03-12-07

Te druk en geen moment om gedachten op nul te zetten

26/11/2007 Het is een warboel in mijn hoofd. Beelden en nog eens beelden flitsen voorbij. Het is zo druk om me heen dat ik geen tijd heb om ze te ordenen, zelfs de paar uur in fitness en/of sauna helpen niet. Als ik denk dat ik er een paar heb kunnen verwerken zijn er weer nieuwe. Het is alsof mijn hoofd vol zit en er geen plaats meer is om te ordenen. Gevolg is dat ik niet in staat ben om rekening te houden met mijn beperking. De drukte om me heen is niet te onderdrukken. Een plaats om me echt af te zonderen dit week-end was er niet, is er al een paar weken niet. Waar ik me ook bevind, de geluiden achtervolgen me, Chim die roept, Matthi en Am die heel druk tegen mekaar discusiëren over onbenullige dingen, en dan op zo’n hevige manier alsof men met een hamer op mijn hoofd klopt. Daarbij komt dat Tan alles behalve in orde is. Ik zou moeten de kracht hebben dingen van haar over te nemen maar ik kan het niet. Alle energie gaat naar het proberen afschermen van de drukke buitenwereld.Vroeger kon ik nog in de living wat tot rust komen, maar dat is onmogelijk met Matthi en Am als ze ook in de living zijn. In de bureau gaat ook niet want daar staat TV open voor Joachim.Enige plaats zou nog de slaapkamer zijn, maar dan komt Matthi op computer spelen met veel geluid. Waar moet ik nog heen ?? Als ik zeg dat het te druk is aan tafel, is de enige reactie die ik krijg van Tan dat het ook voor haar zo is, maar daarmee is het niet opgelost. Ik kan gewoon niet meer, ik wil mijn hoofd leeg krijgen. Nu wou ik deze morgen wat neerpennen, zit collega Peter hier eerst een half uur tegen me te praten, verschrikkellijk. Heb nog 15’ voor Mark er is, ik wou dat ik een hele dag had, gewoon een hele dag gedachten op nul proberen te krijgen, de indrukken van de laatste dagen verwerken. Maar niemand snapt het blijkbaar, hoe leg ik dit uit ? Ik kan het zelf amper verklaren maar weet dat ik er behoefte aan heb. Vorige week wat verkouden, een ander heeft dat ook wel eens, maar ik had eerder het gevoel dat ik ging sterven …. Het is maar een verkoudheid maar ik weet dat bij het minste dat er aan mijn lichaam mankeert, dat ik daar enorm veel last van heb, meer dan een ander, heb ik al genoeg moeten horen van Tan, want dan laat ik me zogezegd teveel gaan voor een onbenulligheid. En dan gingen we zaterdagavond naar Ben-X gaan kijken. Was er eigenlijk ook wat bang van, want hoe ging ik dat verwerken. En die schrik bleek achteraf nog gegrond te zijn ook. De hele zaterdag was een verschrikking. Bij alles wat er die dag gepland stond zat ik allerlei scenario’s af te lopen.Normaal ging ik met Chim naar Logo (8u30 – 9u) en daarna naar voetbal om 9u30.Maar nu ging Tan, zou ze op tijd terug zijn zodat ik op tijd op voetbal ben ? Want de trainer heeft graag dat we stipt aanwezig zijn. Normaal zijn we om 11u30 terug thuis, maar tss 11u en 12u kwamen die mensen de koperen kast ophalen die verocht was. Zouden ze komen ? Zou ik al thuis zijn als ze komen ? Gaat er niets breken tijdens het verplaatsen naar de camionette, gaan ze wel weer weg zijn om 12u45 vermits we naar Els moeten om 13u ? Gaan we wel kunnen eten deze middag ? enz, enz.We zouden die namiddag naar Brugge gaan, lamp kopen voor boven livingtafel en daarna naar de film. Donderdag was ze op voorraad, zou ze nu nog wel op voorraad zijn, zouden we nu effevtief die korting van 15% krijgen, zou ik er parkeerplaats hebben, zouden we optijd terug zijn om nog te kunnen eten en zouden we op tijd zijn voor de film ? Tan wilde eerst nog even naar huis en dan pas naar de film, maar dat was volgens mijn berekeningen niet mogelijk, dan zouden we nooit op tijd zijn. We moesten nog eerst tickets kopen, liefst tijdig, want anders was er misschien geen plaats meer. Gelukkig heb ik dat kunnen verhinderen, toch van Brugge rechtstreeks naar Gent. Zat ik nog altijd met de vraag, gaan we de gratis kaartjes wel kunnen omwisselen voor zitplaatsen zonder direct binnen te moeten gaan. Tan wou iets eten in de buurt van St-Pietersplein en ik wou de wagen parkeren aan de decascoop. Ik was van mening dat afstand decascoop – St-Pietersplein ong 10’ was, dus 10’ naar plein en 10’ terug, berekend dat we dan ong 60’ hadden om kaarten te kopen en te eten om dan op tijd terug te zijn voor de film. Tan vond het handiger om te parkeren op de ondergrondse parking van St-Pietersplein. Dus werd het 10’ extra. De parking van de decascoop kende ik, die van St-Pietersplein niet, dus was zenuwachtig hieromtrent. De eerste keer de parking voorbij gereden, weer 5’ kwijt …Geparkeerd, te voet naar decascoop, daar eerst alle affiches afgelopen, tickets gekocht, terug naar St-Pietersplein, kleinigheid gegeten, en terug naar Decascoop. Daar wat drinken gekocht. Ik wou ook PopCorn kopen omdat dat er bij hoort, maar Tan wilde niet. Ik vond dit vervelend. Dit zorgde voor een ongemakkellijk gevoel, er ontbrak iets, het was niet zoals het hoorde te zijn. En dan de film. Regelmatig zag ik mezelf, of Chim Of Matthi, of alledrie. Terwijl ik me moeilijk of niet kan inleven in de emoties van normale mensen, voelde ik bij Ben wat hij voelde en meemaakte. Het was het herkenbare dat ik voelde. Dingen die ik niet herkende bij mezelf, voelde ik ook minder. Het deed raar om dat te beseffen. Toen hij zelfmoord pleegde was ik er bijna zeker van dat het niet echt was. Ergens wist ik dat hij nog leefde. Zouden niet autisten dat ook gedacht hebben ? Denk het niet.. Na de film was ik nog stiller dan ervoor. Had tijd nodig om de film te verwerken, om de beelden opnieuw te zien. Eigenlijk wou ik nu ergens in een hoekje gaan zitten, zonder geluiden, om er over na te denken. Maar we gingen recht naar huis. En ik werd bang, ’t zal weer druk zijn in de living, Chim is wel niet thuis, maar Matthi en Am zitten thuis en ’t zal weer continu blablabla zijn. Dus geen tijd om te denken. Gaan slapen is een optie maar dan denk ik er ook niet over na.Thuis was het inderdaad de drukte waar ik al bang voor was.

09:55 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

ik ben een austist ook jou verhaal herken ik bij mezelf

Gepost door: dieter | 20-11-08

De commentaren zijn gesloten.