03-12-07

Kan mijn evenwicht niet vinden

9/10/2007 Eindelijk is er mij vannacht iets duidelijk geworden, nl. waarom het in Malaga zo fantastisch ging.. Ik dacht altijd omdat we alleen waren, omdat er weinig tot geen neagatieve prikkels waren, omdat er bijna geen stress(situaties) waren, maar dit zijn eigenlijk alleen maar gevolgen, gevolgen van het feit dat ik tijdens onze citytrip naar Malaga deze zomer mezelf was. Dit is iets wat ik al lang niet meer ervaren heb. Ik hoefde me niet weg te stoppen achter vanalles en nog wat. Ik moest niet voortdurend bezig zijn met te denken wat men verwachtte wat ik zou doen en of ik niets vergeten was. Dit kwam mede dankzij Mijn vrouw die geen extra zaken verwachtte, behalve dan misschien de laatste avond in de bar, maar ik had die 5 dagen voldoende bagage opgedaan omdat euvel op te vangen. Echter terug thuis is langzamerhand de miserie weer begonnen. Als ik niet voortdurend denk, wat moet ik nu doen, wat moet ik daarna doen, wat ben ik vergeten, wat wordt van mij verwacht, hoe moet ik nu reageren, enz, dan loopt het verkeerd. Ik kan dit niet continu volhouden, en langzamerhand geraak ik gestresseerd, gefrustreerd en begin ik dingen te vergeten. Meestal begint het met kleine dingen, maar sommige kleine dingen in mijn ogen zijn voor Mijn vrouw belangrijke zaken. Zondagnamiddag was een heel drukke namiddag. Ik ben met chim en M. naar Monsterjam geweest, veel lawaai. Was blij weer thuis te zijn, wou genieten van wat stilte om tot rust te komen. Blijkbaar ben ik uit mijn routine geraakt, want normaal als ik Chim in zijn bed stop en Mijn vrouw is ook gaan slapen, dan ga ik nog even langs om te zien of ze nog iets nodig heeft en doe ik de lichten die teveel branden ook uit. Zondag avond vergeten en ’s anderendaags krijg ik de verwijten naar mijn hoofd dat ik geen rekening hou met haar, dat ik haar verwaarloos, terwijl ik me van geen kwaad bewust was. Het is erg dat dit zo overkomt terwijl het helemaal niet mijn bedoeling was en dat ik gewoon uit mijn doen was. Dan komt zoiets onrechtvaardig over en komt er een opstandig gevoel. Gelukkig besef ik dat en kan ik het bedwingen omdat ik dat geleerd heb. Maar het onrechtvaardigheidsgevoel en het gevoel van onbegrip waarom Mijn vrouw zo reageerd blijft hangen. Zelfs als ik haar probeer uit te leggen waarom, dan nog aanvaard ze mijn uitleg niet, alsof ik sta te liegen om het goed te praten, wat helemaal niet het geval is, vermits ik in mijn ogen niets verkeerd gedaan heb. Gevolg is dat ik me steeds meer schuldig ga voelen ten opzichte van Mijn vrouw en de kinderen, waardoor ik nog dieper in de put geraak en het steeds erger wordt. Het is me nu wel duidelijk en ik ben er nu wel 100% van overtuigd dat mocht ik thuis 100% mezelf kunnen zijn, het leven veel aangenamer zou zijn, niet alleen voor mij maar ook voor mijn gezin. Alleen is het moeilijk om er met Mijn vrouw over te praten. Als ik iets durf zeggen in die richting dan wordt er steeds meer achter gezocht en kwets ik haar, wat helemaal niet de bedoeling is. Ze beseft niet dat door haar reactie, door haar niet aanvaarden van mijn beperkingen dat het juist dat is wat het steeds erger maakt. Maar als ik dat zeg is het haar de schuld geven en dat kan ze niet hebben. Maar dat is niet zo, het is gewoon een vaststelling. We zitten voortdurend in een negatieve spiraal, een spiraal gevoed door schuldgevoelens en onrechtvaardigheid. Telkens ik me weer wat beter voel komt er weer een situatie waarbij dat gevoel terug onderdrukt wordt. Het lijkt wel een berglandschap. Maar als ik dit aanhaal dan is Mijn vrouw gekwetst. Wat moet ik dan doen of zeggen ? Mijn vrouw bezorgd me opzettelijk een schuldgevoel ivm A., geeft ze zelf toe, en als ik haar vertel wat voor gevolgen zoiets op me heeft dan is ze gekwetst ? En wat met mijn gevoelens dan ? Ik kwets haar dus door te zeggen dat ze me kwetst ? Ik geef haar de pap in de mond wat mij zo negatief bezig houd en dat is haar kwetsen ? Stel je voor dat je voortdurend je schuldig gaat voelen bij wat je doet omdat je denkt dat je partner er niet mee akkoord is ? Waarom denk ik dat ? Omdat ik niet kan zien of ze het goed vind of niet, of ze er mee akkoord is of niet, of ze iets nodig heeft of niet, omdat ik