14-10-08

Een 'auti-voorval'

Vrijdagavond toen ik rond 21u30 vroeger van de sauna thuiskwam, vroeger dan anders, was ik moe. Moe van het vele nadenken over wat Tan gezegd en geschreven had over de voor- en nadelen ivm proef scheiding. Ik wist vaag nog dat mijn dochter Am bij een vriendin was die avond, ik had begrepen dat ze samen naar film gingen kijken. Vermits ik zo’n 2000 films op DVD heb, en het niet de eerste keer is, heb ik dat beeld geassocieerd met het feit dat ze een DVD had meegenomen bij haar vriendin, en dat ze bij haar thuis zaten te kijken. Bleek achteraf dat ze naar Gent waren, naar de decascoop.

Toen ik thuis kwam zat Tan in de zetel, TV te kijken met Matthi. Ze had reeds pyama aan. Toen ik vroeg of ze ook ging slapen was haar antwoord dat Am nog naar huis moest komen, mijn vraag daarop was of ze met de fiets was. (in de veronderstelling dat ze bij haar vriendin was, 1 km verder).

Daarop kreeg ik het antwoord : Nee, ze zal met haar fiets rijden naar de decaskoop in Gent ??? , ik moet haar nog gaan halen ….

??? Ze had haar pyama al aan ???

Die manier van reageren is voor mij voldoende om me om te draaien en weg te gaan. Ik krijg maar weer eens de verwijten.

Het was allemaal de avond ervoor aan tafel gezegd, maar vermoedelijk zijn mijn gedachten weer afgeleid geweest als het woordje dekascoop was gevallen en heb ik de verkeerde beelden geassocieerd met het gebeuren.

Voor Tan betekend dit : geen interesse, geen aandacht.

Ik weet gewoon van mezelf dat ik weer eens in de ‘auti-val’ ben gelopen en ik weet ook dat ik dat niet kan vermijden. Soms zal het me lukken, maar meestal niet.

’s Anderendaags, op mijn vraag, als ze Am nog moest gaan halen, waarom ze dan al haar pyama aanhad, zei ze me dat de mama van haar vriendin gebeld had dat zij ze naar huis zou brengen. Dus, op het moment dat ze vrijdagavond zei dat ze Am nog moest gaan halen wist ze reeds dat ze naar huis gebracht werd …. Vrouwen-logica ???

 

Dit voorval van vrijdagavond herhaalt zich op diverse manieren, steeds weer onderga ik de ‘tests’ of ik wel opgelet heb, of ik wel kan raden wat er gaat of moet gebeuren, of ik alert genoeg ben om te veronderstellen wat op een bepaald ogenblik van mij verwacht wordt. Voortdurend moet ik duizenden beelden aflopen om daar naar te raden. Het is net dat voortdurend beelden aflopen dat zo vermoeiend is en al mijn tijd opslorpt waardoor geen tijd meer over is voor andere dingen. Ik ben bijna continu aan het denken thuis, elk ogenblik van de dag, van wat wordt er nu verwacht dat ik zeg of doe.

Dat is hetgeen waar ik vanaf wil, het is volgens mij de ‘dooddoener’. Volgens mij is dit het grootste obstakel om onze relatie toch nog een kans te geven.

 

07:11 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

12-10-08

mijn detailboek

Misschien heb ik het hier nog niet echt verteld, maar alles wat ik hier neerpen, staat ook in mijn 'detailboek'. Eigenlijk is het een soort dagboek maar wordt het niet elke dag aangevuld. En vermits oog voor detail eigen is aan autisme, heb ik het maar detailboek genoemd. Dat detailboek weet Tan liggen en ik vrag haar dan ook om het te lezen. Zo kan ik haar dingen vertellen die ik anders moeilijk gezegd krijg. Dus alles wat hier staat leest ze dus ook. Maar helpt het wel ? Soms wel en soms niet.

Ik denk dat ze me wel kan volgen in mijn denken maar begrijpen is iets anders. Ooit zij ze dat je voor je partner kan kiezen maar voor je kinderen niet. Ik heb zo 't gevoel dat ze het autisme van mijn 2 zonen beter aanvaardt dan dat van mij.

De voornaamste reden dat het niet lukt is dat ze blijft hangen aan hetgeen ze mist tov een 'normale' partner. Zolang ze verwacht dat ik moet reageren als iemand zonder autisme en zolang dat het belangrijkste is, heeft het lezen van mijn gedachten in mijn detailboek niet veel zin. Anderzijds kan het bijdragen aan het begrijpen van mij, vooral waarom ik anders regeer dan een normale partner.

Eigenlijk ben ik mle beginnen afvragen wat ik eigenlijk mis in onze relatie. Tan heeft altijd de mond vol van ik mis dit en dat, maar wat mis ik eigenlijk ? Ik ga dat ook eens op een rijtje zetten, dat heb ik nog nooit gedaan. Maar ik weet nu al, wat ik ook allemaal mis in onze relatie, het is niet voldoende voor mij om te zeggen dat ik ermee kap ...

12:03 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

10-10-08

Opgeven ?

Hoe meer ik er over nadenk, hoe meer ik geneigd ben om de strijd op te geven, de strijd om onze relatie. Het lukt gewoon niet. Zelf loop ik steeds in de ‘autisme-val’. Ik heb geen knop die ik zomaar kan omdraaien en ‘weg-autisme’. Hoe ik ook probeer te doen alsof ik geen autisme zou hebben, het blijft alsof. Het voelt allemaal zo onnatuurlijk aan, zo onjuist eigenlijk. Het voelt ook niet oprecht aan omdat het allemaal zo berekend moet worden. Telkens leg ik een hele weg af om normaal te lijken, een lange weg die voor een normaal mens heel kort is. Het zijn al die lange wegen op een dag die het zo vermoeiend maken, en dan nog lukt het maar half.

Het is ook een strijd tegen mezelf, een strijd om mezelf zoveel mogelijk te verloochen om bij ‘normale’ mensen niet op te vallen. En hoe dichter die normale mensen staan, hoe moeilijker het is. Daarom is het bij Tan zo moeilijk, ik val voortdurend door de mand. Daarom kan ik beter toegeven aan haar wensen, onze relatie laten voor wat het is, en enkel nog samenblijven voor de kinderen en het praktische. Alleen, hoe regel je zoiets ? Ergens moeten toch concrete afspraken gemaakt worden of niet ?

Het lijkt me heel moeilijk om niet naar Tan als partner te verlangen als ik haar dagelijks zie. Hoe leven we dan naast mekaar, met elkaar ? Het lijkt op het eerste zicht simpel, we gaan samen verder voor de kinderen, maar is het dat ook, is het zo simpel ?

Misschien krijg ik meer rust in mijn hoofd als ik eraan toegeef, als we het doen zoals Tan het voorstelt. Maar de voor- en nadelen die we opgeschreven hebben, die blijven wel. Kunnen we dat allebei wel aan ? Als het verlangen naar het aanvoelen bij Tan zo groot is, gaat ze het dan nu wel onderdrukken ? En wat als er plots een ander komt die dat verlangen wel kan invullen, wat dan ?

Vragen, vragen, vragen, allemaal vragen zonder antwoord. De tijd zal misschien wel antwoorden brengen, maar momenteel zijn er geen concrete antwoorden. Alles blijft vaag.

10:43 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

08-10-08

Het lijkt toch allemaal zinloos

Het is een strijd die ik niet kan winnen. Hoe hard ik ook probeer mijn best te doen om met mijn beperking de relatie in stand te houden, Tan valt altijd over hetzelfde. Dankzij de gezinstherapie weet ze nu wat ze 20 jaar gemist heeft en dat is allesoverheersend. Telkens ze me ziet, telkens er een conflict is, telkens we het over onze relatie hebben, telkens weer komt het gemis van aanvoelen terug naar voor. Ze mist ook de warmte, tja, door mijn autisme kom ik misschien over als een koele kikker maar dat ben ik allerminst, alleen, ik toon het niet echt met mijn lichaam, ik zeg het alleen met woorden. Ik kan enkel de taal gebruiken die ik spreek, die ik ken, die ik versta.

Misschien als ik de strijd opgeef en er in berust dat Tan verder alleen nog een verstandsrelatie wil tot de kinderen groot zijn, misschien kom ik dan meer tot rust, moet ik minder opletten, minder rekening houden met. Dan moet ik enkel nog concrete afspraken nakomen en dat is toch waar ik sterk in ben, in het concrete ?

Sedert ik mijn anders zijn aanvaard heb, is het een dagelijkse strijd geweest tussen het toegeven aan mijn autisme, het zoeken van rust in mijn hoofd enerzijds en het in stand houden van onze relatie door me 'meer normaal' te proberen voordoen anderzijds.

Misschien door het te laten rusten kom ik tot rust en krijg ik meer ruimte, ruimte om minder 'abnormaal' te zijn in deze 'normale' wereld.

Waarom kunnen we niet gewoon gewoon zijn ? Waarom is deze wereld voor ons zo ingewikkeld ? Waarom mag ik niet mezelf zijn ? Is een normaal mens dan niet zichzelf ? Doet hij zich ook voor als een ander ? Is het mijn fout dat ik bepaalde dingen niet zie en moet ik daarop worden afgerekend ?

Ik geef het niet op. Zonder medicatie zat ik nu al lang weer in een depressie. Maar nu blijf ik strijdlustig, voor mezelf. Ik ga proberen te doen wat Tan verlangt : Leven als 2 mensen die 3 kinderen moeten grootbrengen en we zien wel later.

Alleen moeten er nu concrete regelingen getroffen worden, dat ik duidelijk weet hoe het verder moet, dat het gissen wat er bedoeld wordt voorbij is. Ik wil gewoon het scenario kennen van de tevolgen weg.

 

 

16:30 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Ik begrijp dit niet ...

We zouden onze ideeën, voor en nadelen van een scheiding op papier zetten om zo tot een gesprek erover te komen. Zaterdag had ik eindelijk iets op papier kunnen zetten. Ik had het er moeilijk mee omdat ik het me moeilijk visueel kon voorstellen. Tan en ik hebben er even over gepraat. Zij had ook al eea in gedachten maar nog niets opgeschreven. Zondagnamiddag stopte ze me een briefje in de hand met wat zij vind wat de voor en nadelen zijn. Uit haar opsomming besluit ze ook dat we beter bij elkaar blijven tot de kinderen zelfstandig zijn en dat we dan uit elkaar gaan, maw verstandelijk bij elkaar blijven is dat. Ik heb het gelezen maar weerom is het voor mij moeilijk om alles concreet voor te stellen. Daarom vraag ik om het briefje bij mij te houden zodat ik het op een rustig moment nog kan nalezen en me zo wat zij schrijft ook beter kan voorstellen, om het er dan later nog eens over te praten. Dat is ondertussen nog niet gebeurd omdat het de afgelopen 2 dagen nogal druk was, maar gisterenavond was er een kleine discussie waarin zij besloot dat ze zich mijn ‘probleem’ niet veel meer ging aantrekken, had ze voor zichzelf besloten, vermits we alleen nog verstandelijk gingen samenblijven voor de kinderen. Dat snap ik nu niet. Ze heeft haar voor en nadelen opgesomd en is tot een bepaalde conclusie gekomen. Wat ze hier doet is zonder overleg deze conclusie voor waar nemen en er nu reeds gaan naar handelen alsof het ook mijn conclusie is. Ik weet niet of ik verstandelijk bij elkaar kan blijven. Het ligt misschien wel aan mijn zwart-wit denken, maar ik vind dat we ofwel bij elkaar blijven uit overtuiging dat we van elkaar houden en dat we de problemen aankunnen, ofwel als dat niet gaat, dat we dan maar uit elkaar moeten gaan. Misschien heb ik ook teveel gehoopt dat het opsommen van de nadelen ons tot inzicht zou brengen. Maar nu blijkt dat Tan meer voordelen heeft gevonden bij een scheiding dan nadelen….

 

Ik heb het er moeilijk mee dat ze hetgeen ze heeft opgeschreven zomaar voor waar aanneemt, wat ik er ook over denk, want dat wacht ze niet af, anders zou ze er nu al niet naar handelen. Tel ik dan eigenlijk nog mee ? Hoe meer ik erover nadenk hoe minder ik mij er mee kan verzoenen. Ik wil samen zijn met haar, om van haar te houden, te beminnen, te knuffelen en samen voor de kinderen te zorgen. Alleen is mijn manier om het te tonen en te doen anders dan de hare, en daar zit het probleem. Ik ben niet zoals Tan, ik ben anders ….

07:01 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

03-10-08

Een betere dag

Vandaag gaat het beter, voel mij een stuk opgewekter. Dat ik deze namiddag na ’t werken naar de sauna ga zal er wel voor iets tussen zitten. Iets wat zeker ook meespeelt deze keer is dat ik ondanks alle strubbelingen deze week niet zomaar de schuld kreeg voor dat alles. Ik heb kunnen uitleggen wat er mis ging, en Tan luisterde en dat heeft zeker mee geholpen om me vlugger over het probleem heen te tillen. Het is geen kwestie van gelijk krijgen maar meer een kwestie van gehoord te worden en niet te worden veroordeeld alvorens te kunnen uitleggen wat er aan de hand is. Want een ‘normaal’ mens ziet niet altijd wat er aan de hand is, zeker niet waar ik als Asperger tegenaan loop. Hopelijk blijft dit duren …

06:31 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

02-10-08

Het was gisteren een verschrikkelijke avond

Nochtans ging alles eerst goed toen ik thuiskwam rond 16u. Ik voelde dat ik veel aankon. Maar toen, rond 18u30 kwam een vriendinnetje van mijn dochter en samen met Am begonnen ze heel druk te doen met dansen in de living. Ons Am had afgelopen zaterdag niet naar de dansles kunnen gaan en dat moesten ze nu even inhalen....

Continu om en weer geloop naar de bureau, veel lawaai. Ik probeerde nog afleiding te zoeken door naar TV te kijken, maar dat lukte niet echt. Iets voor acht uur vroeg ik Am er mee op te houden. Uiteindelijk om 20u is haar vriendinnetje weggegaan maar het was te laat. Het gevoel en de emoties lieten me niet meer los. Ik beleefde het laatste uur telkens opnieuw, even intens als het moment zelf. Ik kon gewoon niet meer tot rust komen. Ik zal wel de enige zijn die dat gisteren zo ervaren heeft, niemand anders heeft daar last van. Zelfs nu nog ben ik top-zenuwachtig door dat gedoe gisterenavond. Maar niemand snapt dat. Contentratie is momenteel nul komma nul. Ik wil het van me afschrijven, maar zelfs dat lukt me amper.

Ik ben gewoon overprikkeld denk ik. Hoe kan ik een situatie die voorbij is volledig verbannen, niet alleen uit mijn gedachten, maar ook uit mijn gevoel. Het is of het nog altijd bezig is.

06:34 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

30-09-08

Een allesoverheersend gevoel

Ik weet niet waar ik moet beginnen, maar gisteren had ik een besluitloze dag. Zo’n dag zonder doel. Niet dat ik op ’t werk niets te doen had, integendeel, maar het was niet mooi uitgelijnd wat er moest gebeuren, er was niet echt een planning om aan te werken. Komt daarbij dat ik ’s morgens ook niet echt wakker geraakte. Ik had heel veel moeite om me ook maar op iets te concentreren. Hetgeen me meest bezighield, en nog steeds, zijn de voor- en nadelen van een proefscheiding. Ik blijf zoals gewoonlijk hangen in de details. Ik kan me er geen reëel beeld van vormen. Ook de details zijn niet voldoende om een volledig beeld te krijgen van het geheel. Ik zie enkel hier en daar stukken, mogelijkheden, scenario’s, maar krijg er geen vat op. Ik wou dit gisteren al beginnen neerpennen, maar vermits ik aan ’t werk was, kon dit niet, dus bleef ik maar met de gedachten zitten.

Uiteindelijk ben ik de dag doorgekomen en mijn bezoek aan de fitness en sauna heeft geholpen om de gedachten wat concreter te kunnen voorstellen, ze te ordenen en een duidelijker beeld te krijgen. In de fitness kon ik alleen zijn met mijn gedachten en dat was wat ik nodig had. Alleen daarna liep het fout. Ik was van plan om het er met Tan over te hebben gisterenavond, maar toen ik thuiskwam wist ik dat er niets van zou in huis komen. Ik was al 10’ te laat omdat ik in de fitness nog van alles moest vragen van Tan en op de koop toe was onze buurman 10’ te vroeg om Chim af te halen, dus moest Tan opdraaien om Chim zijn voetbalkleren aan te doen. Het voelde inderdaad verkeerd aan maar kon ik daar aan doen ? Gewoon een samenloop van omstandigheden. Had ik niet al die tijd verloren in fitness om die vragen te stellen, dan was ik een kwartier vroeger thuis geweest en was er niets aan de hand. Het enige wat Tan zei toen ik thuis kwam, was dat ze er niet mee gediend was. Ik stond perplex. Wat kon ik daar nu aan doen ? Het was nota bene door haar dat ik zo laat was, voor haar had ik 20’ aan de balie gestaan in de fitness om van alles te vragen. Ik dacht ook dat het maar 5’ ging duren, maar met die telefoons tussendoor en mensen die toekwamen en vertrokken, en het feit dat de tarieven op hun website niet correct waren, en … door dat alles duurde het veel langer.

En als ik dan thuis kom, krijg ik alle schuld. Dat de buurman 10’ te vroeg is, dat speelt geen rol, ik ben de schuldige.

Daar ging mijn goed gevoel. Daar gingen mijn voornemens om over mijn probleem over de voor- en nadelen te praten waar ik al heel de dag mee zat. Nu overheerste alleen nog een gevoel van onrechtvaardigheid. Het gevoel was zo intens dat er voor niets anders meer plaats was. Zelfs nu nog, terwijl ik dit schrijf, overheerst het. Ik kan het gewoon niet van me afzetten. Gevolg is ook dat in mijn denken er geen plaats meer was voor andere dingen, niets was nog mogelijk, maar wie begrijpt dat ? Hoe kan iets zo overheersend zijn dat normaal functioneren niet meer mogelijk is ? Zelfs dingen die anders zo vanzelfsprekend zijn lukken niet meer. Voor de rest van de avond was ik een zombie, een machine die op automatisch stond. Nu zullen ‘normale’ mensen wel zeggen dat ze een uitlaatklep nodig had voor haar frustraties, maar dit is wel het gevolg ervan. En dan merk je dat ze er heel de avond niet mee gediend is dat ik plots zo ben. Maar leg maar eens uit dat ze zelf de oorzaak is. Een ‘normaal’ mens zou daar niet zo lang mee zitten, maar het gevoel is bij mij veel intenser, zelfs zo intens dat ik het nu nog voel alsof het net gebeurde.

Elk moment beleef ik de situatie over en over, telkens weer opnieuw voel ik de onrechtvaardigheid, telkens weer dezelfde emotie. Voor mij heeft Tan niet één keer haar frustratie op me losgelaten, maar 1000 keer, elke 5’ opnieuw beleef ik datzelfde moment, heel de avond lang, zelfs nu nog.

Ik ben niet kwaad op Tan, maar heb moeite om mijn agressie te bedwingen als ik aan de situatie denk. Waarom toch die agressie ? omdat ik de situatie begrijp, analyseer en weet waar de fout zit, maar het niemand kan uitleggen want wie begrijpt het. Het is toch niet normaal dat dit gebeurd ? In de ogen van een ‘normaal’ mens is dit verkeerd wat ik doe, maar ik doe niets, het gebeurd gewoon. Iets in mijn hoofd slaat door en het duurt een hele tijd vooraleer dat weer hersteld is. Ik kan niet beschrijven hoeveel energie me dat kost. Ik weet alleen dat het me veel energie kost. Ik besef ook dat in een normaal gezin dit ook gebeurd, dat partners hun frustraties op mekaar loslaten in zo’n situatie, maar die kunnen dat op een ‘normale’ manier opvangen. Ik kan dat niet en daarom slaat het tilt in mijn hoofd. Het is gewoon niet eerlijk.

07:43 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

27-09-08

Aanvoelen en lichaamstaal

Wat zinzia zei is inderdaad belangrijk.

Het is inderdaad belangrijk dat we de behoeftes van elkaar vervullen, alleen is er één probleem : door mijn ASS kan ik de behoefte van het aanvoelen NIET invullen. Dat is nu net één van de beperkingen. Ik begrijp geen diepgaande lichaamstaal. Een eenvoudige beweging, dat gaat. Maar er meer uit afleiden lukt gewoon niet.

Je moet het zien alsof je aan een blinde gaat vragen dat hij toch ziet, of aan een dove dat hij het hoort. Het is de normale partner die zich zal moeten aanpassen aan de blinde door rekening te houden dat hij niet ziet. De Blinde moet daar ook rekeing mee houden natuurlijk, maar hij heeft wel de beperking.

Het grote verschil met mijn beperking, is dat je het van een blinde of dove ziet. Bij mij zie je uiterlijk niets, ik zie er 'normaal' uit. Sommige denken dat het slechte wil is, of dan zegt men typisch mannelijk, maar weet dat er ook vrouwen zijn met ASS. Vrouiwen met het syndroom van Asperger zijn geen uitzondering, ze bestaan. Soms krijg je de ongelooflijke reactie van, je iet toch wat ze wil, NEE, IK ZIE DAT NIET. En dat is het grote probleem waar Tan het meest mee zit, dat ik dat niet zie.

Vandaar ook de spreuk bovenaan : Jij zegt het niet, ik zie het niet . Jij kan het zeggen, ik kan het niet zien. Als jij zegt wat ik niet kan zien, Zal ik zien wat jij niet zegt.

Dit zegt alles over het probleem waar ik mee zit. Als ik in gesprek ben met iemand mis ik altijd een deel van het gesprek, zijnde de lichaamstaal. Bij elk gesprek zit er veel mimiek. Die mimiek is te abstract en kan zoveel betekenen. Ik zie dus niet wat dat betekent, tenzij de spreker duidelijk zegt wat het betekent. Als hij dus zegt wat hij niet zegt, zal ik begrijpen wat hij niet zegt.

Het is moeilijk om dit aan normale mensen uit te leggen, omdat het voor hen zo vanzelfsprekend is, het begrijpen van de lichaamstaal, het aanvoelen, net zoals zien en horen voor hen zo vanzelfsprekend is. Sluit eens je ogen tijdens een gesprek en je zal merken dat je heel wat van het gesprek mist. Wel, voor mij is dat altijd zo, bij elk gesprek. Diot is iets wat mijn partner moet aanvaarden, net zoals je moet aanvaarden dat je blinde partner blind is. Simpel is het niet, maar wat kan ik eraan doen ? Hopen dat het nu eindelijk aanvaard wordt ? Aanvaarden dat het verlangen nooit door mij kan ingevuld worden .... 

