31-10-12

Een moeilijke beslissing

 

Anderhalf jaar later. Het bleef maar op en neer gaan. Ook in 2011 ben ik in september een weekje weg geweest en net zoals het jaar daarvoor ging het na die week stukken beter. Het verloop is zo’n beetje als het jaar daarvoor. Eerst gaat alles weer goed en na een paar mand komt het gemis aan aandacht en aanvoelen enz bij Tan weer boven. En na de zomer krijgt bij haar de depressie weer de bovenhand. Dit jaar ben ik in september ook weer een weekje weggeweest en ok dit keer was het bij mijn terugkomst ook weer koek en ei. Maar dit keer was ik er niet gerust in. Ik had voor mezelf uitgemaakt dat ik eigenlijk de ups en downs niet meer aankan. Ik stond dus ook twijfelachtig tov het goed gaan. En na enkele dagen kreeg ik gelijk, het was weer dat Tan het gemis niet aankon. Voor mij was het genoeg geweest en toen Tan weer maar eens opperde of we niet beter uit elkaar zouden gaan, heb ik haar gelijk gegeven. Zo kan het toch niet meer verder ? We hebben 5 jaar geprobeerd, zij te leven met het gemis aan aandacht, ik geprobeerd die wel te geven. Maar mijn autisme laat niet toe om dat te geven zoals een normale man dat zou doen, dus kreeg ze nooit echte aandacht. Als we uit elkaar gaan, dan zaten we met de vraag, wat met de kinderen ?

 

We hebben besloten om te kiezen voor een formule ‘Living Together Apart’. We blijven samen voor alle praktische zaken en alles rond de kinderen, maar eigenlijk zijn we geen koppel meer en gaan we elk ons eigen leven leiden. Maar dat lijkt eenvoudiger dan het is.

Ik kan nu mezelf zijn, ik hoef niet meer te doen alsof, ik hoef niet meer te proberen te zijn wie ik niet ben. Dat scheelt voor mij heel wat denkwerk, ik hoef de aandacht en het aanvoelen niet meer te camoufleren en te proberen om het rationeel te benaderen. Dit betekend dat er een enorme druk van mijn schouders valt. Tan stelt geen verwachtingen meer in die richting. Na een 2 weken is het voor mij een heel ander leven.

Ik ben echter in de val gelopen. Door het wegvallen van de druk krijg ik eenzelfde beeld als vroeger toen het goed ging. En vermits ik in beelden denk, kreeg ik niet alleen de indruk dat het goed ging, het voelde ook zo. Maar dat was het niet want we zijn geen ‘koppel’ meer. Maar voor mij ligt dat heel moeilijk om die twee dingen te scheiden. Ons samenzijn loopt nu zoals het voor mij zou moeten lopen, op een ideale manier dus en daarom ga ik weer verwachtingen koesteren, maar die mogen er niet zijn. Net zoals Tan moet ik zien mijn eigen weg te vinden. Maar het ‘beeld’ zegt anders en dat is de grote val. Ik mag het beeld nu niet vergelijken met het beeld van vroeger. Het beeld is hetzelfde maar de inhoud niet. En dat is voor mij super moeilijk. Ook raken we elkaar nog aan, zijn er omhelzingen, wordt er gekust. Hoe schakel je dat allemaal uit terwijl je elkaar nog elke dag ziet en er eigenlijk nog liefde is ? Door mijn beperkingen kan ik bepaalde zaken niet geven aan Tan, maar verder mis ik niets. Nu Tan het niets daarvan meer vraagt lijkt het voor mij een perfecte relatie. Maar dat is het niet.

Gisteren gaf Tan toch aan dat ze het moeilijk had met het gemis, dat ze daardoor weer depressief wordt. Ze vindt dat ze meer afstand moet nemen, maar wat tijd later neemt ze me toch vast, wat moet ik daarmee ???

De dingen die ze doet om het gemis te compenseren blijken niet voldoende te zijn, volgens mij kan dit enkel voldoende zijn bij een andere normale man, zonder autisme.

Er is geen duidelijk lijn tussen het niet en wel bij mekaar zijn en dat is voor mij heel verwarrend.

Ik ga proberen meer afstand te nemen en me telkens voor te houden dat we apart leven, hoe hard ik dat ook vind, maar op deze manier kan het niet verder, er moet een duidelijke scheidingslijn komen.

 

09:44 Gepost door praterke in autisme | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

12-05-11

Af en toe lukt het

Ik probeer de laatste 2 weken er op te letten om positief te zijn tov Tan. Het lukt me om op regelmatige tijdstippen complimenten te geven en positief over eventuele veranderingen mee te praten. Ik moet er wel serieus mijn hoofd bijhouden, beredeneren van wat moet ik wanneer zeggen. Ondertussen blijven ook de praktische zaken lukken. Ik merk wel dat ik tegen het eind van de week meer vermoeid ben dan ervoor. Het vergt allemaal veel extra energie.

Ook Tan heeft het al een paar keer laten blijken dat ik meepraat, meedenk en dat ik complimentjes geef.

Ach, het is al eens niet op het juiste moment geweest en toch heb ik nog altijd het gevoel dat het moment gepasseerd is om iets te zeggen, maar probeer het dan toch. Probleem is dat het beredeneren tijd kost en daardoor komt het uitspreken van de gedachte ook altijd later. Als je alles spontaan kan zeggen dan is dat ogenblikkelijk, maar dat zal nooit lukken.

Ik ben blij dat ook Tan het positief ervaart en hoop dat het helpt om haar uit haar depressie te krijgen. Sowieso moet ik mijn grenzen nu zeker goed bewaken en tijdig rust nemen. Zo heb ik nu al een paar keer de fitness overgeslagen door omstandigheden, dan mis ik niet alleen de inspanning maar ook de sauna achteraf. En vooral dat laatste is van belang om de negatieve prikkels te verdrijven. Of ik vanavond kan is ook weer niet zeker, omdat ik niet tijdig op mijn werk ga kunnen vertrekken. En zo is er altijd wel iets. Het is moeilijk om de factoren van buitenaf onder controle te houden.

Misschien focus ik me wel teveel op het feit dat ik tijdig moet ontstressen, uit schrik de limiet terug te overschrijden en zo in een negatieve spiraal te geraken. Maar als ik dat niet doe, ga ik nog meer denken van één keer overslaan kan geen kwaad, maar op de duur sla ik teveel over en dan is het weer te laat. Ik moet mijn emmer minstens half leeg houden zodat de prikkelarme momenten voldoende kunnen zijn om hem weer leeg te maken. Eenmaal te vol krijg ik hem niet meer leeg en dan escalleert het weer zoals begin dit jaar.

Wat ook niet goed is, zijn de veranderingen in de tuin. Ik maak me weer zorgen, bedenkingen, van gaat dit wel lukken, is daar aan gedacht, hoe moet dat gebeuren, enz. Zelf heb ik er weinig verstand van, en heb dus geen zicht op hoe het zal verlopen. Die onvoorspelbaarheid doet me enorm stressen. Het kost geld, maar ik zou me veel geruster voelen moesten we iemand professioneel aannemen om de hele verandering uit te voeren, de verantwoordelijkheid bij hem leggen, zodat ik niet meer naar oplossingen moet zoeken van dingen die ik eigenlijk niet kan.

07:36 Gepost door praterke in autisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-04-11

4 maand verder ...

Wat in november nog goed ging is eind december snel bergaf gegaan. Ik kon geen rust meer vinden, de emmer was vol en de wekelijkse sauna was maar net genoeg om de meer even niet te laten overlopen. Ik geraakte mijn stress niet meer kwijt. Ondanks alles bleef ik toch de diverse huishoudelijke taken uitvoeren, deze taken waren ondertussen routine geworden. Ik had een paar dagen alleen nodig, zoals in september vorig jaar, maar weer ging dat met een hele heisa gepaard. Ik probeerde dit duidelijk te maken aan Tan maar ze had daar geen orn naar. Nochthans was het eenvoudig, enkele dagen alleen, oke Tan stond dan ook alleen voor het gezin, maar daarna zou ik er weer tegenaan kunnen, althans, dat was at ik er van verwachtte. Het zou natuurlijk niet helemaal zijn als in het zuiden van Frankrijk, maar toch, het zou wel rustig kunnen worden in mijn hoofd. Ik denk dat de grijze grauwe winter er ook wel voor een stuk zal tussengezeten hebben waardoor ik me nog meer down begon te voelen, de depressie was dichtbij of eigenlijk was ze er al : Niet meer zien zitten, spontaan beginnen huilen, nergens nog zin in hebben, ook niet in dingen die ik heel graag doe, het was overduidelijk.

Na diverse discussies begon Tan dan zelf op de kalender te kijken om enkele dagen weg te kunnen voor mij, naar een studio aan zee van vrienden. Eind maart kon ik eindelijk aan zee tot rust komen, genieten van de stilte om me heen en in mijn hoofd. Ondertussen was Tan ook in depressie geraakt, de psy stelde voor om een week thuis te blijven, te rusten en te genieten van het mooie weer, maar dat negeerde ze, ze bleef doorwerken, was te belangrijk. Anders ws ze de dagen dat ik weg was thuis, en as het wat eenvoudigenr om mijn wegzijn  op te vangen.

Toen ik terug thuis was op 3 april, was ik helemaal terug vol energie, de emmer was meer dan leeg. Ik voelde me sterk genoeg om boven op het koken, strijken, opruimen, meer aandacht te kunnen geven aan hetgeen Tan zo miste : aandacht, verbondenheid. Het is wel moeilijk om daaraan te voldoen zonder dat je je kan inleven in je partner, maar toch, ik wou nog eens een poging wagen. Daarom maar een afspraak gemaakt met Els, mijn psy, om dit eens samen te bekijken. Tan heeft toen eerst een mail gestuurd naar Els met wat ze precies wilde.
Als ik die mail las zakte de moed in mijn schoenen, hoe kon ik daar in godsnaam aan voldoen zonder dat ik haar kan aanvoelen, zonder dat ik me kan inleven. Ik wil niet terug doen alsof, met trucjes e.d., maar ik voel nooit aan wanneer  en hoe ik wat moet zeggen. Ik zou me continu moeten afvragen of ik iets moet zeggen, wat er verwacht wordt, wat iemand anders op dat moment zou zeggen, enz. Dat vergt dan zoveel energie, dat ik vlug terug ga stressen en het niet meer zou aankunnen. Daarom ging ik bij Els.

Na ons gesprek ben ik terug positief buitengekomen, met het gedacht dat het wel zou lukken, maar eerst moet Tan uit haar depressie geraken. Wel was mijn verwondering groot dat Els me zei dat hetgeen Tan vroeg niet zozeer hetgeen is at men van zijn partner vraagt, maar eerder hetgeen is wat een kind doet om toch maar aandacht te krijgen. Dit beeld in gedachten houdend heb ki dan toch gemerkt dat je dit inderdaad zou kunnen denken aan de reacties die ze nu de laatste dagen gegeven heeft. Nu ik er bewuster op let om te vragen hou het is, hoe ze de dingen ervaart, hoe iets gelopen is, kortom, meer bezig te zijn met de dingen die haar bezig houden, valt het me op dat ze steeds hetzelfde blijft vragen.
Als ik haar zeg dat ik haar wensen zal proberen tegemoet te komen binnen de grenzen van mijn autisme, bewert ze 5 minuten later dat ik haar geen hoop geef en moet ik het haar weer zeggen. Ik heb het gevoel dat ik het verschillende keren hetzelfde moet zeggen, soms 3 tot 4x op een uur, zoals deze avond.

Of ik het nu één keer op een dag zeg, of 10 keer of honderd keer, het maakt niets uit. Ze blijft het opnieuw vragen om het te horen en telkens op dramatische wijze alsof het niet zo is.

Ik heb van els een naam en Telnr gekrgen van een andere psycholoog, odat Tan eens bij iemand anders wou gaan dan dezelfde waar ik bij ga. Uiteindelijk heeft ze donderdag afgesproken bij Geert. We zullen zien wat dat geeft. Ik heb alleszins de hoop dat het positief zal zijn. Misschien ziet ze uiteindelijk toch in dat niet alle schuld bij het autisme ligt, want zo laat ze het nu altijd uitschijnen. Alles wat misloopt ligt aan mijn ass, dat zegt ze niet letterlijk, maar toch ben ik het die het allemaal verkeerd doe.

Maar als je ziet wat ik sedert september vorig jaar allemaal bereikt heb, is het toch duidelijk dat ik mijn best doe. Maar zijn als een andere partner zonder autisme dat zal nooit lukken, de handicap is er en blijft er. En ik merk als ik daar heel goed rekening mee hou, bvb door tijdig rust te nemen, dat ik er veel beter mee omkan en op die manier Tan tegemoet kan komen in de dingen die ze mist als bij een echte partner, maar het zal nooit 100% zijn. Vraag is of zij daar ooit zal tevreden mee zijn. ant hoe meer ik me aanpas, hoe meer dingen me lukken, hoe meer ze van me vraagt, en dat kan niet blijven duren ...

