03-12-07

de balans staat ongeveer in evenwicht.

3/12/2007 Eindelijk eens weer een dagje alleen met mezelf. Alhoewel het niet is zoals ik verwachtte. Tan vroeg me wat ik ging doen, ik zei niets, en dat is ook zo, maar ik zag aan haar gezicht dat ze niet helemaal akkoord was. Haar uitleggen mondeling is moeilijk, temeer dat ze het toch niet zal begrijpen. Op de koop toe werd Chim ziek, hij kon niet naar school, vraag van Tan, kan hij thuis blijven. En toen begon het gevecht tussen mijn hart en mijn autisme. Dit was al niet volgens de planning en ik had eigenlijk deze dag nodig voor mezelf. Het is de enige dag nog dit jaar die ik heb om wat bij te komen, om alleen te zijn, en als Chim heel de dag bij mij is, dan is het verloren. Ik ben nu al bang voor de komende feestdagen, het continu moeten alert zijn, en dat voor dingen die voor anderen doodnormaal zijn en volautomatisch gebeuren of gedaan worden. Net voor Matthi en ik vertrokken naar de voetbal begon Tan er over wat we gingen doen met Chim vandaag, vermits hij niet ziek naar ’t school kan. Dit is heel de avond in mijn hoofd blijven hangen, wat nu ? Ik heb deze dag nodig voor mezelf en het lijkt egoïstisch, maar zonder deze dag geraakt mijn evenwicht verstoord en wordt het alleen maar erger met me en dreig ik de controle over mezelf te verliezen en dreigt zich dat ook uit te werken op mijn naaste omgeving maar leg dat maar eens uit ! Ergens probeer ik een weegschaal niet alleen in evenwicht te brengen maar ze te laten overhellen naar de goede kant. Aan de goede kant staat het gewicht van mijn gemoedstoestand, van het me goed voelen, van het beheersen van mijn autistisch gedrag en zijn, kortom, mijn binnenkant. Aan de andere kant staan alle invloeden van buitenuit die dit aantasten. Zolang de weegschaal overhelt naar de binnenkant ben ik iets of wat gewapend tegen de buitenkant. Om dit positieve evenwicht te behouden zijn bepaalde zaken noodzakelijk, zoals het af en toe kunnen ‘ledigen’ van mijn hoofd. De invloeden van buitenuit zijn moeilijk tegen te houden, omdat het meestal dingen zijn die anderen niet eens opmerken en dus ook niet begrijpen dat ik dit negatief ervaar. Zo kan het tikken van een klok op me af komen alsof men met een hamer op iets heel hard slaat. Of stemmen aan tafel kunnen zodnig overheersen dat ze als monsters op me afkomen. Vermits ik die geluiden niet kan wegfilteren op dat moment is de enige manier om er aan te ontkomen, er van weglopen. Maar het gekibbel tussen de kinderen achtervolgt me overal en dan gaat het fout. Dan ga je op zo’n manier slapen, maar door te slapen recupereer ik dat niet. Dan gaan werken, heel de dag geconcentreerd zijn, thuis komen en weer dat getater van iedereen, niet met je gedachten alleen kunnen zijn, dat is verschrikkellijk.En ondertussen in al die situaties de verschillende mogelijk scenario’s zitten te bedenken om de dag door te komen, allemaal met dat kleine koppeke. Vroeger, voor ik Tan kene, kon ik van de onaangename geluiden en situaties weglopen. Ik zat heel veel op mijn kamer en kon uren naar muziek luisteren. Ook toen ik met mijn ouders aan zee was, zat ik buiten met mijn stereo installatie. Ik ging dan op de ideale plaats zitten tussen de twee boxen om zodoende de perfecte stereoklank te kunnen horen. Op al die momenten hoorde ik enkel de muziek die ik graag hoorde, de andere geluiden verstomden, stierven uit. Ik hoorde enkel nog een geluid van eenzelfde volume, een harmonisch geluid, zonder pieken of uitschieters. Ik kon als het ware de slechte geluiden verdrijven/vervangen door goede geluiden.Als ik mijn muziek niet kon aanzetten dan nam ik een koptelefoon en droomde ik weg in mijn  wereld via mijn muziek, via mijn positieve geluiden. Voor mij was dit onbewust een vlucht uit de realiteit, een realiteit die niet aangepast was aan mijn beperkingen. Toen wist ik dat allemaal niet wat ik nu weet, toen was het gewoon zo. Ik had ook niet de druk die ik nu heb. Toen kon ik mijn gang gaan, ik kon me afzonderen als ik dat wou, ik had geen verantwoordelijkheden die me onder druk konden zetten. Maar toen ik Tan leerde kennen ben ik er beginnen van afwijken, moest ik mijn aandacht ook aan haar noden aanpassen en toen is het beginnen bergaf gaan. Ik kon mezelf niet meer zijn, moest een beeld opwerpen van mezelf zoals Tan me wou zien. Ik kon ook steeds minder de stress aan. Altijd gedacht dat de stress van het vele werk kwam, de overuren, enz, maar dat was het dus niet. En het ligt helemaal niet aan Tan, want had ik toen een ander meisje ontmoet dan was het vervolg van mijn leven quasi identiek verlopen, tenzij ze ook ASS zou hebben gehad. Hoe het dan zou geweest zijn weet ik niet, misschien had het dan wel nooit geklikt ...Vroeger kon ik, op de camping in de caravan, thuis, gewoon op de zetel zitten/liggen en wegdromen in mijn eigen wereld. Gewoon liggen en niets