niet kan zien of ze iets verlangde of niet, waarom ? Omdat het niet uitgesproken wordt. En gesproken of nog beter, geschreven taal, is het enige wat ik versta, is het dan zo moeilijk om mijn taal te ‘spreken’ ? Mijn vrouw beseft maar half hoeveel moeite het me kost om haar taal te spreken. Ik ben nog nooit zo open geweest in mijn denken en spreken, meest op papier, maar in Malaga kon ik het zelfs mondeling, wat ik al een hele prestatie vond. Echter voor een ander mens is dat vanzelfsprekend, waardoor mijn prestatie ook als vanzelfsprekend wordt beschouwd, maar dat is het niet. Het is voor mij een hele opgave. Hier op papier is het veel gemakkelijker, ik heb tijd om na te denken en wordt niet onderbroken. Hoe kan ik Mijn vrouw duidelijk maken dat als ik mezelf kan zijn, dat de situatie zoals in Malaga ook thuis mogelijk is ?Het wordt wel erg als ze gaat bepalen met welke handicap ze wel kan leven en met welke niet, met autisme duidelijk niet, toch volgens onze laatste mailconversatie. Hoe moet dat dan later op M. overkomen ?Door mijn autisme weet Mijn vrouw nu dat aan bepaalde verlangens nooit voldaan zal worden en ze weet niet of ze op die manier met me verder kan. Voor ze het wist was er nog hoop, zie ze. Dat is voor mij hetzelfde alsof Mijn vrouw bvb vanaf morgen plots blind zou zijn, of lam, of wat voor handicap dan ook. Veronderstel dat ze vanaf morgen geestesziek wordt, moet ik haar daarom laten vallen ? Nee, je aanvaard na verloop van tijd de diagnose en je leert er mee te leven. Die aanvaarding heeft tijd nodig. Ik heb er geen probleem mee om haar die tijd te geven, ze krijgt van mij alle krediet, maar ze luistert niet naar me, alles wat ik zeg wordt gezien als kritiek terwijl ik enkel analyseer wat er aan de hand is omdat ik mezelf beter kan ontleden dan wie ook. Zo bouw ik verder aan mijn zelfbeeld, zo leer ik mezelf steeds beter kennen en kan ik ook steeds beter mezelf zijn, maar dat past blijkbaar niet in Mijn vrouw haar denkpatroon. En zo geraken we nooit uit die cirkel. Ik mag niet zeggen wat me terug in de put duwt en ondertussen beseft Mijn vrouw niet dat ze dat doet, ik geraak dus weer dieper in de put, waardoor mijn stress weer toeneemt, waardoor ik weer meer onhandelbaar wordt, waardoor Mijn vrouw weer extra omerkingen gaat maken, waardoor ik weer dieper geraak, enz. Maar ik mag dat niet zeggen want het kwetst ???Hoe moet ik dan duidelijk maken hoe ik denk, wat mij problemen bezorgd ?Ze wil dat ik beter meefunctioneer in het gezin, maar als ik zeg wat de oorzaken zijn,dan kwets ik ??? Dit komt omdat ze niet denkt zoals ik, ze voelt de zaken anders aan, en dat is iets wat ik al een tijdje aanvaard heb, en ’t is net door dit te aanvaarden dat ik het gemakkellijker heb. Maar zolang Mijn vrouw het niet van mij aanvaard geraken we niet uit deze situatie. Ze blijft bouwen op het geen ze ziet, niet op hetgeen ik haar vertel.De mailconversatie van gisteren vind ik verschrikkelijk, weet niet wat ik er eigenlijk moet van denken. Ik vraag niet om medelijden of zo, dat wil ik zelfs niet, zou niet weten waarom. Ik vraag enkel aanvaard te worden zoals ik ben. Ik wil een thuis waar ik mezelf kan zijn, zoals in Malaga, zonder die stress en zonder voortdurend situaties te moeten bedenken.Ondertussen is ze naar de huisarts geweest, dezelfde die enkele weken terug bij mij perse iets verkeerd wou vinden terwijl ik wist en ook zei tegen hem dat ik gewoon een aantal dagen rust nodig had omdat de veranderingen en druk me teveel werden door mijn ASS, maar dat laatste verstond hij blijkbaar niet. Die vertelde haar dat ze vooral haar gevoel moest volgen, “t zal wel, maar ben niet overtuigd dat dat de goede instelling is. Gevolg is dat ik weer zit te tobben, te piekeren en het dus weer achteruit gaat. De opmerking dat er niet veel koppels met 1 partner die autisme heeft samenblijven is vooral blijven hangen. Altijd maar vergelijken met anderen,  op alle gebied. Ze moet door het aanvaardingsprocess heen, maar moet ze daarom mij afremmen door soms zo venijnig te doen ? Hoort dat er bij ? Als ik dat zeker wist kan ik het misschien beter negeren, maar dat is dan ook weer gemakkelijker gezegd dan gedaan.

 

 

09:45 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.