21:42 Gepost door praterke in autisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-11-10

Het blijft lukken

Ondanks een paar slechte momenten blijft het in het algemeen lukken; Ik hou me aan mijn rustmomenten, de tijden waarbij ik alleen ben met mezelf en kan 'mediteren'. Wel ben ik de laatste tijd nogal snel vermoeid. dit komt, denk ik, omdat ik veel energie verbruik om het vol te houden. De laatste tijd komt er heel veel op me af, veel veranderingen, veel taken en weinig tijd. dit is wel iets dat veel mensen zullen herkennen, maar de dingen waar ik het over heb zijn natuurlijk zaken waar andere mensen zo overgaan maar waar ik uren/dagen kan over piekeren. Daarom kost het me ook zoveel energie, ik moet ook nog de dagdagelijkse dingen aankunnen. Ik probeer ook steeds meer te doen in de keuken om zo de dingen wat meer van Tan over te nemen, zo heeft ze ook wat meer tijd voor haarzelf. En naarmate ik die dingen doe wordt het ook meer routine en gaat het ook meer vanzelf en is er steeds minder energie nodig om die dingen te doen.

En dit alles komt ook onze relatie ten goede, er zijn veel minder spanningen dan vroeger. Ook Tan vindt het een goede evolutie. We werken er beiden aan om mekaar beter te begrijpen en om beter met elkaar om te gaan. En we voelen er ons allebei goed bij en dat is toch het voornaamste, je goed voelen ?

Het is wel zo dat de rustpauzes die ik nu heb, net voldoende zijn om het hoofd boven water te houden, er is weinig tot geen reserve. De emmer is goed gevuld en er is niet veel nodig om deze te laten overlopen. Eigenlijk zou een rustpauze van enkele dagen goed kunnen helpen, maar dan moeten wel eerst alle openstaande taken uitgevoerd zijn, anders zit ik daar toch heel de tijd over te piekeren. Het is dus kwestie van nu tijd in te plannen om het aantal taken tot nul te brengen. Vanaf januari werk ik 4/5 en kan ik de maandag hiervoor gebruiken, maar dat duur nog een paar weken en het probleem stelt zich nu. Maar misschien lukt het wel om de emmer niet te laten vollopen met die maandagen in het vooruitzicht.

09:49 Gepost door praterke in autisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-10-10

zus en zo

De afgelopen dagen ging het op en neer, Dan weer goed, dan weer minder. Ik probeer de ingeslagen weg verder te zetten door positief te zijn en tijdig mijn nodige rust te nemen. Mijn hoofd is minder helder dan een weekje terug maar het voelt nog steeds goed aan. De diverse negatieve prikkels worden goed opgevangen. Ze zijn even lastig als vroeger maar ik kan er me beter overzetten, ik kan ze een plaats geven. Blijkbaar zijn mijn reserves nog altijd voldoende. Ik heb ook nog steeds het gevoel meer betrokken te zijn met jhet reilen en zeilen van de gezinsleden, zowel van T. als van de kinderen. Maar ondanks alles blijft het een opgave om dit vol te houden. zo komen ze deze week een nieuw terras leggen en alhoewel ik er mij heb bij neergelegd bij deze verandering voel ik toch nog de tegenstand tegen deze verandering. alleen is het niet overheersend zoals vroeger. Het krijgt een plaats in mijn hoofd en door deze klassering kan ik het ook aan. Zolang er ruimte blijft om te klasseren is het goed.

T. voelt zich ook niet goed deze week en vroeger zou ik me daardoor hebben laten meeslepen, alsof ik haar gemoedstoestand moest overnemen. Nu echter heb ik de ruimte en kan ik er me tegen verzetten. Het werkt wel even op me maar door het een plaats te kunnen geven, weerom het klasseren en kan ik mijn eigen gevoel verder laten overheersen. Ik hou wel rekening met het feit dat ze zich niet goed voelt, maar ik blijf me goed voelen. Ik krijg er wel een kleine dip van maar kort daarna ben ik weer mezelf. En dat voelt ook beter aan en geeft me ook meer kracht om door te gaan.

Toch wordt ik af en toe gewaar dat de emmer zich sneller vult dan dat ik hem kan ledigen. Moeilijk uit te leggen maar ik voel dat gewoon. volledig leeg, zoals na die week afzondering in zuid-Frankrijk is ie niet meer. Er blijft altijd wel wat water in staan. En dat maakt me wat bang voor de toekomst of ik deze situatie wel zal kunnen volhouden. Ik heb wel mijn momenten van afzondering, maar die zijn niet zo uitgebreid als die ene week in de zon. Het effect is dan ook minder. Misschien maak ik me zorgen om niets, misschien, als de regelmaat blijft, dat het me ook wel lukt. En vanaf volgend jaar ben ik elke maandag ook thuis, alleen, door mijn ouderschapsverlof werk ik dan maar 4/5 meer. Ik vraag me nu wel al af hoe ik die maandag volledig ingevuld ga krijgen. Het zal zoeken zijn de eerste keren.

 

06:38 Gepost door praterke in autisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-10-10

Ik was naïef

Ach, het ging allemaal TE goed de afgelopen weken. Ik heb een enorme boost gekregen, was nog nooit zo helder. Het gevoel dat het niet meer fout kan was alles overheersend. Des te groter is dan de klap als Tan terug begint over mijn uiterlijk, wat niet goed is, wat ik verkeerd doe, enz. Dat was een enorme teleurstelling. Wat ik gisteren voelde was een immens verdriet. Het ging zo goed, waarom dan zo negatief. En automatisch klap ik er terug van ineen zoals vroeger. Is dan het feit dat ik 84kg weeg ipv 78 dan zo veel belangrijker ? Daar tegenvoer staat het feit dat ik beter functioneer, dat ik me meer en meer betrokken voel en ben bij het gezin, dat ik taken in het gezin op mij neem waar ik vroeger tegenop zag en nu als vanzelfsprekend uitvoer (Ik doe al 2 weken de strijk), ik praat nu mee over wat er met de kinderen gebeurd en dient gedaan te worden, ik bel mensen op voor afspraken ipv dat aan Tan over te laten. En het lijkt allemaal zo vanzelfsprekend. Wat maakt het dan uit dat ik een buikje heb, dat ik wat zwaarder ben dan een ander ? Ik eet te graag en vind daar enrom plezier in, het is belangrijk voor me. Ach en ik weeg al 2 jaar evenveel, er komt dus niets bij, ik ben fit, ga regelmatig fitnessen, dus de conditie is ok.
Maar dan stelt tan vast dat ik niet voldoe aan haar droombeeld van een partner en begint ze weer over de dingen die niet kloppen volgens haar droompartner. Bestaat de ideale man dan wel ? Er mankeert aan iedereen wel iets.

Ik had mijn ideale vrouw vroeger ook anders voorgesteld, maar ben tevreden met wat ik heb. Door mijn ideale beeld wat bij te schaven wordt Tan automatisch de ideale vrouw en zo hoort het ook en niet omgekeerd.
Ondertussen heb ik die opmerkingen weer kunnen verwerken en ben ik ze weer te boven. Ik laat het goede gevoel niet wegnemen door een paar kilo's ...

Komt dat goed gevoel nu allemaal door die week afzondering ? Ik denk het wel. Ik heb toen kunnen nadenken omdat ik alle beslommeringen uit mijn hoofd heb kunnen verwijderen en zo ruimte kunnen scheppen voor het echte denkwerk. En nu is het kwestie om die vrije ruimte te behouden en ik moet zeggen dat het me aardig lukt. En ook daardoor doe ik nu dingen waar ik in 't verleden niet toe in staat was, omdat ik het als te druk ondervond. En nu kan ik die druk blijkbaar wel aan. Ik moet alleen er over waken dat ik tijdig mijn momenten alleen heb, momenten waar ik weer mijn werkruimte in mijn hoofd kan leegmaken, zodat er voldoende ruimte blijft.

Daarom moet ik me ook aan mijn visie houden en doorgaan zoals ik bezig ben. Ik weet dat dit voor iedereen in mijn omgeving goed is, zowel thuis als op het werk. Tan moet er maar mee leven dat ik niet volledig voldoe aan haar beeld van de ideale man. Beter 80% van de ideale man dan helemaal niets ... 

06:58 Gepost door praterke in autisme | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

27-09-10

Bang voor de viceuze cirkel

Vrijdag voor ’t eerst na een maand terug naar de sauna, dat deed deugd. Nu pas voelde ik dat ik eigenlijk vorige week al had moeten gaan. Maar toen hadden we andere afspraken en lukte dat niet. Op dat moment voelde het ook niet als nodig maar nu pas merk ik dat het nodig was. Niet omdat mijn emmer toen vol was, nee, het was nodig om er voor te zorgen dat de emmer niet kon vollopen. Daarom voelde ik afgelopen vrijdag ook dat het tijd werd dat ik alleen in het reine kon komen, dat ik kon ‘mediteren’. Mijn werkgeheugen zat redelijk vol en er moest geklasseerd worden. En gelukkig was er nog ruimte om dit te doen. Dat is nu het verschil tov een maand geleden, toen was het werkgeheugen zo vol, dat er geen ruimte meer was om te klasseren. Gelukkig heeft de week afzondering dit allemaal terug rechtgezet.

 

Maar er is ook weer een nadeel aan. Terug zit ik met een schuldgevoel. Om totale rust te bereiken moet ik alles van me afzetten, iedereen en alles vergeten, alleen mijn vakjes tellen nog. Op zo’n momenten moet ik alleen zijn, letterlijk en geestelijk. Dan mag er niets meer tellen, is niets nog belangrijk, alleen mezelf en water zich in mijn hoofd afspeelt.

En dan was er de bloeduitslag van Chim. Die was zeker belangrijk voor me om te weten, maar niet dan, niet tijdens de ‘meditatie’. En Tan verwachtte dat ik zou bellen, dat ik zou luisteren, dat ze haar verhaal bij me kwijt kon. En ik was er niet, kreeg achteraf ook het verwijt dat ik er niet was.

Zo vervallen we terug in wat vroeger was, ik geraak niet meer tot rust door het schuldgevoel dat Tan me geeft omdat ze telkens weer moet opmerken dat ze de vrijdagavond een partner nodig heeft. Als dit weer in mijn hoofd gaat spelen, dan helpt de meditatie niet meer en heb ik schrik om terug te vervallen in een situaties als de afgelopen maanden.

 

Waarom kan iets, wat voor mij overduidelijk is, niet begrepen worden door Tan ? Vrijdagavond is voor me de avond om er voor te zorgen dat ik de andere momenten dat ik thuis ben er ook daadwerkelijk ben. Maar door me telkens er op te wijzen dat ze een echte partner mist de vrijdagavond, zorgt dat er alleen maar voor dat die avond minder effect heeft en ik zodoende ook de andere dagen van de week er minder voor haar kan zijn. Op die manier wordt de emmer sneller gevuld dan geledigd en gaan we terug naar een situatie als vroeger.

En die situaties wil ik niet meer. Dus mag ik me niet schuldig voelen, maar dat is ook weer makkelijker gezegd dan gedaan.

Toch is dit voor me de enige manier om te overleven, om niet terug in dezelfde vicieuze cirkel terecht te komen. Het is een Win Win situatie, alleen heeft Tan er moeite mee om dat in te zien. Het verlangen naar een ‘normale’ partner is hiervoor veel te groot volgens mij. Maar ik ben nu eenmaal anders, dus moet er ook anders gehandeld worden. Dat anders zijn betekent dat ik om bvb 80% er te zijn, er 20% niet kan zijn. Alternatief is dat ik er bijna helemaal niet ben omdat ik het dan niet meer aankan.

En de tijd dat ik er niet ben, ben ik er ook niet, voor niets of niemand. Het is belangrijk dat ik me dan volledig afsluiten, niet enkel voor Tan en de kinderen, ook voor de rest van de wereld, zoals het werk, hobbies, enz … Het enige wat dan nog telt is het opruimen van mijn geheugen, al de rest is dan even niet meer belangrijk, hoe belangrijk de rest ook mag zijn.

06:48 Gepost door praterke in autisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-09-10

Eén jaartje later ...

Er is een jaar voorbijgegaan. Een jaar vol stress en negatieve prikkels. Vanaf september 2009 is het vollop bergaf gegaan. Ik kon me nergens nog op concentreren. Een boekje lezen was niet meer mogelijk. Dor het minste werd ik geprikkeld en onuitstaanbaar. Uiteindelijk ben ik deze zomer geheel ingestort en was de depressie kompleet.

