30-09-07

Onze oudste zoon blijft problematisch

Het loopt nu helemaal uit de hand volgens mij. Via verschillende kanalen is het me nu wel duidelijk dat we M. wat ruimte moeten geven, dat hij het aanvaardingsproces zal moeten doorlopen, hoe lang dit ook duurt. Echter Mijn vrouw ziet het niet meer zitten, in die zin, dat volgens haar het de juiste aanpak niet is, we kunnen toch zomaar niet alles toelaten onder de noemer van autisme en verwerkingsprocess, zegt ze. Dat is ook niet de bedoeling. We weten dat zijn schooljaar in gevaar komt als hij niet snel het aanvaard en positief staat tov de Gon-begeleiding, maar forceren helpt niet, dat weet ik genoeg van mezelf. Door al deze toestanden geraakt hij nu ook in een depressie, echt een déjà-vu voor mij. Maar ook ik ben er zelf moeten uitgeraken. Bij mijn eerste depressie ben ik ook pas naar de dokter gestapt als het helemaal niet meer kon. Hoe kan je dan verwachten dat M. dat wel zou doen ? Hij wil ook niet naar de dokter. Trouwens, Mijn vrouw is zelf niet helemaal goed, zit ook in depressie, maar naar de dokter gaan om eventueel medicatie aan te passen doet ze ook niet. Alleen bij ons heeft het minder grote gevolgen, we blijven enkele maanden thuis en gaan terug werken, bij M. zou het zo zijn dat hij zijn jaar zou moeten overdoen. Eigenlijk lijkt me dat op lange termijn de beste oplossing, hem een jaar geven om zichzelf te leren kennen, om het te aanvaarden er dan ook leren mee te leven, want er valt mee te leven als je er rekening mee houdt. Maar zoals Mijn vrouw nu bezig is sta ik er helemaal niet achter. Ik ben ook niet degene die alles weet, maar ben wel diegene die in hetzelfde straatje heeft gezeten en nog zit ... Volgens mij ligt het probleem vooral dat Mijn vrouw het van mij nog steeds niet aanvaard of verwerkt heeft en ze dus liever bij haar visie blijft. Maar hoe kan je nu iets beoordelen als je het niet begrijpt ? Als ik Mijn vrouw bepaalde opmerkingen hoor maken tegen M. dan heb ikzelf metteen ook hetzelfde gevoel als M., het klinkt heel gek, maar het is zoals ze ook vroeger en nu nog soms tegen me bezig was, zoals deze middag. M. zijn vriend was langsgekomen, Mijn vrouw dacht dat hij even goeiedag kwam zeggen, maar merkte na een paar uur dat hij hier nog was. OK, hij zal dan wel niet aan zijn huiswerk gewerkt hebben, maar volgens M. had hij wel gezegd dat zijn vriend er was. Hij heeft eigenlijk nooit gezegd dat hij direct wer weggegaan was. Mijn vrouw veronderstelde dat maardat was op niets concreet gebasseerd. Uiteraard is M. dan verbolgen als Mijn vrouw er kwaad over wordt dat zijn vriend hier nog is. Ik voelde dit onmiddlellijk aan als onrechtvaardig en voelde opstand in me opkomen, maar ik zweeg. Moest ik praten ? Ik weet het niet. Tenslotte riskeerde ik weer dezelfde opmerkingen te krijgen, dat wat ik zeg toch niets uithaalt. M. werd kwaad en wilde niet meer eten. Uiteraard zit hier het puber zijn hier voor iets tussen, maar zelfs zonder het puber zijn zou dit deze reactie gegeven hebben, dat zeg ik omdat ik ook zo zou gereageerd hebben. Het is eigenlijk een reactie van het is weer niet goed, en volgens mij is het bij Mijn vrouw de frustratie dat het niet voorruit gaat die haar hiertoe aanzet.

 

22:23 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-09-07

Onze M. aanvaard het nog steeds niet.

