04-12-07

moe maar niet lui

4/12/2007 Gisteren is uiteindelijk een rustige dag geweest voor mijn hoofd, geen radio of televisie overdag. Rustig nadenken, mijn geheugen sorteren dat is het eigenlijk. Maar in de namiddag begon het weer. Ik wou aanzetten naar de fitness en weer begon ik de film van die dag af te lopen om te zien of ik iets vergeten was. Vaatwas was leeg, ik had geen rommel gemaakt in de living, laptop zat terug weg, leek me ok. Want Tan ging vroeger thuis zijn dan ik, en ik begon al diverse scenario’s af te lopen waarbij ik wist dat ik toch weer iets vergeten zal zijn. Dat denken is enorm vermoeiend, het aflopen van alle beelden van die dag om toch maar zeker te zijn dat alles zal zijn zoals Tan het zou willen vinden. En toch lukt me dat nooit, altijd is er wel iets en daarom blijf ik ook meestal koortsachtig daar naar zoeken maar vinden doe ik het meestal toch niet. Dan toch maar vertrokken naar de fitness, sauna genomen en ondertussen nog wat verder gelezen in het boek van Gunilla Gerland, dat steeds boeiender wordt naarmate het einde nadert, omdat het meer over haar volwassen leven begint te gaan.Tegen 17u30 was ik in Zevergem om Chim weer op te halen, alles was goed gegaan, hij was tevreden, zijn hoesten was al wat geminderd. Onderweg naar huis was het gezellig in de auto, wat gek gedaan met hem, kon naar hem luisteren omdat er openingen waren in mijn hoofd, ik had mijn gedachten tot rust kunnen brengen en dan is er plaats. Maar dat was snel over toen ik thuis kwam. Daar stond Tan in de keuken met een gezicht tot op de grond. Ik wist het metteen, weg dat goede gevoel, terug mijn hersenen laten werken op volle toeren want wat was ik vergeten ? Ik had toch gezegd dat het een dag van rust was voor mijn hoofd, dat ik niets ging doen, dat dat de bedoeling was, mijn hoofd laten tot rust komen. Dat proberen uit te leggen heeft volgens mij op dit moment niet veel zin als ze het toch niet begrijpt, toch heb ik al verschillende pogingen gedaan op papier. En ja daar was de vraag, wat heb je eigenlijk gedaan vandaag. Ik zei niets, maar eigenlijk heb ik veel gedaan. Niet fysisch, want ik zat/lag in de zetel, maar mijn denken heeft niet stilgelegen. Het is alsof ik heel de dag beelden heb bekenen, beelden van vroeger en nu, beelden over mezelf, om mezelf te bekijken. Eén van de zaken die me al lange tijd bezighield, zelfs voor mijn diagnose, is waarom ik me altijd zo moe voelde. Ik wou altijd aan veel beginnen maar tegen dat het moest gebeuren was ik te moe en ging het heel moeizaam. Er werd me dikwijls verweten dat ik lui was, maar was het wel luiheid ? Als je lui bent dan wil te toch niet graag iets doen ? Ondertussen heb ik ondervonden dat het nadenken over de simpelste dingen, het zich moeten concentreren om bepaalde dingen gedaan te krijgen, dat dat veel kracht en energie vergt en daar wordt ik zo moe van. Het continu moeten denken over hoe dingen dienen te gebeuren over dingen waar anderen niet moeten over nadenken. Als anderen een werk van 1 uur moeten uitvoeren, heb ik er al 2 uur scenariodenken opzitten, intensief denken, mogelijke opties in beelden overlopen. Komt er dan nog bij dat als er teveel omgevingsgeluiden of storende elementen zijn dat de gedachte plots kan weg zijn, en dan begint alles weer van voor af aan. Ik moet de kans krijgen om zaken voor te bereiden, hoe belachelijk sommige dingen wel zijn. Zo moet ik er telkens weer voor ‘vechten’ om tijdig te kunnen vertrekken als ik ergens