Waar is het misgegaan ???

Daar ben ik nu achtergekomen. Begin september heb ik een week verlof genomen en heb me een week afgezonderd in het zonnige Zuid-Frankrijk. Daar ben ik helemaal op mijn positieven gekomen.  De eerste 4 dagen had ik het nog heel moeilijk maar de vijfde dag kon ik al een boek ter hand nemen en de laatste twee dagen werd het eindelijk stil in mijn hoofd. Ik kon terug nadenken, mijn werkruimte in mijn hoofd was terug leeg, alle bekommernissen waren geklasseerd in hun vakje. Dit had ik al een jaar niet meer ervaren. De eerste week dat ik weer thuis was, voelde ik me terug zoals de eerste dagen dat ik risperdal nam. Ik was terug een nieuw mens. Ik kon terug 'normaal' functioneren. Nu 2 weken later is dat nog steeds zo.

Het is duidelijk dat ik tijd nodig heb om alles wat op me af komt een plaats te geven. Om dit te bereiken heb ik regelmatig tijd alleen nodig. Tijd voor meditatie en recuperatie. Het is pas als ik dat doe, dat de momenten dat ik thuis ben, bij het gezin, dat ik het samenleven aankan. Ik kan eer dus geen 7 dagen op 7 zijn voor de buitenwereld. Maar als ik bvb 1 dag op 7 voor mezelf heb, kan ik er wel 6 dagen op 7 zijn.

Voor een 'nromaal' persoon lijkt het misschien gek, raar, niet normaal dat ik me regelmatig afzonder. Het wordt gezien alsof ik mijn gezin in de steek laat. Maar wat hebben ze aan mij gehad het afgelopen jaar ? Is het dan niet beter dat ik er voor 75% van de tijd voor 100% ben ipv 100% van de tijd er maar voor 10% te zijn ?

Ik ben nu eenmaal anders, mijn hoofd zit anders in mekaar. Ik moet in de eerste plaats luisteren naar mijn lichaam. Ik moet terug mijn handicap aanvaarden en er naar handelen.

Ik zie het niet als het 'in de steek laten van mijn gezin', integendeel, zo zorg ik er voor dat ze iets aan me hebben. En ik maak me geen illusies, er zullen nog slechte momenten komen. Maar dan is het kwestie om correct in te grijpen en te zorgen dat ik kan recupereren op mijn manier.

Om dit te bereiken ga ik bijna elke vrijdag naar de sauna. Het is er rustig en stil. En tegelijkertijd doet de warmte iets met mijn lichaam dat alle negatieve prikkels te niet doet. Het is alsof die warmte op mijn huid zo'n positief effect heeft dat alle het negatieve verdwijnt, zo sterk is die positieve prikkel. Dit is mijn manier om er daarna weer tegenaan te kunnen. En dit moet ik nu afschermen, ik moet dit voorrang geven op al de rest en maar in heel uitzonderlijke gevallen de sauna-avond annuleren.

Ik denk dat zelfs Tan er nu van overtuigd is hoe belangrijk dit voor me is. Voor mij is dit een kwestie van overleven. En Tan heeft ook duidelijk kunnen merken dat er een hele andere man is teruggekomen van Frankrijk. Er is terug communicatie tussen ons mogelijk. De muur die ik rond me had opgetrokken ter bescherming is volledig verdwenen. Er is terug ruimte om eens over belangrijke dingen te praten, ik kan terug taken op me nemen zonder dat ik onmiddellijk overstressed ben, het is gewoon een ander leven.

Maar terzelfdertijd heb ik haar ook duidelijk gemaakt dat mijn autisme niet weg is, ik beheers het alleen weer veel beter. Ik zal dus nooit een 'normale' partner kunnen zijn, iemand die aandacht kan geven, iemand die haar kan aanvoelen, enz. Maar wat wel is, is een betere benadering ervan. Er is terug een 'relatie'.

Niet alleen thuis merk ik het verschil, ook op het werk kan ik me beter concentreren. Ik betrap me erop dat ik meerdere dingen tegelijkertijd kan doen nu, zonder dat er veel stress bij te pas komt. Voor mijn afzondering kon ik me al niet meer op één taak concentreren.

Ach, het is een heel ander leven, meer nog, nu is het een leven. Ik ga er dus alles aan doen om het zo te houden. Ik weet nu wat er voor nodig is en zal dus dat absoluut vorrang geven.

07:18 Gepost door praterke in autisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-09-09

3 weken later

4 weken geleden stond ik op het punt weg te gaan, dit om de nodige rust terug te vinden, om stilte in mijn hoofd te creëren. Uiteindelijk heeft Tan een bocht van 180° gemaakt en het is de laatste vier weken heel anders geweest dan vroeger. Toch heb ik het nog steeds moeilijk. Ik heb toen gezegd dat ik het een kans wou geven en dat meende ik toen ook. Maar dat neemt niet weg dat de onzekerheid er nog steeds is. Ondanks de goede intenties van Tan zijn er nog steeds momenten die onvoorspelbaar blijven en waar ik het moeilijk mee heb om die te verwerken. Maar telkens weer merk ik dan de bezorgdheid en begrip van Tan en dat maakt het weerom een stuk makkelijker. Maar ik merk duidelijk dat ik nog niet helemaal uit mijn depressie ben, ik zit op het randje omdat een deel van de oorzaken steeds minder worden, maar kleinigheden zijn meestal voldoende om me terug een down-gevoel te geven. Ik kom van heel ver en het is ook nog maar een drie weken dat ik me herpakt heb. Maar dat neemt niet weg dat als ik het moeilijk heb ik me durf af te vragen of ik de goede keuze gemaakt heb, gaat dit wel lukken ? En dan merk ik dat Tan begrip toont. En dat is nu een belangrijk verschil buiten vroeger. Er wordt rekening gehouden met wat ik denk, hoe ik denk, waarom ik zo denk. Alleen komt het allemaal wat laat, het had moeten gebeuren in april, toen ik me sowieso al beter voelde. Nu speelt mijn depressie me parten en is het moeilijk om te onderscheiden wat door de depressie komt en wat niet. Maar ondanks alles voel ik dat mijn gemoedstoestand de goede richting uitgaat. Het is ook niet gemakkelijk iets in 3 weken te aanvaarden dat al meer dan 20j anders is. Ik blijf met de gedachte worstelen dat het misschien maar tijdelijk is, en dan is alle moeite weer voor niets geweest. Maar als het wel lukt, als het blijft zoals het is kan het alleen maar beter gaan. Mijn lichaam zal me wel vertellen of ik verder leven op die manier wel aankan. Pas na een aantal maanden zal dit duidelijk worden. Maar het zal nog even duren voor ik me volledig overgeef aan de gedachte dat Tan veranderd is. En zolang dat niet lukt blijf ik twijfelen, blijft de onzekerheid. Ik moet op bepaald moment die klik maken, maar ik weet niet wanneer dat moment er zal zijn. Zoiets heb ik zelf niet in de hand, het moet er plots zijn, je kan dat niet forceren. En zolang ik niet helemaal uit mijn depressie ben zal dat moeilijk blijven. Ik heb tijd nodig om te wennen aan deze nieuwe situatie.

De momenten waar ik vroeger zo van kon genieten hebben momenteel ook minder blijvend effect door mijn depressie. Het gaat al beter dan vorige maand door de manier waarop Tan er mee omgaat, dus het gevoel dat ik erop vooruit ga, betekend ook dat ik stilletjes aan de depressie te boven kom en dat zoals Tan nu is het een positief effect op me heeft.

Belangrijk is ook dat ik het geloof in onze relatie terug vind en de zin in het leven.

Los daarvan blijf ik het moeilijk hebben met onvoorspelbare situaties, maar ook dat hangt samen met het feit van hoe ik me in ’t algemeen voel. Het komt er dus op aan om wat geduld te oefenen, proberen van conflicten zoveel mogelijk te vermijden, om zodoende me terug beter te voelen om daarna ook moeilijker situaties weer aan te kunnen en dat kan gerust nog enkele maanden duren.

11:20 Gepost door praterke in autisme | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

13-08-09

Het loopt allemaal anders dan gedacht

Wat in april/mei allemaal zo mooi en zo goed leek is ondertussen een hel geworden. Vanaf juni ging het bergaf, ben uiteindelijk in een depressie geraakt. De oorzaak is duidelijk. De rust, de stilte, het alleen zijn dat ik nodig heb om te recupereren van deze drukken wereld kon plots niet meer. Een dagje alleen was niet meer mogelijk. Tan wou dat niet meer. Als ik thuis kwam van 't werk eerst eventjes een uurtje genieten in de zon, rusten, alvorens iets te doen was ook al verkeerd.
Verder ergerde ze zich aan alles en nog wat. Ik kon gewoon nergens nog eens mezelf zijn. Tan was ziek, moe, en kon het niet meer aan. Maar of ze het aan kan of niet, ik blijf met mijn handicap zitten. Zonder het nodige alleen zijn wordt ik over stressed en kan ik de echte wereld ook niet meer aan.

Op een avond zaten we te praten en vroeg Tan of we niet beter uit elkaar zouden gaan, de zoveelste keer dat ze dat zei ! Maar ik heb er over nagedacht en een paar dagen later zei ik dan ook dat het inderdaad beter zou zijn. Tenslotte aanvaardt ze niet dat ik een handicap heb en zal ik haar nooit de aandacht kunnen geven zoals ze die nodig heeft. Ze wil iemand met aandacht, die haar aanvoelt en zich in haar kan inleven. Dat kan ik dus niet, alles is bij mij beredeneerd, het zijn vooraf ingestudeerde scenario's gebaseerd op reeds gebeurde situaties. £Mijn aandacht voor haar zal nooit spontaan zijn.

En ik wil voorspelbaarheid, rust en stilte in mijn hoofd. Als ik op voorhand weet wat er allemaal gaat gebeuren dan moet ik daar niet continu over piekeren, omdat het al vastligt. In een gezin met 5 is er geen voorspelbaarheid.

Het deed me pijn om te zeggen dat ik akkoord was om te scheiden maar met liefde alleen kan ik het niet meer redden.

Toen ik vorige vrijdag dan uiteindelijk effectief de relatie wou beeindigen en praktische dingen wou gaan regelen zei Tan plots dat ze niet wou dat we uiteen gingen. Het was alsof ze plots het licht had gezien. Dor het vele mailen en praten was haar plots veel over me duidelijk geworden en begon ze bepaalde dingen te begrijpen. Maar samenblijven op dezelfde manier kan niet meer voor me. Als ik dat doe dan eindig ik nog in een instelling. Ik moet tijd hebben om mezelf te kunnen zijn om de andere dagen dat ik mezelf niet ben, dat ik me voortdurend moet aanpassen aan de normale wereld, kan overleven. Daarom was een leven alleen de enige uitweg. Alleen kan je voor 90% alles voorspelbaar maken. Je moet je niet meer verantwoorden als je wat raar doet volgens een 'normaal' mens. Ik zou mezelf kunnen zijn.

En nu plots zou ik dat thuis wel kunnen. Ze begrijpt plots wel dat ik die tijd alleen nodig heb. Het lijkt me allemaal te mooi om waar te zijn, maar ik wil het wel een kans geven. Tenslotte veeg je een huwelijk van 20j niet zomaar weg. Stel dat mijn handicap eindelijk aanvaard wordt. Stel dat ik eindelijk op begrip kan rekenen ?

Heb gisteren nog een gesprek gehad met mijn psy hierover en volgens haar zou het kunnen dat door mijn vastberadenheid om weg te gaan dat plots haar ogen zijn opengegaan. Ik zou het fantastisch vinden.

Het is me nu wel duidelijk dat een relatie die gebasseerd is op het feit dat één van beide partners zichzelf verloochend, niet is zoals hij is, zich voor doet als iemand anders, niet kan lukken. Ik wil de relatie dan enkel nog voortzetten als ik mezelf kan zijn, als ze me neemt zoals ik ben en niet zoals ze graag zou willen dat ik zou zijn. Al de jaren dat we samenzijn heb ik me voortdurend aangepast aan haar, al wat ze zei of deed was goed, niet beseffende dat ik daardoor mijn eigen gezondheid aan het ondermijnen was alsook onze relatie. Het is dat voordurend aanpassen dat me genekt heeft. Ik ga me dus ook niet meer verstoppen voor Tan maar zeggen waar het op aan komt. Ik heb het syndroom van Asperger en daar kan spijtig genoeg niemand iets aan veranderen, ook Tan niet. En dat moet ze beseffen. Alleen op die basis is een verdere relatie mogelijk. Dat klinkt misschien hard maar anders is de basis van onze relatie een leugen, en op basis van een leugen kan je niet blijven bouwen.

