06-12-07

twijfels

Tan is gisteren bij Els geweest. Ik vraag bewust niets over het gesprek daar dit iets is tussen haar en Els. Ik moest wel weer horen dat Els begon over een mail die ze gehad had en ze vroeg aan Tan of zij die ook gehad had. Tan wist van geen mail zei ze, maar de mail naar Els was gewoon het laatste stuk uit mijn detailboek, en dat had Tan wel gelezen. Maar ergens kon, wilde, durfde ze de link niet leggen tussen de mail van Els en mijn detailboek. Het zoveelste misverstand dus. Ik heb het probleem dat ik al meerdere keren in ’t verleden te horen kreeg dat ze het vervelend vond dat ik mailde naar Els. Daarom heb ik het dan ook moeilijk om te zeggen dat ik gemaild heb, omdat dat weer ge-associëerd wordt met haar vroegere reactie die ik niet van me af kan zetten. Maar ze heeft hetzelfde document gehad en gelezen voor ze naar Els ging, dus iedereen was op de hoogte van mijn schrijven. Uiteindelijk heb ik hierover weer veel zitten piekeren en uiteindelijk heb ik dan wel een SMS gestuurd naar Tan om haar te zeggen dat Els het Document ook gehad heeft, maar ’t toeval wil dat ze dat SMS’je niet gehad heeft. Ergens vraag ik me af of we er wel goed aan gedaan hebben dat ze ook alleen bij Els gaat. De reden dat ik haar mail is omdat ik behoefte heb aan iemand die mijn denken kan volgen, uitleggen en desnoods bijsturen. Moet ik dan elke vraag aan Tan ook doorgeven ? Gaat ze die dan niet verkeerdelijk vanuit haar standpunt interpreteren ? Ik zie het momenteel liever besproken als we samen naar Els gaan. Verder heb ik ook altijd het gevoel, zowel bij Els als bij LB dat als ik er buitenkom, dat ik maar 1/3 gezegd heb van wat ik eigenlijk wou dat er gezegd werd. Als ik mijn bedenkingen, mijn piekeren op voorhand op papier zet, dan ga ik zowiezo al meer onthouden, maar dan hebben Els of Linda toch al een idee wat ere in mijn hoofd spookt. Soms zijn er ook dingen die het ene moment enorm helder zijn, en het andere moment terug heel vaag, het ene moment kan ik veel schrijven, het andere komt er niets uit. Tot een paar maand terug heb ik altijd overtuigd geweest dat ik alles zelf moest zien op te lossen, dat niemand mij hierbij kon helpen. Nu zie ik dat anders, anderen kunnen me helpen, maar ik blijf er van overtuigd dat ik het merendeel zelf moet doen. Tenslotte ken ik mezelf beter dan wie ook, alleen ben ik er mij niet altijd van bewust omdat er in mijn handelingen een zeker automatisme zit. Dit automatisme zal wel bij iedereen aanwezig zijn, alleen is het bij mij geïnspireerd door mijn autisme. Op dit moment wordt het iets te ingewikkeld. Toen ik van bij LB kwam, wou ze ook weten wat er allemaal verteld is. Maar ik kan niet zo maar herhalen wat er verteld is omdat ik het nooit op dezelfde manier kan vertellen. Ook heb ik het moeilijk om uit te leggen hoe het op mij is overgekomen. Ik heb het wel begrepen maar kan het niet uitleggen. Het is zeker niet dat ik Tan niet vertrouw, maar haar mogelijke reactie maakt me bang, bang dat ik hierdoor weer op een verkeerd spoor wordt gezet omdat ik haar reactie niet begrijp, niet kan interpreteren. En meestal is die reactie ook uit onbegrip over mijn denken, en dan helpt het me niet vooruit, wordt ik geremd in mijn ontdekkingstocht van mezelf. Ik wil mijn strijd zelf strijden, ik heb me in ’t verleden al te veel laten leiden door de opinie van anderen en dat heeft me in al die jaren behoorlijk in de war gebracht over mezelf. Nu wil ik zelf de wapens in de hand nemen en mijn plaats op deze wereld veroveren. De dag dat Tan er klaar voor is zal dit anders gaan, daarmee bedoel ik niet de dag dat ze me begrijpt, maar de dag dat ze het kan aanvaarden dat ik anders ben en de dag dat ze beseft dat mits een paar aanpassingen van iedereen, ook van mezelf, er wel mee te leven valt, dat het niet het einde is. Je kan het ook uitleggen dat ik me meer autistisch ga gedragen maar de vraag is, is dat slechts ? Volgens mij niet. Het zorgt ervoor dat ik minder energie nodig heb om mezelf te maskeren, om mijn anders zijn weg te stoppen. Het meer autisch gedragen bestaat er in dat ik me ga afschermen voor de storende prikkels ipv te doen alsof dat ik er geen last van heb. Dat wil niet zeggen dat ik alle storende elementen ga kunnen verwijderen, maar ik maak me sterk dat als ik ze tot een minimum kan beperken, ik ze wel beter aankan op het moment dat ik me niet kan afschermen. Het is dus belangrijk dat in mijn directe omgeving dit mogelijk wordt gemaakt. Niet alleen voor mij, maar ook voor Chim en Matthi, ook voor hen is dit belangrijk. Blijft nu nog altijd de vraag hoe het nu verder moet met Els en LB, is het de bedoeling dat we na een bezoek alles aan de ander vertellen ? Is dat wel bevorderend ? Zijn  het niet zaken waar we eerst en vooral zelf alleen moeten over nadenken ipv perse alles samen te moeten denken/doen ? Zeker in de wetenschap dat we zo al op een andere manier denken, redeneren ?

08:25 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.