03-12-07

 

02/11/2007

 

Uiteindelijk heb ik het dinsdag (30/10) wat rustig gekregen in mijn hoofd, we zouden in de namiddag een paar winkels afgaan opzoek naar een geschikte verlichting voor in de living. Ik zag er eerst wat tegenop want Chim ging ook mee en in ’t verleden viel dat meestal serieus tegen. Maar ’t viel allemaal reuze mee, heb zelf ook meegedacht, dan meer over de praktische zaken, en ik voelde dat Tan dat appreciëerde. Ik was rustig geworden en dan komt die input vanzelf. In de laatste winkel in Brugge nam ze me zelfs spontaan vast. Dat was geleden van in Malaga eind augustus …

Dat is nu echt hetgeen ik nodig heb, op tijd een spontane knuffel. Maar die zijn zo zeldzaam.

’s Anderendaags liep het blijkbaar weer fout.

Dit was mijn eerste indruk :

toen ik gisteren thuiskwam zag ik dat er iets scheelde met Tan. Toen ik vroeg wat er scheelde kreeg ik het veelzeggende antwoord : laat me maar gerust. Heb ik dan ook gedaan.
Deze morgen heb ik wat aan mijn klassement van games en platen gewerkt en ook de bovenverdieping gestofzuigd. Straks moet onze jongste naar een voetbal tornooi, dus heel de namiddag weer alert zijn. Niet dat ik niet graag supporter voor onze jongen, maar 't zijn de sociale aspecten er rond ...
Tan gaat met Amelie een namiddag schoppen in Sluis, dus voor ze vertrekt geef ik ze nog een dikke knuffel, waarbij ze haar wegtrekt. Vraag ik : ik mag je toch wel een knuffel geven ?
Antwoord : Heb ik niet graag, ik ben niet goed van mijn nieuwe medicatie maar ja, daar heb jij toch geen begrip voor !
Hoe moet ik nu reageren ?
Het enige wat ze er nu mee bereikt heeft is dat ik weer down ben en eigenlijk nergens meer zin in heb, ik voel me weer zo schuldig.
Wie zegt dat ik er geen begrip voor heb ? Omdat ik niet kan raden wat er scheelt ? Omdat ik het niet kan zien als een ander ? Omdat ik niet weet hoe ik moet reageren ?
Kan je niet knuffelen omdat je je slecht voelt van medicatie ?
Ik word daar zo moe van, de tranen staan in mijn ogen, weet echt niet wat ik er mee moet.
Ze vroeg me wel nog de keuken op te ruimen en de auto te stofzuigen, maar na zo'n opmerking heb ik daar helemaal geen zin meer in.
En wat vanavond als ze weer thuiskomt ? Nog meer van die vinnige opmerkingen ?
Heb eigenlijk meer zin om me ergens op te sluiten, ver weg van alles
Ik weet het, ik moet me herpakken, heb er nog 30' voor want dan moeten we weg naar de voetbal.
Heb niet eens de tijd gehad om erop te reageren want 2' later was ze weg met Amelie.Ik voel me zo machteloos, wou dat het anders was.

Ik heb ook even raad gevraagd aan Els, haar antwoord heeft me terug aan het denken gezet. Het heeft me heel de namiddag tijdens de voetbal beziggehouden, was er eigenlijk niet heel de tijd bij, gelukkig heeft Chim er niets van gemerkt, antwoord Els :

Dag Werner,  een heel concreet antwoordje:

 Ja, van de medicatie kan je je zo slecht voelen dat je niet aangeraakt wil worden. Maar dat heeft dan eerder te zien met je psychisch niet goed voelen. Belangrijk is dat jij op zo een moment begrip toont, en ookverwoordt: oké, ik laat je nu, maar ik wil het er later wel over hebben, want ik wil het begrijpen, en daarbij moet jij mij helpen. En ik denk dat je gerust mag zeggen dat vinnige opmerkingen vooral willen zeggen dat Tania zich niet goed voelt. De oorzaak kan bij jou liggen, maar zal heel vaak ook elders liggen, maar jij kan haar wel helpen om zich beter of gerustgesteld te voelen.  Samen met haar zoeken, wat kan de oorzaak zijn van je niet goed, ben ik heb, zijn het de kinderen, is het het werk, enz..; kan al iets helpen; Belangrijk is vooral dat je haar aan het praten krijgt, desnoods is het maar schreeuwen, bitsig zijn of huilen, maar dat je iets van reactie krijgt. Nu, het eerste kan ik best begrijpen, maar waarom dinsdag wel en woensdag niet meer ?Waarom niet eenvoudig zeggen wat er scheelt ? Het blijft me allemaal veel te moeilijk. Ok, stemmingen kunnen wisselen maar dat is voor mij niet altijd duidelijk. Terug thuis na de voetbal, we waren 2de geëindigd in het tornooi, toonde Chim heel fier de’ medaille’ die ze gekregen hadden. Ik had zelfs gemerkt op weg naar huis in de auto, dat die medaille blijkbaar veel voor hem betekende, hij had de medaille zelfs gekust …’t was iets na 18u dus ik stelde voor om eerst te eten maar niemand kwam aan tafel. Matthi en Ami zaten te puzzelen, Tan was een boek van Matthi aan het lezen omdat hij daarvan een bespreking van de karakters moest maken, nu ja, dan maar alleen een boterham gegeten. Eigenlijk zit ik daar niet mee maar het gedacht dat Tan dat niet graag zou hebben, dat alleen eten, liet me toch niet los, waardoor ik er weer een slecht gevoel bij kreeg.Ondertussen had Chim de laptop vastgenomen en was een spelletje beginnen spelen. Het is ook zijn manier om zich terug te trekken, even alleen zijn in zijn wereldje. Zelf had ik ook niet veel zin in communicatie en gezien iedereen toch zijn bezigheid had, heb ik dan maar mijn laptop genomen om verder te werken aan het klassement van de games. Is nog een heel werk, maar zoals het nu is kan het niet verder. Telkens de kinderen een spelletje willen moeten ze een pak DVD’s afzoeken waardoor de boel steeds overhoop ligt. Dus eenmaal een perfecte lijst zou dit euvel moeten verholpen zijn. En daarbij, een diepgaand gesprek beginnen met de kinderen rond ons dat kan ik niet, kan me niet voldoende concentreren, en ’t is al moeilijk zonder hen. Vandaar dat ik ’s morgens op ’t werk om 6u het gemakkellijkst kan schrijven ook, ik ben alleen en kan me concentreren. Terug naar gisterenavond. Na enige tijd startte Chim een lego-spelletje op en de klank was nogal luid. Er was echter geen manier om dit stiller te zetten. Ik had al gevraagd aan Chim om dat te doen, maar dan hoorde hij niets meer. Ik stelde voor om zijn oortjes in te steken, maar dat wou hij niet. Hij was ook heel moe van de voetbal heel de namiddag en alles daar omheen, dus liet ik het maar zo. Maar dat maakte het alleen nog lastiger voor me, want ik wou het nieuws volgen maar met ondertussen zo’n lawaai van het lego-spelletje had ik heel veel moeite om het te volgen. Ik voelde stilletjes de hoofdpijn terug opkomen en wist dat het fout ging. Ik had er even aan gedacht om zelf oortjes in te steken met de klank van de TV, maar als ik eraan dacht dat Tan dat weer asociaal zou vinden, heb ik dat maar niet gedaan. Ondertussen zat Tan nog altijd te lezen in het boek van Matthi.Matthi begon ook opmerkingen te maken over het geluid van de laptop van Chim, maar Chim bleef doorspelen. Ik wou zelf de oortjes gaan zoeken voor Chim maar toen was het plots te laat. Tan maakte opmerkingen over de laptop, niet over het geproduceerde geluid. De laptop moet weg omdat er rust moet zijn in de living. Ik zei wel dat het probleem niet de laptop is, maar het geluid, maar dat hielp niet. Ondertussen had ook Ami haar laptop genomen om op de Sims te spelen, zonder geluid ! Als je nu de laptop weg wilt uit de living krijg je volgend scenario : Ami gaat naar kamer om op Sims te spelen, Chim naar speelplaats om te spelen met geluid, ik naar bureau om verder te werken aan klassement, Matthi in eetplaats om te puzzelen en Tan in zetel om te