Ik ben wie ik ben, niet wat een ander zou willen dat ik ben. Ik weet nu wat ik wil, ik weet nu wat nodig is om mijn 'zijn' te stabiliseren. Ik wil rust en stilte in mijn hoofd, alleen dan kan ik functioneren in deze wereld. En die rust en stilte kan ik alleen bereiken door structuur, planning, voorspelbaarheid, tijd alleen. Als die dingen deel kunnen uitmaken van onze relatie heeft ze kans te slagen, zoniet is ze gedoemd om toch nog te eindigen.

De tijd zal het leren. Ik zal proberen de verandering bij Tan te aanvaarden zonder vooroordelen in de hoop dat ik nu eindelijk begrepen en aanvaard wordt.

08:00 Gepost door praterke in autisme | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

05-05-09

geen nieuws is goed nieuws ....

’t is een hele tijd geleden dat ik nog eens iets geschreven heb, maar als alles verloopt zoals ik verwacht dan is de behoefte er niet echt. Er zijn wel hier en daar kleinigheden die de rust in mijn hoofd wat verstoren maar ik slaag er telkens in om ze op te vangen. Niet altijd met weinig moeite, soms kost het wat meer energie dan anders, maar blijkbaar heb ik voldoende reserve om het, zei het dan op mijn manier, aan te kunnen. Dat het me redelijk lukt heb ik vooral te danken aan twee dingen. Ten eerste is er Tan die me toelaat meer mezelf te zijn, althans zo ervaar ik het toch. Niet dat ze 100% zal begrijpen hoe ik denk maar ze accepteert meer dat ik anders denk. En anderzijds heb ik mijn regelmatige momenten alleen met mezelf waarbij ik mijn gedachten vrij kan laten gaan en ze ook beter kan ordenen en dus werkruimte creëer in mijn hoofd, vrije ruimte. Die momenten zijn o.a. fitness en mijn sauna avond. Ik vermoed dat ook Tan dat beseft en ook dat maakt me blij. De eerste vruchten die ik daarvan pluk is dat ik er in slaag om ook meer met de dingen bezig te zijn waar de anderen van het gezin mee bezig zijn. Ik vermoed dat ik op die manier dan ook een gevoel van aandacht hebben creëer en daar draait het toch voor een stuk om, dacht ik. Ok, ’t is niet alle dagen evenveel, maar ik zak niet meer zover weg als vroeger. Het had vroeger anders gewxeest als ik zoals afgelopen weekend merkte dat de ligstoel die ik wou halen al niet meer voorradig was, wetende dat dat kwam omdat Tan zolang treuzelde met haar advies. Maar ze voelde zich net die week niet zo goed, begrijpelijke dus, maar ik liep wel een mooie kans mis. Vroeger had ik daar dagen mee gezeten, nu was het een paar uur dat het me gewoon dwars zat, maar ik heb er verder geen spel van gemaakt. E n zo geraak ik veel sneller over de dingen heen dan vroeger, alsof ik het beter kan relativeren. Eigenlijk heb ik nu gewoon plaats in mijn hoofd waardoor ik het kan relativeren. Ergens heb ik een balans gevonden en moet ik proberen die te behouden. En dat wou ik toch eens neerpennen hoe dat aanvoelt. Het is alsof je de moeilijke dingen plots ook aankunt. Het is ook veel aangenamer als je na een tegenvaller er niet dagen mee zit, maar dat je het na een relatief korte tijd kan verwerken, zodat je de nieuwe mooie dingen ook weer kunt zien. Er is op die manier ook meer zin om iets te doen, het is moeilijk te omschrijven, je goed voelen, hoe beschrijf je zoiets ?

Op een of andere manier voel ik me ook steeds meer betrokken bij de dingen die thuis gebeuren. Ik denk dat het een soort wisselwerking is, hoe meer je er aandacht voor hebt, hoe meer je er wordt in betrokken, waardoor je automatisch ook weer meer gaat aantrekken en zo extra aandacht toont. Of het nog beter kan dan dat het nu is weet ik niet, dat zal de toekomst moeten uitmaken. Het is me wel duidelijk dat rust in mijn hoofd belangrijk is. Bij de minste onrust heeft het de neiging om te escaleren en dat kan ik moeilijk vermijden. De escalatie wordt wel sneller onderdrukt dan vroeger en dat is hetgeen zo goed aanvoelt, er veel sneller overheen zijn en terug het moment zelf beleven en niet het onaangename moment steeds opnieuw moeten beleven alsof het telkens opnieuw gebeurd.

16:58 Gepost door praterke in autisme | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

25-02-09

Aandacht, kan dit ook zonder aanvoelen ???

Aandacht, aandacht, altijd maar aandacht. Ik weet het gewoon niet meer. Wat ik ook probeer, welke concrete invulling ik ook krijg van de zin ‘ik wil aandacht’, niets heeft effect’. Steeds weer krijg ik te horen dat ik Tan geen aandacht geef. Laatst schreef Els nog : “Concreet kan je er rekening mee houden door je af te vragen waar zij mee bezig loopt, en hier attent rond te zijn, rond te vragen, enz… “  , maar hoe ik dit ook probeer, ik kan niet van haar gezicht aflezen waar ze mee bezig loopt en/of ze ergens mee bezig loopt. Als ze ZEGT waar ze mee bezig loopt, zal ik er ook dingen kunnen over vragen, er mee bezig zijn. Maar nog altijd merk ik dat ze de dingen niet altijd zegt, dat ze ernaar verlangt dat ik ze aanvoel, dat ik ze weet zonder dat ze het me zegt. Het is niet mijn fout dat ik het niet kan aanvoelen. Kan ik er aan doen dat ik alleen de dingen weet die men mij verteld zoals ze zijn, duidelijk en concreet ? Ik lees niet tussen de regels, daarom kan je ook bij mij niets lezen tussen de regels, het is zoals ik schrijf, concreet en duidelijk. Ik weet ook niet wat het is om iemand iets te laten aanvoelen, mijn lichaamstaal zal nooit kunnen vertellen wat ik voel of denk, alleen mijn mond kan dat, of beter nog, mijn ‘pen’, want ik kan het beter opschrijven dan uitspreken. Soms wordt wat ik opschrijf aanzien als verwijten, omdat ‘normale’ mensen tussen de regels gaan lezen. Ik vertel gewoon zoals ik het zie, zoals ik het voel en zoals ik het denk, zonder daarbij met de vinger te wijzen. Het zijn zuivere feiten zonder omkleding.

Als ik de tekst lees van een ander dan weet ik dat er ook iets tussen de regels staat maar dat kan ik er niet uithalen, dat maakt voor me de wereld zo moeilijk te begrijpen. Het enige wat ik goed begrijp is als men zegt zoals het is en dat is voor normale mensen blijkbaar heel moeilijk. Toch is het zo dat ze het kunnen, ze kunnen het zeggen, maar vinden het meestal niet nodig omdat ze er vanuitgaan dat de ander het wel zal “lezen tussen de regels”.

Ik zeg dus niet wat een ander zou moeten zeggen, ik vraag alleen, zeg wat je me wil zeggen ipv te veronderstellen dat ik het wel zal afleiding uit je doen en laten, uit je lichaamstaal, uit je beeldspraak. Zolang je van mij verwacht dat ik ga aanvoelen wat je wil zeggen zonder dat je het zegt, zal ik het nooit weten. Het feit dat men mij dan vanalles laat veronderstellen van wat zou het toch kunnen zijn, slorpt zodanig veel energie op, dat er weinig overblijft voor het geen waarover het gaat. Zeg me wat ik niet aanvoel en ik kan de energie gebruiken om over datgene je bij te staan waar je mee bezig bent ipv de energie te verspillen aan het zoeken naar waar je mee bezig bent.

Eigenlijk ben ik ziende blind. Moest ik echt blind zijn dan ware het veel logischer dat men mij alles moest vertellen. Maar door het feit dat mijn ogen open zijn, gaat men er ook vanuit dat ik alles zie. Maar dat is niet zo, ik zie het pas als het mij gezegd wordt. Iets in mijn hoofd zorgt ervoor dat ik de wereld niet zie zoals Tan die ziet. Ik zie pas wat Tan ziet als ze me zegt wat ze ziet of zegt wat ze wil dat ik zie. Normale mensen mogen zich gelukkig prijzen dat ze alles zien, ook wat niet gezegd wordt. Als wij iets willen weten wat we niet kunnen zien, dan moet ik het vragen, hoe onlogisch die vraag ook is voor de normale mens want die maakt de reactie van, “je ziet dat toch ?!?”. En ja, als normale mens stel je ook wel vragen over hetgeen je niet weet, maar als ik evenveel wil weten en zien als een ‘normale’ mens, dan moet ik 100 meer vragen stellen, stel je dat eens voor ? Is het dan onlogisch om te vragen me te zeggen wat ik niet zie, zodat ik kan zien wat er niet gezegd wordt ? En ja, soms ontzie ik het me om vragen te stellen omdat dat zo vermoeiend is, telkens weer iets te moeten vragen waarvan je op voorhand weet dat de ander veronderstelt dat je het weet zonder het te vragen. Het enige wat ik vraag is rekening te houden met het feit dat ik het NIET KAN zien, tenzij je het me zegt …..

06:45 Gepost door praterke in autisme | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

15-02-09

Valentijn was een rotdag.

Waarom ? Ogenschijnlijk was er niets aan de hand tot er rond 16u30 een uitbarsting kwam ivm een pakje boter. Volgens Tan was dat de druppel die de emmer deed overlopen. Wat heb ik dan gemist die dag ? het was een drukke dag, logo met Chim, naar voetbal Chim afzetten, kunstwerk met Tan gaan omruilen, terug naar voetbal, net op tijd voor tweede helft, daarna in klantine met andere ouders druk babbelen, na het middageten wat herstellingen in huis, dan met Am naar de dansles, ondertussen boodschappen doen en dan Am weer afhalen en dan eindelijk naar huis met de bedoeling nog wat met Chim bezig te zijn. Tot dan leek voor mij alles in orde, ik was me niet bewust dat er iets mis was. En toen kwam de uitbarsting over het pakje boter, ik had het verkeerde pakje mee. Toen ik in de winkel stond kreeg ik een sms : ‘breng nog een pakje boter mee’. Ik stond al aan de kassa en ben het nog vlug gaan halen. Ik had gewone margarine mee, het had goede boter moeten zijn. Tja, de boodschap was dus niet duidelijk genoeg. Aan het woord pakje had ik moeten weten dat ze goede boter bedoelde. Voor Tan was dit wel duidelijk omdat ze ook heel goed wist waarvoor ze het ging gebruiken. De enige boter die ik in 99% van de gevallen meebreng is Alpro Soya minarine, dus had ik ook dat mee. Tot daar het detail over de boter want dat was maar de spreekwoordelijke druppel. Ze voelde zich namelijk niet goed, ze was met hoofdpijn opgestaan. Had je dan niet gemerkt dat ik stil was in de auto vroeg ze ? Ja dat had ik gemerkt, maar dat gebeurd vaak, meestal ligt het dan ook aan mij dat er niet veel gezegd wordt in de auto.

Hoe dan ook, Tan heeft heel veel signalen en hints uitgestuurd omdat ik zou opmerken dat er iets scheelt. En laat het nu net dat zijn waar ik een probleem mee heb. Ik herken die signalen en hints niet, ik herken alleen het concrete, hetgeen gezegd wordt. Daar ik niet in de gaten had dat er iets mis was en daar ikzelf in optimale stemming was, heb ik dus ook niet gevraagd of er iets scheelde, ik was er mij niet van bewust dat er iets scheelde, want wat ik zag was het tegendeel. Vanuit mijn zicht zag ik enkel dat alles normaal was en stelde ik dus geen vragen over haar gezondheid of wat dan ook.

Er was niets wat er op wees dat er iets scheelde.

Waarom zegt Tan het dan niet ? Ze weet toch dat ik die dingen niet aanvoel, dat ik me niet kan inleven, dat ik gevoelens en gemoedstoestanden en gelaatsuitdrukkingen niet juist kan inschatten ? Ik zie dat niet, het is geen kwestie van niet willen maar van niet kunnen.

Maar het was Valentijn gisteren en op Valentijn moet je extra aandacht hebben voor je geliefde. Maar waarom zou ik op die dag plots wel de dingen kunnen aanvoelen of aflezen op haar gezicht of haar lichaamstaal begrijpen ? Ben ik dan op Valentijn plots voor één dag niet autistisch ? Sorry, maar dat kan gewoonweg niet. Het autisme is dag en nacht aanwezig 24u/24u, ook op Valentijn. Een simpel woord had voldoende geweest om er die dag ook wat meer rekening mee te houden, om er voor te zorgen dat ik het wist. Maar in plaats daarvan koos Tan ervoor om het mij zelf te laten ontdekken, te laten aanvoelen, het te lezen van haar lichaamstaal, dus zag ik het niet.