18:04 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

24-09-08

Ik ben er nog ....

We zijn maanden verder. In die tussentijd heb ik niets meer geschreven. Waarom vraag ik me af ? Het schrijven was voor mij een manier om mijn gedachten te ordenen, om duidelijkheid te scheppen in mijn denken. Niet dat ik dat nu niet meer nodig heb, integendeel, ik heb het meer dan nodig om mijn gedachten te ordenen. Nu voorzie ik daar ‘lege tijd’ voor, tijd alleen voor mezelf. Ik voorzie elke week rust in mijn hoofd door de vrijdag na het werken naar de sauna te gaan in Schilde, ver van mijn woonplaats zodat ik zeker ben dat niemand mij gaat aanspreken, zodat ik in mezelf kan blijven en me niet verplicht voel te praten met anderen. Hierdoor ontloop ik ook alle negatieve prikkels want in een sauna is het rustig, stil, … En ik profiteer van de positieve prikkels op mijn huid, de warmte. Door het positief overprikkelen van mijn huid, toch nog het grootste zintuig, kan ik de andere negatieve prikkels op de achtergrond dringen. Hierdoor heeft mijn hoofd vrij spel en kan ik mijn gedachten gaan ordenen. En het is net die ordening die er voor zorgt dat ik me beter voel, dat ik meer aankan. Ook is het zo dat ik dit niet kon voor dat ik ook Risperdal nam. Zonder de medicatie zou ik het niet kunnen. Het is alsof ik door de medicatie beter de vakjes zie waar ik mijn gedachten kan instoppen, klasseren. Tijdens de zomermaanden kon ik door de vakantie niet naar de sauna gaan, ik had ook weinig tot geen momenten voor mezelf. Alles stond in het teken van vrouw en kinderen. Ik probeerde zoveel mogelijk er te zijn voor hen, waardoor ik mezelf verwaarloosde en na 3 à 4 weken zat ik er door. De buffer die ik had gecreëerd was opgebruikt. Ik voelde dat ik terug in een depressie ging wegzakken. Ik kond dat niet laten gebeuren. Het heeft me ook veel moeite gekost om dit aan Tan duidelijk te maken. Voor haar is dat nog altijd moeilijk te vatten dat ik die rustperiodes nodig heb. Maar nu na de de vakantie alles terug in zijn normale routine is gevallen, nu lijkt alles weer beter te gaan. Ik kan terug meer en meer de negatieve prikkels opvangen. Het idee dat ik de vrijdagavond kan ‘herbronnen’ helpt me door de week. Het helpt me om me als ‘zo normaal mogelijk’ te profileren. Ik heb ook weer meer aandacht voor de dingen om me heen, ben minder in mezelf gekeerd. Niet dat mijn autisme plots minder erg is, het verschil is dat ik er meer rekening kan mee houden dat ik anders ben.

Maar toch blijft Tan verlangen dat ik haar aanvoel. Ze weet dat ik dat niet kan, maar haar verlangen zit zo diep. En het is dat diep verlangen dat onze relatie zo moeilijk maakt. Ze zegt dat ik te weinig aandacht voor haar heb, vooral de weken dat het minder goed met me ging. Maar wat zij aandacht noemt is eigenlijk dat ik haar niet aanvoel. Ze beweert dat ik dat wel kon vóór de vakantie, maar dat kan gewoon niet. Ze verward met het feit dat, als ik me beter voel ik meer energie over heb om na te denken, om te beredeneren wat Tan met haar lichaamstaal zou bedoelen. En het is net dat beredeneren dat zoveel energie opslorpt. Zo geraak ik in een vicieuze cirkel. Volgens mij kan onze relatie enkel lukken als Tan aanvaard dat ik haar niet kan aanvoelen, dat ze aanvaard dat ik de dingen zeg ipv te tonen met mijn lichaam. Het beredeneerd aanvoelen is enkel een gokken van wat ze zou bedoelen, het koppelen van het situatiebeeld aan een uitleg. Maar het beeld van 2 situaties kan identiek zijn, maar de verklaring toch weer anders, dat maakt het zo moeilijk. Ik weet dat een ‘normaal’ mens dit automatisch aanvoelt en er bijna geen moeite moet voor doen, het komt gewoon vanzelf. Wel, ik kan dat niet, en daar heb ik me bij neer gelegd. Door mijn rustpunt in de sauna bouw ik energie op om tijdens de week te kunnen weerstaan aan de negatieve prikkels. De kunst bestaat er in om de energie voldoende hoog te krijgen zodat de negatieve prikkels die niet kunnen herleiden tot 0, of nog lager, het opbouwen van een voldoende grote buffer. Het lijkt allemaal misschien raar, maar die buffer bouw ik op door alleen te zijn, zo kom ik tot rust. Voor een normaal mens lijkt dit waarschijnlijk asociaal en totaal onbegrijpelijk, maar welk normaal mens begrijpt eigenlijk hoe iemand met ASS denkt ? De meeste mensen, behalve therapeuten dan, kunnen het zich gewoon niet voorstellen dat je het aangenaam kunt vinden door alleen te zijn. Ik haal er evenveel uit als bij een normaal mens die een gezellige avond doorbrengt onder vrienden. Het is voor mij ontspanning.

06:51 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

09-04-08

Door de bomen het bos zien ...

9/04/2008

 

Een paar dagen later is het alsof er geen vuiltje meer aan de lucht is. Van de besproken details van vorige donderdag blijft er eigenlijk niets over. Het leven gaat weer zijn ‘gewone’ gang. Schenk ik haar nu wel voldoende aandacht ? Geen idee. Het lijkt er wel op dat, had ik me aan de details vastgeklampt zoals anders, dan had ik me nu niet zo goed gevoeld. Op één of andere manier ben ik er dan toch in geslaagd om de details te negeren na enkele dagen. Eigenlijk had ik de dag erna, op vrijdag, het nogal lastig, maar op zaterdag ebde dat weg. Ik probeerde, zoals Els had gezegd, me niet vast te pinnen op de feiten, maar het te zien als een schreeuw naar aandacht door Tan en rekening te houden met het feit dat Tan in een depressie zit. Verder probeer ik gewoon mijn ding te doen en negatieve invloeden van Tan te negeren. Met negatieve invloeden bedoel ik haar reacties die voortvloeien uit haar depressieve toestand. Toch blijft het voor me moeilijk om de feiten niet afzonderlijk te bekijken. Ondanks alles blijven ze in mijn hoofd rondspoken en kost het me veel moeite die te negeren. Vooral omdat ik de feiten steeds duidelijk voor mij zie maar het totale plaatje niet. Het kost me veel moeite om dat totale plaatje te vormen in mijn geest. Dat totale plaatje is niet tastbaar, de feiten wel. Maar zoals het er naar uitziet heeft onze psy gelijk (zoals meestal). Probleem blijft toch dat ik veel moeite heb om tussen de bomen het bos te zien. Moeilijker wordt het nog als de naam van het bos niet overeenkomt met de bomen onderling. Daarmee bedoel ik dat de feiten afzonderlijk iets helemaal anders zeggen dan het totale plaatje. Als je de feiten, de opmerkingen afzonderlijk gaat ontleden om het totale plaatje (probleem) te definiëren, dan kom je niet zomaar bij het gegeven ‘schreeuwen om aandacht’. Alsof dat je allemaal dennenbomen tegenkomt en je daaruit moet afleiden dat het een eikenbos is bvb …

Als er binnenkort aan mij weer iets gevraagd wordt via feiten waarbij ik het geheel moet kunnen detecteren, maar de benaming van het geheel is geen logisch gevolg van de losstaande feiten, dan zal ik het weer niet zien. Het enige wat ik dan kan doen is het vragen, wat men eigenlijk wil; maar daar krijg ik van Tan meestal geen afdoend antwoord op, ik denk, omdat ze nog steeds verwacht, uit haar manier van denken, dat ik het toch automatisch zou moeten zien. Het is alsof iemand mij een mop verteld en ik snap ze niet en degene die ze verteld moet uitleggen hoe de mop in elkaar zit, dan is het komische er ook van af.

Volgens mij is het probleem hier identiek. Zoals Tan de opmerkingen vorige week maakte om duidelijk te maken dat ze aandacht wilde, als ze zelf moet uitleggen dat het eigenlijk dat is w ze verwachtte, dan is de spontaniteit er af, en zoiets ligt moeilijk bij een ‘normaal’ mens. Maar die spontaniteit zal ik nooit hebben, ik moet elke situatie leren en kunnen logisch afleiden, maar gezien er meestal geen logica is in gevoelens, sla ik dus bijna altijd de bal mis. Als Tan me dus duidelijk zegt wat ze bedoeld zal ze de gedachte dat het niet spontaan gebeurd van zich af moeten zetten en aanvaarden dat dit voor me de enige manier is om haar te begrijpen want spontaan aanvoelen kan ik niet …

08:13 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

"Ik erger me aan je handicap" 2

05/04/2008

 

Het zinnetje ‘ik erger me aan je handicap’ laat me niet los. Deze morgen zag ze er weer iets beter uit, ik kreeg wel een knuffel, maar is dat wel echt ? Ik verwacht elk moment weer een uitbarsting zoals donderdag. Ik heb er nog altijd veel verdriet van, het heeft me serieus geraakt. Ik heb er gisteren nog lang zitten over nadenken in de sauna, van lezen is er niet veel in huis gekomen. Ik ben er eigenlijk niet helemaal uitgeraakt en dat is jammer, want nu blijft het in mijn hoofd zitten, moet ik er verder kunnen over nadenken en dat belemmert me in het normaal functioneren thuis. Zo wil ik wel een aantal dingen doen thuis, maar er zit teveel in mijn hoofd. Ik durf mijn koptelefoon bijna niet op te zetten want dan krijgen we weer gezaag, maar anderzijds zit ik er wel mee. Ik moet uit de knoop geraken, daarvoor moet ik kunnen nadenken zonder gestoord te worden door nevengeluiden van alle aard. Dus ik kan haar auto wassen met een radio naast me en me ergeren aan het geluid van passerende auto’s en dus geen ruimte hebben om na te denken, of ik kan hem wassen met mijn koptelefoon op, zonder nevengeluiden en zo proberen om mijn gedachten te ordenen. Eigenlijk is hier de vraag : doe ik het op haar ‘normale’ manier of die ik het op mijn, voor mij dan normale manier ? In beide gevallen zou de auto gewassen zijn, maar op haar manier zou het eindigen in stress en geestelijke vermoeidheid.

Kijk, als er bezoek zou zijn begrijp ik ook wel dat ik dan mijn koptelefoon niet kan opzetten. Je kan het vergelijken met VU-meter met een groot groen gedeelte en een groot rood gedeelte met daartussen een oranje overgang. Als we met ons gezin alleen zijn wil ik het zo veel mogelijk in het groen houden, dan voelt iedereen zich goed. Komt het dan toch in ’t oranje dan neem ik zo snel mogelijk aktie om het terug in het groen te krijgen. Als er contact is met de buitenwereld dan moet ik het oranje proberen te overleven. Echter eenmaal in ’t rood is het te laat en zal de recuperatie ook moeilijker verlopen.

08:12 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

"Ik erger me aan je handicap"

4/4/2008

 

‘Ik erger me aan je handicap’. Deze uitspraak blijft maar in mijn hoofd rondspoken. Nadat Tan dit gezegd had, zijn alle andere uitspraken niet meer tot mij doorgedrongen. Woensdagavond heeft Els me nog duidelijk gemaakt dat ik niet alle feiten apart mag bekijken maar dat ik Tan’s opmerkingen moet beschouwen als een algemene schreeuw naar aandacht. Er wordt altijd zoveel gezegd op dat uurtje, ik heb altijd veel tijd nodig om het te verwerken. Soms knik ik wel maar dan met het idee, ik snap het nu nog niet helemaal, maar ga er de komende dagen wel over nadenken en toetsen aan de werkelijkheid. Ergens is dat nog een voortvloeisel uit mijn camouflage zoals ik vroeger met alles deed. Het is moeilijk om een automatisme af te bouwen. Gisteren, donderdag, was ik thuis met de kinderen (Matthi en Chim), en eerst zag ik er wat tegenop omdat ik er van uit ging dat het weer een stressie dag zou worden met ruzies e.d. Ik had Tan’s todo lijst nog eens bekeken en was van plan om daar een paar zaken van af te werken, voor zover mogelijk. Het had geen zin op voorhand te zeggen hoeveel punten ik zou kunnen afhandelen, want dat zou enkel stress met zich meebrengen als ik dan merkte dat ik het niet zou halen. Dus blij zijn met hetgeen wel lukte was volgens mij de beste instelling. Uiteindelijk heb ik met drie dingen kunnen helpen/afwerken. Enkel op de middag kreeg ik het wat moeilijk en heb ik me even in de zetel gezet met mijn koptelefoon. Echter die stond te luid en Matthi had er last van. Ik had er moeten aan denken maar was er me niet van bewust. En Matthi durfde er niets van te zeggen, zei hij achteraf tegen Tan, uit schrik dat ik zou kwaad zijn. Nochtans de afgelopen dagen was het al eens gebeurd en toen heb ik de koptelefoon ook stiller gezet, dus ergens snap ik het niet. Waar hij zich het meest aan ergerde, en volgens mij was het dat, was het feit dat ik in de kelder aan ’t werk was met mijn koptelefoon op. Niet om me van hen af te sluiten, maar als ik aan ’t werk ben wil ik altijd muziek om me heen, dan gaat het werk veel vlotter. Ik heb ook minder last van de omgevingsgeluiden. Eigenlijk zette ik vroeger mijn MP3-spelertje aan, nu is het gemakkelijker met de koptelefoon omdat het minder pijnlijk is voor de oren en ik muziek kan opzetten via de computer, en er hangen geen draden rond mijn nek. Maar ik snap het probleem niet. Ik heb duidelijk op voorhand tegen Chim en Matthi gezegd dat ik in de kelder zat, dat als er iets was ze niet moesten roepen, dat ze naar beneden moesten komen en me komen halen. Ik heb dus duidelijk gemaakt dat ik me niet van hen afsloot. Zelf ben ik regelmatig eens naar boven gekomen om te zien of alles nog OK was. Op deze manier had ik geen last van het geluid dat spelende kinderen maken, en ik vertrouwde er op dat als er iets was, Matthi of Chim me wel zouden komen halen. Ondertussen heeft de telefoon een paar keer gegaan en daar ergerde Matthi zich ook aan, dat ik die niet hoorde. Ik vind niet dat ik, als ik eens thuis ben, de telefoon als prioriteit moet beschouwen. Mag ik dan niets doen uit schrik dat iemand gaat roepen, uit schrik dat de telefoon zou kunnen gaan en ik hem niet zou kunnen opgenomen hebben ? Ik ga er van uit als ze me echt nodig hebben ze wel zullen terugbellen. Ik denk dat Matthi zich eerder ergert aan de telefoon omdat hij hem zelf niet wil of kan opnemen. Dus volgende keer antwoordaparaat aan als ik thuis ben. Trouwens, als ik in de tuin werk hoor ik het ook niet als de telefoon gaat, of ik nu een koptelefoon op heb of niet. Voor ik mijn koptelefoon had, gebruikte ik mijn MP3-speler met de oortjes, maar dat viel zo niet op. Maar nu ziet men het op mijn hoofd staan, en dat is voldoende om de mensen te ergeren, waarom ? Wat is het verschil ? Dat het zichtbaar is ? Ik mag honderd keer zeggen dat ik hem tijdens het werken opzet om me aftesluiten van de overbodige geluiden, niet van mijn gezin, men wil het niet aanvaarden. Men wil te allen tijde kunnen mijn naam roepen en men wil dat ik te allen tijde ook alles laat vallen om er op te reageren. Er is niets dat mij meer kan enerveren dan dat ik aan iets bezig ben en er om de vijf voet op mij geroepen wordt voor vanalles en nog wat. Zo heeft Matthi gisteren heel de dag in de zetel gelegen of aan de 3D-puzzel gewerkt, of naar TV gekeken naar het wielrennen in de voor- en namiddag. En natuurlijk als hij zou roepen dat hij dorst heeft of honger zou ik het niet horen, want het zelf nemen dat is te lastig. Dus door mijn koptelefoon op te zetten, moet hij wel tot bij mij komen om iets te vragen. Ik merk dat dit bij Chim begint te werken. ’t Probleem is, als je hem hoort roepen, dat je het niet kan laten om er op te reageren en dat weet Chim ook. Hoe dan ook ik vind de manier waarop ik gisterenavond behandeld werd onrechtvaardig. Volgens Tan had ik mijn koptelefoon tijdens het werken niet mogen opzetten. Dat zou voor mij betekend hebben dat ik me al extra onnodige geluiden moest laten welgevallen, wat het werk ook onnodig zwaarder zou gemaakt hebben. Ik zou me lopen ergeren aan Chim die telkens roept voor vanalles en nog wat. Nu deed hij het zelf of kwam hij me halen.

Het enige verkeerde is dat na de middag, toen ik even in de zetel zat, dat mijn koptelefoon te luid stond en Matthi zich stoorde aan dat geluid. Als ik het dus nog zo luid wil, dan mag ik me niet meer in de living zetten, want Matthi zit daar. Ik moet dus maar ergens anders gaan zitten. Op de middag heb ik muziek uit de jaren 70 opgezet in de keuken, terwijl dat ik aan het eten bezig was. Matthi zat in de living. Tijdens het eten en na het eten heb ik de muziek laten opstaan zolang ik in de keuken bezig was. Matthi heeft dus 10’ moeten meeluisteren ….

Dat zou ik dus ook niet meer mogen, ik moet dan iets neutraal opzetten zoals Radio Donna …

Mag ik eigenlijk nog iets in mijn eigen huis ??? Ik heb op ten duur het gevoel dat Matthi het hier voor het zeggen heeft. Ik kan geen voet meer verzetten of ik doe wel iets verkeerd of iets dat ik niet mag doen want Matthi dit, of Matthi dat  … Ik mag in mijn eigen huis al niet meer bepalen naar welke muziek ik luister. Ik mis de interviews en andere info die er steeds was vroeger op radio 2. Het gaf een bijdrage aan de algemene kennis, er werden regelmatig interessante onderwerpen behandeld. Donna is vooral muziek. In de auto mag ik er wel naar luisteren, maar o wee als matthi moet meerijden, dan moet het zijn genre zijn, want het kan niet meer dat dan radio 2 of Donna op staan. Ik ben niet normaal omdat mijn favoriete muziek, muziek uit de jaren 70 en 80 is. Waar hoort ge dat nu nog, je moet meegaan met je tijd hoor ik altijd zeggen van Tan. En dat terwijl ik merk dat collega’s op ’t werk ook blijven hangen aan hun genre van muziek. Zij zijn niet autistisch en mogen dat wel ?

Hoe dan ook, ik had gisteren volgens Tan te weinig gedaan, ze had verwacht dat ik tenminste nog haar auto had gewassen. Uitleggen waarom het niet gebeurd was kon ik niet. Ik zag het wel voor me waarom, maar kon het niet verwoorden. En al wat ik probeerde om toch te doen, zag ik dat ze zich nog meer ergerde en ik begon me kwaad te maken omdat het me niet lukte.

Tan zag het als zijnde kwaad omdat ik me niet kon verweren, door mijn onmacht geen gelijk te krijgen. Het was inderdaad onmacht, maar om een heel andere reden. Ik kreeg hetgeen ik wou zeggen niet gezegd. Ik zag het zo voor me wat ik wilde zeggen, maar vond de juiste woorden niet. En ondertussen raasde Tan maar verder, ik had niet voldoende tijd om over punt A na te denken of punt B was daar al. Dat maakte me kwaad. En ja, na enige tijd ben ik beginnen roepen. Het was allemaal zo onrechtvaardig wat er gebeurde. Ik had m’n best gedaan heel de dag. Ik was er echt van overtuigd dat ik goed bezig ben geweest en weerom krijg ik alles over me.

Moet ik dat nu allemaal weer gaan zien als een schreeuw naar aandacht ????

Dat kan toch niet ? En al die verwijten :

‘Ik erger me aan je handicap’

‘Ik kan geen 40 jaar meer met je leven’

‘Ik verlang naar een partner die dat wel kan’

Teveel om allemaal nog op te noemen. Het kwam er weer op neer dat ze het niet ziet zitten om het leven verder met me te delen op deze manier.

Heb ik dan zelf voor het autisme gekozen ? Niemand beseft hoeveel ik verlang om het niet te hebben, om normaal te zijn als een ander te zijn. Maar dat kan ik niet en daar heb ik me enkel maanden terug bij neergelegd, dat ik er moet leren mee leven. Maar door Tan’s opmerkingen wordt dat verlangen terug opgewekt, en telkens moet ik dan opletten om me niet weer te laten gaan. Het lukt me beter dan vroeger, gelukkig, maar het blijft lastig om dan nee te zeggen en te denken dat het schreeuwen om aandacht is.

En dan is er nog het vanalles zoeken achter hetgeen ik zeg. Steeds maar weer worden mijn zinnen ontleed en uitgerokken tot dingen die het niet zijn. Zo denkt ze als ik vraag, wat eten we vanavond’, dat ik daarmee wil klagen dat het eten nog niet klaar is, terwijl ik enkel wil weten wat ik vraag. Als ik de woensdagavond vraag : heb jullie deze middag al warm gegeten, veronderstelt ze dat ik dat vraag om dan zeker te weten dat ik alleen aan tafel zou zitten, terwijl het gewoon is om te weten. En ook of ik borden op tafel moet zetten of niet. Vroeger aten ze altijd warm ’s middags, maar de laatste tijd durft het wel eens anders zijn en dan ben ik niet meer zeker, er is geen zekerheid meer. Daarom vraag ik het, er valt echt niets achter te zoeken. Ik denk dat dit komt omdat ‘normale’ mensen wel zo zijn. Dat ze heel wat kunnen bedoelen met één enkele vraag, dat ze zodanig gewoon zijn dat er bij henzelf wel meer achter zit, dat ze dat ook verwachten van mij. Net zoals wij dat niet verwachten omdat we zelf niet zo zijn. Ik neem ook alles letterlijk zoals ik het letterlijk zeg. Ik moet rekening houden dat wat Tan zegt ik niet letterlijk mag nemen, zij moet er rekening mee houden dat wat ik zeg, dat ze dat wel letterlijk moet nemen. Wat het moeilijkste is weet ik niet maar vast staat dat Tan beide kan, dingen letterlijk zeggen en dingen tussen de regels toevoegen terwijl ik dat niet kan. Rationeel gezien is het dus voldoende dat ze het gedeelte tussen de regels laat vallen en we spreken dezelfde taal.