Afgelopen zondag heb ik eens heel mijn verhaal op papier gezet, hoe ik het autisme beleef, maar dan gericht aan M. We zijn nu 3 maand na de diagnosestelling maar hij heeft het natuurlijk nog niet aanvaard, wat normaal is. Maar stillekes aan zou hij er toch moeten over nadenken. Daarom heb ik mijn beperkingen zowat op papier gezet zonder echter het woord autisme te gebruiken. Als we het mondeling proberen geraak ik nooit ver, enerzijds omdat hij heftig reageert en zegt het niet te willen horen, en als hij dat doet ben ik mijn draad kwijt en komt er niets zinnig meer uit, of eerder niet meer gestructureerd. Mijn verhaal op papier kan hij rustig lezen wanneer hij dat wil. Echter hij weigerde ook, en dat had ik wel verwacht. Maar nu leg ik regelmatig het verhaal op zijn toetsenbord van zijn computer, zo wordt hij er steeds aan herinnerd, zonder dat hij nee kan zeggen, en kan hij zelf bepalen wanneer hij het leest. Wel vraag ik er hem elke dag eens achter of hij het gelezen heeft, hij zegt dan nee, maar ik ga er niet verder op in. Gisteren merkte Tan echter op dat het blad omgevouwen was naar het 2de blad, alsof het eerste blad gelezen is. Zou hij het gelezen hebben ? Heb het gisteren niet kunnen vragen, hij voelde zich niet zo goed en ik wou er dus ook niet over beginnen. Vanmiddag zal het rustiger zijn en vraag ik het nog eens. Een groot pluspunt is dat hij afgelopen zondagavond niet is weggelopen uit de living toen we naar een film keken over een autistische jongen. Hij zat wel naar de voetbal te luisteren via internet, maar toch zag ik dat hij de film volgde. Tot één week terug zou hij nog weggegaan zijn als hij ook maar het woord autisme hoorde, nu bleef hij zitten. Zou hij dan toch stillekes aan naar vergelijkingspunten op zoek zijn ? Dat is misschien ook de reden van zijn depressieve toestand. Ik herinner me dat dit proces me tot hetzelfde geleid heeft, maar toen was er niemand die me begreep, niemand waar ik met mijn uitleg terecht kon, ik moest alles zelf verwerken, wou het toen niet aanvaarden. Ik hoop dat ik er hem wel kan bij helpen en dat zijn weg naar aanvaarding daardoor iets sneller kan gaan, alleen zijn pubergedrag, daar geraak je bijna niet door.

                              

                              

07:04 Gepost door praterke in autisme | Permalink | Commentaren (0) | Tags: matthi, ass, aanvaarden |  Facebook |

21-09-07

Ik heb het weer eens niet gezien.

Mijn vrouw zit nog steeds in een depressie, ziet het niet goed meer zitten en ik kan haar niet helpen. Wat ik ook aanbreng, het heeft geen zin. Nu ja, toen ik zelf in een depressie zat wou ik ook niets aannemen van anderen, dus … Maar ik wou wel dat ik er iets kon aan doen. Ik heb de indruk dat ze veel te veel wil doen in een keer. Zoals gisteren, toen is er eea misgegaan. Overdag een mailtje gekregen : ‘kan je om 17u20 thuis zijn, ik ga naar de kapper met de 3 gasten’. Ik antwoordde dat dat ok was, ik zou er zijn. Ik was inderdaad op tijd thuis. Ze zag er niet zo goed uit. Maar veel tijd om vragen te stellen was er niet want ze moest naar de kapper. Ik kon op haar gezicht ook niet aflezen wat er precies kon zijn, was ze moe ? ziek ? is het haar depressie ? Ik kan geen lichaamstaal lezen. Wetende uit het verleden dat als ik het toch probeer, ik er meestal toch naast zit, dat ik het dus beter niet probeer. Maar ja, ze moest naar de kapper. ’t Is daarna heel de avond nogal druk geweest en rond 21u begon ze nog glazen uit te wassen om in de nieuwe kast te zetten, iets wat gerust nog kon wachten. Ik zie toen ook dat ze beter kon gaan slapen omdat ze er niet goed uitzag. Ik kreeg direct antwoord : De glazen werken op mijn zenuwen dat ze nog niet in de nieuwe kast staan, en als je ziet dat ik niet goed ben, waarom ga jij dan niet met de gasten naar de kapper ? Dat is weer zo’n moment dat er geen rekening wordt gehouden met mijn ASS. Ik dacht dat ze zelf ook naar de kapper moest en daarom zelf met de gasten naar de kapper ging. Ze had trouwens een mailtje gestuurd dat ze met de drie gasten naar de kapper ging. Toen ik thuis kwam en zag dat ze nogal moe was, is het niet bij me opgekomen dat haar gezicht wou zeggen : Ik ben niet goed, wil jij met de gasten naar de kapper gaan, ik zal ondertussen wat verder opruimen en voor ’t eten zorgen.