Deze dingen realiseer ik me pas achteraf omdat ik op het moment zelf enkel aandacht had voor een detail, het pakje boter. Maar alles draait weer om Tan’s verlangen naar iemand die haar aanvoelt en zich kan inleven en dan ook onmiddellijk door heeft dat er iets scheelt. Dat is dan een van de dingen die ze bedoelt met aandacht voor haar hebben.

 

“Je zegt het niet, ik zie het niet, jij kan het zeggen, ik kan het niet zien, als jij zegt wat ik niet zie, zal ik zien wat jij niet zegt”

 

Had Tan gezegd wat ik niet zag, dan zou ik het wel gezien hebben, en was het niet zo geëscaleerd … Volgens Tan heb ik weer eens geen aandacht gehad voor haar, maar wat ik niet zie kan ik ook niet bevragen. Het alternatief is dat ik heel de dag continue een lijst ga aflopen met wat eventueel kan mis zijn en met wat ik eventueel zou moeten vragen of zeggen. Dat wordt zo’n intensieve bezigheid dat het essentiële verloren gaat. Dan moet ik me voortdurend lopen afvragen over wat ik eventueel zou vergeten zijn. Laat het nu net o.a. daardoor zijn dat ik in ’t verleden gestresseerd geraakte. Ik wil die dingen niet in mijn hoofd, er is al zoveel waar ik rekening moet mee houden.

Zeg me gewoon als er iets scheelt en ik zal er rekening mee houden maar verwijt me niet dat ik iets niet zie, want dat is nu net een deel van mijn handicap, want dat komt erop neer dat je me verwijt dat ik een handicap heb, en ik heb daar niet voor gekozen. Ik weet dat ook Tan er niet voor gekozen heeft, maar ik ben wel degene met het probleem. Ik ben degene die het niet kan zien, ook al zou ik dat willen. Ik voel die dingen niet aan, ik kan me niet inleven wat ik ook probeer. Ik begrijp dat Tan er naar verlangt dat ik dat allemaal wel zou doen, maar de wetenschap dat ik het niet kan, zou moeten voldoende zijn om het te zeggen en niet te wachten tot ik het zie, maar blijkbaar blijft dat een probleem en blijven we telkens over dezelfde stenen struikelen …

15:29 Gepost door praterke in autisme | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

21-01-09

Te veel aan mijn hoofd

’t Gaat weer wat minder de laatste dagen. Blijkbaar heb ik weer minder aandacht voor Tan, zou ik me niets aantrekken van de problematiek van de kinderen, enz. Tan geraakt er terug door in een depressie en ik ben de oorzaak. Dus voel ik me weer schuldig. Door mijn schuld gaat het weer slecht. Hierdoor voel ik mezelf ook weer slecht en kan ik weer minder aan. Het blijft een cirkel waar we maar niet uitkomen. Als ik meer investeer in aandacht dan vergeet ik andere dingen. Investeer ik in de andere dan vergeet ik de ene. Zo wordt er wel altijd iets uit het oog verloren waardoor er reden tot klagen is. En dat terwijl ik er me helemaal niet van bewust ben dat ik dingen vergeet. Ik zou een lijst kunnen aanleggen maar die zou ik alle minuten moeten overlopen om te zien of ik iets vergeet. Ik zeg wel vergeten, maar is het dat wel ? Ik heb problemen om met meerdere dingen tegelijk bezig te zijn. Dat is misschien normaal voor mannen maar hier gaat het over dingen die zelfs voor andere mannen vanzelfsprekend zijn, dingen waar anderen niet hoeven over na te denken, ze gebeuren spontaan. Ik moet niet alleen diverse praktische dingen proberen te onthouden maar ook de dingen die anderen niet hoeven te onthouden omdat ze spontaan gebeuren, omdat het voor hen normaal is. Voor mij is dat niet. Als ik nu alles ga opschrijven waar ik heel de dag moet op letten, dan wordt het een héél lange lijst met de meest absurde dingen. Met absurd bedoel ik dat anderen zullen zeggen, daar moet je toch niet op letten, dat is toch ‘normaal’ ? Door zo’n lijst zou mijn hoofd te vol zitten en slaat de verwarring en de chaos weer toe. Want die lijst zou enkel de bedoeling hebben om te zorgen dat ik me ‘normaal’ zou gaan gedragen, alsof ik geen autisme heb. Maar normaal voor een ander is abnormaal voor mij. Ik voel me maar goed in mijn vel als ik kan zijn wie ik ben. Ik kan geen rekening houden met veel dingen tegelijkertijd. Zet ik mijn aandacht op het ene dan verwaarloos ik het andere. Het is gewoon zo. Als ik daar probeer tegenin te gaan dan voel ik me steeds slechter en lukt op den duur niets meer, is dat dan een goede oplossing ? Denk het niet …

Hoe graag ik ook zou willen zijn als een ander, ik kan dat niet. Ik wou dat Tan dat eindelijk ook eens voor 100% zou willen aanvaarden, me nemen zoals ik ben, met mijn beperkingen.

Nu word ik steeds met de neus op de feiten gedrukt, nog maar eens beklemtonen dat ik naders ben. Sorry, maar ik ben anders, ik denk anders, maar daarom heb ik niet minder aandacht voor de dingen die rond mij gebeuren, alleen is dat op mijn manier en dat begrijpen anderen dan weer niet, alsof alleen hun manier de goede is.

Ergens heb ik ook het gevoel dat naarmate ik wat meer ‘normaal’ lijk, omdat ik me op dat moment goed voel, dat Tan het als normaal gaat beschouwen en dat minder dan niet meer kan. Het kost me heel veel inspanningen om normaal over te komen, meer dan dat men zich kan indenken, en er gaat daarmee ook heel veel energie verloren.

 

Waarom mag een ‘normaal’ mens zijn zoals hij is en ik niet ?

 

07:48 Gepost door praterke in autisme | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

09-01-09

autisme en medicatie

Gisteren was een en al ellende.
1 jaar neem ik nu reeds mijn Risperdal. Soms vraag ik me af of dat nog wel helpt, gisteren had ik het bewijs ervan. Ik ben woensdag avond vergeten mijn 1/2mg in te nemen, normaal neem ik die dan snel 's anderendaags 's morgens, maar ook dat was ik vergeten. Ik heb me heel de dag ellendig gevoeld, kon me niet concentreren, had moeite om mijn werk te doen. Kwam daar nog eens bij dat ik bepaalde taken moest doen die ik niet echt zag zitten door de onvoorspelbaarheid. Normaal heb ik daar dan wel last van, maar nu was het echt extreem. Om 21u stipt moest ik mijn zoon inschrijven voor een zomerkamp, het was heel belangrijk om heel snel te zijn daar de plaatsen beperkt zijn. Als het niet lukt, kon hij deze zomer niet mee. De druk was enorm, ik liep voortdurend te hoesten en moest bijna overgeven, zo erg was de stress. Uiteindelijk is het gelukt, maar 2 uur later lag ik nog steeds wakker, me slecht voelen, stress, hoesten.

Gisteren aan tafel kon ik ook niet veel verdragen, last van het lawaai aan tafel, het gekibbel, iets wat maanden geleden is.

Voor dit alles had ik maar één verklaring, het vergeten van mijn medicatie. Gisterenavond heb ik dan maar een volledig pilleke genomen en ja hoor, deze morgen voel ik me stukken beter. het drukkende en stress gevoel is zo goed als weg. Ik voel ook dat ik me weer beter kan concentreren. Ik voel me terug 'normaal' :-)

En te denken dat ik tot één jaar terug altijd zo was, ik zou dat niet meer aankunnen. Maar toen wist ik van niet beter en dacht dat dat normaal was. Maar dat was het niet en dankzij mijn pilletje ben ik veel rustiger én aangenamer in de omgang, maar vooral is er rust in mijn hoofd. Gisteren had ik het gevoel dat mijn hoofd ging crashen, nu staat alles weer mooi op een rijtje.

Moraal van het verhaal : Ik ga een voorraadje risperdal op 't werk bewaren, voor 't geval ik het nog eens vergeet ...

07:19 Gepost door praterke in autisme | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

07-01-09

Moeilijk moment

Ik weet niet hoe ik het precies moet verwoorden maar ik maak me ongerust. Het ging de laatste maanden steeds beter tussen mij en Tan. Ook in de gezinssituatie in ’t algemeen gaat het beter, vlotter, het is alsof ik me normaler gedraag. Wat niet gezien wordt is dat het me wel moeite kost om zo te zijn. Ik ben er in mijn hoofd voortdurend mee bezig, soms onbewust. Gisteren was het Chim zijn verjaardag en zijn we met z’n allen naar de Pizzahut geweest. Het werd een heel gezellige avond zonder ‘autistische problemen’. Toen we terug thuiskwamen maakten de 2 oudsten zelf de opmerking dat ze het een geslaagde avond vonden.

Allemaal hoopgevend, maar toen Tan later op de avond me vroeg de doos met sorteerafval naar de kelder te dragen en de doos met kerstgerief mee naar boven te brengen, kwam ik na het sorteren natuurlijk boven zonder doos. Ik had het wel gedacht, zei Tan, maar geen probleem zei ik, ik ga ze wel halen. Typisch voor mij, zodanig met mijn gedachten bij het sorteren dat ik de andere dingen vergeet. Ik ben de doos gaan halen maar Tan maakte toen de opmerking dat ze zich weer aan vanalles begint te ergeren.

 

Ze voelt zich de laatste dagen niet zo goed en ’t zal er wel mee te maken hebben dat ze minder kan verdragen. Maar ’t is weer zo’n abstracte opmerking die overal kan op slaan en die ik niet goed kan plaatsen. Het zou met mijn manier van eten te maken hebben zegt ze, ik eet de laatste tijd weer wat meer vlees, ik had gisterenavond echt geen zin in een vegetarische pizza en zoveel vlees ligt er nu ook weer niet op een hot ’n spicy …. Ik weet ook wel dat ik gestopt ben met vlees eten omdat ik er krampen van kreeg en ik ga er nu ook niet in overdrijven. Maar met de feestdagen was het wel niet simpel op geen vlees te eten …

Maar hoe dan ook, de opmerking wordt gemaakt op het moment dat ik eigenlijk weer eens iets vergeet en dan ga je het daar ook aan koppelen. Het komt dan over alsof ik het opzettelijk doe maar dat is niet zo. Ik kan daar niet aan doen. Kijk, ik maak één foutje gisterenavond en ik mag het al weer horen, dat was zo niet de laatste weken en dat verontrust me. Door het feit dat Tan zich niet goed voelt wordt blijkbaar alles weer op de helling gezet. Voor mij zit een dag vol met valkuilen die ik moet ontwijken, autistische valkuilen, en val ik er toch eens in, dan is dat maar zo. Alleen als Tan zich daar weer gaat aan ergeren dan ga ik het mij ook weer meer aantrekken waardoor ik weer depressief ga worden en dat wil ik niet.

 

Ik weet wel dat je eigen gemoedstoestand en gezondheid invloed heeft op hoe je reageert op zaken van anderen. Ik doe dingen die voor een normaal persoon niet normaal lijken. Is het nu zo moeilijk zou je zeggen om die doos mee te brengen en dat te vergeten op zo’n korte termijn (5 minuten) ? Nee, dat is niet moeilijk, maar toch overkomt het me. Als dan iemand zegt : ik erger me weer aan diverse dingen, dan is het duidelijk dat dit vergeten daar ook bij hoort. En dan voel ik me slecht omdat dat onrechtvaardig is. Onrechtvaardigheid wekt rare emoties bij me op, moeilijk te omschrijven. Ik heb dan het gevoel dat ik alles kort en klein wil slaan omdat het niet klopt, omdat het onrechtvaardig is. Maar ik hou me in, ik doe dat natuurlijk niet. Daarom stapelt het zich ook op binnenin en duurt het een hele tijd vooraleer ik dat slechte gevoel weer kwijt ben.

