03-12-07

misbegrepen

16/10/2007

 

Afgelopen week is het plots beter gegaan. Zo goed dat het mij duidelijk opviel dat Mijn vrouw haar best deed. Ik apprecieerde dit ten zeerste maar ben nog steeds bang dat het maar tijdelijk is, het is ook al zolang anders geweest ….

Maar ik sta volledig open om het een kans te geven en er rekening mee t e houden dat het wel eens kan tegenvallen ook. Ik heb er haar zaterdag ook over aangesproken en gezegd dat ik het merkte en dat ik het ten zeerste apprecieerde. Ik vond het gewoon fantastish. Ook dit weekend is heel goed verlopen. Ondanks de drukte heb ik me perfect kunnen recht houden, mede door de rustpauzes tussendoor. Ben met dochter en haar vriendin naar TMF-Awards geweest, veel volk, heel veel drukte en lawaai, maar toch een fijne avond. 4 uur geslapen en dan met C. naar de voetbal, ’s namiddags genieten van een heerlijk zonnetje, het was gewoon een droom. Zondagnamiddag heb ik een experiment opgestart waarbij ik het geluid van de TV draadloos kan horen via 2 oortjes. Op die manier hoop ik het geluid van de TV beter te kunnen horen terwijl er omgevingsgeluiden zijn. Dikwijls als we samen naar TV zitten te kijken is het voor mezelf enorm irriterend dat ze rondom mij lawaai maken, waardoor eigenlijk het programma waar ze zelf ook zitten naar te kijken, niet meer kan gevolgd worden. Blijkbaar hebben zij daar geen last van maar ik wel. Daarom wou ik dit eens proberen.

Eerste reactie van Mijn vrouw : Dan ga je je nog meer afzonderen. Nu, dat is helemaal niet de bedoeling.

Gisterenavond liep het verkeerd. Hoofdoorzaak is weeral eens mijn schuldgevoelens die de overhand nemen waardoor ik ging overreageren. Komt daar nog bij dat die schuldgevoelens onterecht waren, wat het allemaal nog erger maakt. Het was een samenloop van omstandigheden waardoor de ergernis werd opgebouwd.

M. en A.moesten studeren, ik hielp A.met haar vraagstukken, ondertussen wou ik het nieuws wat volgen, dus zette ik de TV op met het geluid af. Ik gebruikte mijn oortjes. Zo kon M. verder rustig leren en ik toch het nieuws volgen zonder te storen. Tussendoor keek ik A.haar vraagstukken na.

Na enige tijd wou Mijn vrouw de radio uitdoen in de keuken. Ik deed teken van niet de radio uit te doen met de centrale knop, maar gewoon het knopje van de speakers af te zetten, anders vielen mijn oortjes ook uit. Dit stootte echter op verzet. Ze wist niet direct welk knopje dat dat was, maar het kwam op mij over als ‘dat dom gedoe met die oortjes, waar is dat voor nodig’, terwijl eigenlijk die oortjes al een eerste discussie vermeden hadden want ik wou het nieuws zien en M. perse studeren in de living en de TV moest daarvoor uit blijven.

Zelfs M. maakte de opmerking dat het associaal was, zelfs na mijn uitleg waarom, geen begrip.

Even later wou hij de laptop van A.gebruiken voor zaken op te zoeken op internet. Metteen wou hij ook de voeding met 3m kabel over de grond leggen om hem op te starten. Daar M. en A. de gewoonte hebben om altijd die kabel aan te sluiten zie ik om eerst zo op te starten want de batterij gaat normaal 2 uur mee als ze opgeladen is. Echter na een paar minuten viel het scherm uit. A. had dit ook als eens gehad, bug in Vista, dus ben ik tot bij M. geweest en heb ik de laptop in standby gezet en terug opgestart. Zo had ik het toen ook bij A. opgelost. Toen ik terug in de zetel zat viel het scherm weer uit. Ik zie dat het dan toch de batterij zou zijn en dat hij dan toch best de stroomadaptor zou insteken. M. begon echter enorm aggressief te worden op mij omdat hij ‘zoveel tijd’ verloor. Eigenlijk waren het misschien 3’ maar in zijn visie was dat lang en wachten dat kan hij niet. Het was allemaal mijn schuld dat de pc uitviel, enz. Op dat ogenblik begon ook ik over te reageren, ik besefte het veel te laat, het is gewoon sterker dan mezelf. Als iemand me (onterecht) de schuld geeft dan slaat er iets door in mijn hoofd. Komt daar dan nog bij dat Mijn vrouw er bij komt en er nog een schepje bovenop doet door tegen mij te roepen, omdat zij niet weet hoe ze de voeding moet aansluiten en dat ik dan blijf zitten in de zetel ipv M. te helpen. M. weet perfect hoe hij de kabel moet aansluiten, en ik BEN tot bij hem geweest de eerste keer om te kijken wat er aan de hand was, maar dat heeft Mijn vrouw niet gezien, dus neemt ze de verkeerde conclussie. Maar als ik dan zeg de kabel in te steken en hij weigert omdat hij bokkig is, is dat mijn fout niet.

M. weigerde gewoon door zijn zwart/wit denken, dat besef ik nu achteraf. Ik had eerst gezegd dat hij de kabel niet mocht gebruiken, en daarna zeg ik van wel, dat kan niet volgens hem. Alleen was ondertussen de situatie veranderd.

Maar de reden dat ik eerst zei tegen M. om te proberen zonder de kabels is eigenlijk omdat ze achteraf de kabels altijd laten rondslingeren in de living en ik weet dat Mijn vrouw dat dan vervelend vind. Ik zie op dat moment dat beeld voor mij, waarbij ze dan weer eens haar beklag doet. Ik voel me dan schuldig terwijl het eigenlijk niet mijn kabels zijn die daar liggen, maar ze zegt het wel tegen mij, of eerder, ik heb toch het gevoel dat ze het tegen mij zegt. Die situatie in het achterhoofd wou ik het vermijden en daarom zie ik de kabels niet te gebruiken als het niet nodig was want ze gingen over de vloer liggen en verwachtte weer opmerkingen van Mijn vrouw. Ik had beter niets gezegd of moet ik dan eerst vragen aan Mijn vrouw of ze het erg gaat vinden ? Ik weet het niet, misschien dat ik ook nog te veel beelden uit het verleden oproep ?

Uiteindelijk is het dan terug rustig geworden en heb ik C. in bed gestoken, wat naar TV gekeken en A. verder geholpen met wiskunde, alhoewel ik het een halfuurtje heel moeilijk heb gehad na de discussie, kon me niet echt goed meer concentreren, noch op de wiskunde, noch op TV. Door ondertussen met C. naar boven te gaan ben ik weer tot rust gekomen.

Alleen is er niet meer gepraat tussen mij en Mijn vrouw nadien, weet ook niet of ik toen iets zinnigs zou kunnen zeggen hebben, ik had tijd nodig om na te denken.

Toen M. gedaan had met zijn huiswerk wou hij naar een film kijken. Toen verwachte ik weer ongeduld en discussie want ik zat nog te kijken en het zou nog tien minuten duren. Geen probleem zei M., dan kijk ik wel binnen 10’. Ik was stomverbaasd !

 

Ik besluit hieruit dat conflicten in de toekomst zeker niet te vermijden zijn, maar zolang we er van leren en er over gepraat kan worden (zei het mijn vrouw op papier of mondeling) dan komen we steeds verder in het proces naar een leven met autisme. Alleen met dat opgelegde schuldgevoel blijf ik het moeilijk hebben, vooral omdat het meestal onterecht is, en ik op het moment zelf niet de woorden vind om dat ook aan te tonen. Ik weet meestal pas achteraf waarom en hoe, maar dan is de situatie allang gepasseerd en is het eigenlijk te laat. Ik hoop dat ik bij deze de situatie wat beter heb kunnen uitleggen. Ik wil zeker mijn reactie niet goedpraten, ik wil alleen verduidelijken waarom ik zo reageerde.

 

09:48 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.