08:11 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

moeilijke momenten

02/04/2008

 

Meer en meer kom ik tot de conclusie dat ik degene ben die Tan belemmer om gelukkig te zijn. Door mijn autisme geraakt ze steeds dieper in de put en ongewild sleurt ze mij mee. We zijn een paar dagen naar centerparcs geweest en de gevoelens hierover zijn wisselvallig. Enerzijds had ik er een goed gevoel bij, heb me redelijk met de kinderen (vooral Joachim) kunnen bezighouden, anderzijds heb ik die vier dagen slecht max 4 uur echte rust gekend. Met rust bedoel ik een periode waarbij ik me kon afsluiten van alle prikkels. Met het slechte weer bleven de kinderen ook meer binnen en dan lukt dat niet. Tegen ’s avonds was ik dan meestal overprikkeld en moe. Volgens Tan had ik meer van haar moeten overnemen maar ik snap niet wat ik nog kon overnemen, behalve dan het koken en een paar kleinere dingen, want meestal waren we samen weg en in ’t zwembad ben ik steeds aan de gang geweest met Chim, terwijl Tan rustig op haar stoel kon blijven zitten of gewoon in onze bungalow bleef. Ik heb trouwens het gevoel dat niets wat ik doe nog goed is. Nu ze in een depressie zit leef ik als het ware naast haar. Als ik al eens probeer een dieper gesprek te voeren lukt het niet, ze beschouwd het allemaal als verwijten. Ook dit zal allemaal weer verwijtend zijn volgens haar, terwijl ik enkel een opsomming maak van hoe ik de dingen aanvoel en wat me dwars zit. Ik probeer de dingen te vertellen zoals ik ze zie, niet zoals een ander zou willen dat ik het zie want dat ben ik dan niet maar een ander. Eigenlijk is het me allemaal te ingewikkeld en ik begrijp wel dat andere ‘normale’ mensen ingewikkeld in mekaar zitten, maar zo ben ik niet. Ik wil duidelijkheid en ben daarom ook zelf duidelijk en zal dus zeggen wat er werkelijk is zonder dingen tussen de regels te verstoppen. Wat bij mij telt zijn de regels zelf, niet wat er tussen zou kunnen staan. Gewoon zeggen waar het op aan komt, maar dat kunnen ‘normale’ mensen weeral niet aan. Die moeten persé iets tussen de regels verbergen en verwachten dan ook dat ik dat ook doe en gaan dan automatisch ook de dingen tussen de regels zoeken die zij er zouden tussen zetten, dingen die er meestal niet zijn. Ik kan daar niet mee om en zal dat ook niet kunnen leren om dingen tussen de regels te zetten. Blijkbaar is het voor een normaal mens moeilijk om te zeggen wat er bedoeld wordt en is het voor hen veel gemakkelijker om te zeggen wat er niet bedoeld wordt. Dat vind ik nu de reinste onzin.

Het documentje dat Tan geschreven heeft gisteren avond kwam dan ook hard aan.

Vanuit mijn oogpunt is dat volstrekt onzin en gelogen. Ik heb dat niet gedaan zoals ze het schrijft. Over haar todo lijst heb ik enkel even de planten aangehaald, omdat ik er zelf al meer dan een week over zat te denken dat we die dringend moesten planten. Voor mij was het de link naar mijn nadenken erover. Ik had die lijst trouwens al ervoor zien liggen en bekeken en gezien dat ik haar op een aantal punten kon helpen. Voor de rest was het haar TODO lijst, niet die van mij. Ik stond er niet bij stil dat het ook de mijne zou zijn. En ik heb nooit gezegd dat ik er haar niet zou kunnen bij helpen met de andere punten.

En ja ik heb een grapje gemaakt over Tele-Onthaal, maar dat was over een bepaalde situatie, niet omdat ze TO volgt, niet om haar zelf, ik heb haar niet uitgelachen. Ik snap niet waar ze dat haalt.

En een cursus sociale vaardigheden volgen ? Waarom ? Om te kunnen zijn wie ik niet ben maar wel te zijn wie ze wil dat ik zou moeten zijn ?

De therapie die we nu al 9 maand volgen zou volgens Tan nog tot niets geleid hebben terwijl ik van het tegendeel overtuigd ben.

Ik kan niet overweg met haar depressie. OK, ik heb er ook 2 achter de rug, de oorzaak was wel anders maar moet dat dan als reden genomen worden dat ik me op dat gebied plots wel in haar kan inleven ? Ben ik dan plots een expert in depressies ? Zo selectief werkt het niet. En Tan heeft graag dat ik haar vraag hoe het met haar is, terwijl ik al op voorhand het antwoord ken. Dan komt de vraag bij mij zo onnatuurlijk over en dan heb ik een dubbel gevoel bij die vraag. Ik meen het wel, maar beschouw ze eerder als overbodig omdat het antwoord steeds hetzelfde is. En zelfs dan krijg ik het verwijt dat ik het niet vraag, waarbij ik heel goed weet dat ik het wel doe, maar ik hou de tel niet bij, dacht niet dat het belangrijk was hoeveel keer precies de vraag gesteld wordt. Dit is moeilijk voor me om te snappen. Als een ander dat allemaal intuïtief kan aanvoelen, zonder er te moeten over nadenken, dan sparen de ‘normale’ mensen toch veel energie uit. Ik voel die dingen niet intuïtief aan, wanneer moet ik het vragen, hoeveel keer, wanneer kan ik beter niets zeggen, wanneer moet ik wel iets zeggen, timing is heel moeilijk. Wil dat zeggen dat ik er niet mee inzit ? nee ! Ik weet gewoon niet hoe ik er mee om moet gaan. Op den duur spendeer ik meer tijd aan het rationeel benaderen van zaken die een ander intuïtief op een fractie van een seconde aanvoelt dan dat ik me eigenlijk met het echte leven bezig hou en dat kan toch niet de bedoeling zijn ?

De vorming bij Els is interessant omdat het mij inzicht geeft in mijn beperkingen. Dat inzicht helpt me naar de buitenwereld toe toch op een redelijke wijze met mensen om te gaan. Alleen is dat niet een hele dag vol te houden, omdat het veel energie vergt, omdat ik voor alles moet opletten waarbij het bij de ander vanzelf gaat. Ik kan dat dus toepassen voor tijdelijke contacten, maar bij iemand waar ik veel contact mee heb, zoals bij Tan, ligt dat moeilijker. Het is niet logisch dat ik me ook voor haar moet wegstoppen, masceren, camoufleren, enz. Ik kan uiteraard tov haar wel rekening houden met mijn beperkingen wat ik ook doe maar ik heb ook een plek nodig waar ik mezelf kan zijn in mijn denken, waar ik weet dat als ik iets verkeerd zeg, dat dit kan uitgelegd worden. En dat lukt nog niet helemaal. Als ik iets zeg of doe wordt ik er nog regelmatig op ‘gepakt’ en dat is jammer. Ik praat te weinig, maar als ik iets zeg ben ik voortdurend bang om iets verkeerd te zeggen. Er wordt nog teveel tussen de regels gelezen terwijl er niets tussen de regels staat. De overwinningen die ik behaal op mijn beperkingen zijn voor Tan geen overwinningen, want in de ogen van een ‘normaal’ mens valt er niets te overwinnen want bij hen is het allemaal vanzelfsprekend. Bij hen is het op een fractie van een seconde geregeld, terwijl dit bij mij soms uren kan duren.

Ik kan niet geven aan Tan wat zij van een partner verlangt, maar als er geen liefde was, dan was ik al lang weg, want het is net uit die liefde dat ik de kracht haal om door te gaan. Alle moeite is er om zoveel mogelijk de partner die zij wil te benaderen, alleen zal de minimum afstand altijd groot blijven, al zou ik die wel kleiner willen, zelfs tot nul herleiden. Maar ik weet dat dat niet kan en daar heb ik me bij neergelegd. Toch doet het pijn niet begrepen te worden, niet aanvaard te worden. Ik kan niet genezen, het zei zo. De kennis die ik op doe is er om te zorgen dat in de eerste plaats ik kan overleven in deze maatschappij op een zo normaal mogelijke manier. De zware stress en agressie van vroeger ben ik kwijt. Stillekes aan wordt de vrijgekomen ruimte ingevuld door trucs e.d. om het sociaal contact te verbeteren. Hierdoor komt weer andere ruimte vrij. De kunst bestaat er uit om altijd een buffer van vrije ruimte in mijn geheugen vrij te houden, zodat moeilijke periodes kunnen opgevangen worden. Misschien hou ik momenteel wel teveel vrije ruimte aan, dat zal dan wel aan de schrik liggen om te hervallen, om terug te worden zoals vroeger. Ik merk ook dat ik niet alleen thuis maar ook op ’t werk mondiger geworden ben, welliswaar grotendeels op papier want zo kan ik mij het best uitdrukken. En zoals vroeger bedoel ik het inwendige, hoe ik de zaken verwerk, want uitwendig veranderd er vrij weinig. Ik volg als het ware innerlijk een andere betere weg om mijn uitwendig doel te bereiken. Alleen bij Tan ligt dat moeilijker omdat zij ook een groot deel van het innerlijke meebeleeft, daardoor ziet ze ook niet dat ik uiterlijk nog steeds dezelfde ben. Ze kan als het ware mijn innerlijke weg volgen, ook omdat ik meer open ben naar haar dan dat ik vroeger was.

 

08:10 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

30-03-08

alsof men met een hamer op mijn hoofd klopt

15/03/2008

 

’t is een tijdje geleden dat ik nog in mijn detailboek geschreven heb, maar als het goed gaat heb ik natuurlijk niet veel te zeggen. De periodes dat het goed gaat worden steeds groter mede dankzij dat Tan mee open staat voor wat er in mij omgaat. Maar gisteren vrijdag is het weer eens foutgelopen. Alles verliep vlot tot 18u15. Hoe is het zover weer kunnen komen ?

Opweg naar huis was ik goed gezind, en eigenlijk had ik met het gaan kijken in dat zonnebank center niet zo’n groot prbleem. Ik wist wel niet wat het ging worden, maar door steeds meer zulke dingen te overwinnen lijkt het me ook steeds makkellijker om naar iets nieuws te gaan. Nu ja, heb er wel al lang over nagedacht zoals over alles altijd. Maar het ging vlot, daarna naar LB tegen 17u, goed gesprek gehad, wel wat moeten wachten weer voor het aan mij was.Chinees gaan afhalen om 18u en dan naar huis. Ik had dus veel te vertellen en vermits ik voorgenomen had om deze avond eens niet naar de sauna te gaan en gezellig thuis te blijven, zag ik er al naar uit om rustig met Tan te praten. Maar algauw werd het duidelijk dat het net zo zou zijn. Aan tafel begon Matthi zijn stem weer te verheffen, en dat omdat Chim zogezegd vervelend deed door naar zijn bord te kijken. Het werd steeds erger. Het was alsof men met hamers op mijn hoofd klopte, zo’n pijn deed het. Ik heb het 10’ volgehouden maar toen werd het teveel en dat zei ik ook tegen Tan, maar haar reactie was, nee, niet weer. Maar 5’ later maakte ze zichzelf kwaad om het vervelende gedrag van Chim ….

Begrijpt ze dan niet dat dat opzwepende gedoe pijn doet ? Alsof men met een hamer op mijn hoofd slaat, begrijpt niemand dat dan ?

Gevolg van dit alles is dat ik weer sneller begon te eten, om zo snel mogelijk van tafel te zijn. Misschien is dat wel altijd de reden geweest waarom ik zo snel eet. Chim kan apart gaan zitten in de speelplaats, maar ik moet blijven zitten op een plaats waar men met hamers op mijn hoofd slaat. Dan is het toch normaal dat je daar zo snel mogelijk weg wil.

Om dat Chim zo vervelend deed, volgens mij ook mede door Matthi zijn gedrag, vroeg Tan iets te doen met Chim. We hebben ons in de zetel gezet en samen naar een film gekeken. Hij wou er niet alleen naar kijken. Na 45’ was het voor Chim genoeg geweest, er werd nogal veel gepraat en ik denk dat Chim het daarom niet meer zo zag zitten. Ondertussen had Tan de tafel al afgeruimd en terwijl Chim naar boven was heb ik alles in de vaatwas gestoken. Ik vroeg me voortdurend af wanneer het gezellig moment kon beginnen. Tan en ik hadden nog geen rustig woord kunnen wisselen. Toen Chim eindelijk in zijn bed zat en Tan in de living kwam, wilden de kinderen naar een Tv-programma kijken. Is dat de gezellige avond ? Heel de avond TV kijken ? En Tan die klaagde dat ze de tafel alleen had moeten afruimen, en dat het niet de bedoeling was dat ik bij Chim had blijven zitten, dat het de bedoeling was dat terwijl Chim naar TV keek wij zouden praten. Waarom zeg ze dit achteraf en niet op voorhand ?

Dan zet ze zich naast mij in de zetel en valt in slaap, ze is moe zegt ze ….

Kijk, op dat moment dacht ik, dat ik toch beter naar de sauna was gegaan relaxen, boekje lezen, rust, rust , kalmte, geen hamers, niets, alleen stilte. Tan interpreteerde het als dat ik liever tss blote mensen was dan thuis. Maar als dit haar begrip van gezelligheid is ….

En ergens voelde ik me ook onwennig, omdat ik andere vrijdagen in de sauna zit, en nu was het anders. Ik had het ook anders gewild, rustig met elkaar praten, over wat bij Linda gezegd is, over het zonnecenter hoe ik het beleefd heb, andere dingen zoals over de gespreksavond afgelopen donderdag. Maar dat kan gewoon niet met de kinderen erbij, er is gewoon geen gelegenheid om het te doen, dus maar gaan slapen om 21u30.

Het is nu zaterdagmorgen, nog steeds niet kunnen praten, Tan moet uitzonderlijk weer eens gaan werken, ik ben op van de stress, ik draai terug, kan me met moeite rechthouden.

Ging eigenlijk in de tuin werken maar weet niet of het gaat lukken. Ik mis die paar uren recuperatie de vrijdagavond. In plaats van recuperatie werd het extra stress. Waarom had ze zo graag dat ik thuis was, als we niet eens kunnen praten ? Als er niet eens kan rekening gehouden worden met het feit dat ik thuis ben ? Heel het verlengde weekend dreigt een nachtmerrie te worden door gisterenavond. En toen we gisterenavond vroeg gingen slapen omdat ik om 21u30 al wou gaan slapen, kwam er de opmerking dat Matthi verdrietig was omdat hij nu alleen naar een film moest kijken, terwijl dat ik in de loop van de week al verschillende keer met hem naar film of voetbal samen had gekeken. Maar mijn pijn en verdriet dat begonnen is aan tafel, dat kan niet dat bestaat niet, dat mag niet. Mogen of niet, bestaan of niet, het is er gewoon. Ik wil niet dat ik er last van heb als Matthi zo hevig doet, maar ik heb er gewoon last van, het doet pijn, pijn in mijn hoofd. DE reden zou zijn dat ik dan de vrijdagavond de kinderen help opvangen, dat snap ik niet. Ik ben maandag tot donderdagavond, alleen vrijdagavond ben ik weg. De avonden dat Tan weg is, steek ik Chim in bed. De laatste 2 weken heb ik ook als ze thuis was, en ze met Matthi bezig was, ook Chim in bed gestoken met zijn volledige ritueel. Het ging gewoon beter, dus het lukte.

Deze morgen zei ik tegen Tan dat ik last had van hevige draaiingen, reactie was Oh nee, niet weer … Toen barstte ik in tranen uit, de reactie deed pijn, juist alsof ik er om gevraagd had. Je gaat daarom toch niet huilen zei ze toen ….

Ik wil niet dat daardoor het hele weekend om zeep is, maar ik kan er niet tegen vechten, het is iets dat me overkomt. Het komt door invloeden van buitenaf, dingen waar ik geen controle over heb, waardoor ik de controle over mezelf verlies, ik krijg daar geen vat op.

Ik moet de dingen terug op een rijtje kunnen zetten, ze ordenen in  mijn hoofd, maar daarvoor is stilte nodig, stilte in mijn richting. In de tuin werken kan helpen, maar dan hoor ik dat vele verkeer weer voorbijrazen. De tuin is niet hetzelfde als in de natuur.

Ik heb tijd voor mezelf nodig om te overleven, begrijpt ze dat dan niet ? Toen ik op voorhand ! vertelde dat ik ging langsgaan in dat zonnecenter had ze ook negatief commentaar zoals meestal als het voorstel van mij komt, dat doet ook pijn. Maar ik heb het toch maar overwonnen.

Vervelende is dat ik dingen zoals gisterenavond aan tafel moeilijk kan uitleggen en zelfs de vergelijking met de hamer wordt niet begrepen. En als de tuin nu niet gesnoeid is zal ik het ook wel weer mogen horen, maar het lukt niet om te starten, er zit teveel in mijn hoofd, hoe haal ik het er uit ?

08:53 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

 

24/02/2008

 

Partner van een ‘autist’

 

Ik had graag geweten hoe het moet zijn als partner van iemand met een handicap/beperking.

Maar jammer genoeg kan ik dat niet, want dat is nu net mijn beperking. Me inleven in iemand anders kan ik niet en toch probeerde ik dat voortduren. Het willen kunnen wat een ander kan.

Nu berust ik er in, maar is dat wel goed ? Eenmaal je van jezelf weet wat je beperkingen zijn pas je je aan, maar dan krijg je algauw het verwijt : je gedraagt je meer en meer autistisch. Maar wil dat dan ook niet zeggen dat ik meer en meer mezelf ben en me niet meer voor doe als een ander ? Ik ben niet als een ander, dus waarom zou ik me gedragen als een ander ? Omdat een ander dat beter vindt ? aangenamer ? minder confronterend ?

Is partner zijn van een dove partner vergelijkbaar ? Je ziet toch ook niet op het zicht of hij doof is ? Die persoon past zich ook aan, leert liplezen bvb, maar dan moet je wel in zijn richting kijken als hij spreekt anders verstaat hij je niet. Zo heeft elke partner een aanpassing gedaan dat in zijn vermogen ligt en zo toon je toch ook wederzijds respect ?

Zo is het toch ook met autisme ?

De autist zelf leert om te gaan met zijn beperkingen, maakt ook duidelijk wat zijn specifieke beperkingen zijn, m.a.w. hij zegt hoe hij kan functioneren en hoe hij een waardevol leven kan leiden, samen met iemand zonder deze beperkingen. Van de ander mag dan toch verwacht worden dat deze zich ook aanpast aan de beperkingen van de ander ? Zo zou ik het toch doen. Ik kan me niet voorstellen dat mocht mijn partner plots doof zijn en ze doet de moeite om liplezen aan te leren, ik me niet de moeite zou doen me in haar richting te draaien als ze iets zegt. Meer nog, ook de naaste omgeving dient dit te weten anders is er geen GOEDE communicatie mogelijk tussen de dove persoon en de naaste omgeving. Zo is het met alle beperkingen echter bij een dove is het veel duidelijker dat je niet kan verwachten dat hij je hoort. Bij autisme is dat allemaal veel minder duidelijk, toch voor de ‘normale’ mens.

Als een dove zegt dat hij doof is, wordt dat onmiddellijk aanvaard, omdat men dat kent, omdat men zich dan kan voorstellen, nabootsen door bvb watte in je oren te stoppen.

Je kan een blinde nadoen door je ogen dicht te doen.

Al eens geprobeerd om een autist na te doen ? Niet een kernautist, maar iemand met bvb syndroom van Asperger. De dag dat je dat kan, begrijp je wat het is. Maar gaat dat ooit lukken? Ik heb zo ’t gevoel als je een dove niet kan nadoen en je kan het je dus niet voorstellen (lees : begrijpen) wat het is, kan je het dan wel aanvaarden dat hij doof is ?

Maar net zoals het voor de dove van belang is dat de mensen waarmee hij/zij omgaat op de hoogte zijn van de beperking, zo is dat ook met autisme. Maar uit respect voor je partner mag je het niet zeggen aan de omgeving omdat je partner dat niet wilt. Maar waar blijft dan het respect voor de ander met autisme ? Klopt het dan dat het komt omdat men enkel nog oog heeft voor de beperking en niet meer voor de persoon zelf ? Het lijkt er wel heel sterk op ….

08:52 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

19-02-08

Gisteren bij onze psy geweest

Gisteren is me heel wat duidelijk geworden. Toch vraag ik me steeds af waarom alles toch zo moeilijk moet zijn terwijl het toch zo eenvoudig zou kunnen zijn.

Nu begrijp ik waarom Tan steeds maar de brief, waarmee ik mijn beperkingen kenbaar wou maken aan vrienden en familie, zowel inhoudelijk als qua vormgeving zat af te breken. Zo kon hij nooit klaar zijn voor gebruik. Me doen twijfelen om er voor te zorgen dat ik de brief toch maar niet zou bezorgen.

Toen we de datum hadden gekregen van de klasseraad voor onze Matthi, stond ik er op om mee te gaan. We zouden op de klasseraad de leerkrachten inlichten over zijn autisme. Toen kreeg ik ook allerlei opmerkingen, zoals dat zij dan niet mee ging, dat het belachelijk zou overkomen voor Matthi als we allebei gingen, het document over autisme dat beter niet werd afgegeven.

Al deze opmerkingen samen waren hints, hints die ik niet begreep omdat ik ze allemaal letterlijk opnam, vandaar ook mijn reactie van : het document is toch goed ? Het is toch niet belachelijk als we samengaan ? Ze gaan de info niet tegen hem gebruiken, enz

Door al deze opmerkingen voelde ik me echt rot, het was toch om ons en Matthi voorruit te helpen ? Als onze beste vrienden weten wat er aan de hand is zou er toch een betere verstandhouding en begrip kunnen zijn ? Enz.

Maar toen we gisteren naar huis reden na ons bezoek aan Els, kwam de ware reden boven, iets waar ik in ’t geheel niet aan gedacht had. Iets wat ik uit al die hints niet had kunnen afleiden omdat het voor mij allemaal losstaande feiten waren en ik het geheel niet zag.

 

Op weg naar huis zei ze : “Ik wil niet gezien worden als de vrouw van een autist”.

 

Enerzijds is dat hard, maar anderzijds is dat duidelijk voor me en kan ik me daar mee verzoenen. Dit noem ik nu eens een geldige reden om te wachten met de info. Zo weet ik wat ik gemaakt heb en wat ik gedaan heb goed is, alleen is Tan er niet klaar voor. Dit kan ik aanvaarden omdat het niet de dingen afbreekt die ik gemaakt/gedaan heb, dingen die anderen allemaal goed vinden en waarvan ik me steeds meer en meer afvroeg, waarom Tan niet, iets waaraan ik me enorm aan ergerde. Waarom zegt ze dat niet metteen ? Ze weet toch dat ik het moeilijk heb met al die hints ? Ze weet toch dat ik van al die bomen geen bos maak ? Het zou eea toch stukken eenvoudiger maken, want daarnaast krijg ik het verwijt dat ik teveel energie stop in mezelf, maar eigenlijk merk ik nu dat al deze energie die ik gestopt heb in het aanvaarden dat Tan die dingen niet goed vond, eigenlijk niet nodig was, vermits de reden helemaal anders was.