 

En dank zij mijn autisme zorgt die ene opmerking er weer voor dat ik het goede van gisterenavond compleet ben kwijtgeraakt en dat enkel het slechte gevoel overblijft. Eén slechte minuut op een hele avond maakt een hele avond slecht. Alleen iemand met autisme kan dit begrijpen. Het zou niet mogen, want de avond was fantastisch goed, … tot aan die verschrikkelijke opmerking …

07:01 Gepost door praterke in autisme | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

30-12-08

Kerst en oudejaar

Eindelijk, de laatste dag werken zit er op dit jaar. Eigenlijk zie ik wel een beetje op tegen oudejaarsavond, hoe gaan we die nu weer invullen ? Liefst zou ik op tijd in bed kruipen, weg van alle heisa, maar dat kan ik Tan en de kinderen niet aandoen natuurlijk. Ik zal er me wel doorheen spartelen zoals op kerstavond. Kerstavond was dit jaar bij Bosschers en daar duurt het altijd langer dan bij schoonmoeder, gevolg, meer tijd om te kletsen, en dat is zo vermoeiend. Heb die avond maar 4 glaasjes wijn gedronken dus daaraan zal het niet liggen dat ik zo vermoeid was tegen middernacht. Heb me wat bij de kinderen gezet en ben daar wat ingedommeld. Het begon al bij de apéritief, normaal zitten we allen tezamen en dan hoef ik niet echt 100% deel te nemen aan het gesprek, maar nu kregen de mannen het in hun hoofd om apart te zitten. Ik probeerde me nog wat afzijdig te houden maar ze vroegen al om er bij te zitten en zo werd het gesprek natuurlijk veel intenser. Gelukkig moest ik het deze keer niet achteraf bekopen en kreeg ik niet onder mijn voeten omdat ik zogezegd er weer niet bij was. Heb me toch goed kunnen houden tot pakweg middernacht, daarna ging bij mij het licht uit.

Ondertussen zijn we op derde kerstdag samen naar de sauna geweest en daar zijn we beiden toch tot rust kunnen komen, het was een heerlijke namiddag en avond, die dan ook gepast werd afgesloten (geen details hier J). Tan heeft het ook heel druk de laatste dagen van ’t jaar op haar werk en dat voel je wel. Toch voel ik het minder dan anders omdat het niet wordt afgereageerd thuis en dat apprecieer ik wel. Zo blijft de sfeer thuis tenminste OK.

Voor morgenavond moeten we misschien eens een gezelschapspel bovenhalen zoals ‘trivial persuit’ of monopoly, iets dat we allemaal plezant kunnen vinden. Zo is er iets omhanden en moet ik me ook niet voortdurend afvragen wat te doen.

Al bij al zal ik blij zijn dat die dagen voorbij zijn en dat alles terug in zijn normale plooi valt.

En volgende week heb je dan ook nog al dat nieuwjaarswensen, iedereen die je tegenkomt, kussen geven, hand geven, gelukkig jaar wensen, dat dat maar allemaal snel voorbij is. Ik weet wel dat dat allemaal normaal is, enz, maar dat is echt niet aan mij besteedt.

Dit zal wel mijn laatste schrijven zijn in 2008, op naar 2009 !

Beste wensen iedereen !

17:35 Gepost door praterke in autisme | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

15-12-08

Onmacht

Gisteren was een hel. Ik werd nog maar eens met mijn neus op de feiten gedrukt, nog maar eens werd het me duidelijk dat het in mijn hoofd niet normaal is. Hoe graag ik ook had willen voldoen aan mijn vaderschap, mijn ‘verplichtingen’, ik kreeg maar geen houvast aan hoe ik het moest doen. Ik moest Matthi helpen met zijn leerstof, maar hoe ? De manier waarop Tan het wou kon ik niet, ik wist gewoon niet hoe ik daar aan moest beginnen : help Matthi, zet je ernaast en overloop de cursus, maar hoe ? Als ik Matthi vroeg of het ging, of hij vragen had, concrete vragen met wat hij niet verstond, dan was het antwoord steevast, ik snap alles, heb geen vragen, kortom, laat me gerust. Maar als ik dat deed, dan zat Tan terug achter me aan, van help hem toch. Ik wist op den duur met mezelf geen raad meer, ik voelde dat ik in een crisis kwam door dat heen en weer getrek, wou me afzonderen maar dan kwam Tan weer achter me aan en Matthi wou weer niet geholpen worden. Ik wou hem helpen maar niemand die de echt zie hoe ik dat moest doen. Daarbij komt nog dat het wel over elektronica ging, maar dat ik het zelf vroeger nooit zo in detail had gezien, m.a.w. ik moest iets aan Matthi uitleggen dat ik zelf niet eens goed ken, hoe begin je daar dan aan ?

Ik werd woedend op mezelf dat ik hem niet kon helpen. Als ik het probeerde uit te leggen dat ik het niet kon, dan was dat niet waar, dan klopte dat niet, dan was ik lui. Het leek wel of we jaren terug in de tijd waren. Toen werd alles wat ik niet deed als lui bestempeld. Dat was de tijd dat ik nog niet begreep wat er met mezelf aan de hand was. Nu besef ik het maar al te goed, maar dat lost het probleem niet op. Er werd iets van mij verwacht en ik kon het niet invullen. Op begrip moest ik helemaal niet rekenen. Het is niet normaal dat ik niet wou helpen was de conclusie, punt. En dat terwijl ik zo graag wou helpen en Matthi mijn hulp niet wou en Tan me telkens vroeg het op een manier te doen waarvan ik niet wist hoe er aan te beginnen. Meer nog, als Matthi niet slaagt dan zou dat mijn schuld zijn, en ik voelde me al zo schuldig.

 

Uiteindelijk werd ik agressief, trok me terug in de bureau waar ik tekeer ging tegen de zetel, had zin om alles stuk te slaan. Tan maakte haar kwaad erom in de keuken, nog meer onbegrip, nog meer frustraties. Bijna een uur heb ik liggen huilen in de zetel, ben er helemaal kapot van, nu nog komen de tranen in de ogen. Heb niemand om het uit te leggen wat er in mij omgaat, ik moet het maar weer zelf zien op te lossen.

Het goede gevoel van de laatste dagen en weken is plots helemaal weg. Ik voelde me mentaal zo sterk de laatste dagen, daarom is de put nu ook zo diep. Het zal weer dagen duren voor ik er weer bovenop ben, zeker als er thuis nog meerdere opmerkingen komen. Ik voelde me gisteren zo machteloos, weten dat je iets wil maar er niet in slaagt om het ook effectief te doen. En schuldig om dat ik wist dat een ander, zoals Tan bvb, het wel kan, daar helemaal geen moeite mee heeft. Het is lang geleden maar het verlangen om normaal te zijn laaide weer hoog op, waarom kan ik niet zijn als een ander ?

 

Toen ik eindelijk wat kalmer werd ben ik Chim gaan halen. Ik dacht kalmer te zijn, maar bleef het moeilijk hebben. Vanbinnen bleef de agressiviteit, ik kon ze met moeite bedwingen. Ik had moeite om me op de weg te concentreren, eigenlijk was ik geen mens om op dat moment met de auto te rijden.

 

Tijdens het avondeten vroeg Matthi me eindelijk om iets uit te leggen. Pas dan begon ik me rustiger te voelen, ik kon dan toch helpen. Ik probeerde eea wat uit te leggen want eigenlijk moest ik ter plaatse leren waarover het ging. Door logisch denken ben ik er dan wel uitgeraakt, ondanks het feit dat ik die theorie vroeger nooit gezien had.

 

Ben dan maar vroeg gaan slapen, had nergens nog zin in, zelfs niet om naar TV te kijken. Heb onrustig geslapen, zelfs nu ik er over schrijf voel ik de onmacht nog. Wat heb ik eigenlijk misdaan dat ik zo ben ? Op zulke momenten is het verlangen zo groot en zo sterk om te zijn als een ander, dat de stoppen doorslaan.

07:40 Gepost door praterke in autisme | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

12-12-08

Ik voel me opperbest de laatste weken

Weinig geschreven de laatste tijd, maar dat komt vooral omdat de laatste weken alles nogal positief verloopt. Als het goed gaat heb ik niet zo de behoefte om dat neer te pennen. Als het goed gaat zijn mijn gedachten ook overwegend leeg, niets om over te piekeren. Dus als ik niets schrijf is dat eigenlijk goed nieuws. Maar zoals ik leer om in het echte leven niet alleen de slechte dingen te zeggen maar ook de goede, zou ik dus eigenlijk de goede dingen ook moeten noteren. Wat ik me vooral afvraag is waarom ik me zo goed voel. Komt dit enkel door het feit dat Tan een maand halftime is gaan werken ? Door die halftime was ze wel veel rustiger, kon ze ook meer aan, met het gevolg dat in ons gezin alles veel beter liep. Ik had ook minder om over te piekeren waardoor ook ik meer aan kan. Ondertussen is ze terug 4/5 gaan werken en dat merk je aan haar. Ze is weer één en al stress. Maak ik een opmerking dan heeft ze al weer de neiging om dat te ‘negativeren’, negatief te overdrijven. Ondanks het feit dat ik nu ook regelmatig er aan denk het ook te zeggen als iets goed is. De laatste weken probeer ik ook op ’t moment dat ik iets over mij wil zeggen, hoe ik me voel bvb, niet meer als eerste te zeggen maar het om te draaien en eerst te vragen hoe het bij haar is. Hiermee ontkracht ik vooral het ik ik ik. Het lukt me vrij aardig nu, zelfs zo goed dat het een automatisme geworden is. Als ik een mailtje stuur heb ik het steeds eerst over haar. Pas na een antwoord van haar begin ik eventueel over mezelf. Ik merk dat ik op deze manier ook meer bewust ben van wat er in haar omgaat. Voor een normaal mens lijkt dit misschien allemaal niet echt met al die regeltjes, maar voor mij betekenen ze heel veel. Hierdoor is er eigenlijk de laatste 6 weken maar één keer een aanvaring geweest waarbij ze het moeilijk had toen ik een opmerking maakte, vroeger was dat wekelijks, soms dagelijks. Het is een kwestie van training en even goed opletten. Zo probeer ik stukje per stukje toch minder autistisch over te komen. Het volledig wegwerken kan ik toch niet. Enerzijds is het jammer dat Tan zegt dat ze het niet merkt, maar dat komt vermoedelijk door het feit dat dit gedrag voor haar maar normaal is. Een normaal mens zou zich zo gedragen, kan zich perfect inleven in zijn partner en daarom merkt ze pas de problemen als ik dat niet doe. De enige manier om me te kunnen inleven is doen alsof, in die zin, dat het doen alsof bestaat uit het ontwikkelen van regeltjes. Ik heb gemerkt dat door dit te doen ik soms antwoorden krijg die ik helemaal niet verwachtte, dingen die ze vroeger niet zou gezegd hebben, maar dat zal dan wel komen door het feit dat ik dat vroeger ook nooit vroeg, of het veel te laat vroeg, meestal pas nadat ik eerst alles over mezelf had verteld, waardoor ze al min of meer geïrriteerd was en dus dichtklapte. Als mensen reageren zoals je verwacht, dan lig je daar niet van wakker. Het is pas als je anders reageert dan verwacht dat mensen het opmerken. Eigenlijk is dit ook camouflage maar het geeft me positieve energie. Omdat ik er veel voor terug krijg. Veel negatieve opmerkingen naar mij van vroeger zijn de laatste 6 weken achterwege gebleven. Ik weet niet of Tan dat welk beseft. Als je het geheel bekijkt blijf ik natuurlijk autistisch, maar als je het uitsplits in details, dan zijn het net die negatieve details die weggevallen zijn. Hierdoor voel ik me stillekes aan ook positiever en merk ik dat ik situaties die ik vroeger niet aankon, dat ik die nu beter kan verdragen. Het mag al eens overdreven druk zijn, mijn acceptatiedrempel ligt gewoon veel hoger, waardoor conflictsituaties worden vermeden. Zo was het gisteren bv weer enorm druk aan tafel, Matthi en Am hadden veel te vertellen, maakten grappen. Ik zou dat vroeger verschrikkelijk gevonden hebben, maar nu deed ik gewoon mee. Ik voelde wel de druk op dat moment, maar ik kon er mee om, en dat is het verschil dat ik de laatste tijd ervaar, er kunnen mee omgaan.

Alleen heb ik nu wat schrik, nu Tan weer meer gaat werken, dat ze in haar oude doen gaat hervallen. Gevolg zou kunnen zijn dat ook ik in mijn oude doen herval en dat mag niet gebeuren. Ik voel dat ik op de goede weg ben en als ik die blijf volgen kan dit tot een betere leefsituatie leiden.

De laatste tijd ben ik geestelijk ook minder vermoeid, alsof het beter werkt in mijn hoofd, soepelder en helderder. Ik moet er wel rekening mee houden dat dit maar tijdelijk kan zijn. Vanals er dingen op me afkomen die ik niet aankan, waar ik me geen doen aan zie, dan krijg ik het weer lastig. Maar ik maak me sterk als ik een voldoende grote buffer heb om kleine prikken op te vangen, het toch moet lukken.