lezen. Is dat dan de ideale oplossing ???Het voordeel van de laptop is dat we nog bij mekaar zitten en dat er wel eens iets kan gezegd worden, ondertussen wordt er wel samen naar TV gekeken, maar Tan zit zelf te lezen, heeft geen tijd om te praten want boek moet uit zijn voor de bespreking die Matthi moet maken.Toen matthi nog maar eens klaagde over het lawaai van Chim zijn spelletje, maakte Tan de opmerking : Wat moet ik dan doen, Chim van de laptop halen, wat gaat er dan niet voor lawaai zijn. Ik begreep Matthi zijn probleem, ik had er zelf ook last van, alleen dacht ik verder en inderdaad Tan had gelijk, maar dat ziet Matthi niet in, hij maakt hem kwaad, stoel op de grond, puzzelstukken op de grond, slaat deur van living dicht en vlucht naar zijn bureau, zijn computer. Ik ben er zeker van dat hij daar eerst enige tijd zal zitten staren hebben alvorens Fifa op te starten. Het is zijn vlucht uit de wereld die hem niet begrijpt.Het werd me allemaal te veel. Ik besloot de DVD waarmee ik bezig was af te werken, en dan af te sluiten.Het leeg goed dat nog her en der stond in de vaatwas gepropt, brood uit diepvries weest halen voor ’s anderendaags, vuilbak, PMD-zak en Papier buitengezet. Als ik terug in de keuken kwam om vaatwas te starten had Tan gedaan met lezen. Je gaat toch nog niet gaan slapen vroeg ze. Ik zei ja, ik kan niet meer, heb weer hoofdpijn en ben veel te moe. Heb de vaatwas opgestart en wou naar boven gaan. Ik kwam Tan tegen in de hall, ze huilde. Ik vroeg wat er scheelde, maar had al een vermoeden dat het te maken had met het feit dat ik wou gaan slapen. Ze voelde zich eenzaam zei ze, we hadden nog niet kunnen praten deze avond. Maar haar uitleggen dat dit toch geen zin zou gehad hebben, zeker niet als de kinderen daar rondlopen, en ze zat heel de avond te lezen, OK ’t is voor Matthi, maar dat neemt niet weg dat ze zat te lezen en er dus geen mogelijkheid kon zijn voor een diepgaand gesprek.Ik haalde ook nog even aan dat als ik vraag wat er scheelt ik wordt afgesnauwd van laat me gerust en je begrijpt me toch niet. Nogmaals, het is niet omdat ik niet onmiddellijk op de situatie inspeel dat ik het niet zou begrijpen. Ik begrijp wel dat er iets scheelt maar meestal weet ik niet hoe ik er moet op reageren, wat ik moet zeggen. Te meer omdat ik wel weet dat er iets scheelt maar niet helemaal wat, en nog steeds heb ik het gevoel dat Tan verwacht dat ik dan raad wat er scheelt, maar dat kan ik niet ! Ik wel met haar praten, en ik hoor dikwijls van haar dat het in Malaga wel ging maar daar was de situatie helemaal anders. Ik had geen hoofdpijn ! En vooral, ik mis de zonnewarmte enorm ! Tan kan niet begrijpen nog aanvaarden dat ik gisteren om 20u45 niet meer kon, ik was opgebrand, het vuur was uit. Om dan nog een gesprek te beginnen, nee, dat kon ik niet. Maar ik heb de kans niet gekregen om mij te verduidelijken. Ook toen ik zei dat ik haar woensdagavond vast nam, eigenlijk op een ietwat zelfde manier dat ze me vast nam die dag in Brugge, en ik haar terwijl vroeg wat er scheelde, het antwoord was, laat me gerust, en gisterenmiddag kwam dat op het zelfde neer, zei ze dat ze die knuffel en kussen maar ambetant vond. Ook dat er weer een muur tussen ons stond. Maar wie bouwt die muur hier eigenlijk ? Ik ? OK, ik voelde me slecht gisterenavond en had hoofdpijn, maar een knuffel had veel geholpen, een knuffel zoals dinsdag in Brugge, maar die kwam er niet, integendeel, ik kreeg weer eens de volle laag. Zoals ze reageerde tegen Matthi over dat geluid van het Lego-spelletje laat me besluiten dat ze zelf bijna geen last had van het geluid. Ze kon rustig verder lezen. Maar bij Matthi en bij mij was dat geluid even erg alsof men met een heel zware drilboor naast je oor bezig zijn. De hoofdpijn is dan niet echt afkomstig van het geluid zelf, maar van de verwoede pogingen om de diverse geluiden niet horen en er dat ene uit te filteren dat je wel wil horen, iets waar Tan geen last van heeft. Ik kan me best voorstellen als je geen last hebt van al die sterke geluiden en je wel heel eenvoudig je kan focussen op het geluid dat je wil horen, dat je achteraf dan niet begrijpt dat iemand anders daar wel last van heeft, maar aanvaard dan toch wat een ander zegt. Het is voor mij gemakkelijker te begrijpen dat iemand die wel alle bijgeluiden zonder moeite kan wegfilteren er ook geen last van heeft. Eigenlijk begrijp ik veel meer dan ik eerst dacht, alleen hebt ik nog meer moeite om gepast te reageren dan het eigenlijk te begrijpen. En met begrijpen bedoel ik de algemene dingen, goed, slecht, soms ook meer zoals verdriet (als Tan huilt) of boosheid (als ze roept). Maar op zo’n moment weet ik niet hoe te reageren. Het is alsof ik het eerst een aantal keer moet herbeleven alvorens een passend antwoord te formuleren, maar ja, dan zijn we enkele minuten verder en is het in Tan haar visie te laat, begrijp ik haar niet, trek ik het me niet aan, enz. uiteindelijk heb ik dan in ’t verleden geleerd om dan maar niets te zeggen en het te laten overwaaien. Ik heb wel eens geprobeerd onmiddellijk te reageren, maar dan pakt het meestal verkeerd uit omdat de reactie niet gepast is, achteraf besef ik dat wel maar dan is het te laat. Eigenlijk zou ik er dan opnieuw moeten over beginnen maar dat is eenvoudiger gezegd dan gedaan.Dit alles kan nu weer opgevat worden als verwijten, maar dat is het zeker allemaal niet. Ik probeer gewoon mijn denken te analyseren, duidelijk te maken, ook voor mezelf, hoe ik het nu precies beleef. Terwijl ik dit schrijf kan ik rustig nadenken, kom ik naarmate de tekst vordert steeds dichter bij een besluit, een conclusie. Stel je voor dat ik dit gisteren avond nog allemaal moest uitleggen ? Bij de minste repliek van Tan was het al afgelopen en kwam er weer niets zinnigs meer uit.Ik begrijp stillekensaan dat ik meer begrijp dan dat Tan denkt, alleen het aangepast reageren is er niet. Meestal durf ik niet te reageren omdat ik gewoon niet weet hoe dat moet en ook niet weet welke reactie de goede is. Ik moet er kunnen over nadenken. En nu zomaar gaan afspreken met Tan van bvb nu zaterdag om 10u gaan we praten, dat kan ik niet op commando. Wie weet wat is er dan aan de hand, zijn er weer voor mij dan enorm storende factoren, waardoor ik me helemaal niet kan concentreren en er dan weer zomaar dingen ga uitflappen omdat ik dan denk van kijk, dat is hetgeen ze wil horen, dan zeg ik dat maar. Maar dan zeg ik zoals het niets is en is ze tevreden, terwijl als ik zeg zoals het is, het niet wordt aanvaard want dat kan niet volgens haar denken. De struikelblok blijft dat ze het nog steeds niet aanvaardt, misschien ook door het feit dat het soms wel goed gaat, je dan niets merkt van mijn anders zijn, ze dan gaat twijfelen van , kijk eens, je kan het nu wel, dan moet het anders ook gaan.Ik weet niet of ik het bij het rechte eind heb, maar dat is hetgeen nu door mijn hoofd gaat.Ondanks alles ben ik nog altijd ik. Is ze dan bang dat ik plots iemand anders ben ? Ziet ze me dan plots als iemand anders ? Is dat de reden dat ze mijn ASS niet aanvaard ? Dat ze nog altijd pogingen doet om me te laten functioneren zoals zij functioneert ?Ik ben nog altijd dezelfde als vroeger, alleen ben ik nu bewust dat ik anders denk. Ik dacht vroeger ook anders maar wist niet waarom. Nu wel, en kan ik er rekening mee houden. En sedert ik dat doe zijn er al meer diepgaande gesprekken geweest dan in al die jaren ervoor, waarvan het diepste in Malaga, toen we alleen waren onder de Spaanse zon.Dat het gisterenavond dan niet meer kon moet dan toch kunnen aanvaard worden ? Het is geen slechte wil, maar gewoon toegeven aan de taal van mijn lichaam, die zegt dat ik moe was, hoofdpijn had. Ik heb de laatste tijd wel veel hoofdpijn, veel meer dan vroeger, misschien omdat ik er ook meer mee bezig ben. Het valt me op dat het telkens is als het te druk wordt, als ik teveel prikkels binnenkrijg. Vroeger zou ik dan agressief geworden zijn, beginnen uitvliegen tegen iedereen. Nu bedwing ik dat maar krijg ik hoofdpijn. Het is voor mij een soort barometer geworden om te weten wanneer het genoeg is geweest, wanneer ik me moet terugtrekken. Ik weet ook wel dat het niet altijd kan, maar ik bepaal die momenten niet zelf, die worden bepaald door de omgeving, en daar heb ik geen vat op. Ik kan niet inplannen wat de omgeving doet, ik kan dat niet controleren. Dus, gisteren was weer zo’n moment, niets ging nog. Toeval wil dat dan net haar boek uit is, dat ze dan nog wil praten, maar dat had geen zin meer, het zou alleen maar een marteling voor me geweest zijn en voor haar. Maar daarmee weet ik nog altijd niet waarom ze zich eenzaam voelt.

09:51 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.