Ik kan zoiets niet van iemands gezicht aflezen. En dat is nu net hetgeen ik nodig heb van mijn omgeving, niet dat ze het begrijpen, maar dat ze aanvaarden dat ik het niet kan begrijpen. Het begrip waar ik het vroeger altijd over had, werd begrepen als zijnde dat men het autisme moest begrijpen, maar dat is het niet. Ik heb gewoon een verkeerd woord gebruikt om iets te omschrijven, en het is door het te omschrijven en te bewoorden dat dit me opgevallen is. Het is dus niet ‘begrijp mijn autisme’ maar ‘begrijp dat ik autisme heb’, en dat is iets helemaal anders ! Dit is vragen om aanvaarding en rekening houden met. En je kan pas rekening houden met iets als je het aanvaard hebt. Dat ik het niet van haar gezicht kon aflezen ivm kapper werd haar achteraf ook duidelijk. Ze zei : ‘Ik heb er weer eens geen rekening mee gehouden’. En dat was het inderdaad. En ik had het toen niet door. Dit is nu een bepaalde situatie. Als die nog eens exact voor komt, dan zal ik wel reageren. Maar bij het minste verschil de volgende keer, dus een gelijkaardige situatie maar niet helemaal gelijk, is de kans groot dat ik het weer niet herken. Als ik dat zou willen moet ik voortdurend duizende scenario’s aflopen bij elke kleine gebeurtenis, terwijl dat bij ‘normale’ mensen vanzelf gaat. Voor ‘normale’ mensen klinkt dit gek, onnozel, maar zo werkt mijn geest nu eenmaal. Het is maar door die duizenden scenario’s te vermijden dat mijn geest tot rust kan komen, en dat kan alleen als mijn omgeving duidelijk is naar me toe, duidelijk zegt waar het op aan komt, zoniet moet ik gaan veronderstellen en hopen dat ik het juiste scenario bovenhaal om te vergelijken. Zeg maar een beeld terugzoeken op een heel lange videoband om te proberen te achterhalen wat een ander bedoeld, probeer je dat eens voor te stellen en stel je dat dan ook voor dat dit gebeurd de hele dag door, je zou van minder gestresseerd geraken.

Om dit dus te vermijden is duidelijkheid nodig. Nu voel ik me weer wat schuldig dat ik haar aan haar lot heb overgelaten, echter ik weet dat ik het van me af moet zetten want hier treft niemand schuld. Zelfs Mijn vrouw niet, het is voor haar ook niet simpel om de dingen die gewoon zijn bij 99% van haar contacten om dat plots bij mij anders te doen. En bij Mijn oudste zoon.

Gisteren vroeg Mijn oudste zoon me hem te helpen met wiskunde maar ik snapte er zelf niets van, maar ben toch komen kijken en heb hem duidelijk gemaakt dat ik nu nog een uur op dat blad kon kijken maar dat ik met de beste wil van de wereld niet meer weet hoe dat precies in zijn werk ging met Cosinus en Sinussen. ’t Is veel te lang geleden. Ik heb er mij dus deze keer niet kortaf vanaf gemaakt maar toch proberen uit te leggen waarom ik hem niet kan helpen en dat het niet om onwil gaat maar gewoon niet kunnen. Ik hoop dat hij het begrepen heeft, althans hij had niet de reactie zoals anders van direct uit te vliegen van ‘je wil me niet helpen’ en dat was volgens mij een goed teken dat ik het deze keer beter aangepakt heb. Ik wou wel dat ik hem wel had kunnen helpen, dat was nog beter geweest, zowel voor zijn wiskunde als de onderlinge relatie. Oh ja, mijn dochter  had een tien voor wiskunde, op de oefeningen waarmee ik haar nog geholpen had. Ze zei dit uit zichzelf fier tegen me, daar was ik blij om en liet ik ook duidelijk aan haar merken, hoop ik … Want als ik het niet duidelijk zeg weet je niet wat ik denk of voel, aan mijn lichaamstaal zul je het niet merken, want die heb ik niet, behalve goed of slecht. Leg maar eens uit dat je daar niet mag op voortgaan ….

08:55 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

hoera een compliment

Door mijn ASS ben ik nooit echt vader kunnen zijn, kon niet tegen de drukte enz. Echter nu ik weet wat er schort en nu ik weet dat ik er rekening kan mee houden en weet wat ik moet doen om momenten van stress te vermijden, is ook de relatie met de kinderen verbeterd. Het heeft heel wat geduld gekost want je aanvaard niet dat iemand van de ene op de andere dag zomaar verandert. Ze zeggen wel eens, de aanhouder wint, en nu begint het echt vruchten af te werpen. De laatste weken heb ik steeds meer aandacht voor de kinderen. Er zitten nog wel moeilijke periodes tussen, maar dat maak ik hen dat ook duidelijk waarom het moeilijk is. Ze begrijpen misschien niet waarom, maar begrijpen stillekes aan wel dat ik anders ben en dat het voor mij even moeilijk is. Hoe dan ook, maandag gaf ik ons dochter een compliment, stak mijn duim op, en zei dat ik het flink vond dat ze de vaatwas had geledigd zonder dat het eigenlijk haar beurt was, ik zag dat ze glunderde, en ik ook Smile. Maar 's anderendaags had ze hem weer geledigd maar ik had er nog niets over gezegd. Ze kwam naar me toe en zei zelf dat ze het gedaan had, flink hé, zei ze, ik krijg wel een kus van papa zeker ? Ik heb haar toen een smakkerd gegeven. Het bevestigde nog maar eens dat ik op de goede weg ben en dat ik MOET volhouden. Ik voelde me sedert lange tijd weer eens gelukkig.

07:29 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: compliment, dochter, geluk |  Facebook |