doen. Genieten van een oase van rust. Sedert ik Tan ken is dat nooit meer echt gelukt, want als ik keer alleen thuis was en ze komt ’s avonds thuis, moest ze altijd weten wat ik gedaan had, en dat kon niet niets zijn, zij kent dat niet, dat is niet normaal, thuis zijn en niets doen, zoals nu, vandaag, niets doen, je gedachten de vrije loop laten, niet gestoord worden. Voor ik verkering had stond die weegschaal tussen binnen en buiten volledig naar binnen, de buitenwereld had weinig invloed op me. Alhoewel het behoorlijk fout ging toen ik hogere studies probeerde. Nu besef ik dat dit vooral komt door het ontbreken van structuur en door de te hoge druk. Ik voelde me steeds slechter worden, voelde dat ik het niet aankon, en ondanks de druk van mijn ouders om verder te studeren heb ik toen de goede oplossing gekozen, ben gestopt met studeren en gaan werken. Een geluk toen was dat ik werk gevonden heb als reparateur van computers. Ik kon er me volledig in uitleven, was heel goed in electronica, het maken van uitbreidingen voor de toen nog allereerste PC’s. Zo heb ik de echte computers leren kennen en dat is zowat mijn redding geweest, ik begon me terug beter te voelen in mijn vel. Ik ging zodanig op in mijn werk, wat langer werken had ik geen probleem mee want ik deed het graag. Ook thuis hield ik me vaak bezig met ontwerpen van schakelingen, versterkers, meetapparatuur. Aan dit alles kwam langzaam een einde toe ik Tan leerde kennen. In haar wereld moest ik aan dacht hebben voor haar, en dat had ik wel, ik zag haar graag en nu hou ik nog steeds van haar, maar ergens werd mijn eigen wereld ingekrompen. Zaken die niet opbrachten zag ze als verloren werk. Het presenteren van programma’s op de vrije radio was verloren werk, niet belangrijk. Als ik een schakeling wou maken, bvb voor de verlichting van ons huis moest ze op voorhand weten hoe lang het zou duren, maar mij interesserde die tijd niet. En het duurde altijd langer dan dat ze dacht dat het zou duren, werken die normaal dagen in beslag namen zouden op een uur of twee moeten gedaan zijn, maar dat kon gewoon niet, die zaken hdden nu eenmaal die tijd nodig. En ik kon haar dat niet uitleggen, moest te lang nadenken over mijn woorden, had daar tijd voor nodig maar die kreeg ik niet.Ook het samenleven met iemand was voor mij een hele verandering, ik moest me enorm aanpassen en voelde dat ik er moeite mee had. Had ik het toen maar allemaal geweten en kunnen uitleggen ....Steeds meer komen er beelden uit het verleden terug die ik nu duidelijk begrijp en waarbij ik ook duidelijk zie wat er toen fout liep. En het is aan de hand van die foutgelopen momenten dat ik nu probeer mezelf terug op de goede weg te zetten. En alleen ikzelf kan weten wat de goede weg is, omdat anderen, die mijn denken niet kunnen volgen, ook niet beseffen wat goed of slecht voor me is. Ergens is er de laatste maanden een bewustzijn gekomen dat ik eerst met mezelf in balans moet komen alvorens ik me met een ander zijn problemen kan bezighouden. En dat is me al dikwijls gelukt. Er zijn al heel wat periodes geweest dat ik kan meedenken over de problemen met Matthi of Chim of Tan. Maar het evenwicht is nog heel labiel en de buitenkant neemt nog dikwijls de overhand. Ondanks alles ben ik toch blij dat ik deze morgen aan mezelf heb gedacht dat dat Chim nu bij mémé is. Hij is daar goed, zal daar at spelen, het is daar rustig, hij is er graag. En ik heb ook mijn rust. Ik had het er moeilijk mee, en ik weet niet of Tan het wel begrijpt, maar ik heb mijn eigen wereld nodig om in haar wereld te overleven.Het is wel jammer dat ik daarvoor vakantie moet opnemen, eigenlijk is dit geen vakantie maar pure noodzaak, zoals iemad die griep heeft die enkele dagen thuisblijft. Maar ik twijfel er aan of onze huisdokter het wel begrijpt. En ik heb ook geen zin om 2 uur in zijn wachtkamer te zitten en daarna alles te moeten uitleggen om een briefje voor één dag te kunnen krijgen. Maar het zou wel eerlijker zijn, vermits iemand die ziek is, of een fysische handicap heeft er ook geen verlof dient voor op te nemen. Dit moet ik toch eens bespreken met ER of LB.Ik heb er altijd een gevoel van profiteren bij, want eigenlijk ben ik nu niet ziek, heb geen koorts of spierpijn of wat dan ook. Ik heb alleen mentaal rust nodig, en soms is één dag voldoende, soms meerdere dagen. Het valt me ook op dat ik het in deze sombere winterdagen minder goed aankan, ik mis de zon en de warmte op mijn huid. Misschien moet ik me toch eens laten testen om een bewijs in handen te hebben zodat ik iets heb om op terug te vallen, maar dan nog, hoe zal m’n er op reageren ? Je bent toch niet ziek ?We zien wel. 

 

13:00 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Een maandag groetje Je verhaaltje komen lezen.
Een prettige en vrolijke dag toegewenst.

Gepost door: rafia | 03-12-07

De commentaren zijn gesloten.