30-09-07

Onze oudste zoon blijft problematisch

Het loopt nu helemaal uit de hand volgens mij. Via verschillende kanalen is het me nu wel duidelijk dat we M. wat ruimte moeten geven, dat hij het aanvaardingsproces zal moeten doorlopen, hoe lang dit ook duurt. Echter Mijn vrouw ziet het niet meer zitten, in die zin, dat volgens haar het de juiste aanpak niet is, we kunnen toch zomaar niet alles toelaten onder de noemer van autisme en verwerkingsprocess, zegt ze. Dat is ook niet de bedoeling. We weten dat zijn schooljaar in gevaar komt als hij niet snel het aanvaard en positief staat tov de Gon-begeleiding, maar forceren helpt niet, dat weet ik genoeg van mezelf. Door al deze toestanden geraakt hij nu ook in een depressie, echt een déjà-vu voor mij. Maar ook ik ben er zelf moeten uitgeraken. Bij mijn eerste depressie ben ik ook pas naar de dokter gestapt als het helemaal niet meer kon. Hoe kan je dan verwachten dat M. dat wel zou doen ? Hij wil ook niet naar de dokter. Trouwens, Mijn vrouw is zelf niet helemaal goed, zit ook in depressie, maar naar de dokter gaan om eventueel medicatie aan te passen doet ze ook niet. Alleen bij ons heeft het minder grote gevolgen, we blijven enkele maanden thuis en gaan terug werken, bij M. zou het zo zijn dat hij zijn jaar zou moeten overdoen. Eigenlijk lijkt me dat op lange termijn de beste oplossing, hem een jaar geven om zichzelf te leren kennen, om het te aanvaarden er dan ook leren mee te leven, want er valt mee te leven als je er rekening mee houdt. Maar zoals Mijn vrouw nu bezig is sta ik er helemaal niet achter. Ik ben ook niet degene die alles weet, maar ben wel diegene die in hetzelfde straatje heeft gezeten en nog zit ... Volgens mij ligt het probleem vooral dat Mijn vrouw het van mij nog steeds niet aanvaard of verwerkt heeft en ze dus liever bij haar visie blijft. Maar hoe kan je nu iets beoordelen als je het niet begrijpt ? Als ik Mijn vrouw bepaalde opmerkingen hoor maken tegen M. dan heb ikzelf metteen ook hetzelfde gevoel als M., het klinkt heel gek, maar het is zoals ze ook vroeger en nu nog soms tegen me bezig was, zoals deze middag. M. zijn vriend was langsgekomen, Mijn vrouw dacht dat hij even goeiedag kwam zeggen, maar merkte na een paar uur dat hij hier nog was. OK, hij zal dan wel niet aan zijn huiswerk gewerkt hebben, maar volgens M. had hij wel gezegd dat zijn vriend er was. Hij heeft eigenlijk nooit gezegd dat hij direct wer weggegaan was. Mijn vrouw veronderstelde dat maardat was op niets concreet gebasseerd. Uiteraard is M. dan verbolgen als Mijn vrouw er kwaad over wordt dat zijn vriend hier nog is. Ik voelde dit onmiddlellijk aan als onrechtvaardig en voelde opstand in me opkomen, maar ik zweeg. Moest ik praten ? Ik weet het niet. Tenslotte riskeerde ik weer dezelfde opmerkingen te krijgen, dat wat ik zeg toch niets uithaalt. M. werd kwaad en wilde niet meer eten. Uiteraard zit hier het puber zijn hier voor iets tussen, maar zelfs zonder het puber zijn zou dit deze reactie gegeven hebben, dat zeg ik omdat ik ook zo zou gereageerd hebben. Het is eigenlijk een reactie van het is weer niet goed, en volgens mij is het bij Mijn vrouw de frustratie dat het niet voorruit gaat die haar hiertoe aanzet.

 

22:23 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.