05-10-07

Altijd weer dat schuldgevoel

We zijn langsgeweest bij ER, onze psychologe.Het was een goeie zaak dat we er uit geraakt zijn over M.. We twijfelen nu wel nog of we er over beginnen nog vóór de eerste GON of erna. Ik heb nl schrik dat als we er nu dit weekend over beginnen hij misschien zal weigeren om naar de GON te gaan.Maar hoe belangrijk dit ook allemaal is, over ons is er eigenlijk niet gepraat en daar had ik wel op gerekend. Ik had niet gedacht dat we het een uur zouden hebben over M.. Versta me niet verkeerd ik vond het wel belangrijk, maar de afgelopen 2 weken zijn er een aantal gebeurtenissen waar ik vragen bij heb. Eén ervan was dat probleem met de kapper, maar volgende situaties hebben ook telkens bij mij een schuldgevoel opgewekt waarbij ik meen geen schuldgevoel te moeten hebben, maar het is sterker dan mezelf : 1) conversatie over A. :

1.  T:Bel jij haar nog eens uit de auto ?
Ze vindt het erg lang duren voor er iemand thuis komt …

2.  Ik: ok, maar zelfs al ga ik nu naar huis, zit ze toch op desims te spelen …

3.  T: Dat vraag ik ook niet, alleen maar eens bellen

4.  Ik: als je zegt : ze vindt het echt lang duren voor er iemand thuiskomt …
Dan zie ik dat weer anders natuurlijk !

5.  T: Zeer goed begrepen maar ik wou je alleen maar een schuldgevoel geven ….

 Als ik Mijn vrouw probeer uit te leggen dat door het opwekken van dat schuldgevoel voor mij de dag om zeep is wil ze dat niet aanvaarden. Het blijft gewoon in mijn hoofd spoken. Ze zei dat ze dat bewust had gedaan. Waarom toch ??2) Ik had ook voorgesteld om eens naar zo'n praatavond te gaan over 'partners en autisme' georganiseerd door de VVA. Dat zag ze niet zitten, was er nog niet aan toe. Ik hoopte om van andere koppels wat info en ervaringen te kunnen opsteken en hoopte dat ook Mijn vrouw dat zou doen. Toen ik voorstelde om eventueel alleen te gaan was dat ook weer verkeerd. Dus ofwel ga ik niet, ofwel ga ik met een schuldgevoel want Mijn vrouw wil dit niet. Dit zijn nu 2 punten maar er zijn er meer welke ervoor zorgen dat ik eigenlijk regelmatig met een schuldgevoel rondloop en vroeger zou ik dan eerder de activiteit niet hebben gedaan, omdat ik er mij niet goed bij voelde. Met het gevolg dat er dan niets gebeurd, en ik me nog slechter ga voelen.Ze is ziek maar gaat niet naar de dokter, neemt geen rust thuis want dan wordt het erger zegt ze. Ze verspeelt veel energie op het werk.Ze is ook van plan om nu ook deel te nemen aan de ouderraad van de school van C., ze wil ook iets doen met een soort praatgroep voor kankerpatienten, enz.Volgens mij is dat allemaal veel te veel met al de problemen thuis. Ze is op den duur fysisch zo uitgeput dat ze er inderdaad ziek moet van worden.Toen ik gisterenavond thuis kwam zag ik dat ze weer uitgeput was, maar toen ik zei : ga toch naar de dokter en neem een paar dagen rust, kreeg ik de volle lading, ik had haar hierdoor gekwetst zei ze ? Ze maakte ook nog de opmerking dat als ze naar de dokter ging en hij haar 2 maand thuiszetten, ik voor alles alleen stond, C. alle dagen moest afhalen, dus geen fitness meer, geen sauna, niets. Je kan nu zeggen dat ze dat allemaal niet meent maar ik weet niet meer wat ik er moet van denken, en ik voel me er niet goed bij. Ik begrijp enkel hetgeen ze zegt, maar ze verwacht nog altijd dat ik zie wat ze niet zegt, of niet wil zeggen in de hoop dat ik het zie. Ze mist ook de aandacht die ze had in Malaga, toen we een paar dagen alleen waren. Ik probeer haar duidelijk te maken dat ik toen niets anders aan mijn hoofd had, ik was rustig. Thuis zitten we terug in de problemathiek, er is mijn werk, moet dit week-end per uitzondering werken voor een zware verandering van computers, veel te veel tegelijkertijd, ik kan dat niet aan en laat zo dingen vallen omdat er geen plaats voor is, die komen dan later wel. Verder heb ik een probleem met Mijn vrouw's bedrijvigheid in het praten. Ik onthou er weinig van maar toch heb ik al gemerkt dat als we bij ER zijn de dingen anders zegt dan als we alleen zijn. Ik wou dat ze het op papier zou zetten, kan ik er tenminste over nadenken, nu zijn het maar woorden. Ze heeft me deze week nog duidelijk gezegd dat als ze de emoties die ze mist niet kan vervangen door iets anders we er beter mee ophouden en uit elkaar gaan. Ik loop weer met hoofdpijn rond, probeer voortdurend de verschillende situaties terug op te roepen om ze te begrijpen, maar dat lukt niet. Vragen mag ik ook al niet want dan wordt het verkeerd begrepen.Wat ik zo verschrikkellijk vind is dat ik de laatste 3 maand heel veel bereikt heb. Ik ben er zeker nog niet, maar soms vraag ik me toch af waarom dat allemaal niet meetelt. Ik bots voortdurend tegen een muur als ik probeer iets uit te leggen. Deze morgen zei ik sorry omdat ik haar volgens haar gekwetst had. Maar haar antwoord was dat dat niet helpt omdat ik sorry zeg maar niet weet of begrijp waarvoor, wat moet ik dan doen ? Ik wil dit allemaal niet. Ik wil gewoon rust in mijn hoofd, gewoon samen leven met vrouw en kinderen, maar dat lukt blijkbaar niet. Is het dan allemaal vergeefse moeite ? Of moet ik dit alles weer helemaal anders begrijpen dan dat ze zegt ? Ik vraag me toch af of ze niet beter af is zonder mij …. Het moest er eens uit …  

 

15:24 Gepost door praterke in autisme | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

als je beterschap ziet,hou dan vol als het te zwaar wordt,prat vooreerste met een goeie vriend
of zoek nadien meer proffesionele hulp

vertel het eens op mijn blog

Gepost door: joz? | 05-10-07

De commentaren zijn gesloten.