07:32 Gepost door praterke in autisme | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

15-11-08

twee afwezige weken

Ben eigenlijk twee weken afwezig geweest. eerst naar Barcelona voor mijn werk en daarna weekje ziek. Bijna 2 weken heeft mijn vrouw voor alles zelf moeten opdraaien. En dan moest ik vandaag zaterdag, nog gaan werken ook, was al weken ingepland. Terwijl ik in Barcelona weinig tot geen rustmomenten had, het waren zware dagen, cursus van 8u30 tot 19u, en dan 's avonds nog op stap met bekenden. Ik weet dat ik voor dat laatste zelf kies natuurlijk, maar ergens probeer je toch niet a-sociaal te zijn tov je collega's.

Eigenlijk een geluk dat ik ziek geworden ben, daardoor zat ik een paar dagen alleen thuis en ben ik alsnog tot rust kunnen komen. Heb ik wel mijn  sauna gemist deze week, maar dat overleef ik wel.

Ik hoop deze week wat meer tijd te hebben voor Tan. Vrijdag gaan we alleszins samen naar een optreden van Raymond Van 't groenewoud en de maandag daarop naar de film 'De Loft', alleen met ons twee. Tan heeft het moeilijk gehad de laatste twee weken en verdient wel wat meer aandacht.

Al bij al vind ik dat onze relatie weer de goede kant uitgaat. We weten steeds beter wat we van mekaar ku nne  verwachten, en verwachten niet meer het onmogelijke. Toch merk ik dat Tan een 'echte partner' mist, iemand die haar kan volgen op emotioneel vlak.

We hebben door de omstandigheden de laatste weken geen diepgaand gesprek meer gehad en ik voel wel dat het nodig is. Misschien lukt het wel deze week.

20:15 Gepost door praterke in autisme | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

18-10-08

duidelijkheid

Ben uiteindelijk gewoon naar de sauna gegaan omdat Tan duidelijk was en zei van ga maar, het zal wel alleen lukken vanavond. Een paar weken terug zei ze dat ook en toen 's anderendaagsmorgens zei ze zoiets van 'toen ik thuis kwzm had ik toch gehoopt dat je wel thuis zou zijn ipv naar de sauna'. Het is die onduidelijkheid die me steeds parten speelt en waardoor ik zo onzeker ben. Uiteindelijk ben ik gisteren toch gegaan met het idee dat het ok was. Deze morgen geen opmerkingen, de duidelijkheid is duidelijk gebleven. Ik heb me vandaag al in maanden niet zo goed gevoeld, veel minder 'muizenissen' in mijn hoofd. Het doet goed om eens niet te moeten denken over wat Tan nu eigenlijk zou gewild hebben of bedoeld hebben.

Als dit zo blijft is dat voor mij een enorme vooruitgang, ik voel me veel rustiger. Je kan je niet voorstellen wat voor onrust de minste onduidelijkheid teweeg brengt in mijn hoofd.

19:14 Gepost door praterke in autisme | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

17-10-08

Dit kan ik nog steeds niet vatten

Gisteren voelde Tan zich niet goed, misselijk, hoofdpijn, … Ze is vroeg gaan slapen.

Echter vandaag gaat ze terug werken, ondanks het feit dat ze zich niet goed voelt. Hierdoor zit ik nu met een dilemma. Vrijdag is normaal mijn saunadag, dan ga ik na ’t werk naar de sauna en ben ik pas rond 23u thuis. Wordt er nu van mij verwacht dat ik voor één keer niet naar de sauna ga en ik gewoon naar huis kom om haar te helpen ? Ik zit er dus wel mee in dat Tan niet 100% is, maar waarom gaat ze dan wel 8 uur werken ? Voor mij is het niet logisch als je je niet goed voelt, dat je wel 8 uur kan gaan werken en dan de avond thuis niet alleen zou aankunnen. Het is niet logisch dat je je 8 uur kan inspannen voor een ‘vreemde’ en daarna niet meer. Het zou voor mij veel eenvoudiger zijn dat ze nu thuisbleef omdat ze ziek is en dan is het voor mij ook logisch dat ik naar huis kom want ze is ziek. Nu lijkt het meer een selectieve ziekte. Pas op, ik twijfel er niet aan dat ze ziek is, maar ik snap de logica niet. Als ik ziek ben en ik ga toch werken dan verwacht ik niet dat Tan ’s avonds thuis blijft voor mij. Als ik het ene kan, kan ik het andere ook. Ofwel ben ik ziek voor iedereen ofwel voor niemand.

Als ze dus effectief gaat werken vandaag weet ik niet wat er van mij verwacht wordt. Ik zal het haar straks sowieso vragen via mail, maar zelfs al zegt ze ‘ga maar naar de sauna’, dan nog weet ik niet of ze het wel meent, misschien hoopt ze dan wel dat ik toch naar huis kom.

Zoiets is voor mij onduidelijk. Als ze nu zou zeggen, nee, kom maar naar huis, dan kom ik naar huis en is dat voor mij duidelijk, maar ‘ja’ zeggen en ‘nee’ bedoelen, dat snap ik niet. Dat is ook weer één van de voorbeelden die het zo druk maken in mijn hoofd omdat ze niet duidelijk zijn, en waarbij erover nadenken niet echt helpt. Toch probeer ik het te vatten maar dat kost veel denkenergie. Deze energie zou onnodig zijn als Tan duidelijk zou zijn. Als ik nu toch naar huis ga en blijkt dat het achteraf niet nodig was, mis ik wel mijn wekelijkse rustpauze, dus, wat doe ik nu het beste ? Wat verwacht ze nu echt van mij ?

06:45 Gepost door praterke in autisme | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

14-10-08

Een 'auti-voorval'

Vrijdagavond toen ik rond 21u30 vroeger van de sauna thuiskwam, vroeger dan anders, was ik moe. Moe van het vele nadenken over wat Tan gezegd en geschreven had over de voor- en nadelen ivm proef scheiding. Ik wist vaag nog dat mijn dochter Am bij een vriendin was die avond, ik had begrepen dat ze samen naar film gingen kijken. Vermits ik zo’n 2000 films op DVD heb, en het niet de eerste keer is, heb ik dat beeld geassocieerd met het feit dat ze een DVD had meegenomen bij haar vriendin, en dat ze bij haar thuis zaten te kijken. Bleek achteraf dat ze naar Gent waren, naar de decascoop.

Toen ik thuis kwam zat Tan in de zetel, TV te kijken met Matthi. Ze had reeds pyama aan. Toen ik vroeg of ze ook ging slapen was haar antwoord dat Am nog naar huis moest komen, mijn vraag daarop was of ze met de fiets was. (in de veronderstelling dat ze bij haar vriendin was, 1 km verder).

Daarop kreeg ik het antwoord : Nee, ze zal met haar fiets rijden naar de decaskoop in Gent ??? , ik moet haar nog gaan halen ….

??? Ze had haar pyama al aan ???

Die manier van reageren is voor mij voldoende om me om te draaien en weg te gaan. Ik krijg maar weer eens de verwijten.

Het was allemaal de avond ervoor aan tafel gezegd, maar vermoedelijk zijn mijn gedachten weer afgeleid geweest als het woordje dekascoop was gevallen en heb ik de verkeerde beelden geassocieerd met het gebeuren.

Voor Tan betekend dit : geen interesse, geen aandacht.

Ik weet gewoon van mezelf dat ik weer eens in de ‘auti-val’ ben gelopen en ik weet ook dat ik dat niet kan vermijden. Soms zal het me lukken, maar meestal niet.

’s Anderendaags, op mijn vraag, als ze Am nog moest gaan halen, waarom ze dan al haar pyama aanhad, zei ze me dat de mama van haar vriendin gebeld had dat zij ze naar huis zou brengen. Dus, op het moment dat ze vrijdagavond zei dat ze Am nog moest gaan halen wist ze reeds dat ze naar huis gebracht werd …. Vrouwen-logica ???

 

Dit voorval van vrijdagavond herhaalt zich op diverse manieren, steeds weer onderga ik de ‘tests’ of ik wel opgelet heb, of ik wel kan raden wat er gaat of moet gebeuren, of ik alert genoeg ben om te veronderstellen wat op een bepaald ogenblik van mij verwacht wordt. Voortdurend moet ik duizenden beelden aflopen om daar naar te raden. Het is net dat voortdurend beelden aflopen dat zo vermoeiend is en al mijn tijd opslorpt waardoor geen tijd meer over is voor andere dingen. Ik ben bijna continu aan het denken thuis, elk ogenblik van de dag, van wat wordt er nu verwacht dat ik zeg of doe.

Dat is hetgeen waar ik vanaf wil, het is volgens mij de ‘dooddoener’. Volgens mij is dit het grootste obstakel om onze relatie toch nog een kans te geven.

 

07:11 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

12-10-08

mijn detailboek

Misschien heb ik het hier nog niet echt verteld, maar alles wat ik hier neerpen, staat ook in mijn 'detailboek'. Eigenlijk is het een soort dagboek maar wordt het niet elke dag aangevuld. En vermits oog voor detail eigen is aan autisme, heb ik het maar detailboek genoemd. Dat detailboek weet Tan liggen en ik vrag haar dan ook om het te lezen. Zo kan ik haar dingen vertellen die ik anders moeilijk gezegd krijg. Dus alles wat hier staat leest ze dus ook. Maar helpt het wel ? Soms wel en soms niet.

Ik denk dat ze me wel kan volgen in mijn denken maar begrijpen is iets anders. Ooit zij ze dat je voor je partner kan kiezen maar voor je kinderen niet. Ik heb zo 't gevoel dat ze het autisme van mijn 2 zonen beter aanvaardt dan dat van mij.

De voornaamste reden dat het niet lukt is dat ze blijft hangen aan hetgeen ze mist tov een 'normale' partner. Zolang ze verwacht dat ik moet reageren als iemand zonder autisme en zolang dat het belangrijkste is, heeft het lezen van mijn gedachten in mijn detailboek niet veel zin. Anderzijds kan het bijdragen aan het begrijpen van mij, vooral waarom ik anders regeer dan een normale partner.

Eigenlijk ben ik mle beginnen afvragen wat ik eigenlijk mis in onze relatie. Tan heeft altijd de mond vol van ik mis dit en dat, maar wat mis ik eigenlijk ? Ik ga dat ook eens op een rijtje zetten, dat heb ik nog nooit gedaan. Maar ik weet nu al, wat ik ook allemaal mis in onze relatie, het is niet voldoende voor mij om te zeggen dat ik ermee kap ...

12:03 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

10-10-08

Opgeven ?

Hoe meer ik er over nadenk, hoe meer ik geneigd ben om de strijd op te geven, de strijd om onze relatie. Het lukt gewoon niet. Zelf loop ik steeds in de ‘autisme-val’. Ik heb geen knop die ik zomaar kan omdraaien en ‘weg-autisme’. Hoe ik ook probeer te doen alsof ik geen autisme zou hebben, het blijft alsof. Het voelt allemaal zo onnatuurlijk aan, zo onjuist eigenlijk. Het voelt ook niet oprecht aan omdat het allemaal zo berekend moet worden. Telkens leg ik een hele weg af om normaal te lijken, een lange weg die voor een normaal mens heel kort is. Het zijn al die lange wegen op een dag die het zo vermoeiend maken, en dan nog lukt het maar half.

Het is ook een strijd tegen mezelf, een strijd om mezelf zoveel mogelijk te verloochen om bij ‘normale’ mensen niet op te vallen. En hoe dichter die normale mensen staan, hoe moeilijker het is. Daarom is het bij Tan zo moeilijk, ik val voortdurend door de mand. Daarom kan ik beter toegeven aan haar wensen, onze relatie laten voor wat het is, en enkel nog samenblijven voor de kinderen en het praktische. Alleen, hoe regel je zoiets ? Ergens moeten toch concrete afspraken gemaakt worden of niet ?

Het lijkt me heel moeilijk om niet naar Tan als partner te verlangen als ik haar dagelijks zie. Hoe leven we dan naast mekaar, met elkaar ? Het lijkt op het eerste zicht simpel, we gaan samen verder voor de kinderen, maar is het dat ook, is het zo simpel ?

Misschien krijg ik meer rust in mijn hoofd als ik eraan toegeef, als we het doen zoals Tan het voorstelt. Maar de voor- en nadelen die we opgeschreven hebben, die blijven wel. Kunnen we dat allebei wel aan ? Als het verlangen naar het aanvoelen bij Tan zo groot is, gaat ze het dan nu wel onderdrukken ? En wat als er plots een ander komt die dat verlangen wel kan invullen, wat dan ?

Vragen, vragen, vragen, allemaal vragen zonder antwoord. De tijd zal misschien wel antwoorden brengen, maar momenteel zijn er geen concrete antwoorden. Alles blijft vaag.

10:43 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

08-10-08

Het lijkt toch allemaal zinloos

Het is een strijd die ik niet kan winnen. Hoe hard ik ook probeer mijn best te doen om met mijn beperking de relatie in stand te houden, Tan valt altijd over hetzelfde. Dankzij de gezinstherapie weet ze nu wat ze 20 jaar gemist heeft en dat is allesoverheersend. Telkens ze me ziet, telkens er een conflict is, telkens we het over onze relatie hebben, telkens weer komt het gemis van aanvoelen terug naar voor. Ze mist ook de warmte, tja, door mijn autisme kom ik misschien over als een koele kikker maar dat ben ik allerminst, alleen, ik toon het niet echt met mijn lichaam, ik zeg het alleen met woorden. Ik kan enkel de taal gebruiken die ik spreek, die ik ken, die ik versta.

Misschien als ik de strijd opgeef en er in berust dat Tan verder alleen nog een verstandsrelatie wil tot de kinderen groot zijn, misschien kom ik dan meer tot rust, moet ik minder opletten, minder rekening houden met. Dan moet ik enkel nog concrete afspraken nakomen en dat is toch waar ik sterk in ben, in het concrete ?

Sedert ik mijn anders zijn aanvaard heb, is het een dagelijkse strijd geweest tussen het toegeven aan mijn autisme, het zoeken van rust in mijn hoofd enerzijds en het in stand houden van onze relatie door me 'meer normaal' te proberen voordoen anderzijds.

Misschien door het te laten rusten kom ik tot rust en krijg ik meer ruimte, ruimte om minder 'abnormaal' te zijn in deze 'normale' wereld.

Waarom kunnen we niet gewoon gewoon zijn ? Waarom is deze wereld voor ons zo ingewikkeld ? Waarom mag ik niet mezelf zijn ? Is een normaal mens dan niet zichzelf ? Doet hij zich ook voor als een ander ? Is het mijn fout dat ik bepaalde dingen niet zie en moet ik daarop worden afgerekend ?

Ik geef het niet op. Zonder medicatie zat ik nu al lang weer in een depressie. Maar nu blijf ik strijdlustig, voor mezelf. Ik ga proberen te doen wat Tan verlangt : Leven als 2 mensen die 3 kinderen moeten grootbrengen en we zien wel later.

Alleen moeten er nu concrete regelingen getroffen worden, dat ik duidelijk weet hoe het verder moet, dat het gissen wat er bedoeld wordt voorbij is. Ik wil gewoon het scenario kennen van de tevolgen weg.

 

 

16:30 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Ik begrijp dit niet ...

We zouden onze ideeën, voor en nadelen van een scheiding op papier zetten om zo tot een gesprek erover te komen. Zaterdag had ik eindelijk iets op papier kunnen zetten. Ik had het er moeilijk mee omdat ik het me moeilijk visueel kon voorstellen. Tan en ik hebben er even over gepraat. Zij had ook al eea in gedachten maar nog niets opgeschreven. Zondagnamiddag stopte ze me een briefje in de hand met wat zij vind wat de voor en nadelen zijn. Uit haar opsomming besluit ze ook dat we beter bij elkaar blijven tot de kinderen zelfstandig zijn en dat we dan uit elkaar gaan, maw verstandelijk bij elkaar blijven is dat. Ik heb het gelezen maar weerom is het voor mij moeilijk om alles concreet voor te stellen. Daarom vraag ik om het briefje bij mij te houden zodat ik het op een rustig moment nog kan nalezen en me zo wat zij schrijft ook beter kan voorstellen, om het er dan later nog eens over te praten. Dat is ondertussen nog niet gebeurd omdat het de afgelopen 2 dagen nogal druk was, maar gisterenavond was er een kleine discussie waarin zij besloot dat ze zich mijn ‘probleem’ niet veel meer ging aantrekken, had ze voor zichzelf besloten, vermits we alleen nog verstandelijk gingen samenblijven voor de kinderen. Dat snap ik nu niet. Ze heeft haar voor en nadelen opgesomd en is tot een bepaalde conclusie gekomen. Wat ze hier doet is zonder overleg deze conclusie voor waar nemen en er nu reeds gaan naar handelen alsof het ook mijn conclusie is. Ik weet niet of ik verstandelijk bij elkaar kan blijven. Het ligt misschien wel aan mijn zwart-wit denken, maar ik vind dat we ofwel bij elkaar blijven uit overtuiging dat we van elkaar houden en dat we de problemen aankunnen, ofwel als dat niet gaat, dat we dan maar uit elkaar moeten gaan. Misschien heb ik ook teveel gehoopt dat het opsommen van de nadelen ons tot inzicht zou brengen. Maar nu blijkt dat Tan meer voordelen heeft gevonden bij een scheiding dan nadelen….

 

Ik heb het er moeilijk mee dat ze hetgeen ze heeft opgeschreven zomaar voor waar aanneemt, wat ik er ook over denk, want dat wacht ze niet af, anders zou ze er nu al niet naar handelen. Tel ik dan eigenlijk nog mee ? Hoe meer ik erover nadenk hoe minder ik mij er mee kan verzoenen. Ik wil samen zijn met haar, om van haar te houden, te beminnen, te knuffelen en samen voor de kinderen te zorgen. Alleen is mijn manier om het te tonen en te doen anders dan de hare, en daar zit het probleem. Ik ben niet zoals Tan, ik ben anders ….

07:01 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

03-10-08

Een betere dag

Vandaag gaat het beter, voel mij een stuk opgewekter. Dat ik deze namiddag na ’t werken naar de sauna ga zal er wel voor iets tussen zitten. Iets wat zeker ook meespeelt deze keer is dat ik ondanks alle strubbelingen deze week niet zomaar de schuld kreeg voor dat alles. Ik heb kunnen uitleggen wat er mis ging, en Tan luisterde en dat heeft zeker mee geholpen om me vlugger over het probleem heen te tillen. Het is geen kwestie van gelijk krijgen maar meer een kwestie van gehoord te worden en niet te worden veroordeeld alvorens te kunnen uitleggen wat er aan de hand is. Want een ‘normaal’ mens ziet niet altijd wat er aan de hand is, zeker niet waar ik als Asperger tegenaan loop. Hopelijk blijft dit duren …

06:31 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

02-10-08

Het was gisteren een verschrikkelijke avond

Nochtans ging alles eerst goed toen ik thuiskwam rond 16u. Ik voelde dat ik veel aankon. Maar toen, rond 18u30 kwam een vriendinnetje van mijn dochter en samen met Am begonnen ze heel druk te doen met dansen in de living. Ons Am had afgelopen zaterdag niet naar de dansles kunnen gaan en dat moesten ze nu even inhalen....

Continu om en weer geloop naar de bureau, veel lawaai. Ik probeerde nog afleiding te zoeken door naar TV te kijken, maar dat lukte niet echt. Iets voor acht uur vroeg ik Am er mee op te houden. Uiteindelijk om 20u is haar vriendinnetje weggegaan maar het was te laat. Het gevoel en de emoties lieten me niet meer los. Ik beleefde het laatste uur telkens opnieuw, even intens als het moment zelf. Ik kon gewoon niet meer tot rust komen. Ik zal wel de enige zijn die dat gisteren zo ervaren heeft, niemand anders heeft daar last van. Zelfs nu nog ben ik top-zenuwachtig door dat gedoe gisterenavond. Maar niemand snapt dat. Contentratie is momenteel nul komma nul. Ik wil het van me afschrijven, maar zelfs dat lukt me amper.

Ik ben gewoon overprikkeld denk ik. Hoe kan ik een situatie die voorbij is volledig verbannen, niet alleen uit mijn gedachten, maar ook uit mijn gevoel. Het is of het nog altijd bezig is.

06:34 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

30-09-08

Een allesoverheersend gevoel

Ik weet niet waar ik moet beginnen, maar gisteren had ik een besluitloze dag. Zo’n dag zonder doel. Niet dat ik op ’t werk niets te doen had, integendeel, maar het was niet mooi uitgelijnd wat er moest gebeuren, er was niet echt een planning om aan te werken. Komt daarbij dat ik ’s morgens ook niet echt wakker geraakte. Ik had heel veel moeite om me ook maar op iets te concentreren. Hetgeen me meest bezighield, en nog steeds, zijn de voor- en nadelen van een proefscheiding. Ik blijf zoals gewoonlijk hangen in de details. Ik kan me er geen reëel beeld van vormen. Ook de details zijn niet voldoende om een volledig beeld te krijgen van het geheel. Ik zie enkel hier en daar stukken, mogelijkheden, scenario’s, maar krijg er geen vat op. Ik wou dit gisteren al beginnen neerpennen, maar vermits ik aan ’t werk was, kon dit niet, dus bleef ik maar met de gedachten zitten.

Uiteindelijk ben ik de dag doorgekomen en mijn bezoek aan de fitness en sauna heeft geholpen om de gedachten wat concreter te kunnen voorstellen, ze te ordenen en een duidelijker beeld te krijgen. In de fitness kon ik alleen zijn met mijn gedachten en dat was wat ik nodig had. Alleen daarna liep het fout. Ik was van plan om het er met Tan over te hebben gisterenavond, maar toen ik thuiskwam wist ik dat er niets van zou in huis komen. Ik was al 10’ te laat omdat ik in de fitness nog van alles moest vragen van Tan en op de koop toe was onze buurman 10’ te vroeg om Chim af te halen, dus moest Tan opdraaien om Chim zijn voetbalkleren aan te doen. Het voelde inderdaad verkeerd aan maar kon ik daar aan doen ? Gewoon een samenloop van omstandigheden. Had ik niet al die tijd verloren in fitness om die vragen te stellen, dan was ik een kwartier vroeger thuis geweest en was er niets aan de hand. Het enige wat Tan zei toen ik thuis kwam, was dat ze er niet mee gediend was. Ik stond perplex. Wat kon ik daar nu aan doen ? Het was nota bene door haar dat ik zo laat was, voor haar had ik 20’ aan de balie gestaan in de fitness om van alles te vragen. Ik dacht ook dat het maar 5’ ging duren, maar met die telefoons tussendoor en mensen die toekwamen en vertrokken, en het feit dat de tarieven op hun website niet correct waren, en … door dat alles duurde het veel langer.

En als ik dan thuis kom, krijg ik alle schuld. Dat de buurman 10’ te vroeg is, dat speelt geen rol, ik ben de schuldige.

Daar ging mijn goed gevoel. Daar gingen mijn voornemens om over mijn probleem over de voor- en nadelen te praten waar ik al heel de dag mee zat. Nu overheerste alleen nog een gevoel van onrechtvaardigheid. Het gevoel was zo intens dat er voor niets anders meer plaats was. Zelfs nu nog, terwijl ik dit schrijf, overheerst het. Ik kan het gewoon niet van me afzetten. Gevolg is ook dat in mijn denken er geen plaats meer was voor andere dingen, niets was nog mogelijk, maar wie begrijpt dat ? Hoe kan iets zo overheersend zijn dat normaal functioneren niet meer mogelijk is ? Zelfs dingen die anders zo vanzelfsprekend zijn lukken niet meer. Voor de rest van de avond was ik een zombie, een machine die op automatisch stond. Nu zullen ‘normale’ mensen wel zeggen dat ze een uitlaatklep nodig had voor haar frustraties, maar dit is wel het gevolg ervan. En dan merk je dat ze er heel de avond niet mee gediend is dat ik plots zo ben. Maar leg maar eens uit dat ze zelf de oorzaak is. Een ‘normaal’ mens zou daar niet zo lang mee zitten, maar het gevoel is bij mij veel intenser, zelfs zo intens dat ik het nu nog voel alsof het net gebeurde.

Elk moment beleef ik de situatie over en over, telkens weer opnieuw voel ik de onrechtvaardigheid, telkens weer dezelfde emotie. Voor mij heeft Tan niet één keer haar frustratie op me losgelaten, maar 1000 keer, elke 5’ opnieuw beleef ik datzelfde moment, heel de avond lang, zelfs nu nog.

Ik ben niet kwaad op Tan, maar heb moeite om mijn agressie te bedwingen als ik aan de situatie denk. Waarom toch die agressie ? omdat ik de situatie begrijp, analyseer en weet waar de fout zit, maar het niemand kan uitleggen want wie begrijpt het. Het is toch niet normaal dat dit gebeurd ? In de ogen van een ‘normaal’ mens is dit verkeerd wat ik doe, maar ik doe niets, het gebeurd gewoon. Iets in mijn hoofd slaat door en het duurt een hele tijd vooraleer dat weer hersteld is. Ik kan niet beschrijven hoeveel energie me dat kost. Ik weet alleen dat het me veel energie kost. Ik besef ook dat in een normaal gezin dit ook gebeurd, dat partners hun frustraties op mekaar loslaten in zo’n situatie, maar die kunnen dat op een ‘normale’ manier opvangen. Ik kan dat niet en daarom slaat het tilt in mijn hoofd. Het is gewoon niet eerlijk.

07:43 Gepost door praterke in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |