21-09-07

Ik heb het weer eens niet gezien.

Mijn vrouw zit nog steeds in een depressie, ziet het niet goed meer zitten en ik kan haar niet helpen. Wat ik ook aanbreng, het heeft geen zin. Nu ja, toen ik zelf in een depressie zat wou ik ook niets aannemen van anderen, dus … Maar ik wou wel dat ik er iets kon aan doen. Ik heb de indruk dat ze veel te veel wil doen in een keer. Zoals gisteren, toen is er eea misgegaan. Overdag een mailtje gekregen : ‘kan je om 17u20 thuis zijn, ik ga naar de kapper met de 3 gasten’. Ik antwoordde dat dat ok was, ik zou er zijn. Ik was inderdaad op tijd thuis. Ze zag er niet zo goed uit. Maar veel tijd om vragen te stellen was er niet want ze moest naar de kapper. Ik kon op haar gezicht ook niet aflezen wat er precies kon zijn, was ze moe ? ziek ? is het haar depressie ? Ik kan geen lichaamstaal lezen. Wetende uit het verleden dat als ik het toch probeer, ik er meestal toch naast zit, dat ik het dus beter niet probeer. Maar ja, ze moest naar de kapper. ’t Is daarna heel de avond nogal druk geweest en rond 21u begon ze nog glazen uit te wassen om in de nieuwe kast te zetten, iets wat gerust nog kon wachten. Ik zie toen ook dat ze beter kon gaan slapen omdat ze er niet goed uitzag. Ik kreeg direct antwoord : De glazen werken op mijn zenuwen dat ze nog niet in de nieuwe kast staan, en als je ziet dat ik niet goed ben, waarom ga jij dan niet met de gasten naar de kapper ? Dat is weer zo’n moment dat er geen rekening wordt gehouden met mijn ASS. Ik dacht dat ze zelf ook naar de kapper moest en daarom zelf met de gasten naar de kapper ging. Ze had trouwens een mailtje gestuurd dat ze met de drie gasten naar de kapper ging. Toen ik thuis kwam en zag dat ze nogal moe was, is het niet bij me opgekomen dat haar gezicht wou zeggen : Ik ben niet goed, wil jij met de gasten naar de kapper gaan, ik zal ondertussen wat verder opruimen en voor ’t eten zorgen.

Ik kan zoiets niet van iemands gezicht aflezen. En dat is nu net hetgeen ik nodig heb van mijn omgeving, niet dat ze het begrijpen, maar dat ze aanvaarden dat ik het niet kan begrijpen. Het begrip waar ik het vroeger altijd over had, werd begrepen als zijnde dat men het autisme moest begrijpen, maar dat is het niet. Ik heb gewoon een verkeerd woord gebruikt om iets te omschrijven, en het is door het te omschrijven en te bewoorden dat dit me opgevallen is. Het is dus niet ‘begrijp mijn autisme’ maar ‘begrijp dat ik autisme heb’, en dat is iets helemaal anders ! Dit is vragen om aanvaarding en rekening houden met. En je kan pas rekening houden met iets als je het aanvaard hebt. Dat ik het niet van haar gezicht kon aflezen ivm kapper werd haar achteraf ook duidelijk. Ze zei : ‘Ik heb er weer eens geen rekening mee gehouden’. En dat was het inderdaad. En ik had het toen niet door. Dit is nu een bepaalde situatie. Als die nog eens exact voor komt, dan zal ik wel reageren. Maar bij het minste verschil de volgende keer, dus een gelijkaardige situatie maar niet helemaal gelijk, is de kans groot dat ik het weer niet herken. Als ik dat zou willen moet ik voortdurend duizende scenario’s aflopen bij elke kleine gebeurtenis, terwijl dat bij ‘normale’ mensen vanzelf gaat. Voor ‘normale’ mensen klinkt dit gek, onnozel, maar zo werkt mijn geest nu eenmaal. Het is maar door die duizenden scenario’s te vermijden dat mijn geest tot rust kan komen, en dat kan alleen als mijn omgeving duidelijk is naar me toe, duidelijk zegt waar het op aan komt, zoniet moet ik gaan veronderstellen en hopen dat ik het juiste scenario bovenhaal om te vergelijken. Zeg maar een beeld terugzoeken op een heel lange videoband om te proberen te achterhalen wat een ander bedoeld, probeer je dat eens voor te stellen en stel je dat dan ook voor dat dit gebeurd de hele dag door, je zou van minder gestresseerd geraken.

Om dit dus te vermijden is duidelijkheid nodig. Nu voel ik me weer wat schuldig dat ik haar aan haar lot heb overgelaten, echter ik weet dat ik het van me af moet zetten want hier treft niemand schuld. Zelfs Mijn vrouw niet, het is voor haar ook niet simpel om de dingen die gewoon zijn bij 99% van haar contacten om dat plots bij mij anders te doen. En bij Mijn oudste zoon.

Gisteren vroeg Mijn oudste zoon me hem te helpen met wiskunde maar ik snapte er zelf niets van, maar ben toch komen kijken en heb hem duidelijk gemaakt dat ik nu nog een uur op dat blad kon kijken maar dat ik met de beste wil van de wereld niet meer weet hoe dat precies in zijn werk ging met Cosinus en Sinussen. ’t Is veel te lang geleden. Ik heb er mij dus deze keer niet kortaf vanaf gemaakt maar toch proberen uit te leggen waarom ik hem niet kan helpen en dat het niet om onwil gaat maar gewoon niet kunnen. Ik hoop dat hij het begrepen heeft, althans hij had niet de reactie zoals anders van direct uit te vliegen van ‘je wil me niet helpen’ en dat was volgens mij een goed teken dat ik het deze keer beter aangepakt heb. Ik wou wel dat ik hem wel had kunnen helpen, dat was nog beter geweest, zowel voor zijn wiskunde als de onderlinge relatie. Oh ja, mijn dochter  had een tien voor wiskunde, op de oefeningen waarmee ik haar nog geholpen had. Ze zei dit uit zichzelf fier tegen me, daar was ik blij om en liet ik ook duidelijk aan haar merken, hoop ik … Want als ik het niet duidelijk zeg weet je niet wat ik denk of voel, aan mijn lichaamstaal zul je het niet merken, want die heb ik niet, behalve goed of slecht. Leg maar eens uit dat je daar niet mag op voortgaan ….

08:55 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.