 Of zie ik het verkeerd ? 

Wat betreft de klasseraad heb ik alle bezwaren gewoon van me af geduwd omdat ik vond dat het belang van Matthi hier primeerde en dat het feit dat ze het al dan niet van mezelf zouden weten, bijzaak was, als het maar in ’t voordeel van Matthi was, dat vond ik op dat moment het belangrijkste, niet alle overwegingen die Tan aanhaalde. Had ze nu dat ene zinnetje eerder gezegd, dan had veel voor me duidelijk geweest. Ik weet niet of ik het dan eventueel niet zou gedaan hebben, maar ik had er tenminste kunnen over praten omdat ik dan een concreet gegeven had, iets waar over gepraat kon worden. Maar door het niet uitspreken van wat haar echt bezig hield, heeft me doen verdwalen in alle andere uitspraken, die ik uiteraard perfect kon weerleggen. Echter de uitspraak ‘Ik wil niet gezien worden als de vrouw van een autist’ had me doen nadenken, net zoals ik nu doe.

Het volgende is zeker geen verwijt, maar ook uit het commentaar van onze psy kon ik niet afleiden dat Tan niet zou willen gezien worden als de vrouw van een autist,nee, de vraag van onze psy was : of je dit ook aan Tan hebt laten lezen, want zij moet er 100% mee akkoord gaan.” Het was me niet duidelijk wat ze bedoelde met die 100%. Ik dacht dat ze de inhoud van de brief bedoelde, niet het effect dat dat op haar zou kunnen hebben vermits ik het zag als een document over mezelf, niet over haar. Nu begrijp ik ook wel dat het ook over haar gaat, onrechtstreeks, maar inderdaad ze heeft tenslotte in der tijd voor mij gekozen.Het ligt uiteraard aan mijn beperkingen dat ik het niet begrepen heb, en ik begrijp ook wel dat het voor Tan niet altijd simpel is om de dingen concreet te brengen, maar het zou veel misverstanden uit de wereld helpen, daar ben ik van overtuigd.

07:34 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-02-08

Waarom val ik in slaap, wat is er mis ?

10/02/2008

 

14 dagen ging het wat beter, was er niet veel op te schrijven, het was niet fantastisch, het was niet slecht. De laatste dagen ging het weer positiever, ik heb de risperdal wat opgedreven naar ¾ ipv ½. Nu voel ik terug de werking en vooral op ’t werk manifesteert zich dat in meer helder denken en doen. Ik voel me terug op het niveau als toen ik de Risperdal 4 weken nam. In combinatie met de cymbalta is er iets raars. Als ik ’s morgens de cymbalta heb genomen voel ik me iets ‘flatter’ dan als ik ze de dag nadien niet neem, alsof er iets in zit dat de Risperdal wat tegenwerkt. Neem ik de cymbalta een 2de dag of 3de dag ook niet dan voelt het alsof de dosis Risperdal niet sterk genoeg is. Verder hangt ook veel af van de omgevingsinvloeden, maar die waren tijdens ‘het experiment’ quasi gelijk.

Een paar gebeurtenissen zijn toch verontrustend :

Eerst was er de avond dat vrienden op bezoek waren met hun ouders en mijn schoonouders.

Het zag er in den beginne gezellig uit tijdens de apéritief, maar algauw begonnen ze door elkaar te praten over verschillende onderwerpen. Er waren een viertal kruisgesprekken en ik hoorde ze allemaal tegelijk, kon amper één volgen, het was verschrikkelijk. Later tijdens de maaltijd werd het iets rustiger, maar nadat de meesten voldaan waren, begonnen die hevige gesprekken opnieuw, ik zat in één van die gesprekken, maar tegen wil en dank volgde ik ook de andere, ik kon ze niet uitsluiten. Gevolg was dat ik na verloop van tijd totaal uitgeteld was en ipv te knikkebollen aan tafel ben ik me in de zetel gaan zetten en viel daar in slaap voor ong half uur. Daarna ging het ietsje beter maar niet voor lang, gelukkig gingen ze dan naar huis.

Vorige week hadden we tickets voor een optreden van Hooverphonic. Ook dan speelde de vermoeidheid me parten, misschien was het dit keer wel omdat ik op was van 4u20 en het late concert voor mij wel laat was. Ik had nog getwijfeld om zo midden in de week te gaan, maar Hooverphonic is wel een groepje apart en het stond me wel aan, en Tan zou ook graag gaan. Dus toch maar gegaan, maar daar had ik weer moeite de ogen open te houden, en ditmaal had ik geen 2 glazen wijn en apéritief gedronken zoals toen de vrienden op bezoek waren. Het kon dus niet aan de wijn of alcohol liggen. Was het dan niet het stilzitten zoals ik altijd dacht, niet in beweging zijn ? Ik wou dat ik met de ogen dicht kon verder luisteren maar dan zou ik algauw schoppen krijgen want men zou denken dat ik slaap. Dus vechten tegen het dichtvallen van de ogen was het enige wat ik kon. Na het concert, eenmaal buiten, was het weer over. Buiten was het fris en aangenaam. Ook toen we daarna iets dronken in een cafeetje had ik geen last dat men ogen dichtvielen, het was er niet te warm. Alleen was men weer over vanalles en nog wat aan het praten, over mensen die ik niet kende, dus ik kon sowieso niet volgen. Het waren voor mij vervelende gesprekken over mensen die ik niet kende. Uiteindelijk zat ik rond 11u45 in mijn bed en moest er om 4u20 weer uit.

En gisteren het etenje van het Palmfeestcomité, daar liep het behoorlijk fout. De apéritief in de straat ging goed, het was er niet te warm in dat lokaaltje. Toen zijn we gaan wandelen richting restaurant, het zag er gezellig uit, alleen, het was er warm. Ik heb er direct mijn fleeze uitgedaan dat ik er in T-shirt zat. Tan had het niet graag, maar het was er zo warm, zo doef, zo drukkend, alsof er te weinig zuurstof was. Na het hoofdgerecht werd het me te veel. Tan was dan nog speciaal gaan vragen om het vuur, dat ondertussen uitgevallen was, terug aan te zetten. Hoezeer ik er ook tegen vocht, mijn oogleden wogen honderden kilo’s en ik kon ze niet openhouden. Even buitengegaan, daar was het beter, maar eenmaal weer 5’ binnen en het begon weer. Ik zie tegen mezelf dat ik moest volhouden, de koffie en ijscreme zouden misschien helpen. Maar niets hielp, ik moest en zou mijn ogen sluiten. Schoppen onder tafel van Tan, boze blikken van Tan, maar hoezeer ik het ook anders wilde, het lukte niet. Wat moest ik doen ? Nog maar eens buiten, maar eenmaal 5’ terug binnen was het weer prijs.

Uiteindelijk hebben we daar nog iets gedronken, ik een cola, en zijn we huiswaarts vertrokken. Ik was blij om weer buiten te wandelen. Na enkele minuten buiten voelde ik me al stukken beter. Ik had gerust nog kilometers kunnen stappen, terwijl ik daar aan tafel in slaap viel. Tan was achteraf in alle staten, heeft niet kunnen slapen door het voorval en ik weet niet wat er aan de hand is. Het enige wat met mijn autisme te maken had gsteren was dat ik niet wist hoe ik me moest gedragen, wat moest ik doen ? Mijn ogen vielen dicht, ik wist niet dat ik weg kon en hoe ik weg kon. Had iemand (Tan bvb) gezegd, ga naar huis ik zal zeggen dat je je niet goed voelt bvb, dan was dat pijnlijke moment opgelost. Want ook voor mezelf was het een afgang. Ik besefte wel dat mijn ‘slaperig gedoe’ moet opvallen en ik heb ook wel gedacht, wat moet men van me denken, maar het was sterker dan mezelf.

Wat hapert er toch ? Zijn deze drie voorvallen met elkaar te vergelijken ? De gezamenlijke factoren zijn stilzitten, moe worden, avond zijn (donker), ogen vallen dicht. Uiteraard zal alcohol dit ook beïnvloeden maar toen we naar Hooverphonic gingen was er geen alcohol gebruikt, daar was het wel donker, kijken naar verlicht podium, en warm, voor mij althans want andere mensen hadden het niet te warm.

Is het dan wel de warmte of is het dan toch een gebrek aan zuurstof ? Niet zozeer dat ik niet kon ademen, maar dan wel de kwaliteit van hetgeen ik inadem. Komt het door de onzuivere lucht die ontstaat door opwarming van de lucht ?

Als ik in de auto zit en het wordt te ‘warm’ en ik zet de temperatuur lager, dan slaat ook de airco aan. Is het dan niet doordat de airco ook de lucht zuivert ? Tenslotte als ik in de zomer in een temperatuur van 30°C in de zon lig heb ik ere geen last van. Onder een zonnebank of in de Sauna (90°C) heb ik er geen last van. Het moet dus bijna aan de kwaliteit van de ingeademde lucht liggen. Zit er bij warmte minder zuurstof in ?

Als de airco op ’t werk het niet doet, of niet goed meer functioneert heb ik hetzelfde probleem, en dat kan ook nu in de winter zijn, en dan is het binnen 25°C, dus zeker geen 30 of 90….

Als het een gebrek aan zuurstof is, wat kan ik er dan aan doen ?

 

16:32 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

23-01-08

Veel vragen, weinig antwoorden

22/01/2008

 

Na de turbulente week, met  verjaardag Chim en met als apotheose de meeting op school van Matthi was ik weer draaierig als vorig jaar in september. Ik had er eigenlijk eerder moeten over schrijven want nu is het weer wat vaag geworden. De stress was weer zo groot geworden dat mijn ogen het weer lastig kregen, alsof er een zwaar gewicht op mijn ogen rustte. Het viel me terug op dat hierdoor mijn ogen moeite hadden om te focussen, het duurde altijd wat langer dan anders, waardoor ik bij bewegingen wazig begon te zien. Alsof je gaat rondlopen met een leesbril op.

Weeral 2 uur bij de dokter, waarvan 1 ½ uur in wachtkamer … En me weer heel onderzoeken. Ok, ga nu toch nog eens bij oogarts om ogen te laten controleren en volgende week bloedonderzoek, je weet maar nooit. Maar na een week rustig is het weer beter. Alhoewel ik moeite had om me rustig te houden, temeer dat ik eigenlijk niet ziek was. Eigenlijk minder gerust dan de vorige keer. Vermoedelijk komt dat door de risperdal omdat ik me erdoor sowieso actiever voel. Maar de Risperdal neemt het autisme niet weg, het verzwakt enkel de vele prikkels, zodat niet alles in één keer op me afkomt. Maar wat als vrouw en kinderen plots met van alles tegelijkertijd naar me toekomen? Zelfs al zijn het volgens hen kleine dingen ? En wat als ik dan weer alles moet proberen uit te leggen waarom ik plots alles ga afstoten en waarom er dan agressie bij me opkomt? En dan voel ik hetzelfde als bij de huisdokter, nl onbegrip. Heeft het zin dat ik het probeer uit te leggen bij de dokter of thuis ? Kunnen ze wel ooit begrijpen dat hetgeen zij futiliteiten noemen dat die bij mij stress veroorzaken ? Kunnen zij begrijpen dat het vroeger ook al zo was, maar dat ik toen alles wegstopte, dat ik zelfs geen moeite deed om het uit te leggen ? Ja, die vraag wordt de laatste tijd vaak gesteld, waarom was ik vroeger zo niet ? Hoe zo ? Ik was vroeger ook zo, maar reageerde anders. Er kwam agressie in me op en ze kwam er ook uit. Ik maakte me kwaad op alles en iedereen, ik was nors, sprak een hele week niet, enz. Is men dat dan reeds vergeten ? Nu doe ik een poging om het uit te leggen, een poging om duidelijk te maken waarom het even niet meer kan, waarom het me te veel gaat worden en dat ik dreig te ‘flippen’, en wat krijg je als antwoord ? Ik begrijp je niet en vroeger had je dat niet. Wel, vroeger had ik het wel, maar zag je het niet. Ik hield alles voor mezelf, zat er uren, dagen, weken over te piekeren, waardoor ik een gesloten indruk gaf, in mezelf verzonken. Het gebeurde gisterenavond maar nu, deze morgen om 6u zit ik er nog steeds over te piekeren. Waarom moet ik het proberen uit te leggen, snappen gaat niemand doen. Hoe moet ik uitleggen dat er gisterenavond plots teveel op me afkwam als die ‘teveel dingen’ in een andere zijn ogen maar kleinigheden waren en dus zeker geen stress kunnen veroorzaken bij hen, waarom dan wel bij mij ? Ik probeer het dan te verwoorden en dan krijg je zo’n blik van onbegrip maar ook van ongeloof, en het is dat laatste dat het moeilijk maakt, de ongelovige blikken. Kijken alsof ik de grootste leugens zit te vertellen, want ik kan niet uitleggen waarom het vroeger zo niet was en nu wel. Ik ben plots de taal niet meer bij machte om te zeggen wat ik denk, om te zeggen wat ik voel. Ik probeer de 30’ die het moment vooraf gingen even te schetsen : Na het eten, alles in de vaatwas gestopt, Tan maakt nog pasta klaar voor morgen. Ondertussen kijk ik naar het nieuws. Als ik merk dat ze klaar is in de keuken, ga ik helpen om af te wassen, de overschot in de vaatwas te stoppen en wat dingen af te drogen. Ik had een nieuwe aflevering mee van mijn favoriete SciFi Feuilleton, StarGate Atlantis. Nadat de keuken ok was, begon ik er naar te kijken. Tot dusver alles in orde. Plots komt Tan de living binnen en herinnert me aan de betalingen die nog moeten gebeuren. Ah ja, was ik bijna vergeten. Ben alle overschrijvingen gaan halen, heb StarGate op pauze gezet, omdat op de vraag of Tan naar iets anders wou kijken het antwoord ja was. Ik zou straks dan wel verder kijken. Terwijl ik bezig was met de overschrijvingen zat Tan eigenlijk naar niets te kijken, want er was niets, dan maar op canvas naar ter zake gekeken, daar was het nog wat interessant. Ik was nog aan de betalingen bezig toen Tan zei dat het tijd werd voor Chim om te gaan slapen. 5’ later riep ze van boven voor Chim zijn kersenpitje te warmen, nog enkele minuten later riep Matthi dat er problemen waren met internet, nog enkele minuten later riep Am dat haar CD-Rom drive niet meer dicht ging, nog wat later vroeg Matthi me 2 DVD’s te kopiëren, nog wat later riep Tan waar het kersenpitje bleef. Toen ik bovenkwam om het bij Chim te leggen met het gedacht daarna de betalingen verder te kunnen afwerken, vroeg Chim om eerst nog even met de aapjes te spelen, zelfde routine als elke avond, terug beneden vroeg Matthi naar zijn DVD’s en had het terug over internet dat traag was. Ik probeerde alsnog de betalingen verder af te werken kwam Am weer binnen over haar CDrom die niet dichtging. Betalingen waren gedaan, alles weggestoken en Stargate terug opgezet, want de betalingen waren gedaan, alles weggestoken en Stargate terug opgezet, want het werd teveel, ik had afleiding nodig, alles werd te verward, veel te veel niet geplande dingen. Als ik niet vlug mijn verstand op nul kon zetten ging het verkeerd gaan, ging ik flippen want ik voelde de agressie voor de gebeurtenissen opkomen. Toen kwam Tan beneden en begreep ze niet dat ik over mijn toeren was, want volgens haar was er toch niets speciaals gebeurd. Dan verwacht ze dat ik het uitleg terwijl ik gewoon verwacht dat ze me geloofd, dat ze het aanvaard, want dat nu uitleggen, uitleggen waarom het zo is, waarom ik daardoor flip, dat kan ik op zo’n moment zeker niet, want op zo’n moment kan ik niet meer zuiver nadenken, mijn denken is dan grondig verstoord. Alle lege gaten in mijn werkgeheugen zitten dan vol. De enige manier om terug ‘normaal’ te kunnen denken is er voor te zorgen dat er terug ruimte is, dat er terug lege gaten zijn in mijn werkgeheugen, zodat ik weer kan nadenken en verwerken. Vergelijk het met zo’n schuifpuzzeltje. Daar is altijd één vierkantje vrij, zodat er kan verschoven worden. Als nu iets of iemand dat laatste gaatje ook vult, dan kan er niet meer worden verschoven, dan zit de puzzel vast. Zo is het ook met de binnenkomende prikkels. Eenmaal het laatste gaatje gevuld, zit mijn werkgeheugen vast want er kan niet meer verplaatst worden. Ik kan niet meer helder denken, en kan ook geen nieuwe prikkels meer aan, want waar moeten ze naar toe ? Ik vraag niet dat andere mensen begrijpen dat mijn geheugen zo werkt, ik vraag alleen dat men aanvaard, geloofd, begrijpt dat mijn geheugen anders werkt dan dat van een ‘normaal’ persoon. Waarom noemt men een ‘normaal’ persoon eigenlijk ‘normaal’ ? Waarom ben ik het niet die op een normale manier denk en de andere op een niet normale manier. Dat is enkel omdat de ‘normale’ mensen in de meerderheid zijn en de meerderheid bepaald wat normaal is, wil dat dan zeggen dat ik niet anders kan/mag denken ? Is dat dan niet een vorm van discriminatie ? zeggen dat : wie niet denkt zoals ik is niet normaal ? Ik denk niet als een ander maar toch denk ik als vele anderen. Ik ben niet de enige die zo denk, die op een andere manier denk. We zijn een minderheid, maar dat wil niet zeggen dat we onszelf moeten verloochen en er blijven proberen uit te zien als een ‘normaal’ mens. Ik denk anders, ik heb last van dingen waar een ander geen last van heeft. Die dingen kosten me enorm veel energie, zeker als ik ze ook nog eens moet wegstoppen. Energie die een ‘normaal’ mens aan andere zaken besteed die voor hem/haar dan weer aanvaardbaarder zijn om energie aan te spenderen. Ik wil energie spenderen aan de dingen die ik aanvaardbaar vind, en dat is tegenwoordig veel minder in het wegsteken wie ik ben, maar meer in het doen aanvaarden wie ik ben en het bekendmaken wie ik ben, waarvoor ik sta. 46 jaar heb ik niet geweten wat er met me scheelde, ik wil niet dat andere mensen met dezelfde problematiek er ook zolang moeten over doen. Had ik het eerder geweten, had ik er ook eerder rekening kunnen mee houden en had ik al die onnodige stress niet gehad, althans toch veeel minder dan nu al het geval geweest is. Dan zegt Tan, had ik het toen geweten, was ze niet met me getrouwd. Dan denk ik Oh ja, ben ik dan nu plots iemand anders. Ik herinner me nog goed dat we mekaar meer dan 5 jaar kenden, alvorens we besloten te trouwen. Het was vooral Tan die er aan twijfelde of ik wel zou meehelpen in ons gezin, of ik het wel aankon die verantwoordelijkheid? Had ik het toen allemaal geweten en Tan ook, was die verantwoordelijkheid en het aankunnen allemaal veel simpeler geweest en had ik het allemaal veel beter aangekund. Nu heeft het 20 jaar gebotst tussen ons en onze families, omdat we aan beide kanten niet begrepen waarom ik zo reageerde, waarom ik agressief werd voor in hun ogen onnozele dingen, die ik achteraf ook onnozel vond maar zelf niet wist waarom.

Maar het was allemaal niet onnozel, het had een reden, een oorzaak, autisme. Nu hou ik rekening met de oorzaak en niet meer met de gevolgen. Hierdoor kan ik veel stress en frustraties voorkomen, maar dat uitleggen blijft moeilijk, zeker op het moment van zo’n stresssituatie. Het enige wat ik dan verlang is, dat men mij geloofd, mij aanvaard, geen onnodige vragen gaat stellen, kortom, dat men mij vertrouwd in mijn doen. Zoniet vrees ik dat er terug een muur rond me wordt opgetrokken, zodat niet alleen de overtollige prikkels er niet meer in kunnen, maar mijn medemensen ook niet meer, en dan komen de situaties van vroeger terug, mijn oude manier om me af te schermen zonder te weten wat ik aan het afschermen was. Dus nu ik het min of meer kan benoemen, nu ik weet wat ik afscherm, neem me dat dan niet af. Mijn autisme is er al altijd geweest en zelfs ik heb soms twijfels van was het er toen wel of niet, maar het is geen ziekte dus het kan niet komen en gaan. Dat een ander het niet altijd ziet kan wel. Ik heb al altijd raar, anders gereageerd in bepaalde situaties waar men een heel andere reactie verwachtte. Dus op de vraag was ik vroeger ook zo als gisteren avond is het een overtuigende JA, maar niemand zag toen wat er aan de hand was ….


23/01/2008

 

Gisteren ging het goed tot ik ’s middags merkte dat iemand me had bedrogen op Kapaza!, door te doen alsof hij betaald heeft, me een vals bewijs door te sturen en ik was te goedgelovig. En dat beeld bleef voor de rest van de dag in mijn hoofd zitten, het vulde als het ware alle lege gaten op. Kwam daarbij dan nog dat ik dacht dat ik de vluchten voor de citytrip niet kon boeken met mijn Visa omdat ze vervalt in april 2004. Na ’t werk Chim afhalen aan school om naar logo te gaan. Heel de weg in de auto heeft Chim niet gezwegen. Ondertussen nog altijd denken aan bedrog.