op tijd moete zijn. Ik bereken uren op voorhand de verschillende risico’s om te laat te komen. Ik ben liever een uur te vroeg dan 5’ te laat, want dan begin ik me op te jagen dat ik er niet tijdig zal zijn. Ik kijk naar de tijd op de GPS, tel daar zowiezo een kwartier bij, reken uit wat eventuele wegomleidingen me aan tijd kunnen kosten, bekijk ook wat de mogelijkheden zijn als ik te vroeg zou zijn, enz.Elke uitstap, hoe klein ook, wordt in detail berekend. Maar als ik dan wil aanzetten is er steeds het commentaar, ga je nu al aanzetten, je zal veel te vroeg zijn, ’t is maar zoveel minuten. Als ik me dan als zoveel keren laat overhalen, dan kom ik meestal bedrogen uit. Het is altijd langer dan dat Tan zegt, ben meestal maar nipt of iets te laat, jaag me onderweg op uit schrik 1 minuut te laat te zijn of dat er iets onverwachts gaat gebeuren waardoor ik hopeloos te laat kom. De enige manier om dit te voorkomen is vertrekken als ik denk dat ik moet vertrekken. Het geeft me rust en laat me toe om van de uitstap te genieten. Zo is het dit week-end tot 3x fout gegaan. Vrijdagavond gingen Matthi en ik naar een standup-comedian kijken in Kooigem. Volgens Tan was het maar 20’ rijden naar Kortrijk. Maar Kooigem is Kortijk niet, dus veel te laat vertrokken, het was uiteindelijk 35’ ipv 20’, me al zitten opjagen want het was ergens op den buiten, nog nooit geweest, ongekende wegen, eerst geen plaats om te parkeren. Uiteindelijk is de voorstelling met 10’ vertraging begonnen maar dat weet je niet op voorhand. Ik had dus eerst weer tijd nodig om tot rust te komen voor ik kon genieten.Zaterdagavond gingen we bij haar ma langs want sinterklaas was daar al geweest. ’s Namiddags was Am naar de dansles en na de dansles was ze meegegaan bij haar vriendinnetje thuis. We zouden haar rond 17u00 gaan halen want we moesten om 18u bij haar ma zijn. Ik stelde voor dat ik Am zou halen, toen het al 17u15 was, wetende als Tan ging dat het risico er was dat ze niet tijdig terug was, maar ze stond er op dat ze zelf Am ging oppikken. Om 17u45 wist ik dat het te laat was, we zouden nooit meer tijdig bij ma zijn,Chim moest zich nog aankleden, Am moest zich ook nog omkleden als ze thuis kwam, enz. Uiteindelijk kwam ze er door rond 18u10 en was het 18u30 toen we bij ma arriveerden. Ondanks het feit dat ik er niets zelf kon aan doen dat we te laat waren, was ik één brok zenuwen want we waren weer maar eens te laat. Toen we daar even waren kwam er nog volk binnen en moest de aandacht weer verdeeld worden, moest ik proberen om de facade van een normaal mens op te trekken, maar het lukte niet echt, ik kon bijlange de gesprekken niet volgen. Dan maar zelf over iets beginnen waar ik wat van afwist, maar dat was ook maar even. Eindelijk terug thuis samen met Matthi naar film gekeken en zo werd mijn hoofd wat rustiger en ebde de stress weg.Tan ging slapen. ’s Anderendaags hoorde ik van haar dat het was omdat er toch niets meer zou gezegd worden. Zij heeft dus duidelijk de opgebouwde stress niet gezien, hieruit leid ik af dat ik nog steeds probeer om het te maskeren, dat ik nog steeds probeer te doen naar de buitenwereld alsof er niets aan de hand is, dat ik nog steeds probeer te zijn zoals men verwacht dat ik zou zijn. Dan is het ook logisch dat ik daar veel energie aan verspil. En zondagavond zouden we naar de voetbal gaan in Brugge. Ik stelde voor om om 18u45 te vertrekken, uiteindelijk zijn we om 19u vertrokken, ’t was 40’ rijden en we hadden nog eens 15’ nodig om een parkeerplaats te vinden. Het viel mij op dat ook Matthi voortdurend op zijn GSM zat te kijken hoe laat het was. Ik was voortdurend tegen mezelf bezig me te sussen dat er nog voldoende tijd was, dat we op tijd gingen zijn, enz.Uiteindelijk is zondagavond nog het beste verlopen.Ik weet dat Tan haar best doet, dat ze het moeilijk heeft met 3 autisten, daarom ben ik zondagmiddag ook wat vroeger vertrokken uit de fitness om eerst nog een bloemetje voor haar te kopen. Ze zegt wel dat het niet hoeft, dat het verloren geld is, maar toch heeft ze het graag. Zo zijn er meer dingen waar normale mensen ja of nee zeggen, maar eigenlijk het anders bedoelen, iets dat ik geleerd heb uit de gesprekken met LB. Alleen vergt het van mij veel energie om bij alles te moeten denken of ze het nu bedoeld zoals ze het zegt of zoals ze het niet zegt. Het is allemaal extra denkwerk dat ik zoveel mogelijk wil vermijden zodat ik de vrijgekomen energie anders kan aanwenden. Met anders bedoel ik dan niet alleen voor mezelf maar naar anderen toe, naar Tan en de kinderen. Het is frustrerend als je weet dat je bepaalde dingen doet om het extra denken te voorkomen terwijl anderen dat als futiliteiten gaan negeren omdat men het niet begrijpt, en dat doet Tan nog steeds. Daarom heb ik nu ook besloten om elke week de spullen die ik graag eet, zoals de yoghourt van galaxy en het fruitsap van Materne zelf te halen. Zo wou ik zaterdagmorgen hiervoor even de colruyt binnenspringen, maar dat was volgens Tan niet nodig, ze zou in de namiddag wel gaan. Gevolg, in de namiddag is ze gegaan naar de Okay, daar hebben ze hetzelfde als in de Colruyt, maar geen galaxy drankjes. Een bagatel, ja, maar het laat me niet los, ik ben er aan gewoon. Had ik nu toch de colruyt binnengeweest, was dit voor mij weer een probleem minder. Is dat nu zo moeilijk te begrijpen ? Blijkbaar wel. Ik heb ook nog altijd het gevoel dat andere mensen voor mij de strijd willen leveren, strijd om mezelf te laten overleven in deze wereld. Hoe kan Tan weten hoe ik dingen moet aanpakken als ze me niet begrijpt ? Hoe leg ik het haar uit is een andere vraag waar ik het heel moeilijk mee heb. Hoe leg ik iets uit waarvan ikzelf niet altijd 100% zeker ben ? Het zoeken naar mezelf is nog niet eens halverwege. Dikwijls zijn er zaken welke ik probeer maar nooit zeker van ben dat het ook goed is of de oplossing is. Het begint meestal met een ruwe aanpak, en door het leren daaruit wordt die verfijnd om uiteindelijk te leiden naar een oplossing. Alleen moet ik de kans hebben dit uit te voeren en dat is niet altijd zo, ook soms door omstandigheden van buiten het gezin kan iets niet, maar toch probeer ik het zoveel mogelijk uit, teneinde tot rust te komen. Maar het is moeilijk als Tan het niet begrijpt. Ze is van goede wil, ze doet heel veel, voor de kinderen en voor mij. Maar er zijn dingen die ze beter niet doet. Het zijn meestal zaken die er op wijzen dat ze willen helpen in mijn zoektocht naar mezelf, maar dat is dan op een niet autistische manier, die me niet echt helpt, die tegenstrijdig is met hetgeen ik ondertussen geleerd heb.Het feit dat ik in haar ogen niets gedaan heb gisteren, terwijl het voor mij eigenlijk best vermoeiend was, dat snapt Tan blijkbaar niet. Wat wel belangrijk was, is dat ik vergeten ben de tafel van ’s morgens af te kuisen, er lagen nog kruimels op.En ik had bewust gisteren geen mail geopend en zodoende ook de mail gemist waarin ze me vroeg wortels te raspen en iets uit de diepvries te halen. Dat was volgens haar maar 5’ werken.Ik heb de mail niet gelezen dus wist het ook niet, anders had ik het gedaan. En zoiets duurt geen 5’ maar minstens 15’. Ik heb het soms heel lastig met haar tijdsbesef. Waarom zeggen 5’ als het veel langer duurt. Als ik steeds haar tijdsmaat zou gebruiken kom ik steeds bedrogen uit. En het is dan niet die 15’ die het lastig maakt maar die 15’ ipv 5’ …Maar hoe dan ook, normaal als ik een mail krijg bevestig ik die, dus moest ze toch weten dat ik die niet gehad heb ? Waarom was ze dan kwaad/teleurgesteld ? Ik wist nergens van …Hoe dan ook het is weer eens een dag waarbij ik tot rust ben kunnen komen en waarbij ik dan ’s avonds terug het deksel op de neus heb gekregen. Zo is een deel van de winst terug verloren. Zo kan ik toch niet tot een positief resultaat komen op de weegschaal ? Waarom kan ik dat niet uitleggen ? Waarom begrijpt Tan het niet ? Ik wou zo dolgraag de vrijgekomen energie gebruiken om mij aan te passen aan mijn gezin, om meer aan te kunnen in mijn gezin, maar nu gaat die verloren aan nutteloze zaken, althans toch in mijn ogen. Trouwens, ik ben er relatief rustig bij gebleven, kon het wel niet meer aan om dan samen te eten en ben dan maar gaan eten als iedereen gedaan had. Had ik dit niet gedaan was het uit de hand gelopen. Het feit dat ik verkoos apart te eten was duidelijk weer niet begrepen want toen iedereen gedaan had kwam Tan vragen of ze de tafel mocht afruimen of wat ik er ging mee doen. Ze ziet het niet, ze begrijpt het niet. Ik kan het wel zeggen maar als het dan niet wordt begrepen, wat voor nut heeft het dan dat je het zegt want ze ziet het nog niet. Hoe meer ik mezelf weet onder controle te krijgen, hoe moeilijker het wordt om het te doen, omdat Tan op een of andere manier steeds weer mijn strijd wil strijden en dat is nu net wat ik niet wil en wat ook niet kan.Het is steeds een opluchting bij LB en ER dat ze me begrijpen, dat ze snappen hoe ik denk. Dan legt Els het wel uit in heel andere woorden, maar toch hen ik het gevoel dat ze niet tot Tan doordringen, en dat bij haar het gemis van het emotionele allesoverheersend is en dat ze daardoor de andere zaken niet waarneemt of niet kan waarnemen. Ik kan me enkel focussen op mijn beperkingen die ik steeds beter begin te vatten, alleen kost het me nog veel tijd en energie om er daadwerkelijk rekening mee te houden, het duurt meestal ook eventjes voor ik merk dat ik stappen in de goede richting zet. Echter doordat Tan steeds over haar emotionele gemis begint, wetende dat ik dat niet kan invullen zoals zij dat wil, ziet ze volgens mij niet de vooruitgang op andere gebieden, begrijpt ze ook niet waarom ik me gisterenavond na haar uitval over het niets doen, ik me terugtrok, alleen in de living, ik moest het verwerken en dat gaat niet met iedereen aan tafel, het zou het alleen maar erger maken. Soms kan ik de dingen zelf moeilijk uitleggen of bevatten, pas na verloop van tijd begrijp ik de situaties en dan worden die ergens in mijn geheugen opgeslagen, in de hoop ze op tijd terug te vinden als ik ze nodig heb. Maar mijn geheugen is ook niet meer wat het geweest is en ik vergeet al gemakkelijk zaken, of komt het door het vele nadenken dat er geen plaats meer voor is ? Dan zou ik toch beterschap moeten ondervinden als het beter gaat, als mijn hoofd minder te verwerken heeft. Weer iets om over na te denken J 

20:04 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.