omdat ik de kip niet kon opwarmen want Tan haar rijstpotje zat er in. Heb toen maar niets gezegd, ’t kwam echt niet op die paar minuten.Eenmaal Matthi beneden kwam om te eten, zette hij de draagbare radio in de living nog al luid op radio1 omdat de match Brugge-Anderlecht zou beginnen. Daar ik van plan, was om na het eten even een uurtje te rusten alvorens terug in gang te schieten, vroeg ik aan Matthi of hij dan toch een koptelefoon wou opzetten, maar nee dat ging niet. Tan zat er bij en luisterde er naar maar zei niets. Dat stemt me triestig omdat ik toch verwachtte dat Tan iets zou zeggen, lukte het ook niet, tot daar dan, maar helemaal niets zeggen ….Ik voelde me verdrietig, tranen stonden in mijn ogen. Ik heb me gelukkig snel herpakt, en na het eten heb ik dan maar zelf een koptelefoon opgezet, Samen met Chim naar de diertjes gekeken en dan iets anders opgezet voor hem. Ik had beloofd aan Am om haar GSM op haar laptop aan te sluiten zodat ze muziek en afbeeldingen kon overzetten. Daar zijn we dan even mee bezig geweest. Ze was echt tevreden, dat zag ik ! Heb het haar tussendoor toch even gevraagd om zeker te zijn J.Heb dan samen met Matthi naar de cycle cross gekeken. Toen kwam er bezoek voor Tan. Hetgeen ze meehadden even weggezet, gevraagd of ze iets wilden drinken, …Toen kwam Chim vragen om op de WII te spelen, want de cyclocross was ondertussen gedaan. We hebben een uurtje tegen mekaar gespeeld op Lego StarWars en ik vond het nog plezant ook. Maar na een uurtje was het wel voldoende. Geen probleem om met Chim te stoppen. Tijd genomen om de nodige bankverrichtingen nog te doen via de computer en dan tegen 18u tafel gezet. Had ook nog een wit broodje gebakken, en er bleef achteraf maar eén schelletje over. Heb dan samen met Am de tafel afgeruimd.Kortom, voor mij is het week-end nog nooit zo goed verlopen, de negatieve impulsen, althans hetgeen ik negatief ervaar kregen niet echt vat op me, en dat was voor mij een hele herademing. Anders had ik me nooit zo kunnen inzetten, althans dat is hetgeen ik ervaren heb, hoe ik het door mijn ogen heb vastgesteld. Tan denkt er heel anders over. ’s Avond sprak ze me er over aan. Ze mist de communicatie, ik moet over de dingen praten. Ik probeerde haar uit te leggen dat dat nu net iets is wat ik moeilijk kan, over vanalles en nog wat praten. Volgens haar is er niet veel positiefs gebeurd. Ik zou nog meer moeten vragen of ik iets kan doen, bvb zaterdagmorgen, maar ik had dit toch gevraagd ? Am zou helpen ….Het is mij totaal niet meer duidelijk. Ik doe zo mijn beste om het juiste pad te vinden, maar dat is blijkbaar niet het normale pad, tochniet hetgeen Tan normaal vind. Maar ik ben niet ‘normaal’. Ondanks alle negatieve repliek, blijf ik me positief voelen, blijf ik er in geloven dat dit de juiste weg is. Als ik kan zorgen dat ik niet continu moet lopen piekeren door de zaken aan te pakken, en als risperdal er kan toe bijdragen dat ik het kan aanpekken, dan komt er tijd en energie vrij, en dat is waar ik nu naar streef. Eindelijk krijg ik tijd vrij in mijn hoofd, komt er energie vrij die ik niet hoef te gebruiken om koortsachtig over alles na te denken. Ik heb deze energie kunnen gebruiken en naar de kinderen en naar Tan toe. Van hetgeen Tan me gisterenavond verteld heeft is weinig overgebleven, ik wou dat ze het opschreef kan ik het een paar keer lezen en omzetten in beelden om het te proberen te begrijpen. Blijft uiteraard hetgeen LB verteld heeft, dat ze het moet zoeken op een ander. Ik doe volgens Tan ook niets met hetgeen op de sessies bij ER en LB gezegd wordt. Heb ik dan niets bereikt ? Of wil Tan perse dat ik genees, dat ik normaal wordt ? Ik heb me er alleszinds bij neergelegd dat dat niet kan. Ik kan me wel voor een deel aanpassen door er rekening mee te houden, maar het aanpassen moet op zo’n manier gebeuren dat ook ik me er goed bij voel. Waarom mag ik dan geen hemd of T-Shirt aandoen met korte mouwen ? Ik ben trouwens niet alleen op het werk met korte mouwen. En als ik koud heb dan doe ik inderdaad een dikke pullover aan met lange mouwen, maar dat gevoel is anders. Als het te warm wordt, en dat gebeurd nogal snel, dan kan ik hem weer uit doen. Op ’t werk heb ik zelfs geen pull mee , ’t is hier altijd 23 à 24° …Verder heb ik wel onthouden dat de kinderen op nr1 komen en ik op plaats nr 4. Bij mij komen ze allen op dezelfde plaats, nl nr1. Het is vroeger anders geweest, was meer met mijn werk bezig, maar daar vond ik rust, thuis niet, en dat begint nu anders te worden. Ik wil op deze weg verdergaan want ik voel dat ik zo weer iets kan betekenen. Alleen is het jammer dat Tan dingen blijft verlangen die ik niet kan geven, blijkbaar zijn de dingen die in de plaats komen en zullen komen niet voldoende …  

13:29 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.