Na logo naar huis, in de post een herinnering voor een boete van 100€, ik had nochtans formulier ingevuld waarbij ik melde dat ik niet akkoord was. Blijkbaar waren ze het kwijtgespeeld. Ik moest binnen de 5 dagen reageren, herinnering was verstuurd op 15/1, we zijn dus al 7 dagen verder. Geen tijd om iets te eten want we moesten naar de tandarts. Toch nog vlug een boterham in  de mond en weg naar de tandarts. Maar dat was zonder Matthi gerekend. Die bleef maar treuzelen. Zijn IPod werkte niet en hij moest eerst weten waarom vooraleer hij kon vertrekken, iets wat ik maar al te goed begrijp, maar ondertussen gingen we hopeloos te laat zijn, en voelde ik de agressie opkomen. Ondertussen een bericht met de vraag of ik akkoord was dat mijn GSM abonnement werd veranderd van Proximus naar Base, en dat om zuiver commerciële redenen. De weerstand werd steeds groter. Een kwartier te laat bij de tandarts aangekomen. Ik voelde dat ik me niet lang meer ging kunnen bedwingen maar uiteindelijk lukte het me toch. Meer dan een uur heeft ze aan Matthi gewerkt. Ondertussen me met Chim moeten bezig houden, hij was heel druk. Uiteindelijk terug naar huis, het was 19u45 … Heel de tijd liet het bedrog, de boete en de wijziging naar Base me niet los, hoe sterk ik het ook probeerde. Ik had tijd nodig om het rustig te laten bezinken, tijd om even met mijn gedachten alleen te zijn om het te kunnen verwerken. Echter thuis kon ik dit niet zeggen,Tan zag blijkbaar niet wat er aan de hand was, ondanks de moeite die ik deed het uit te leggen. Er was nog wat overschot van pasta van ’s middags, ik had honger, en vermits het toch over was,ging ik dat maar opeten. Een stuk pasta 10 op 10cm, 4cm hoog. Het enige wat Tan toen zei was : ’t zijn toch veel caloriën die je daar binnenspeelt, is dat wel nodig om dat heel op te eten ? Zo zal je wel niet vermageren, je ging er toch iets aan doen ? Gevolg was, gezien ik echt niets meer aankon, dat ik direct in de verdediging ging, ik voelde me aangevallen. Op zo’n moment besef ik waarom ik vroeger nooit zei wat ik van plan was, achteraf werd het tegen me gebruikt, ik kan dan niet meer voor mezelf beslissen. Veel dingen die ik wil bereiken zeg ik niet. Als ik het zeg dan heb ik blijkbaar niet meer het recht af te wijken, het recht om me vergist te hebben. Als ik me dan vergist heb, en ik alleen weet dat, dan kan ik mezelf wel door het hoofd schieten, maar dan is er niemand die de vergissing nog wat meer aandikt. Ik was in mezelf gekeerd, misschien nog steeds, maar ik doe mijn best om het naar buiten te brengen. Door dat te doen besef ik ook dat ik me kwetsbaar opstel, daarom doe ik dat enkel naar mensen die ik vertrouw. Soms stel ik me dan de vraag of ik niet de verkeerde mensen vertrouw … Toen het gisteren wat rustiger werd aan tafel, Tan en ik zaten alleen, probeerde ik toch iets te vertellen, maar ik keek haar niet aan, kon het niet, want dan was het praten nog moeilijker. Ik moest me kunnen concentreren op wat ik zei. Tan zag dit als een slecht teken, zo kon ze niet praten, ik zorgde op die manier ervoor dat de stemming beneden nul ging, dit had een negatieve invloed, ik weet niet meer precies hoe ze het verwoorde, maar ’t kwam er op neer dat ik met haar zou moeten praten als een ‘normaal’ mens. Beseft ze dan niet dat er dan maar weinig meer gezegd wordt? Als ik haar uitleg dat het even niet meer kan, dat er teveel op me is afgekomen, niet alleen vandaag maar ook gisteren, dat vooral het bedrog, de onrechtvaardigheid in mijn hoofd bleven spoken en dat ik dat eerst moet verwerken om terug helder te kunnen denken, dan is haar commentaar : ik heb ook een slechte dag gehad op het werk en ik heb niemand om het te vertellen.

Op dat moment niet, nee. Ik kan me niet in haar inleven, als ik het zou proberen zit ik er naast of krijg ik het verwijt dat ik het niet moet proberen want ik kan het niet volgens Tan. Maar ik probeer het wel, ik probeer het te vatten, het is moeilijk maar hoe moet ik het anders leren ? Is het dan terecht dat Tan me verwijt dat ik het probeer ? Ik vraag tijd om de negatieve prikkels te verwerken, zodat ik weer wat ruimte heb om extra dingen te verwerken, zoials bvb een gesprek met Tan over haar werk. Dat kan alleen als ik even alle andere prikkels kan afsluiten, rusttijd, maar die krijg ik niet, het leven gaat verder in ons gezin, ik moet maar meekunnen. En dan is het dat ik haar teveel belast met mijn problemen, dat ze nergens terecht kan, enz. We zitten in een visieuze cirkel en die geraakt niet doorbroken. Ik weet van mezelf dat ik die gesprekken zou aankunnen met Tan, meedenken over haar problemen op het werk. Door erover te praten kan ik me proberen in te leven hoe de situatie bij haar op ’t werk is. Echter ik krijg de kans niet, ik moet altijd maar doordoen, mag niet rusten om hetgeen in een ander zijn ogen futiliteiten zijn. Ik bezorg haar de problemen terwijl ik zelf aangeef hoe ik mijn probleem kan aanpakken, maar ze kan het niet meer opbrengen.

Het is lang geleden maar deze morgen had ik meer zin om ergens hard tegen te rijden dan naar het werk te gaan, het wordt me ook teveel.

Het is pas erg als je aanvoelt waar de oplossing ligt, maar dat je er niet bijgeraakt. Dat men mijn oplossing niet begrijpt, daar kan ik nog inkomen, maar dat men het niet wil aanvaarden, niet wil geloven, me gewoon de kans niet geeft om het te bewijzen ? Afhaken nog voor het begonnen is ? Dat kan er bij mij niet in. En dan schrijft ze dit, ik ga het overtypen, misschien dat ik het dan beter begrijp :

 Ik zou er willen mee stoppen, ik kan het niet meer opbrengen om nog langer te investeren in een relatie die me alleen verdriet en pijn doet.Het houdt niet op met verwijten en de schuld krijgen van alles. En alhoewel zoveel mensen me al probeerden te overtuigen dat ik geen schuldgevoelens mag hebben, dat er al velen zouden opgegeven hebben in mijn plaats, dat ik geen probleem heb, … toch blijft het moeilijk. Ik probeer de beperkingen te begrijpen en te aanvaarden maar soms lukt me dat niet. Er is geen evenwicht meer, dat is het probleem, er wordt zoveel van mij verlangd en ik krijg er nooit iets voor terug. Om toch nog wat in evenwicht te blijven en zelf te blijven functioneren kan ik niet alles tolereren, moet ik soms afhaken, moet ik soms aan mezelf denken en dat wordt me telkens kwalijk genomen. Ik heb me 20 jaar weggecijferd maar dat kan en wil ik niet meer. Als het dat is wat men vraagt, dan haak ik af.Ik ben moe gediscussieerd, moe van het rationeel denken dat al niet aan mij besteed is, aan voor alles een verklaring te vinden en te geven, moe van het mij te verdedigen terwijl ik weet dat ik mij niet moet verdedigen. Het is genoeg.Ik weet van mezelf dat ik al een heel stuk verder sta dan vorig jaar, dat ik veel situaties anders inschat en beter begrijp maar ik zal nooit altijd dat begrip concreet in daden kunnen omzetten. Ik heb daar het karakter niet voor en karakters kan je niet wijzigen. Op bepaalde momenten moet ik voor mezelf kiezen want niemand anders kiest voor mij. Het is puur overleven maar dat verstaat niemand. Het is niet het niet willen begrijpen of aanvaarden maar op dat moment niet juist kunnen reageren omdat mijn geest en/of mijn lichaam dat weigeren. Als ik dat tegen alle prijs wil omdraaien, betaal ik zelf een veel te hoge tol, nl. Mijn gezondheid.Ik wil eindelijk aanvaard worden zoals ik ben, met mijn mogelijkheden en beperkingen. En ik zal er altijd zijn voor de kinderen.Overstelp me niet weer met alle mogelijke voorbeelden waarom het allemaal misliep, het heeft geen zin meer. Zolang je niet verstaat dat leven met een partner die autisme heeft geen makkelijke opgave is en je geen begrip kan opbrengen voor de keren dat het niet lukt, brengt dit alleen maar nog meer wrevel teweeg.Ik red me wel en jij ook, elk op onze manier, en samen op rationeel gebeid, voor de kinderen. 

Ik heb het nu al meerdere malen gelezen maar snap niet waar het fout gaat. De momenten dat het voor mij niet meer kan, kan ik niet inplannen, ze zijn er plots, meestal door gebeurtenissen van buitenaf. Ik heb meer tijd nodig dan een ander om het te verwerken, althans, dat heeft men mij geleerd, en ik merk dat het ook klopt, waarom mag ik die tijd dan niet nemen, met de wetenschapo dat het daarna beter gaat ? Is het niet beter een half uur kwalitatief 90% aanwezig zijn, dan 2 uur voor maar 20% ? ’t Zal wel weer te ralationeel bekeken zijn, maar zo zit ik nu eenmaal in mekaar. Passen we dan echt niet bij mekaar ? Is het dan allemaal verloren moeite ? Is de positiviteit van de afgelopen weken dan alleen maar merkbaar geweest voor mezelf en niet voor anderen ? Of ook voor anderen behalve voor Tan dan ? Waarom krijg ik van anderen wel positieve reacties ? Waarom lukt het ten opzichte van hen wel ?

Ik moet het wat laten bezinken, er over nadenken, maar doe ik er dan wel goed aan om erover na te denken ? Ben ik dan weer teveel met feiten bezig ? Maar kan ik wel zonder feiten ?

Ik heb trouwens het gevoel dat de medicatie niet meer afdoende is, moet ik opdrijven ? Of zijn de invloeden de laatste dagen zo sterk dat het lijkt alsof de medicatie niet meer voldoende is ?

    

08:32 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

07-01-08

5 januari - stressie dag

06/01/2008

 

Gisteren zaterdag was ik wat meer stressie dan anders weer. Ik zou voor de eerste keer naar een Pass bijeenkomst gaan. Ik ging meer met de ingesteldheid van eens te zien wie daar nog komt en om het paswoord te krijgen zodat ik ook op het forum van Pass terecht kan. Uiteindelijk was dat nog een goede instelling want we waren maar met twee. We hebben toch een uurtje ‘gepraat’ en zo ben ik toch e.e.a.  te weten gekomen maar het onderwerp ‘prikkels’ is niet echt aan bod gekomen. En een uur praten met eenzelfde persoon betekent een uur alert zijn en dat laat zijn sporen na. Terug thuis waren de kinderen van Chim’s verjaardagsfeestje net aan het vertrekken en daarna zouden we nog eens samen naar de Makro gaan Tan en ik.

Maar dat was eigenlijk geen goed idee bleek achteraf. Ik zou eigenlijk mijn hoofd wat moeten laten rusten maar ben dan toch maar naar de Makro gegaan. Er was veel volk, we gingen eigenlijk alleen voor een jas voor Matthi en een nieuwe thermostaat voor in de living, dus lang zou het niet duren, dacht ik. Maar weer heb ik het te letterlijk opgevat, want er was niet alleen de jas, maar ze bleef ook kijken voor T-shirts, dingen voor Chim’s verjaardag voor school, Ik had de thermostaat al lang gevonden, maar telkens ik dacht we gaan nu voort, viel er Tan iets anders binnen wat ze nog nodig had. Het feit dat dit niet op voorhand gecommuniceerd is en het feit dat het enorm druk was in de Makro hebben me weer eens doen tilt slaan. Dit kon er echt niet meer bij, ik wou zo snel mogelijk naar de kassa en weg. De prijs bleek aan de kassa plots hoger te zijn dan verwacht, maar veel tijd kregen we niet. Die kassierster was zo haastig, ze was al aan de goederen van de volgende klant bezig terwijl onze factuur nog aan het printen was en ik nog moest betalen. Als ik niet oplette vlogen de spullen van de volgende klant bij de onze. Ik kon niet meer normaal denken, werd agressief, kon me bijna niet bedwingen. Koortsachtig denken, hoe los ik dit nu weer op. Gelukkig liet Tan me denken en eigenlijk was het heel eenvoudig, ik breng Tan naar huis, keer terug met de thermostaat en wissel hem om, moeilijk is dat ! Moet ik daar nu zo ‘tilt’ van slaan ?

Ik had eigenlijk de juiste thermostaat genomen volgens het etiket aan de rayon, maar ze hingen aan de verkeerde haak. Eenmaal alles omgeruild en terug thuis begon de rust terug te keren, tot matthi in de living kwam om mee TV te kijken. Hij kon niets om zich heen verdragen. Am mocht zelfs niet met haar laptop in de zetel zitten, alles was direct te veel. De stress van ’t school dat maandag begint begint te werken. Nochtans zou hij zich eenvoudig kunnen afsluiten van de negatieve prikkels, maar in plaats daarvan wil hij dat men de prikkels verwijderd. Prikkels verwijderen dat gaat niet, dat weet ik ondertussen, maar Matthi staat nergens voor open, hij is niet degene die anders is, wij moeten ons maar aanpassen en dat kan niet natuurlijk, toch niet zoals hij dat ziet. We kunnen we rekening houden met bepaalde zaken maar het moet leefbaar blijven. Dit was een moment dat hij zich zou moeten afzonderen of zich wapenen tegen die prikkels. Maar dat kan hij nog niet, hij moet eerst alles aanvaarden, beseffen dat hij het is die anders is, die speciaal is. Maar hij bleef maar doordrammen over de laptop van Am, dat ze niet op de laptop mocht werken als wij naar TV keken. Ik wou eigenlijk gisterenavond al wat neerpennen maar ik waagde het niet want dan ging zijn reactie nog erger worden. Uiteindelijk ben ik misnoegd en met een zwaar hoofd gaan slapen. Gevolg is dat deze morgen de druk in mijn hoofd niet weg is. Slapen helpt niet, ik moet de dingen kunnen verwerken als ik bij bewustzijn ben, door te slapen verdwijnt niet de vermoeidheid in mijn hoofd, enkel de fysieke vermoeidheid. Heb gelukkig goed geslapen, da’s ook al iets. Ik begrijp Matthi wel, maar dit neemt niet weg dat het lastig is en op sommige momenten zelfs onleefbaar. Zoals het nu gaat is hij hier eerder gezinshoofd dan wij, is hij het die bepaald wat kan en wat niet kan, en dat is verkeerd. Ik denk dat we hem op ’t gebied van  zijn autisme al teveel gespaard hebben, er moet aktie komen. Alleen kan ik moeilijk overweg met zijn ingesteldheid als puber en ’t is misschien ook best dat eerst anderen het doen, niet wij, misschien zal hij het van die mensen sneller aanvaarden.

06:45 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

04-01-08

De feestdagen zijn voorbij

04/01/2007

 Ik weet dat het lastig is met 3 autisten te moeten leven, zeker als 1 van de drie je partner is. Ik doe ook graag mijn werk, en er zijn ook wel eens problemen op het werk.
Maar is haar werk dan het stukje voor haar zelf ?
Vroeger ging ze ook graag naar fitness met vriendinnen, 2 tot 3x in de week gaan lopen, ook nog andere dingen. Fitness doet ze al lang niet meer, lopen misschien 1x per maand en dan nog. Ik hou haar niet tegen, heb trouwens geprobeerd haar naar fitness terug te krijgen, lukt niet. Ze zit in een depressie, uitgebrand, geen fut meer, enz. Dat zijn haar woorden.
Voor mezelf ben ik de laatste weken inderdaad vooral met mijn autisme bezig, ik wil het volledig onder controle krijgen, althans toch minstens voor 90%.
Als ik het verkeerd voor heb, dan zijn er 2 mogelijkheden : Ofwel heb ik het verkeerd begrepen of wel heeft Tan het op een voor mij verkeerde manier uitgelegd.
Zelfs los van het autisme vond ik haar reactie van woensdagavond onterecht. Als dat zo belangrijk is, het netjes liggen in huis omdat haar ma komt kuisen, dan is dat haar goed recht. Maar als ze het niet aankan, moet ze de oorzaak durven inzien. Als ze me zegt :
Citaat:
Je zal zien, eenmaal ik terug ben gaan werken zal het weer verkeerd gaan, want dan kan ik (Tan) het niet meer aan. En zie je wel, 't is al zover ...

Wat kan ik daar nu anders uit besluiten dat ze teveel hooi op haar vork neemt en dat ze dan beter even thuis blijft totdat ze het wel aankan, niet om uitsluitend voor haar autisten te zorgen, nee, ik ben er ook nog, maar om voor haar zelf te zorgen. 4 dagen in de week zijn de kinderen heel de dag naar school en ik ben 5 dagen werken, is dat dan niet ideaal om tot jezelf te komen ?
Maar ze wil niets opgeven, op geen enkel front. momenteel neemt ze medicatie i.v.m. hormonen of zo (iets vrouwelijks ...) . Zonder die medicatie gaat het slecht, maar nu met ook. Ze kan bijna niet eten, is oververmoeid, depressief, en al wat maar slecht is.
Ze ging woensdagavond naar de dokter want het ging niet meer (haar woorden) Ze was snel terug thuis want de dokter zat niet. Ze gaat dan donderdag toch terug heel de dag werken, terwijl ook daar het niet goed gaat door opmerkingen e.d. naar haar toe, plezant is wat anders !
Vandaag is ze weer werken.
2 Weken terug is ze geopereerd aan haar pols, ze zat 1 week in een hard verband, daarna werd het een elastisch steunverband. Ze kon niet met de auto rijden, toch moest ze gaan werken.
's morgens werd ze gebracht naar het werk door haar pa, 's avonds ging ik ze gaan halen.
Ook zaterdag is ze gaan werken, ik was weer eens privé chauffeur. Niet dat ik dat erg vind dat ik haar moet voeren, maar als je weet dat ze een briefje had van de dokter dat ze kon thuis blijven om haar hand te laten rusten. Ze komt thuis van haar werk en haar hand staat gezwollen. Ik mag er niets over zeggen want anders ben ik de pineut.

Volgens mij besteedt ze haar energie aan de verkeerde zaken. En nee ze hoeft die energie niet in haar autisten te stoppen, maar ze zou beter een deel ervan gebruiken voor haarzelf, zo zou er automatisch ook meer energie zijn voor haar gezin, met of zonder autisme. En ik weet dat ik in 't verleden meer een last was dan een hulp, dat heb ik haar ook al duidelijk gemaakt, maar Rome is ook niet op één dag gebouwd. Al die jaren heb ik me afgevraagd waarom ik niet kon zijn als een andere vader, waarom kon ik die eenvoudige dingen in het huishouden niet eenvoudig doen, waarom was ik al moe voor ik er aan begon ? Wist ik veel dat dat door mijn hoofd kwam. Ik kan die tijd nooit meer goed maken, maar nu kan het wel anders, ik wil het ook anders, en nu botst het ook zoals woensdagavond. Ik zie dit al veel langer aan, dat ze ten onder gaat door veel te veel te MOETEN doen. Vroeger kon ik het haar niet vertellen, nu zeg ik wat ik zie. De vraag is, MOET wel alles wat Tan denkt dat ze MOET doen ?
Als ze vindt dat het werk de manier is om te recupereren, waarom gebeurd dan het tegenovergestelde ? Waarom wordt het dan erger als ze wel gaat werken ???
Moet ik het waarderen dat ze ten onder gaat door ondanks alles te gaan werken ?
Als het beter ging en ze het beter aankon toen ze een week thuiszat, is dat dan een last voor haar zodanig dat ze zegt beter af te zijn op haar werk ?
Als ik merk dat ik bij de kinderen met sprongen vooruit ga, waarom dan niet bij TAN ?
Op kerstavond zijn we bij Tan haar ma weest eten en Tan zei zelf dat het lang geleden was dat ze ma nog zo zien lachen had. Ik heb haar die avond geholpen, met haar gepraat, het was alsof ik voor 't eerst bij mijn schoonmoeder kwam eten en ik op een goed blaadje moest staan, alleen ging het gewoon, vanzelf, ik was ontspannen, niets geforceerd. Ben voor één keer sedert lang me ook niet in de zetel gaan zetten en in slaap gevallen.
Zo is het met veel dingen gegaan de laatste 2 weken, ben ik dan plots een grotere last dan haar werk ?
Je kan me niet van het idee afbrengen dat ze verkeerd bezig is, maar zelf ziet ze het niet of wil ze het niet zien en daar kan IK me dan druk inmaken, maar dan moet ik het ook weer ontgelden ?
Is dit de manier om haar batterijen op te laden ???
Ze gaat er aan ten onder en ze ziet het niet.
Maar misschien zie ik het als een autist zijnde wel allemaal verkeerd maar ik zie wat ik zie en dat verontrust me en ik voel dan ook de onmacht in me opkomen dat ik haar niet kan helpen. En dan haalt ze me verbaal weer onderuit en overtuigd ze me dat het werk haar uitlaat is, maar de feiten komen niet overeen met hetgeen ze beweert.
 

Morgen, zaterdag, ga ik naar een bijeenkomst van Pass met als onderwerp : “autisme en prikkels”. Het is ook mijn eerste kennismaking met die organisatie en weet dus niet wat ik mag verwachten. Nu is dat normaal om 17u gedaan maar er stond bij dat erna nog gelegenheid was om samen iets te drinken in Beveren. Ik weet dus niet op voorhand of ik om 18u thuis zal zijn of om 19u. Als ik daar in gesprek zou geraken met een lotgenoot dan zou het jammer zijn dat ik moet zeggen, sorry, geen tijd moet thuis zijn om 18u. Dat zou jammer zijn. Zo is dat ook gebeurd bij de bijeenkomst bij Els, ben na de sessie met een man in gesprek geraakt, maar moest voortdurend op het uurwerk kijken want ik moest om 13u thuis zijn. Had het mezelf aangedaan want ik zou frieten meebrengen voor die middag.

Ik weet dat er morgen kinderen komen spelen voor Chim zijn verjaardag, maar toen ik het voorstelde om te gaan omdat het me interessant leek, vond Tan het zelfs goed, want het zou hier morgen toch te druk zijn voor mij met al die kinderen. En deze namiddag gaat ze met Joachim naar het speelhuisje waar ook 4 klasgenootjes van Chim komen. Maar dat was geen probleem, ze kon het wel aan …, heb ik toch serieuze vraagtekens bij.

Toen woensdagavondavond mijn zus langskwam, vroeg ze of haar kinderen ook kwamen zaterdagnamiddag (nog 2 bij). Geen probleem, ze kon ze wel brengen maar niet komen terughalen. Ik zei daarop dat ik hen niet om 17u kon naar huis brengen, daar ik niet thuis was, en afhankelijk van de situatie bij Pass kon het zijn dat ik om 18u al thuis was, tenzij ik met iemand aan de praat geraakte en dan kon het tussen 19u en 20u worden. Het was gewoon een praktische vaststelling, voor ’t geval Tan er niet meer zou aan gedacht hebben.

En dat was nu de reden dat het erop zat die avond toen mijn zus weg was.

Ik citeer Tan : ‘Je hebt er daar weer iets uitgegooid tijdens het bezoek, ik had veel goesting om je boekje eens open te doen ! (luid en met boze ondertoon)’Toen is er bij mij iets doorgeslagen en de woordenstroom van Tan die daarop volgde is grotendeels verloren gegaan alsook mijn replieken die daarop volgende waren eerder een automatische stroom. Want ik zat met mijn gedachten voortdurend bij dat zinnetje en dacht daar over na, maar dat ging niet goed want Tan bleef maar praten en ik was al zo op van dat bezoek, dus ik werd boos want ik kon niet nadenken, niet op Tan maar op het feit dat ik niet kon nadenken. Ten opzichte van Tan was ik teleurgesteld en dat heb ik haar dan ’s anderendaags ook laten weten met volgende brief. Het is lang geleden dat zoiets me nog dagen heeft bezig gehouden … Ik heb er nog eens over nagedacht en blijf erbij dat je opmerking ongepast was. Ik ben zeker bereid om te proberen je te begrijpen en in te leven in jou en dat kan enkel als jij je emoties ook benoemd. Als je dit echter emotioneel gaat proberen te verwoorden gaat het fout. Je reageerde boos, bijna furieus. Nu kan je zeggen dat dat niet zo was, leer hier dan uit dat je zo overkwam. Ik begrijp best dat je je niet goed voelt, maar als je wil dat ik de situaties aankan moet je ook mij begrijpen. Je helpt me niet door boos uit de hoek te komen op iets dat sterker is dan mezelf.Het is inderdaad zo dat ik moeite heb om je emoties aan te voelen, als je je dan ook nog emotioneel gaat uitdrukken ben ik helemaal het noorden kwijt. Ik denk praktisch, mijn denken is gebaseerd op feiten, ik kan zo’n woede reactie niet aan, wordt dan zelf ook kwaad. Die kwaadheid duurt meestal maar enkele minuten en gaat over in ontgoocheling en teleurstelling. 2 weken gaat het goed en je had het voorspeld, als het terug drukker wordt op jouw werk gaat het weer mis. Kijk eens in de spiegel, als dit echt komt door het feit dat jij weer gaat werken, dat jij het druk hebt, waarom ben je dan boos op mij ? Wil je me dan niet zoals de afgelopen weken ? De tijd dat ik in alles ging berusten is voorbij. Ik wil voor mezelf opkomen, maar niet alleen, maar samen met hou en de kinderen. Nu begrijp ik ook waarom denken zonder emoties zo zijn voordelen heeft. Nee, ik kan je emotioneel niet aanvoelen, maar ik weet dat ik zoveel andere dingen wel kan, maar jij moet ze willen zien. En geef me nu geen schuldgevoel dat je zaterdag 7 kinderen op bezoek hebt, het had ook met minder gekund, je had de 2 kinderen van mijn zus niet hoeven vragen, ook niet voor Chim. En aanvaardt nu toch eens dat ik meer aankan dan vroeger, maar dan op een voor mezelf aanvaardbare manier, een manier die ik aankan. Jij wil mensen om je heen, wel je had er gisteren waarmee je kon praten, met Bren. Het was voor me best lastig gisteren, dan nog die telefoon van je tante ertussen, maar ik heb me naar mijn normen heel goed gehouden. En als het bezoek dan weg is, en ik eindelijk even zou kunnen bekomen, begin je als een zottin door het huis te vliegen om op te ruimen omdat je ma morgen komt, een moment van rust was er niet, ik was op, wat kon me op dat moment die rommel schelen.Daarom ben ik nog meer overtuigd dat ook onze ouders en naaste kennissen moeten op de hoogte zijn van onze situatie en mijn handicap.Of heb je dan echt niet gemerkt dat het beter ging ? Als je nu nee zegt geloof ik je niet.Ik neem al veel meer over van jou dan dat je gewoon bent, maar als het dan even niet gaat, dan is het weer dat je er alleen voor staat. Op dat moment ja, inderdaad, maar het gaat elke dag beter. Er zijn dingen die ik aanvoel als zijnde beter, en daardoor voel ik me ook beter, en gaat het nog maar eens beter.   Ik weet het wel, ik, ik,ik,ik, enz. Maar ik zie jou achteruit gaan, ik zie je verzwakken, maar het beetje energie dat je hebt stop je in je werk. Is dat dan zoveel belangrijker ? Jij bekijkt dit probleem emotioneel. Maar moest je het rationeel bekijken zoals ik het doe zou je beseffen dat je verkeerd bezig bent. Net zoals vandaag, ondanks al jou miserie, ga je toch werken, ondanks alles. Als je vanavond thuiskomt zal ik overnemen wat ik kan, maar je bent dan zodanig uitgeblust, dat net dat wat me dan niet lukt om wat voor reden ook dat je dat weer zal aanvallen omdat je op het randje zit. Je zegt zelf dat het feit dat je weer gaat werken de oorzaak zal zijn dat het weer bergaf gaat, dat stuk heb je zelf ook in de hand.Ik wil niet dat het terug bergaf gaat, en ja, als het even niet gaat val ik terug op jou, en nee, die momenten kan ik niet van tevoren inplannen. Maar na hele drukke momenten komt er wel een moment dat het even niet kan, dat moment is wel voorspelbaar dat het er zit aan te komen. Weten dat ik dat moment kan hebben geeft me nog meer kracht om de drukke momenten te doorstaan. Als ik dan achteraf meerdere malen moet merken dat het niet kan, met de nadruk op meerdere malen, dan ga ik er automatisch op voorhand al rekening mee houden en dat is niet de goeie manier. Ik weet dat ik nog veel te leren heb, en ik wil dat hetgeen we begonnen zijn ook lukt. De verandering is niet alleen thuis voelbaar maar ook op ’t werk, ook hier kom ik uit voor mijn mening en het wordt door het management ge-aprecciëerd. Het geeft me ook rust, waardoor ik beter presteer. Ik heb zo ’t gevoel dat iedereen het merkt behalve jij. Ik zeg niet dat het zo is, heb alleen dat gevoel. En telkens je het tegendeel bewezen hebt komt er weer zo’n dal. Je zal mijn uitleg waarschijnlijk weer beschouwen als een verwijt, jammer maar helaas.Ik weet dat momenten als gisterenavond onvermijdelijk zijn, maar het wordt wel tijd dat je jezelf ook eens bezig hoort, hoe je overkomt bij een ander. Ik denk dat je zelf niet beseft hoe hard dat is, en dat heeft niets te maken met het verleden, of dan misschien wel in dat opzicht dat je door zo overdreven emotioneel te reageren je het zelf weer oprakelt. Ik heb trouwens deze middag recup genomen, dan kan ik toch even naar de fitness en ben ik toch tijdig thuis. Ik veronderstel dat ma voor eten ging zorgen, zo niet laat me weten of er iets moet gebeuren. Soms weet ik echt niet meer wat ik moet doen of  hoe het moet. Soms is het toch zo ingewikkeld of wordt het zo ingewikkeld gemaakt.   

15:59 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-12-07

Ik ben gelukkig als nooit tevoren

En daar is niets meer aan te doen. Ja, Nicole en Hugo hebben het ooit gezongen en nu voel ik me ook zo. Maar alles wat ik nu voel schuilt in die zin. Zondag was een dag als anders, geen echte uitschieters, een dag die in volle harmonie vervlogen is. Ben thuis gebleven, geen fitness, Tan had het moeilijk met haar ingepakte pols, dus ik kon beter wat helpen voor het eten e.d..

“s namiddags ‘Taxi-chauffeur’ gespeeld voor vrouw en dochter, naar de poezenboot, alles vlot verlopen, alsof het de normaalste zaak was van de wereld. ’s Avond was er wel weer even een ‘vernietigende blik’ van Tan omdat ik op het forum zat. Ze heeft nog altijd het gevoel dat ik meer heb aan het forum met lotgenoten dan aan haar. En tot op een bepaalde hoogte is dat wel zo, maar dat heeft niets met onze relatie te maken maar eerder met mijn ass, in die zin, dat het voor mezelf deel uitmaakt van mijn ‘therapie’ om het ass onder controle te krijgen. De vragen en probleemstellingen kan ze voor me niet oplossen, die ervaring heeft ze niet met ass bij haar partner. Ze doet uiteraard nu die ervaring op, met vallen en opstaan, maar ik haal heel veel uit wat daar verteld wordt, gelijkaardige situaties bij andere koppels. Gelijkaardige situaties bij andere kinderen. Dingen die me doen nadenken, en meestal als ik er een kleinigheid in herken en dat dan op mijn leven weerspiegel kom ik tot een beter inzicht waarom ik bepaalde handelingen ‘autimatisch’ doe. Ik put ook veel energie uit het feit dat ik meedenk met andere mensen, meehelp om dingen, gebeurtenissen te verklaren, meedenk om dingen op te lossen omdat ik die situatie al eens heb meegemaakt. Het is gewoon heerlijk suggesties te kunnen doen en weten dat er mensen zijn die luisteren, meedenken, ook al zit ik er wel eens naast, dat maakt voor hen niets uit, ze snappen mijn redenering wel. Verwacht ik dit nu ook van Tan, nee, niet echt, was mijn eerste idee, maar bij een ‘second tought’, eigenlijk wel. Wat ik op dat gebied verwacht is een volwaardige gesprekspartner, los van het onderwerp, of het nu over ass gaat of niet, maakt niet uit. Gewoon iets kunnen vertellen, er over brainstormen, samen tot een oplossing komen en mekaars idee respecteren. Alleen, dit is nu niet om te stoefen, zeker niet, alleen weet ik dat ik een groot analytisch vermogen heb. Dat vermogen is gedurende de jaren van ons huwelijk weggeslopen, verdrongen door stress, onbegrip, zich ongelukkig voelen, niet kunnen omgaan met de druk, druk die steeds hoger werd naarmate we ouder werden, vooral door de komst van onze kinderen. Het ging zelfs zo ver dat ik dacht dat het door de kinderen kwam, waar door ik eigenlijk de kinderen ben gaan afstoten, waardoor ik een groot deel van hun jeugd heb gemist. Ik heb al eens gezegd dat je een probleem maar kan oplossen als je alle feiten kent. Zonder mijn weet van ASS had ik dit nooit kunnen oplossen. Nu weet ik hoe de vork in de steel zit, een nieuwe wereld is voor me opengegaan. Ik voel steeds duidelijker dat mijn ware ik van vroeger weer bovenkomt. Nee, niet die van de afgelopen 20j maar die van toen ik Tan leerde kennen, toen ik nog rustig was, toen ik nog ‘autimatisch’ mijn prikkels controleerde, onbewust, maar daardoor had ik wel een leven. Als je dan merkt dat je naarmate het nieuwe leven met je partner en kinderen vordert, je steeds meer de put inzakt, dan verdenk je hen ervan de oorzaak te zijn, dan denk je, ik kan het gezinsleven niet aan. Niets is minderwaar, er was een element dat ik niet kende, de sleutel van de deur waarachter de oplossing voor het grijpen lag. Al die jaren had het beter kunnen zijn had ik het geweten. Daarom vind ik het ook belangrijk dat er over gepraat wordt, ik vind het belangrijk dat ik hetgeen ik heb meegemaakt met anderen kan delen, zodat mensen dat lezen en veel sneller inzien waar het probleem kan zitten, zodat ze niet ook al die jaren van hun leven verspillen en hun energie verkeerdelijk gaan gebruiken. Klinkt misschien wat filosofisch maar dat is het niet. Het zijn de harde feiten. Dankzij de medicatie is het in een stroomversnelling geraakt, weer veel te snel voor Tan natuurlijk, begrijp ik wel. Ik denk dat ze niet meer weet hoe ik vroeger was waardoor ze nu waarschijnlijk een ander man ziet, een man die ze niet meer kende. Wil dus zeggen dat ik al die jaren een vreemde voor haar moet geweest zijn. Ik zag met gemengde gevoelens uit naar kerstavond bij haar ma en pa. Het ging druk worden, veel praten, voortdurend je aandacht erbij houden. Vermoedelijk weer appart gaan zitten om een tukje te doen als het laat wordt want ik wordt dan ontzettend moe.

Maar dankzij Tan heb ik me kunnen voorbereiden. Zondag en maandag niet te veel willen/moeten doen. Voor we vertrokken me even kunnen terug trekken, alleen met heerlijke muziek uit knuffelrock. Oh wat verlang ik naar mijn bestelde koptelefoon, dan hoef ik niet meer appart te zitten. Kan ik in de living blijven, bij men gezin, en dan toch even alleen kunnen zijn in mijn wereld van muziek. Ik ben dan ook heel open naar haar thuis vertrokken. Onderweg had ze wel even de opmerking aan mij en Matthi dat het voor IEDEREEN een leuke avond moest worden. Ik zou vroeger aaggressief gereageerd hebben, zoiets van JAJA, maar nu dacht eerder van : jaja, je kan er op rekenen dat ik mijn best ga doen. Ik had het eigenlijk toen moeten zeggen om haar gerust te stellen dat ik er mij van bewust was. Heb ik niet gedaan, slecht punt voor mij. Maar volgens mijn indrukken had ze nergens bang voor hoeven te zijn. Het was een kerstavond zoals van toen we mekaar pas kenden, van toen ik haar ouders ook nog moest overtuigen dat ik DE man was voor hun dochter. Echter alles is automatisch gegaan. Geen stress, geen vermoeidheid, geen terugtrekken, althans toch een klein beetje. Door wat te helpen bij ons ma in de keuken met afwassen, afdrogen, vlees snijden, kroketjes bakken (lap, zit weer in de details, ik merk het terwijl ik schrijf J), dus door haar wat te helpen, was ik af en toe weg uit de drukte, en het geklets van ons ma kon me niets maken, het werd een gezellige babbel. Ik kon haar achteraf niet vragen hoe ze het vond, klinkt dan nogal gek, maar ik denk wel dat ze iets zal gemerkt hebben, dat ik ‘anders anders’ ben. Althans, mij gaf het een gevoel van voldoening, een bewijs dat ik het voor mezelf althans aan het rechte einde heb gehad. Leer eerst jezelf heel goed kennen, pas dan kan je je eigen goede gevoel overbrengen naar anderen. En ik merk ook dat Tan haar uiterste best doet om mij daarin te volgen en dat maakt me nog gelukkiger en ik hoop haar ook. Hopelijk ziet ze ook de resultaten door me te volgen in mijn redenering in mijn anders zijn, zonder dat ze het voor de 100% begrijpt. En nee, ik loop niet te hard van stapel, ik weet dat er nog moeilijke momenten zullen zijn, dat het nog wel eens zal botsen. Maar ik ben terug zelfverzekerd, ik heb terug de ballen om er voor te vechten ! En dat ga ik ook doen. Dit gevoel met mijn vrouw en kinderen wil ik niet meer kwijt. Vroeger kon ik uren electronische ontwerpen maken, het waren ontwerpen gebasseerd op logica met logische elementen. Het waren electronische schakelingen die problemen in het leven moesten aanpakken, sturing van de lichten bvb, mengtafel voor vrije radio, meettoestellen, HiFi installatie. Ik was daar echt een ‘krack’ in.

Dat kwam door mijn logisch denken, het kunnen vooruit denken en analyseren. In de loop der jaren is dat serieus verminderd in ons huwelijk. Dit vermogen werd verwaarloosd en de paar keer dat ik het probeerde was dan op zo’n onberholpen manier, dat het fout overkwam. Nu voel ik dat het beter is, ik kan steeds weer beter zaken analyseren, ik kan me er terug op concentreren en krijg ook de kans van Tan om dit te doen, iets wat voor haar niet zo gemakkelijk is gezien het verleden. Zonder mijn logisch denken of hoe je het ook noemt had ik nooit zo goed mijn eigen probleem kunnen analyseren. En de ‘ouderdom’ heeft me geleerd dat ik moet bereid zijn naar anderen te luisteren, want die anderen kunnen belangrijke elementen aanbrengen die zij anders zien en die nodig zijn om een korrekt beeld te krijgen van het probleem, van de situatie, van het scenario. Dit heb ik vooral op het werk geleerd ivm oplossen van computerproblemen. Weten dat andere mensen ook iets kunnen weten, dat zij ook jaren ervaring hebben opgedaan op hun manier dan. Dat ik ook wat van hun visie kan opsteken, want niet alles is logisch te verklaren, soms is de verklaring ook onlogisch, maar daarom niet minder juist, en dat is nu net hetgeen ik kan leren van ‘normale’ mensen. Kerstavond was voor mij een gezellige avond, mijn gevoel voor humor kwam weer boven, ik kon weer plezante opmerkingen maken, een beetje een verdoezelingstechniek om mijn ass weg te steken, geef ik toe, maar ik zit vol humor, soms goeie soms ook slechte, maar ik hou van humor en vroeger was ik er van doordrenkt, maar ben de energie in aldie jaren kwijt geraakt door het drukken gezinsleven, en NEE dat is niet de fout van Tan en de kinderen, dat besef ik nu maar al te goed, en het is ook niet mijn fout, nee, het is eigenlijk de fout van de maatschappij in het algemeen, omdat de maatschappij mens die anders zijn dan anderen al te vlug bestempeld met ‘abnormaal’, waardoor iedereen ‘normaal’ wil zijn, of gewoonweg : willen zijn als een ander’. En dat basisprincipe is FOUT. Iedereen is uniek, wel handel dan ook als een uniek wezen en respecteer dan ook dat een andere persoon uniek is met een eigen persoonlijkheid. Er is één grote fout die Tan wel gemaakt heeft, ze wou me veranderen. Ze wou me laten kloppen met een ideaal beeld dat ze had van een man, vader, echtgenoot. Bij een ‘normaal’ mens zou dit misschien gelukt zijn, maar bij mij kon dat niet lukken, ik kon niet veranderen, toch niet zoals zij het zag. Hierdoor konden de dingen die wel konden veranderen, zoals vader worden, voor kinderen moeten zorgen, verantwoordelijkheid nemen in een gezin, die dingen kregen geen ruimte meer omdat alle viel onder de noemer : ze wil me veranderen. Maar Tan besefte dat niet en ik ook niet, want we wisten niet beter. Nu weten we wel beter en nu moeten we beiden die kans grijpen die ons wordt gegeven. We kennen nu de belangrijkste feiten, we werken samen aan die feiten, we houden rekening met die feiten, gevolg : geen gevolgen meer ! De symptonen die een gevolg waren van het niet begrijpen van mezelf verdwijnen en maken plaats voor een warm gevoel naar Tan en de kinderen. Ik zou het hen willen vragen maar dan komt Mr. Auti weer boven en heb het gevoel dat het er dan zo dik bovenop ligt. Maar het is de enige manier om te weten of ik gelijk heb. Zoals Els zei, Als je wil weten of je iets bereikt hebt, heb je iets nodig waaraan je het kan meten. Maar dan moet ik ook open staan voor de resultaten zodat ik kan bijsturen waar nodig. Dan pas heb ik bevestiging dat ik op de goeie weg ben. Het zou jammer zijn dat ik op een dwaalspoor zou zitten, maar dat gevoel heb ik niet. Ik moest eigenlijk nog denken aan het dansfeest dat Tan met haar vriendinnen ooit organiseerde, 22j geleden. Toen zat ik aan een tafeltje met haar kozijn, er was nog geen grote druk toen, besef ik nu. Ik was luchtig, kon over alles meepraten, op mijn eigen humoristische manier. Dat is hetgeen nu terug is. Het is voor mij de manier om de mensen af te leiden als ik even niet kan volgen, zo wordt het gesprek vertraagd, nooit beseft dat het dat was, tot gisterenavond, toen had ik een ‘déjà vue’. Ook een gevoel van dat is’t. Het helpen in de keuken kwam spontaan, daar realiseerde ik me pas dat dat de manier was om ook even de drukte te ontlopen. Maar eigenlijk was ik goed bestand tegen de drukte. Alleen vielen de lange mouwen wat tegen, maar ja, ’t was maar voor één avond, en door het raam wat open te zetten kwam er toch wat frisse lucht binnen en had ik het minder benauwd.

Nu zit ik gelukkig weer gezellig in een T-shirt met korte mouwen.

Kortom : Ik ben gelukkig en wil dit ook zo houden en hoop dat mijn gezin dit geluk wil en kan delen. Als dat geen goed voornemen is voor 2008 dan weet ik het niet meer.

Merry Christmas !

 

09:33 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-12-07

weer een stapje verder

Zaterdag was druk maar is vlot verlopen. Ben naar een sessie geweest over wat is nu autisme en wat is je persoonlijkheid. Boeiende en leerrijke voormiddag. We waren met tien mensen met allen ASS en het ging vlot. Net zoals op de avond met diverse koppels merk je dat de tongen toch snel los komen, men hoeft nl niet te vresen niet begrepen te worden. Iedereen weet heel goed waarover het gaat. Daarna 2 computers gaan installeren bij geburen maar ook daar verliep alles vlot. Zoals gewoonlijk was het gedacht dat het stressie zou kunnen  worden al voldoende om er te krijgen, je weet ten slotte nooit op voorhand hoe iets zal uitdraaien. Had ook wat schrik voor de avond. Tan was weg met vrienden en ik zat alleen met de 3 gasten. Het dreigde even verkeerd te gaan, maar zoals het de laatste dagen al een gewoonte wordt, duurde het geen 2u maar was na 30’. Meer en meer lukt het me ook om Chim dingen te laten doen zonder dat er stress zowel bij hem las bij mij aan te pas komt. Dit door iets wat hij niet wil doen op een positieve manier voor te stellen en dat lukt me aardig, heeft wel niet altijd success, maar dat heb ik vooraf ook ingecalculeerd en dat helpt. Ik kreeg wel tranen in de ogen toen Chim reageerde op een liedje van Samson. Het zinnetje was : Maar de allerliefste hond is Samson en spontaan verving hij het woord samson door papa, je zou van minder huilen.

Het zit me wel wat dwars dat Tan niets zegt over het toegeven aan ll-begeleider dat ik ASS heb. Het gaf me wel een gevoel van verlossing, ik kon hierdoor ook beter de zaken voorstellen, hoefde niet voortdurend op te letten wat ik zei, was een enorme opluchting.

Moet ik er naar vragen, weet ze hoeveel moeite me zoiets kost. Ik vermoed van wel maar denk dat ze verondersteld dat ik dat zie, maar ja ... Als ze nu eens wat meer spreken met de mond ipv lichaam, niet de waterval van vroeger, maar gewoon duidelijk, to the point.

Ik moet met Tan eens overleggen hoe ik het kan zeggen tegen anderen, familie en vrienden. Ben alleen wat bang dat ze het weer helemaal anders ziet en het idee al de grond in boord nog voor het een vorm krijgt. Maar dat was vroeger, ik moet ook wat haar betreft in het nu proberen denken. Als ik mezelf daar aan hou zal ze misschien makkellijker volgen..

Zowiezo is het nuttig om eea op te schrijven over hoe ik het kan aanbrengen en ook naar Mark. Ik denk dat ik me eerst ga focussen op Mark. Vermits ik er met hem al veel over Matthi en Chim praat zal het zeker niet als een verassing komen en kan ik tenminste wat vrijer praten zonder zoals nu soms in raadsels te moeten spreken omdat ik het anders moet toegeven.

 

08:39 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Kleine stap voor een 'normaal' mens, maar ...

22/12/2007

 

Vrijdag was het weer druk, vooral na het werk. Chim afhalen snel eten en dan naar oudercontact van Matthi ivm halfjaarlijkse resultaten. Voor een normaal mens ziet dat er niet druk uit maar in mijn hoofd was het wel zo. We zouden oa praten met de leerlingenbegeleider en het zou allicht ook over ASS gaan. Eerst gingen we met een aantal leerkrachten en zijn klastitularis praten. Het was een slecht begin want alle gesprekken met alle ouders vonden plaats in één grote ruimte. Ik hoorde duizende stemmen en moest er die ene uithalen die ik wilde horen, dat was enorm vermoeiend. Maar wat we hoorden was ondanks de minder goede cijfers (3 buizen) toch positief. Zijn inzet is enorm geweest, meer dan andere leerlingen, maar de resultaten zijn niet volgens de inzet. Enkel de laatste leerkracht van Wiskunde merkte dit op. De andere twee hadde niet door dat dit niet normaal was. Ook de begeleider wist dit te zeggen en gelukkig was het oudercontact zo goed als voorbij zodat het al heel wat rustiger was toen we met de LL-begeleider alleen konden praten, zonder Matthi, want die was al weg met zijn vrienden. Ik vond dat ik een duidelijk gesprek heb kunnen voeren over Matthi. Het was de begel. opgevallen dat hij over mij nooit veel vertelde. Ik heb hem toen heel kort mijn verhaal gedaan en dus ook gezegd dat ik ASS heb. Het was er uit voor de eerste keer face to face met een vreemde en het deed me ‘niets’, het ging vrij vlot, heb wel even getwijfeld. Nu begreep hij ook veel dingen beter en ook waarom ik moeilijk bij Matthi kan doordringen, althans die indruk had ik toch. Hij wil niet zijn zoals ik of Chim, hij wil geen ASS hebben.

Zijn voorstel was om hem nu 2 weken tot rust te laten komen, maar daarna moeten we hem confronteren met zijn autisme op zo’n manier dat hij zelf de symptonen herkend, (doet hij nu al, vraagt zich nu al af waarom eea niet lukt) en uiteindelijk dat we kunnen zeggen dat die problemen ook een naam hebben, en dit wil de begeleider samen met ons aanpakken. Die man verdiend een serieuze pluim. Verder hoop ik ook dat dit voor mezelf de eerste stap is om het ook aan derden te vertellen waarom ik soms anders doe, dan hoef ik me voor die mensen ook niet meer weg te stoppen, begrijpen ze misschien ook dat het normaal is dat ik soms anders reageer dan zij zelf zouden doen. Vraag is, beseft Tan dit wel ? Moet ik nu echt vragen naar een schouderklopje want voor haar zal alles heel gewoon geklonken hebben volgens haar denken ...

Wat is nu de volgende stap ? Kenissen ? Familie ?

Even laten rusten lijkt me het beste

08:07 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-12-07

Andere kijk na bezoek bij onze Psy

Het gesprek gisteren bij Els heeft me veel bijgeleerd. Ik moet zeker de effecten van de Risperdal in de gaten houden, ik zou ergens een snelheidsbegrenzer moeten kunnen monteren, Ik moeten mijn remmen zien terug te vinden en er bijtijds eens mijn voet op zetten. Helaas merk ik het niet altijd zelf en hoop dat Tan me daarin helpt. Ik vond het wel grappig dat Els me een paar keer ‘tot de orde’ moest roepen omdat ik te veel praatte, ik die anders zo stil ben. Nadenken voor ik iets zeg, ja, maar ik moet voor mezelf opletten dat ik ook weer niet te veel ga nadenken want dat veranderd al rap in piekeren. Ik voelde me niet alsof ik op mijn plaats werd gezet, nee, het was eerder een vastelling voor me dat ze gelijk had en dat ik er grondig moest over nadenken.

Zo is de vergadering van het feestcomité redelijk goed verlopen, ik was veel alerter dan anders maar heb voortduren eraan gedacht om op te letten voor ik iets zei, de mensen laten uitpraten, luisteren. Ik voel dat het mogelijk moet zijn om hiervoor een automatisme aan te kweken. Ik heb de afspraken ook metteen in mijn agenda gezet. Dan weet ik dat ze er in staan en moet ik ze niet meer in gedachten houden, simpel eigenlijk.

Verder heb ik deze morgen in de wagen zitten nadenken over de redenen waarom ik contact heb met lotgenoten en anderen op het forum en over het doordrammen. Over dit laatste ga ik wat meer info opzoeken op internet en mijn gedrag in verband hiermee proberen meer te analyseren om dat onder controle te krijgen. Op het forum ben ik tot de ontdekking gekomen dat ik ook iets kan betekenen voor andere mensen. We zoeken daar samen naar oplossingen voor ontstane problemen. Verschillende keren heb ik dan ook zelf oplossingen gevonden voor anderen en ergens geeft me dat een extra voldoening, een voldoening waaruit ik energie ga halen. Nu begrijp ik ook veel beter waarom Tan bvb wil helpen als vrijwilliger als gezelschap/luisteraar en delen van emoties bij anderen. Wat zij wil doen op emotioneel gebied doe ik eigenlijk op het praktisch gebied. En net zoals ze moeite heeft met het volgen mijn praktische overwegingen heb ik moeite met het volgen van haar emotionele overwegingen. Ik moet er proberen vanuit te gaan dat ze het goed meent, een positieve ingesteldheid, zoals ik nu ben is dit geen utopie meer. Ik vergelijk mijn hersenen momenteel met een harde schijf van een computer, die vol was, maar waarvan m’n nu een deel gearchiveerd heeft en dus niet meer in het actieve geheugen zit, maar wel nog beschikbaar is indien nodig. Hierdoor is er meer plaats in het actieve geheugen en kan dus ook beter gewerkt worden met de zaken die op dat ogenblik van belang zijn. Echter wat de belangrijke zaken zijn is moeilijk te bepalen door een ander. Zowel Tan als ik zullen dingen hebben die we zelf wel belangrijk vinden, maar de ander veel minder. Het is nu kwestie om mezelf niet voorbij te lopen en aandacht te hebben voor die zaken. Maar die aandacht wordt bemoeilijkt door het feit dat ik alles duidelijk wil gecommuniceerd zien. Op die manier sluit ik uit dat ik onnodig moet gaan nadenken. Het nadeel van het aanleggen van een archief is wel dat voor die dingen het langer zal duren voor ik ze opgeroepen krijg. Ik besef maar al te goed dat ook Tan haar best doet, maar net zoals zij mijn denkwijze moeilijk kan volgen, zo is het ook bij mij tov haar. Ik zal ze nooit 100% kunnen volgen, maar elk procentje is er één die telt. Ik moet nu meer dan ooit ook meer dagelijks opschrijven om zeker geen belangrijke zaken te vergeten, zo zie ik ook sneller waar het fout gaat.

 

07:14 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-12-07

Tan houd niet van me ?

We hebben deze avond bijna een uur gediscussieerd, ik ben niet weggelopen maar na een tijdje had ik wel moeite om haar woordenstroom nog te kunnen interpreteren. Alles was begonnen met de vraag of Tan eens op papier kon zetten met wat allemaal niet gedaan is wat besproken werd in de sessies bij ER, want volgens haar hebben die sessies geen nut gehad want van alles wat daar besproken is werd nog niets uitgevoerd. Het enige wat ik daar steeds als antwoord krijg is dat ik nog niet voldoende vraag of ik iets kan doen. Kan zijn, maar ik heb veel meer geleerd dan dat, zeker weten. Maar dat is voor haar niet meer belangrijk zegt ze. Tan was ook niet te spreken dat ik ER hierover had ingelicht, maar waar en aan wie moet ik vragen wat ze bedoeld met haar uitspraken ? Als ze zelf niets wil uitleggen en enkel hetgene verwacht dat ik niet kan ? Deze avond zei ze me ook dat ze niet van me houd, dat ze nooit verliefd op me geweest is. Op de vraag waarom ben je dan met me getrouwd was het antwoord : uit medeleven ! Dat ik verander, dat ik nu meer dan ooit de kracht heb om mijn doel te bereiken, heeft allemaal geen belang.

Dit heeft ze allemaal ingezien door bij Linda te gaan. Linda heeft dit bevestigd. Volgens Linda moet ze iemand zoeken waar ze haar emoties kan mee delen. Wordt ze erop verliefd, dan is het dat het zo moet zijn. Voor mij zou dit gewoon een verandering zijn als het verplaatsen van een meubel ? Er zijn nog zaken gezegd, maar die schieten me niet meer te binnen, misschien dat ik morgenvroeg mijn detailboek nog wat aanvul.

Ik kan niet meer volgen.Vorige week was ik nu verloren, nu kan ik nog denken. Ik dacht dat ik weer ging wegvallen zoals vroeger maar dat gebeurd niet. 't is wel genoeg geweest, dat wel.

Als ik alles wat ze gezegd heeft goed verstaan heb, als ze letterlijk bedoeld wat ze zegt, dan is Linda ons eerder uit elkaar aan het halen dan naar elkaar toe te groeien. Ik wil Tania niet kwijt, maar ik wil wel een leven. Ergens klopt hier iets niet. Als ik er dan aan denk dat Dr. Baudewijns bijna altijd lacht als ik er ben en ik hoor dit, zou ik bijna denken dat ze me uitlacht. Ik ben mijn vertrouwen kwijt in haar.

Ik vraag me af of het ook wel een goed idee was dat Tan ook bij ER alleen komt. Ik heb er geen probleem mee, maar zij blijkbaar wel, anders zou ze het niet erg vinden als ik dingen met ER overleg. Ze weet dat ik dit doe, het is dus niet achter haar rug. Kan ook niet heb jij ooit gezegd.

Op het forum heb ik al dikwijls de raad gekregen om Tan ook op het forum te laten. Dan kan ze ook eens de instelling van de anderen lezen, positieve én negatieve. Maar dat wil Tan niet. Volgens haar is 99% van de koppels met een autistische partner uiteen. Ze wou wel op een forum voor mensen met een autistische partner, ik heb haar de link doorgestuurd maar ze is er nog niet eens op geweest. Ze wou trouwens hiervoor een apart mailaddres zodat ik haar mails niet zou kunnen lezen. Zo'n forum vind ik eenzijdig. nu hoor ik beide kanten en leer ik ook veel van de "NT's", en zo heb ik ook al veel geleerd hoe Tan denkt. In het begin was ik het niet zeker, maar toen ik zag dat hun opmerkingen overeen kwamen met die van ER ...

Alleen is elke situatie weer anders, ook al verschilt er slechts een detail, dat maakt het zo moeilijk soms. Maar het moeilijkste is het niet concrete, het altijd moeten denken, ze zegt A, maar eigenlijk bedoeld ze B, maar B ken ik niet A wel. Dus ga ik voort op A want B ken ik niet, wat kan ik anders ? Als ik vraag of ze werkelijk A bedoeld of dat er misschien een B is vang ik bot. Ik krijg de B niet te horen.

Deze keer zeg ik niet dat ik het niet meer zie zitten, omdat het ook zo niet is. Als je nu zou vragen wat ik wil veranderen aan Tan heb ik één antwoord : Dat ze eindelijk het verleden vergeet en kan beginnen met een schone lei, met iemand die geeft om haar, om haar kinderen en dat ook laat zien maar moeilijker kan zeggen.

Dat mbt communicatie zij evengoed kan spreken als schrijven, ik ben enkel goed in schrijven, dat ze de moeite doet om het wat meer op te schrijven. Geen vijf zinnen zoals laatst, maar evenveel als ze praat, zodat ik kan volgen. Wat voor zin heeft het anders dat ze me een a4-tje verteld en ik toch niet kan volgen. Als ze iets verteld is het toch de bedoeling dat ik het begrijp ?

Ik weet niet of we daar morgen kunnen over praten, want dan krijg ik achteraf terug de reactie dat ik weer alles aan ER vertelt heb. Moet ik dan iemand anders zoeken ? Nee wil ik niet, ER heeft me al teveel geholpen.

 

Er wordt binnenkort een datum bepaald op het forum om eens af te spreken om mekaar eens in levende lijve te spreken. Weet je dat ik er eigenlijk naar uitkijk om ze eens te ontmoeten. Ditmaal zonder vrees uit de boot te vallen of raar over te komen, ze kennen mijn probleem en dat stelt me gerust. Ik wou dat ik dat bij Tan kon.

Eigenlijk zou ik Tan dan willen meenemen, maar ik betwijfel of ze dat wel zal willen. Misschien is het toch beter dat ik alleen ga. Trouwens met haar idee dat 99% gescheiden is ...

Ik krijg hoofdpijn, moet ophouden, moet me teveel concentreren.

Misschien moet ik toch mijn eigen leven gaan leiden, ditmaal niet omdat ik me negatief voel, integendeel.

Ik wil LEVEN. Als dat niet kan met Tan dan zal ik er mij op een of andere manier moeten bij neerleggen.

Ik kan de kinderen niet missen, nu nog veel minder dan vroeger, alleen kan ik er niet alleen voor zorgen, ik denk niet dat ik dat aankan, zou het wel willen. Toch blijf ik hopen dat het nog tot een goed einde komt, alleen weet ik niet of ik mijn volgende afspraak bij Linda nog ga langsgaan, want als wat Tan beweert gezegd te zijn juist is, zie ik niet in wat ik bij haar nog kan gaan doen.

Had ik nu maar het gezegd zijnde op papier, nu zijn het vervlogen woorden die ik niet meer kan herbekijken.

 

Wat ik momenteel voel is verdriet en machteloosheid.....

 

07:42 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

18-12-07

Het gaat steeds beter maar blijft het zo ?

Weerom een dagje gepasseerd en ¼ risperdal genomen. Gisterenavond is alles vlot verlopen. Matthi werd wel even druk, vond het ook lastig maar niet zoals anders, eenmaal hij wat kalmer was, was het effect van de drukte ook metteen over. Normaal blijft dit lang nazinderen. Ik had er zelfs geen probleem mee een telefoon aan te nemen van een kennis met computerproblemen. Zondagavond was dat nog anders, toen was ik uitgeput, nu niet.Ben hem gaan helpen, Am naar haar vriendin gevoerd, ik was net op tijd terug thuis, Chim ging net zijn kleren uitdoen om te gaan slapen. Vermits Tan niet of moeilijk kon helpen met haar één hand, was ik dus net op tijd. Chim pyama aangedaan, verhaaltje enz. Daarna de pompsteen nog opgekuist en de kookpot van schoonmoeder afgewassen. Het is pas toen ik er mee gedaan had dat ik me realiseerde dat ik eigenlijk niets over het hoofd had gezien en ook niets had laten liggen omdat ik het niet zou zien zitten het nog te doen. Het is een fantastisch gevoel maar anderzijds maakt het me wat bang omdat het allemaal veel te goed gaat. Ik stel me ook de vraag of mijn lichaam die plotse verandering wel aankan, en of ik niet boven mijn krachten ga leven zoals bij een pepmiddel. Volgens mij is het dat niet maar heb er toch wat schrik van.Wat me ook opvalt is dat, door het feit dat ik rustiger ben, niet gestresseerd, ik ook niet de neiging heb om vanalles te willen eten. Door het vele eten de laatste tijd staat mijn lichaam daar wel op ingesteld en vraagt het eigenlijk naar meer, maar dat meer had meestal tot gevolg dat het veel meer was. Het is alsof dat is stilgevallen, vooral tussendoor. Ik hoef mijn stress niet meer ‘af te eten’. Volgens Els zou ik ½ risperdal moeten nemen om te evalueren, lijkt me een goed gedacht, kan ik metteen ook het verschil voelen. Alleen, is het wel nodig ? Andere vraag is ga ik niet op een bepaald moment minder gaan reageren op de risperdal en niet steeds meer moeten nemen om het zelfde effect te behouden ? Voorlopig kan het geen kwaad en ga ik deze avond eens een half nemen. Ik ben deze morgen bijna al zingende opgestaan, als ik nu binnenkort al dansend opsta kan ik misschien beter terug ¼ nemen J
Eén ding moet nu wel duidelijk zijn, ik heb altijd beweerd dat ik mezelf in de eerste plaats goed moet voelen om in  staat te zijn te functioneren voor een ander en dat goede gevoel op een ander over te brengen. Momenteel heeft dit wel weinig resultaat op Tan, maar ik merk aan de kinderen dat ze het merken, en dat doet me goed. Men zegt wel dat eerst aan jezelf denken egoïstisch is maar als ik dat niet doe voel ik me slecht en dan kan ik zeker niet aan een ander denken, laat staan er rekening mee houden. Ben benieuwd hoe het vandaag gaat lopen.

06:54 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-12-07

eerste dagen met risperdal

Vrijdag de eerste dag dat ik risperdal heb genomen. Ik had een gelijkaardig gevoel als met Tonix Plus maar er was gelijk meer, kon het niet echt verklaren. Op ’t werk kon ik me blijkbaar beter concentreren en had ik minder last van geluiden in de omgeving. Ik jaagde me ook minder op als ik gestoord werd. Ik merkte ook op dat als men op de deur klopte ik vergat om op de knop te drukken om de deur te openen. ’t Was niet echt vergeten want ik hoorde wel kloppen, maar ik legde niet direct de link met de drukknop. Ik was minder bezig met scenario’s bedenken, had minder dingen om in vakjes te stoppen in mijn hoofd. Een raar gevoel was dat. Ik was ook veel rustiger, amaai.Zaterdag beloofde druk te worden. Logo om 8u30, voetbal om 9u30, boodschappen in de namiddag, Amelie Dansles en om 17u Kerstfeestje bij de voetbal, en Tan die met haar één hand niets kan doen, en slechts 4u geslapen want de show van Urbanus is wat uitgelopen. Maar zelfs met die weinige slaap voelde ik me goed, opgewekt, ik voelde dat ik het aankon. Na de logo naar de voetbal, gesupporterd voor onze jongen en wat ‘gekletst’ in de kantine.Tegen 12u waren we terug thuis, daar stond Tan aan het koken. Ik vroeg waar Am was want Tan had gezegd dat Am haar wel zou helpen met het eten. Het antwoord was, ik weet het niet.Ik ga Am zoeken, zit ze op de computer. Ik vraag waarom ze mama niet helpt, zegt ze dat mama haar wel ging roepen. Maar mam roept haar niet want ze verwacht dat Am dat zelf wel zou inzien dat ze moet komen, want je ziet toch dat ik aan het eten bezig ben, dan moet je niet weglopen ? En toen werd mij gevraagd waarom ik, nadat ik Chim had afgezet op de voetbal, niet even naar huis was gekomen ? Ja nogal logisch, voor ik vertrok die morgen vroeg ik of het wel zou gaan. Ja zei Tan, Am zal me wel helpen. Ik was dus gerust, Am zou helpen.Waarom zou ik dan voor 10’ naar huis gaan. Ik had toch gezegd als er iets was ze me kon bellen. Toen ze dus zei dat het wel ging gaan dat Am ging helpen had ik daaruit moeten verstaan dat ik eigenlijk na de logo eerst eventjes naar huis moest komen. Dat is moeilijk voor me, ik verlang gewoon duidelijkheid. Mijn vreugde van de rust in mijn hoofd kreeg weer een deuk. Maar ik verwerkte het sneller dan anders, normaal bleef dat een dag hangen, nu was ik na een half uur er overheen, dat noem ik pas een prestatie, ik kon het relativeren. Maar toen kwam het volgende, Chim wilde persé in zijn voetbaltraining om boodschappen te doen. Op zich had ik daar geen probleem mee, maar Tan wou dat hij een gewone broek met rits en sluitingsknop aantrok. Daar had Chim een probleem mee. Nu, de voetbaltraining was wel wat vuil onderaan, dus ok, hij moest in de was (de training). Uiteindelijk heeft hij hem uitgedaan maar wou hij geen gewone broek aandoen, het moest een trainingsbroek zijn, dus vroeg ik me af, waarom eigenlijk ? Wat is er voor hem mis aan een gewone broek. Het blijkt de knop en rits te zijn. Misschien is dat voor hem nog te moeilijk. Hij heeft problemen om die knop open en dicht te doen. Daarom heeft hij liever een trainingsbroek, er staat geen knop aan. Maar waarom dit nu forceren om te gaan winkelen ? En inderdaad op school mag het niet een trainingsbroek, maar we gingen nu toch niet naar school ? Waarom dit perse willen doordrijven ? Omdat Tan niet denkt als een autist, ze denkt niet zoals Joachim of Ik. Maar als ik dat zeg is dit een verwijt. Is het niet beter eerst te wachten tot hij de knop en rits zelfstandig kan open en dicht doen ? Is het niet beter om eerst daar aandacht aan te besteden ? Misschien is het dan iets gemakkelijker om hem te overtuigen want dan valt de rem (knop en rits niet kunnen openen of sluiten) weg.Het is vooral de schrik dat hij op den duur meer een gewone broek moet aandoen dan zijn trainingsbroek. Volgens mij begint dan in zijn hoofd het feit te spelen dat indien nodig hij de knop niet gaat openkrijgen en zo andere mensen, kinderen dat gaan merken, en dat blijft dan in zijn hoofdje spelen. Hij wordt negen jaar en krijgt zijn knop niet open ….Je kan het enerzijds gemakzucht noemen, maar eigenlijk is het een manier om onnodige stress te vermijden. Heel het spel rond de broek heeft 45’ geduurd, ik had op den duur moeite om mezelf nog kalm te houden, en de zin om met Chim boodschappen te gaan doen was ver over. Met Chim boodschappen doen is zowiezo voor mij al stressie, gezien hij geen ogenblik zwijgt in de wagen. De sfeer was dus weer goed om zeep. Uiteindelijk heeft hij de trainingsbroek aangedaan en zijn we vertrokken. Tegen dat we 2 km verder waren had ik het van me kunnen afzetten. Ik deed mijn best om naar Chim te luisteren en ik luisterde zonder dit negatief te ervaren. Al gauw zat de sfeer er weer in. Dit zou vroeger nooit gelukt zijn, de rest van de dag was om zeep geweest ! Ik had het vakje van het afgelopen uur kunnen afsluiten. We zijn eerst om de kerstman geweest om aan het huis te hangen want dat zou hij graag hebben. Daarna nieuwe GSM weest kopen voor zus. We hebben daar toch 30’ moeten wachten maar Chim was niet erg lastig, ik kon hem in bedwang houden, vooral omdat ikzelf rustig bleef en niet op voorhand panikeerde. Het wachten was ook voor mij een probleem, maar door wat met Chim bezig te zijn lukte het me dit te overbruggen. Dan nog even een andere winkel binnen voor nieuwe kousen voor mezelf en daarna nog naar Game Mania voor een extra nunchuk voor de WII, want dan konden we eens tegen mekaar spelen, Chim en ik. Ook daar moesten we even wachten maar gezien het verleden viel het ook daar enorm mee. Ik was aangenaam verrast. Waar ik wel van overtuigd ben, is, hadden we volgehouden dat hij de gewone broek moest aandoen, dat hij er heel de weg had over beziggeweest en dat niets goed zou geweest zijn. In dat geval zou de stressmeter zowel bij Chim als bij mij dan al op 100% gestaan hebben.Was het dan verkeerd om toe te geven aan Chim zodat hij zich beter voelde, zodat hij zich op zijn gemak voelde ? Of hadden we moeten doen wat anderen normaal vinden ?Normaal zou ik me nu zitten opjagen hebben dat ik niet meer tijdig bij Am en Camille zou geraakt zijn want ik moest ze afhalen om 15u30 in Merelbeke en het was al 15u20 en we zaten nog in Oudenaarde. Ik moest nog tanken en naar de colruyt. Ik voelde dat ik me ging opjagen maar in plaats daarvan zocht ik naar een oplossing. Tanken moest ik wel, maar ik kon eerst Am en Camille afhalen en dan naar colruyt. Ik probeerde Am te bellen op GSM maar ze nam niet direct op. Eerst getankt en dan verder gereden naar Merelbeke, het was ondertussen 15u40 en dansles was normaal gedaan om 15u30, maar Am nam nog altijd niet op. Uiteindelijk kreeg ik haar aan de lijn om 15u50, ze stond al buiten. Ze vonden het geen probleem dat ik hen meenam naar de colruyt en de dansles was eigenlijk te laat begonnen en dus ook pas om 15u50 gedaan. Aan de colruyt zijn ze in de wagen blijven zitten om haar nieuwe GSM te bestuderen. In de colruyt moest Chim van alles proeven, en op 20’ waren we terug buiten, geen problemen gehad. Terug in de auto en naar huis. Het was ondertussen 16u35 en we moesten om 17u naar het kerstfeestje van de voetbal. Thuisgekomen de auto snel uitgeladen en ons klaarmaken om naar de voetbal te gaan. Chim moest zijn gewone broek aandoen.Is tenslotte op 5’ toch gelukt maar wreed tegen zijn zin. Achteraf bleek 2/3 van de voetballerkes hun voetbaltraining aan te hebben, sommigen zelfs met nog wat vuil onderaan …Tan vond dat we er niet zo vroeg moesten zijn en dat ik beter eerst wat zou opruimen. Ik zei dat ik het wel zou doen als we terugkwamen en ik voelde me beter als we op tijd zouden zijn, anders zit ik daar toch weer hele tijd mee bezig, en dat is dan weer verspilling van energie. Dus toch maar op tijd aangezet. In de voetbalkantine was het lawaai van de 100 spelende kinderen enorm. Zelfs de andere ouders vonden het luid. Ik had uiteraard moeite om het gesprek te volgen, moest verschillende keren vragen om te herhalen. Het was enorm lastig, vermoeiend, maar ik hield vol. Chim amuseerde zich enorm met zijn voetbalvriendjes en dat maakjte het allemaal goed. Maar na 2.5 uur was het me wel genoeg geweest, ze hadden een Jump-nummer gedanst per ploeg en hun kadootje gekregen van de kerstman. De kerstman was ondertussen al terug weg en de boterkoeken waren op. Dus ik zei Chim het tijd werd om bij mama te gaan kijken. Zonder tegenpruttelen deed hij zijn jas en muts aan en op enkele minuten waren we weg. Beter nog, we hebben wat op Am moeten wachten want ze kon geen afscheid nemen blijkbaar van haar vriendin J.Terug thuis was ik toch blij dat het weer stiller was. Ik kon er blijkbaar beter mee om, maar toch had dit nog steeds hetzelfde resultaat. Al dat lawaai gedurende 2.5 uur had toch veel energie vereist om het te doorstaan en nu had ik even rust nodig, even bekomen. Toen ik me neerzette in de zetel was het enige wat Tan zei, je had toch beloofd om op te ruimen als je terug kwam ? Ja inderdaad, ik had dit beloofd, maar ik had geen rekening gehouden met de vermoeienis die het lawaai in een kantine met zich mee brengt. Dus zei ik dat ik dan wel morgenvroeg zou opruimen want nu ging het echt niet, was even uitgeput door dat lawaai. Tan liet duidelijk merken dat ze hier niet mee akkoord ging, ik had het beloofd en nu bleef alles liggen. Ze beweerde zelfs dat ik het niet deed omdat zij niet kon nu haar hand in het verband zit …Achteraf  heb ik dan toch kunnen opruimen na ong 1u thuis te zijn, gewoon omdat ik sneller gerecupereerd had dan anders, ik had na 1u terug energie, en was verbaasd over mezelf. Tot driemaal toe zaterdag waren er gebeurtenissen die me normaal voor de rest van de dag zouden geveld hebben, maar ik kon het telkens van me afzetten. Ik kon de negatieve signalen opsluiten in een hokje in mijn hoofd. Ik kon ruimte creëren voor positieve dingen, ik had dit nooit voor mogelijk gehouden. Tot nu toe werd alle vrijgekomen energie telkens gebruikt om aan mezelf te werken. Nu is dat nog zo, maar er was energie over voor andere dingen. Heb uiteindelijk dus wat opgeruimd, de dingen die ik aankon, want de tafel ligt nog altijd vol met boeken e.d. van Matthi voor zijn studies. Ben uiteindelijk rond 21u gaan slapen. ’s Morgens kwam Chim ons wakkermaken rond 7u15. Ben met hem opgestaan, zodat Tan kon blijven liggen. Na onbijt met sterke koffie voelde ik me eigenlijk wel goed. Had al besloten om deze zondag niet naar Fitness te gaan en beter thuis blijven en voor middageten helpen/zorgen. Was ik wel vergeten een gebraden kip te bestellen bij beenhouwer, was me totaal ontgaan. Op aanraden van Tan dan nog gebeld en ik kon er één afhalen tegen 12u, dus dat was geregeld.Ben dan eigenlijk heel de voormiddag bezig geweest : Vaatwas, wat opruimen, me met Chim bezighouden, kabel van GSM Matthi hersteld, brood gebakken, en nog wat kleinigheden.Eindelijk ook eens tijd genomen om mijn kwafure bij te werken want het haar werd wat te lang. Dan tegen half twaalf aangezet, geld afhalen en Kip bij beenhouwer gaan halen.De negatieve impulsen van gisteren waren eigenlijk al vergeten en verwerkt.Terug thuis neem ik me een aperitiefje J en zet de frietketel aan voor de kroketjes.Tan had me al gezegd dat Matthi snel wou eten om verder te kunnen leren, maar de ketel moet toch tijd hebben om op te warmen. Ik ging even de mail checken op de computer, maar had niet gedacht dat de frituurolie al warm zou zijn. Maar ja, voor kroketten staat hij maar op 160° ipv 180° en is dus sneller warm, niet aan gedacht, dus ik dacht dat ik nog wel 5’ had. Terwijl ik de mail las riep Tan vanuit de keuken dat het vet warm was en waarom ik niet voort deed, Matthi moest kunnen voortleren. En dat met zo’n kwade stem alsof het allemaal mijn schuld was. Wat mij betreft kwam het toch niet op 5’ zeker ! Ja maar, commentaar dat de tafel nog niet gezet is, er nog geen drank is, enz. Dat kan allemaal wel zijn maar dat was wel ingecalculeerd. Terwijl de kroketten er in liggen kan ik de tafel zetten, achter drank gaan en de kip terug wat opwarmen, dus wat is het probleem ? Er is geen probleem. Terug het commentaar dat ik het niet doe omdat zij momenteel niet kan door haar pols. Ik denk eerder dat ze het gewoon niet kan loslaten omdat ze het anders zelf doet en daarom het nu niet aankan dat het niet volgens haar schema gedaan wordt. Ik maak haar duidelijk dat het wel in orde komt, dat er op tijd eten zal zijn en dat het niet op 5’ komt. Dat het niet nodig is om kritiek te geven. Ik verschoot van haar antwoord. Het kritiek geven had ze van mij geleerd. Dat vind ik nu weer zo’n venijnige opmerking waar ik moeilijk mee overweg kan. Ik heb inderdaad in ’t verleden veel gezegd dat verstaan werd als kritiek, maar voor mij was dat geen kritiek, het was de manier waarop ik denk en het dan zeg. Die uitspraken kwamen soms hard over, terwijl het helemaal niet zo bedoeld was. Het waren dingen die volgens mijn visie niet klopten. Ik besefte toen niet dat het hard of verkeerd aankwam. Nu doe ik dat zo niet meer en als ik het dan toch nog eens doe probeer ik zo snel mogelijk ook te zeggen dat het zo niet bedoeld was. Maar hier gaf  Tan toe dat ze bewust kritiek geeft, dat het de bedoeling was om krtitiek te geven. Heb dan maar verder gedaan aan het eten, heeft dan uiteindelijk toch iets langer geduurd dan 5’ maar dat kwam dan omdat ik de kip niet kon opwarmen want Tan haar rijstpotje zat er in. Heb toen maar niets gezegd, ’t kwam echt niet op die paar minuten.Eenmaal Matthi beneden kwam om te eten, zette hij de draagbare radio in de living nog al luid op radio1 omdat de match Brugge-Anderlecht zou beginnen. Daar ik van plan, was om na het eten even een uurtje te rusten alvorens terug in gang te schieten, vroeg ik aan Matthi of hij dan toch een koptelefoon wou opzetten, maar nee dat ging niet. Tan zat er bij en luisterde er naar maar zei niets. Dat stemt me triestig omdat ik toch verwachtte dat Tan iets zou zeggen, lukte het ook niet, tot daar dan, maar helemaal niets zeggen ….Ik voelde me verdrietig, tranen stonden in mijn ogen. Ik heb me gelukkig snel herpakt, en na het eten heb ik dan maar zelf een koptelefoon opgezet, Samen met Chim naar de diertjes gekeken en dan iets anders opgezet voor hem. Ik had beloofd aan Am om haar GSM op haar laptop aan te sluiten zodat ze muziek en afbeeldingen kon overzetten. Daar zijn we dan even mee bezig geweest. Ze was echt tevreden, dat zag ik ! Heb het haar tussendoor toch even gevraagd om zeker te zijn J.Heb dan samen met Matthi naar de cycle cross gekeken. Toen kwam er bezoek voor Tan. Hetgeen ze meehadden even weggezet, gevraagd of ze iets wilden drinken, …Toen kwam Chim vragen om op de WII te spelen, want de cyclocross was ondertussen gedaan. We hebben een uurtje tegen mekaar gespeeld op Lego StarWars en ik vond het nog plezant ook. Maar na een uurtje was het wel voldoende. Geen probleem om met Chim te stoppen. Tijd genomen om de nodige bankverrichtingen nog te doen via de computer en dan tegen 18u tafel gezet. Had ook nog een wit broodje gebakken, en er bleef achteraf maar eén schelletje over. Heb dan samen met Am de tafel afgeruimd.Kortom, voor mij is het week-end nog nooit zo goed verlopen, de negatieve impulsen, althans hetgeen ik negatief ervaar kregen niet echt vat op me, en dat was voor mij een hele herademing. Anders had ik me nooit zo kunnen inzetten, althans dat is hetgeen ik ervaren heb, hoe ik het door mijn ogen heb vastgesteld. Tan denkt er heel anders over. ’s Avond sprak ze me er over aan. Ze mist de communicatie, ik moet over de dingen praten. Ik probeerde haar uit te leggen dat dat nu net iets is wat ik moeilijk kan, over vanalles en nog wat praten. Volgens haar is er niet veel positiefs gebeurd. Ik zou nog meer moeten vragen of ik iets kan doen, bvb zaterdagmorgen, maar ik had dit toch gevraagd ? Am zou helpen ….Het is mij totaal niet meer duidelijk. Ik doe zo mijn beste om het juiste pad te vinden, maar dat is blijkbaar niet het normale pad, tochniet hetgeen Tan normaal vind. Maar ik ben niet ‘normaal’. Ondanks alle negatieve repliek, blijf ik me positief voelen, blijf ik er in geloven dat dit de juiste weg is. Als ik kan zorgen dat ik niet continu moet lopen piekeren door de zaken aan te pakken, en als risperdal er kan toe bijdragen dat ik het kan aanpekken, dan komt er tijd en energie vrij, en dat is waar ik nu naar streef. Eindelijk krijg ik tijd vrij in mijn hoofd, komt er energie vrij die ik niet hoef te gebruiken om koortsachtig over alles na te denken. Ik heb deze energie kunnen gebruiken en naar de kinderen en naar Tan toe. Van hetgeen Tan me gisterenavond verteld heeft is weinig overgebleven, ik wou dat ze het opschreef kan ik het een paar keer lezen en omzetten in beelden om het te proberen te begrijpen. Blijft uiteraard hetgeen LB verteld heeft, dat ze het moet zoeken op een ander. Ik doe volgens Tan ook niets met hetgeen op de sessies bij ER en LB gezegd wordt. Heb ik dan niets bereikt ? Of wil Tan perse dat ik genees, dat ik normaal wordt ? Ik heb me er alleszinds bij neergelegd dat dat niet kan. Ik kan me wel voor een deel aanpassen door er rekening mee te houden, maar het aanpassen moet op zo’n manier gebeuren dat ook ik me er goed bij voel. Waarom mag ik dan geen hemd of T-Shirt aandoen met korte mouwen ? Ik ben trouwens niet alleen op het werk met korte mouwen. En als ik koud heb dan doe ik inderdaad een dikke pullover aan met lange mouwen, maar dat gevoel is anders. Als het te warm wordt, en dat gebeurd nogal snel, dan kan ik hem weer uit doen. Op ’t werk heb ik zelfs geen pull mee , ’t is hier altijd 23 à 24° …Verder heb ik wel onthouden dat de kinderen op nr1 komen en ik op plaats nr 4. Bij mij komen ze allen op dezelfde plaats, nl nr1. Het is vroeger anders geweest, was meer met mijn werk bezig, maar daar vond ik rust, thuis niet, en dat begint nu anders te worden. Ik wil op deze weg verdergaan want ik voel dat ik zo weer iets kan betekenen. Alleen is het jammer dat Tan dingen blijft verlangen die ik niet kan geven, blijkbaar zijn de dingen die in de plaats komen en zullen komen niet voldoende …  

13:29 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-12-07

Bizarre stelling van de psychiater

  15/12/2007 Tan blijft met het probleem kampen dat ik haar emotie niet kan aanvoelen en het lukt haar niet om het me telkens duidelijk te zeggen als ze verdriet heeft, of pijn, en waarom. Ik zou dat allemaal aan haar lichaamstaal moeten zien, maar ik spreek die taal niet. Als je geen Chinees kunt en ze droppen je in China, ga je de taal daar ook niet begrijpen maar ga je voort op gebaren om het duidelijk te maken. Bij mij is het net andersom, ik versta de gesproken taal, het is DE manier om met mij te communiceren, praat dus geen taal die ik niet versta want dat is het toch normaal dat ik het niet begrijp ?Dan zou Tan volgens LB hetgeen ze mist in ons huwelijk moeten zoeken bij een vriend of vriendin, een soulmate. Maar Tan is bang dat ze dan verliefd wordt op een ander en die kans is heel groot. En LB vind dat ze het dan niet uit de weg mag gaan ? Dit laatste begrijp ik wel, maar ik kan de denkpiste niet helemaal volgen. Als je iets mist in je huwelijk, zoals je emoties, dan moet je die maar op een ander gaan zoeken volgens LB. Dat vind ik wel straf, misschien bekijk ik het weer te concreet of praktisch, maar veronderstel dat we het aantal keer dat we vrijen op twee handen kan tellen, en ik verlang naar meer, maar Tan kan het me niet geven, moet ik het dan ook op een ander gaan zoeken ? Alleen het zuivere vleeselijke, ook met het gevaar dat ik verliefd wordt op een ander ? In beide gevallen zou het dus ok zijn als je maar niet verliefd wordt op de andere ? Lijkt me een krasse stelling, maar dat is toch hetgeen ik begrepen heb van LB.Moet er eens goed over nadenken en eens bespreken met Els, ik wordt bang en da’s niet goed.Via LB heb ik nu wel een voorschrift gekregen voor Risperdal, ½ per dag. Maar wetende dat mensen met ASS veel heviger reageren op medicatie dan een ander, heb ik besloten om te beginnen met een kwartje, we zullen zien hoe dat afloopt !

18:00 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

11-12-07

lastige dagen

11/12/2007 Zoals het nu verloopt haal ik het einde van de week niet. Structuur die wegvalt, routines die gedwongen veranderd worden en zekerheden op ’t werk die dreigen weg te vallen. Vermits Matthi in de examens zit, kan Tan niet achter Chim gaan naar school, dus ik ga er achter, dus geen fitness of sauna. Maar hier had ik me al op ingesteld, ook dat ik me thuis wat met Chim zou bezighouden terwijl Tan Matthi helpt voor ’t school. Maar andere omstandigheden, veranderingen, lawaai zorgden ervoor dat het anders uitpakte. Zo kom ik thuis, blijkt dat die kleine radio niet meer op de frigo staat, staat nu op tafel in de living, is verzet naar Topradio en het is heel de tijd ‘boem boem boem’, alsof ze met een hamer op mijn hoofd slaan. Ik vraag of die stiller kan of eventueel via hoofdtelefoon, maar dat kan niet. Wil ik spelletje spelen met Chim, maar geen plaats in de speelplaats, ligt vol met Lego. Dan maar in de keuken, maar dan hele tijd die hevige muziek vanuit de living. Ik heb het gevoel dat Tan hem maar laat begaan om toch maar de druk bij hem weg te nemen maar ergens zijn er grensen en moet ook Matthi beseffen dat hij niet alleen in ons huis woont. Ik kan begrijpen dat hij die muziek opzet om andere geluiden weg te dringen, maar moet dat ten koste van andere ? Waarom ziet Tan dat niet in ? Waarom reageert ze niet ? Ondertussen vraagt ze of ik een spreadsheet kan aanpassen, da’s geen probleem, maar doe dat maar eens met die irriterende muziek op de achtergrond en Chim die om de vijf voet roept. Je dan concentreren op zoiets is verschrikkellijk maar ik wil het wel voor haar doen. Zet ik een koptelefoon op klaagt matthi dat hij heel in de verte de klank nog kan horen. Vraag ik om oordopjes in te steken krijg ik een luide nee. Boven studeren gaat niet, het moet beneden in de living. Op een bepaald ogenblik voelde ik gisterenavond zo de agressie opkomen dat ik bijna de radio op de grond ging gooien en er staan  op springen. Wil er dan niemand naar me luisteren ? Ik kan toch ook niet het onmogelijke doen ? Als het zo verder gaat gebeuren er inderdaad ongelukken of zal de situatie zo erg worden dat ik het niet meer onder controle heb en mijn gedrag nadelig wordt voor de studies van Matthi en Am, en dat wil ik niet. Een paar kleine aanpassingen zijn voldoende om het in de hand te houden maar niemand luistert, niemand reageert, niemand begrijpt het.En dan nog de situatie bij Matthi op school. De leerkrachten zijn ingelicht en degene die er het meest zou voor open staan, laat hem examen wiskunde afleggen gedurende 4 uur zonder pauze, men mag zelfs niet naar de WC ! Wat voor beestenmethode is dit ? In andere scholen in IW-afdelingen worden de examens in 2 gesplits zodat er een pauze is. Ondertussen zit hij op een plaats naast een radiator die kontinu staat te tikken, plezant ! Het is gisterenavond pas stil geworden als ik ging slapen. Het slapen stopt wel de gedachtenstroom maar dat lost de problemen niet op. Het is alsof er een pause-toets wordt ingeduwd en ’s morgens duwt men weer op start, waardoor de gedachtenstroom terug verdergaat waar hij gestopt is, met dezelfde kracht. Ik moet de gedachten in beelden kunnen verwerken terwijl ik in vol bewustzijn ben, zodat ik de gedachten kan laten oplossen. Zo heb ik deze morgen de andere radio uit de kelder in de living gezet, zo blijft het radiotje in de keuken toch al staan. Ik zou eigenlijk voor Matthi ook een draadloze koptelefoon willen kopen maar gaat hij hem wel opzetten ? Het is duidelijk dat er van zijn kant niet de minste aanpassing komt, hij staat er (nog) niet voor open. Maar ik heb het gevoel dat ik ook de enige ben die ideeën aanbreng maar dat er gewoon geen aandacht wordt aan besteed. Niet door Matthi want die aanvaard niets in dit verband, niet door Tan want zij ziet het probleem niet op dezelfde manier. Ik weet wel dat ik het bij het rechte eind heb en dat het eenvoudig op te lossen is, maar dan is er medewerking nodig.En dan is er nog donderdag, Tan wordt geopereerd aan haar pols en kan meer dan een week niets meer doen met haar hand. Hoe gaat dit aflopen, nog een week dat ik veel moet overnemen. Als dat ook verloopt zoals gisteren dan haal ik het niet en ik zou het zo graag halen. Waar ik kan wil ik me aanpassen maar ik kan dat niet alleen, en momenteel heb ik het gevoel dat ik er alleen voor sta. En nee, ik voel geen depressie opkomen deze keer, ik voel wel de stress, de hulpeloosheid, de agressie van het weten wat er moet gebeuren maar niet in staat te zijn om het uit te voeren. Ergens is het niet rechtvaardig. Zo geraak ik er nooit helemaal uit. En ik wil er uit geraken ! Maar hoe ? Terwijl ik dit schrijf zie ik alle beelden van gisteren terug en heb ik moeite me te concentreren op deze tekst maar als ik het nu niet opschrijf ben ik het kwijt. Als het anderen lukt om samen te leven waarom ons dan niet ? Eén stille plek in huis, is dat teveel gevraagd ? Ik had moete om gisteren naar ons Am te luisteren, ze had goeie punten maar me op haar spreken te concentreren was heel moeilijk maar ze heeft ook recht op mijn aandacht, hoe moeilijk die ook is. Daarom is het zo belangrijk dat er zekerheden worden ingebouwd en dat die ook bewaard blijven. Er moet opbouwend gedacht worden en dat kan alleen als men voor alles open staat. Ik weet dat dat niet gemakkelijk is als je anders denkt, maar is hetgeen ik vraag dan zo moeilijk zo lastig ? Ik wil de neergaande spiraal omdraaien zodat ze positief evolueert ipv in den dieperik te zakken. Ik wil en moet uit deze put geraken.

07:32 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |